[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 13 : Chapter 13 :: ของผม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 628
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 เม.ย. 56

Chapter 13 :: ของผม

 

                “มึงจะทำอะไรของมึงไอ้ฮั่น” คนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาร้องเสียงหลง เขารู้มาจากพนักงานจอมเม้าท์ รวมถึงหวานใจของเขาว่า เพื่อนรุ่นน้องที่เขารู้จักมาหลายปี ท่านประธานบริษัทหาคู่อันดับหนึ่งของประเทศนั้นมาขลุกตัวอยู่ที่ห้องเลขาส่วนตัวอีกตามเคย แต่ไม่มีแม้แต่น้อยในความคิดว่าเขาจะพาตัวเองมาเจอภาพแบบนี้... และบทสนทนาแบบนั้น...

                “เฮ้ย” จารุวัฒน์ น้องชายตัวกลมดูเหมือนจะได้สติก่อน ส่วนอิสริยะยังคงนิ่งเหมือนทำอะไรไม่ถูก

                “นี่กูเข้ามาผิดจังหวะหรือเปล่า ไอ้ฮั่น ไอ้โดม” คนมาใหม่ยืนพิงประตูสบายๆขัดกับคำพูดที่พูดออกมาลิบลับ ใบหน้าหล่อเหลามีรอยยิ้มขันระบายอยู่อย่างไม่ปิดบัง เสียงพูดสั่นนิดๆปนเสียงครืดคราดหน่อยๆ คงเป็นเพราะคนพูดกำลังกลั้นหัวเราะอยู่อย่างไม่ต้องสงสัย “กูเพิ่งรู้นะไอ้ฮั่น ว่ามึงกับไอ้โดม...”

                “พี่โน่”

                “พี่โตโน่”

                เจ้านายหน้าคมและเลขาร่างกลมตะโกนชื่อคนพูดออกมาพร้อมๆกัน โตโน่ ภาคิน เพื่อนรุ่นพี่ของอิสริยะ นานมากแล้วที่เขารู้จักกับกับผู้ชายทั้งสองคนตรงหน้า และเขารู้ดีแก่ใจว่าภาพแสลงตาที่เพิ่งเห็นไปจะไม่มีทางเกิดขึ้นและเป็นจริงได้เป็นอันขาด

            ถ้าไอ้ฮั่นกับไอ้โดมชอบกันจริงๆ ไอ้โดมไม่รอดมาถึงตอนนี้หรอก

                นี่คือความคิดของเขา และเขามั่นใจอย่างที่สุดว่าเป็นความจริง แต่คำถามใหญ่คือ เหตุใดอิสริยะถึงได้มีพฤติกรรมแปลกๆอย่างนี้

                “ไม่ต้องเรียกชื่อพี่ดังขนาดนั้นก็ได้ไอ้น้อง พี่ไม่ลืมชื่อตัวเองหรอก แล้วเมื่อไหร่มึงจะปล่อยโดมซะทีไอ้ฮั่น อย่าบอกนะว่ามึงคิดจะทำอย่างที่พูดจริงๆ”

                “เฮ้ย” เป็นอีกครั้งที่จารุวัฒน์รู้สึกตัวก่อน เลขาตัวกลมสะบัดตัวหลุดจากวงแขนของอิสริยะได้ในที่สุด ก่อนจะถอยกรูดไปยังอีกมุมหนึ่งของห้อง พยายามอยู่ห่างจากอิสริยะให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้

                “แล้วมึงจะเงียบกันอีกนานมะ? หรือว่าเขินกันอยู่?” ภาคินยังสนุกที่จะกวนอีกสองชีวิตในห้องต่อ ในเมื่อไม่มีใครยอมพูดกับเขา เขาก็จะเล่นอย่างนี้แหละ

                “พี่มาหานายเรืองฤทธิ์” แต่คำตอบที่ได้รับจากอิสริยะทำให้เขาแทบหงาย

                “เกี่ยวอะไรกับคุณริท... เกี่ยวอะไรพี่ฮั่น... พี่โน่มาหาคุณริทจริงเหรอ” จารุวัฒน์คงเป็นคนเดียวในที่นี้ที่ยังไม่เข้าใจอะไร อยู่ดีๆก็มีคนเดินเข้ามาถามให้พิสูจน์โดยการกอดจูบ สักพักก็มีอีกคนเข้ามา แถมจุดประสงค์หลักยังไม่ใช่การมาหาพวกเขาอีกต่างหาก นี่มันเรื่องอะไรกัน

                “มึงรู้อะไรไอ้ฮั่น” โตโน่เลือกที่จะไม่สนใจโดมที่มองมาด้วยสายตาคาดคั้น เขาจ้องเขม็งไปที่อิสริยะ ไอ้ฮั่นรู้เรื่องเขากับริทได้ยังไง นี่เป็นคำถามที่เขาควรได้รับคำตอบเป็นอย่างแรก มันเป็นคำถามสำคัญกว่าเหตุการณ์ที่เขาเพิ่งได้เข้ามาร่วมเป็นพยานเมื่อครู่เสียอีก

                “ผมรู้ได้ไงไม่สำคัญ พี่รู้แค่ว่า ผมรู้เรื่องที่พี่พยายามปิดพวกผมเอาไว้ก็แล้วกัน” อิสริยะตอบ เริ่มประติดประต่อเรื่องราวทุกอย่างได้แล้ว ความบังเอิญไม่มีในโลกอย่างที่เขาคิดไว้จริงๆ พี่โน่ ของนายเรื่องฤทธิ์ ก็คือ โตโน่ คนเดียวกับที่เขารู้จักนั่นเอง

                “กูไม่ได้ปิดเว้ย” ภาคินตะโกนตอบเสียงแข็ง เรื่องของเขากับคนตัวเล็กไม่ใช่ความลับที่เขาอยากปิดบังจากใคร แต่เขาก็ไม่จำเป็นจะต้องรายงานทุกเรื่องในชีวิตให้คนอื่นฟังเสียหน่อย “แต่กูก็ไม่จำเป็นต้องบอกมึง ไม่จำเป็นต้องรายงานมึงว่ากูจะรักใคร จะทำอะไรกับใครซะหน่อย”

                “แสดงว่าพี่ยอมรับแล้วใช่ไหมว่าพี่เป็น...”

                “เป็นอะไรไอ้ฮั่น มึงพูดดีๆนะ ถ้ามึงพูดอะไรไม่ดีออกมา กูเอามึงตายแน่” คนที่อาวุโสที่สุดชี้หน้าอย่างหาเรื่อง

                “ผมไม่ได้จะว่าอะไร ผมแค่กำลังคิดว่า... คิดว่าผมเป็นเหมือนพี่ เป็นแบบพี่” ฮั่นอ้อมแอ้มตอบ สายตาคมหลบสายตาทุกคนที่อยู่ในห้อง เขาไม่อยากเห็นปฏิกิริยาของใครทั้งสิ้น เมื่อคนเหล่านั้นรับรู้ว่าเขาเป็น... เป็นแบบนี้

                “แกบอกว่าแกเป็นเหมือนพี่”

                “ใช่”

                “รู้สึกแบบเดียวกับพี่”

                “คิดว่าใช่”

                “แล้วแกจะทำแบบเดียวกับพี่ไหมฮั่น?” คำถามสุดท้ายเหมือนเป็นการเค้นเสียงลอดไรฟันมากกว่าพูดออกมาตรงๆ ถ้าอิสริยะสังเกตสักนิดเหมือนที่จารุวัฒน์สังเกต เขาจะเห็นภาพรุ่นพี่ที่พวกเรารักและเคารพยืนกำหมัด ตัวสั่นอยู่หน้าประตู รอยยิ้มบนใบหน้าค่อยๆจางหายลงไปเรื่อยๆจนไม่สามารถมองเห็นอีกต่อไป ดวงตาเรียวที่มองท่านประธานบริษัทราวกับจะกินเลือดกันเนื้อ ประโยคเดียวที่จารุวัฒน์คิดออกคือ

พี่ฮั่นไม่รอดแน่

                อิสริยะเพียงพยักหน้าช้าๆเท่านั้น และ...

                ผลั่วะ

                แล้วก็ไม่รอดจริงๆ

                “เฮ้ยยย” โดมร้องเสียงหลง พี่ฮั่นลงไปกองอยู่กับพื้นเป็นที่เรียบร้อย ความกลัวและระแวงที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้กระเด็นหายไปในทันที ร่างกลมถลาเข้าไปหาคนที่เปรียบเสมือนพี่ชาย ประคองใบหน้าคมให้หันมาหา เมื่อเห็นว่าอิสริยะยังไม่มีส่วนใดบุบสลายเขาจึงถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “พี่โน่! พี่เป็นบ้าอะไรเนี่ย ต่อยพี่ฮั่นทำไม”

                “ก็มันคิดจะมายุ่งกับคนของกูก่อนทำไมล่ะ กูไม่รู้หรอกนะว่ามึงเป็นบ้าอะไรตอนนี้ไอ้ฮั่น แต่ริทน่ะของกู มึงห้ามยุ่งเด็ดขาด ถ้ามึงไม่ฟังที่กูเตือนวันนี้ ศพมึงไม่สวยแน่ไอ้ฮั่น กูสาบานเลยว่ากูไม่เอามึงไว้แน่”

                “ห๊า” นี่เรื่องมันชักจะไปกันใหญ่แล้ว มีเพียงเขาคนเดียวหรือที่ไม่รู้เรื่องอะไร ภาคิน กับ อิสริยะ แล้วก็นายเรืองฤทธิ์นั่นน่ะนะ เป็นความจริงเหรอ? จารุวัฒน์อยากเป็นลมไปเสียให้ได้

                “ผมไม่ได้จะแย่งใครไปจากพี่ ผมแค่จะบอกว่าผมเป็นแบบเดียวกับพี่... ผมหมายถึง ผมก็แค่คิดว่าผมเป็น... แต่... แต่ผมยังไม่แน่ใจ”

                “อ้าว นี่มึงไม่ได้รู้สึกอะไรกับไอ้เตี้ยมันหรอกเหรอ” ภาคินถามอย่างงงๆ นี่เขาเข้าใจผิดไปเหรอเนี่ย ร่างสูงหัวเราะกับตัวเอง นึกแปลกใจมานานแล้วว่าทำไมเรื่องเกี่ยวกับคนตัวเล็ก ไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ทำให้เขาเป็นแบบนี้ทุกครั้งไป

                “ไม่ต้องหัวเราะเลยเฮีย ผมเจ็บอยู่”

                “แหม... ก็กูไม่รู้นี่หว่า ขอโทษทีฮั่น” เมื่อรู้ว่าคนตรงหน้าไม่ได้รู้สึกอะไรกับคนของเขา อารมณ์ของภาคินก็ค่อยๆดีขึ้นเป็นลำดับ ร่างสูงย่อตัวลงหาร่างใหญ่ที่นอนเบบอยู่ จารุวัฒน์นั่งคุกเข่าอยู่ไม่ไกล ตากลมมองผ่านแว่นไปยังพี่ชายทั้งสองอย่างไม่เข้าใจอะไรเลย

                “ว่าแต่ ที่มึงถามจูบไอ้โดมนี่หมายความว่าอะไรวะ มึงรู้ป่ะว่ากูช็อคแค่ไหนที่เปิดประตูเข้ามาได้ยืน แล้วก็เห็นภาพแบบนั้น ถ้ามึงชอบไอ้โดมจริงๆ กูว่าไอ้โดมไม่น่ารอดมาถึงป่านนี้หรอก คงเสร็จมึงไปนานแล้ว”

                “พี่โน่! พูดอย่างนี้ฆ่าผมดีกว่า ผมกับไอ้พี่ฮั่นเนี่ยนะ หยึ๋ยย ขนลุก” อิสริยะได้แต่หัวเราะกับท่าทางของเลขาประจำตัว แอบสงสารจารุวัฒน์นิดๆเหมือนกันที่ทำให้ต้องระแวงกันถึงขนาดนี้

                “โทษทีโดม พี่ไม่ได้ตั้งใจ”

                “ดีแล้วครับที่พี่ไม่ได้ตั้งใจ เพราะถ้าพี่ตั้งใจ ฟ้าฝ่าผมกับพี่แน่” คนตัวกลมยังคงโวยวายไม่ยอมเลิก จารุวัฒน์คงต้องใช้เวลาอีกหลายวันกว่าจะสามารถลบภาพสายตาจริงจังที่มองมาทางเขาตอนเอ่ยขอประโยคนั้นได้

                “ฮั่น...ที่มึงบอกกูว่ามึงคิดว่ามึงเป็นน่ะ มึงคิดว่ามึงเป็นอะไร” ดูเหมือนจารุวัฒน์จะสนใจคำตอบพอๆกับตัวอิสริยะเอง สายตาทั้งสองคู่มองมาทางเขาอย่างคาดคั้น แต่สุดท้ายเขาก็ทำได้เพียงหลบสายตา

                “ผม... ผม... ผมคิดว่า... คิดว่าผม... ชอบ... ผม...ชอบ... ชอบผู้ชาย”

                “ห๊ะ!” เสียงอุทานของจารุวัฒน์เป็นสิ่งที่เขาคาดไว้แล้ว แต่ของอีกคน

                “ห๊ะ! มึงว่าอะไรนะฮั่น”



 

:: Hunz ::

                “ห๊ะ มึงว่าอะไรนะฮั่น” เฮียโน่ร้องเสียงหลงเมื่อได้ยินประโยคที่ผมบอกไป ซึ่งผิดจากที่ผมคาดไว้มาก

                “พี่จะตกใจอะไรนักหนา พี่เองก็ชอบผู้ชายเหมือนผม พี่ก็เป็นเหมือนผมนั่นแหละ”

                “อะไรนะ! พี่โน่เป็น...”

                “ไม่ใช่โว้ย! ไอ้ฮั่น ไอ้โดม พวกมึงไม่ต้องมามองกูแบบนั้นเลย กูไม่ได้เป็นแบบที่มึงคิด และที่สำคัญกูก็ไม่ได้ชอบผู้ชาย เข้าใจซะใหม่ด้วย” แล้วไอ้ริทมันไม่ได้เป็นผู้ชายหรือไง ทำไมพี่โน่ถึงได้ยังปฏิเสธอยู่

                “แต่พี่กับคุณริท...” ไอ้โดมถามแทนผมเรียบร้อย

                “เป็นแฟนกัน...ใช่ พี่กับไอ้ตัวเล็กเป็นแฟนกัน” ไอ้พี่บ้านี่ยอมรับ แล้วจะเถียงผมทำไมครับว่าตัวเองไม่ได้ชอบผู้ชาย หรือว่าริทไม่ใช่ผู้ชาย ริทเป็นทอมปลอมตัวมาเหรอ? (แม่หมู//แกบ้าไปแล้วฮั่น ไอ้เตี้ยนั่นยังไงก็ผู้ชายเห็นๆ คำนำหน้าชื่อก็ใช้นาย สติแกยังอยู่ครบไหมเนี่ย) เออว่ะ!

                “แล้วไอ้ริทมันไม่ใช่ผู้ชายหรือไงเล่า พี่ชอบไอ้ริทก็แปลว่าพี่ชอบผู้ชายนั่นแหละ” ผมยังเถียงต่อ ดูเหมือนพี่โน่จะเริ่มรำคาญนิดๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ผมหยุด โดนต่อยไปแล้ว คงไม่มีอะไรหนักหนากว่านี้แล้วล่ะครับ

                “ฮั่น พี่ว่า...เราต้องปรับความเข้าใจอะไรกันใหม่แล้วล่ะ ลุกขึ้นมาก่อน แล้วเราค่อยคุยกัน และแกต้องเล่าทุกอย่างให้พี่ฟัง แล้วพี่จะบอกแกเองว่าแกเป็นอะไร แต่พี่ยืนยันได้ว่าแกไม่ได้เป็นแบบที่แกคิดแน่นอน”



 

                หลังจากที่ผมไม่มีทางเลือกนอกจากเล่าความจริงทั้งหมดให้พี่โน่ฟัง โดยมีไอ้โดมนั่งเป็นพยานที่เอาแต่นั่งทำหน้าตื่นแล้วก็ยกมือขึ้นเป็นปากเป็นระยะ ผมก็ได้คำตอบจากคนมีประสบการณ์คนเดียวในที่สุด

                “แกรักแกงส้มสินะ”

                “คิดว่าคงใช่” แม้ลึกๆจะแน่ใจในคำตอบอยู่แล้วแต่ก็ยังไม่กล้ายอมรับอย่างเต็มปากเต็มคำ เรื่องความรัก... เป็นเรื่องใหม่มากสำหรับผม ผมไม่เคยรู้จักมันมาก่อน ไม่เคยรู้ว่ามันเป็นยังไง โดยเฉพาะความรักแบบนี้ ความรักแบบคนรัก แล้วมันยิ่งยากเข้าไปอีกเมื่อความรักของผมเกิดขึ้นกับ แกงส้ม

                “อุต๊ะ! สรุปว่าที่ผมชงไปทั้งหมดนี่เป็นเรื่องจริงใช่ป่ะเนี่ย ผมแค่แซวเล่นเองนะพี่ฮั่น ไม่คิดว่าพี่จะรักกับแกงส้มจริงๆ” หน้าไอ้โดมฟินไปนะครับบางที ไอ้น้องคนนี้ช่างยอมรับเรื่องนี้ได้ง่ายดายเสียเหลือเกิน ซึ่ง...ต่างจากผมโดยสิ้นเชิง

                “พี่รักแกงส้มเว้ย ไม่ใช่พี่รักกับแกงส้ม ถ้าแกพูดแบบนั้นแปลว่าแกงส้มก็รักพี่เหมือนกัน ซึ่งนั่นเป็นไปไม่ได้” ผมแก้คำพูดไอ้โดมเสียใหม่ ความเป็นไปได้เป็นศูนย์อย่างแน่นอนไม่ต้องสงสัย และสิ่งที่ผมควรทำและทำได้อย่างเดียวนั่นก็คือทำใจ

                “อั๊ยยะ! อะไรกันครับท่านประธาน ท่านประธานจะยอมแพ้ตั้งแต่ยังไม่ได้ลองทำอะไรเลยเหรอครับ นี่พี่...ผมเชียร์อยู่น๊า จีบให้ติดดิ เสียชื่อประธานบริษัทหาคู่หมด แค่จีบบอดีการ์ดตัวเองที่มีเวลางุ้งงิ้งมุ้งมิ้งกันตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงยังทำไม่ได้ ผมก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้วนะพี่”

                “ไอ้โดม แกงไม่ชอบพี่หรอก แกก็เห็นว่าน้องมันตั้งแง่กับพี่ขนาดไหน”

                “นั่นเป็นเพราะพี่ทำให้ไอ้แกงเป็นอย่างนั้นต่างหากเล่า ตอนที่ทำให้แกงเรียกพี่ว่าพี่ฮั่นได้ พี่ทำยังไง ตอนนี้พี่ก็ทำอย่างนั้นแหละ ผมว่าอีกไม่นานนะ สำเร็จชัวร์!” ไอ้โดมกระแทกกำปั้นลงกับผ่ามือยืนยันหนักแน่น แต่ผม...หนักแน่นขนาดนั้นไหม? ก็ไม่...

                “แกไม่รู้จนกว่าจะได้ลองฮั่น เชื่อพี่ และที่สำคัญ แกไม่ได้เป็นอย่างที่แกคิด แกแค่รักแกงส้ม คนเดียวที่ทำให้แกรู้สึกอย่างนี้ได้คือแกงส้ม และนั่นแหละคือประเด็น แกไม่ได้ชอบผู้ชายทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต หรือแม้แต่ผู้หญิงคนอื่นๆก็ทำให้แกรู้สึกเหมือนที่แกรู้สึกกับแกงส้มไม่ได้ นี่แหละเว้ย...รักแท้...”

                “...อยู่เหนือกาลเวลา” ห๊ะ! อะไรของลูกหมูครับ ทำหน้าเคลิ้มอีกนะนั่น (แม่หมู//โปรโมทเพลงนิดนึงไง) โว้! ทั้งแม่หมูลูกหมูนี่พอกันเลยนะครับ สมควรแล้วที่เป็นแม่ลูกกันได้ ถ้าจะโปรโมทจริงๆไม่ รักแท้ในใจเธอ ซะเลยล่ะ! (แม่หมู//อุต๊ะ! อุต๊ะ!! เพลงใครหรา อิอิ)

                “อะไรของมึงเนี่ยไอ้โดม กูจะบอกไอ้ฮั่นว่า นี่แหละรักแท้...และมันโชคดีมากที่หาเจอ ไม่มีขอบเขตอย่างอื่นสามารถขวางกันความรู้สึกของแกได้ ไม่ว่าจะเป็นอะไร แม้แต่การที่แกสองคนเป็นผู้ชายเหมือนกันก็ตาม” คำพูดชวนฝันแบบนั้น ผมแทบไม่เชื่อเลยว่าจะออกมาจากปากผู้ชายกุ๊ยๆแบบพี่โน่ได้ สงสัยได้จากริทมาแหงม!

                “แล้วผมจะแน่ใจได้ไง ว่าผมไม่ได้เป็น... แบบ...แบบที่พี่บอก”

                “ไม่เชื่อมึงลองจูบไอ้โดมดูก็ได้”

                “ไม่!” ผมปฏิเสธทันควัน

                “เฮ้ย ถามผมซักคำไหม อย่ามายุ่งกับผม! จูบแรกของผมต้องเป็นของมี... เอ่อ ไม่มีอะไรๆ ช่างเถอะ แต่ผมไม่ยอมจูบกับพี่ฮั่นแน่ๆ”

                “มี... มีอะไรไอ้โดม แกมีอะไรที่ไม่ได้บอกพี่หรือเปล่า” ผมรู้สึกดีที่หัวข้อสนทนาเปลี่ยนจากผมเป็นไอ้โดมได้ซะที อย่างน้อยวันนี้ผมก็ได้รู้แล้วว่าผม... ผมรู้สึกยังไงกับบอดีการ์ดหน้าหวาน และสิ่งนี้ไม่ได้ถึงกับว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียเลย อย่างน้อยก็มีพี่โน่ให้ดูเป็นตัวอย่าง

                “เออใช่ มีอะไรไอ้โดม” คนตัวกลมปิดปากพร้อมกับส่ายหน้าแรงๆ เหมือนจะบอกเป็นนัยว่ายังไงมันก็ไม่มีทางปริปากพูดไม่ว่าพวกผมจะพยายามเท่าไรก็ตาม...



 

                ลิฟต์ที่เคยวิ่งเร็วกลับวิ่งไม่ทันใจของผมซักนิดในวันนี้ แกงส้มลงมาซื้อกาแฟให้ผมตาม คำสั่ง นานแล้วแต่ทำไมยังไม่กลับขึ้นในซะทีนะ ผมร้อนใจเลยตัดสินใจลงมาตามเองในที่สุด

                ร้านกาแฟหน้าตึกคนซาไปมากเพราะเป็นช่วงบ่ายแก่ๆของวันทำงาน โต๊ะในห้องกระจกมีคนจับจองเพียงสองสามโต๊ะเท่านั้น ผมมองเห็นใบหน้าหวานของนายบอดีการ์ดได้โดยไม่ต้องใช้ความพยายามแม้แต่น้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะปริมาณคนที่บางตา หรือเพราะสายตาของผมมองเห็นแต่แกงส้มกันแน่ ขาผมเหมือนมีชีวิตของมันเอง มันข้าวไปข้างหน้าโดยไม่รอการสั่งการของสมองผมเลยสักนิด

                แต่ละก้าวที่เข้าไปใกล้ทำให้ผมเห็นใบหน้านั้นชัดขึ้น ถ้าเป็นปกติ การที่ผมมาเห็นแกงส้มนั่งจิบกาแฟสบายใจเฉิบอยู่ในนั้นคงทำให้ผมโวยวายและดุนายนั่นยกใหญ่ เพราะไม่ยอมทำตามคำสั่งของผมอย่างเคร่งครัด แต่ใครก็รู้ว่าไอ้คำสั่งบ้าๆนั่นเป็นข้ออ้างของการจะให้แกงส้มออกไปที่อื่น และผมมีเวลาหาคำตอบให้ตัวเอง (แม่หมู//ทุกคนรู้ยกเว้นน้องแกง) เออนั่นแหละครับ ยกเว้นแกง ดังนั้น...นี่ควรเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับผมที่จะแก้ไขทุกอย่าง และทำให้ผมกลับกลายเป็น พี่ฮั่นของน้องแกง เหมือนเดิม ไม่ใช่ คุณฮั่น เจ้านายของ บอดีการ์ดแกง แบบที่เป็นอยู่ตอนนี้

                รอยยิ้มและเสียงหัวเราะ(ที่ผมยังไม่อยู่ในระยะที่ได้ยินได้)แบบนั้นของแกงเป็นสิ่งที่ผมต้องการมากที่สุด แต่แปลกที่ผมเอาแต่ทำให้ใบหน้าหวานนั้นบูดบึ้ง ต้องโทษว่ามันเป็นความผิดของผมเองอีกเหมือนเดิมที่ทำให้น้องเป็นอย่างนี้ ถ้าผมตาสว่างเร็วกว่านี้อีกนิด คิดได้เร็วกว่านี้อีกหน่อย ป่านนี้ความสัมพันธ์ระหว่างผมกับแกงส้มคงก้าวไปไกลถึงดาวอังคารสีส้มอมชมพู

                แต่... ยิ่งผมเดินเข้าไปใกล้ขึ้น ผมก็ยิ่งสังเกตเห็นว่าแกงส้มไม่ได้อยู่คนเดียว ใครกัน?



 

KangSom :D

                บทสนทนาไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด แต่ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้น่าสนใจอย่างที่ควรจะเป็น เสียงหวานพูดเจื้อยแจ้วราวกับไม่เหน็ดเหนื่อย กาแฟของเธอพร่องไปกว่าครึ่งแก้ว แต่ของผมนั่นถูกดื่มไปเกือบหมด ส่วนกาแฟของคุณฮั่น...ยังอยู่ในแก้วกระดาษที่วางอยู่ตรงหน้า ผมรู้ครับว่าผมกำลังขัดสำคัญของเจ้านาย สมองสั่งการให้รีบทำตาม คำสั่ง ให้เร็วที่สุด แต่หัวใจกลับขอเวลาอีกซักพักที่จะอยู่ห่างจากคุณฮั่น สุดท้ายผมจึงเลือกนั่งฟังบทสนทาที่ไม่น่าสนใจต่อไปพร้อมรอยยิ้มที่แต้มอยู่บนใบหน้าตามมารยาท

                “คุณธนทัตเบื่อหรือเปล่าคะที่นั่งฟังฉันพูดอยู่คนเดียวแบบนี้”

                “ไม่หรอกครับ คุณเล่าสนุกดี” ผมพูดได้แค่นั้น เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรกับเธอต่อดี อ่อ! ใช่สิ! ผมยังไม่รู้จักชื่อเธอเลยนี่นา “ว่าแต่...เราคุยกันมาตั้งนานแล้ว ผมยังไม่รู้จักชื่อคุณเลยนะครับ คุณ...”

                “ฉัน...” น่าแปลก เพียงแค่การถามชื่อแซ่ ผู้หญิงคนนี้กลับมีท่าทีลังเล เธอทำท่าคิดเหมือนไม่รู้ว่าควรจะบอกผมดีหรือไม่

                ครืดๆ ครืดๆ

                “ขอโทษนะคะคุณธนทัต ดิฉันต้องรับโทรศัพท์ค่ะ สายนี้สำคัญกับฉันมาก”

                “เชิญครับ ตามสบายเลย” ผมเอนหลังพิงพนักด้วยท่าสบายๆ นาฬิกาในหัวใจผมกำลังนับถอยหลัง อีกไม่นานผมควรกลับไปเผชิญหน้าความจริงและคุณฮั่นได้แล้ว ผมยอมรับว่าผมคิดถึงช่วงเวลาที่ผมเรียกเขาว่า พี่ฮั่น มากเลยทีเดียว แต่นั่นไม่ได้อยู่ในความสามารถของผม ที่จะทำให้มันกลับมาเหมือนเดิม

                “ฉันขอรับสายตรงนี้เลยนะคะ ไม่อยากออกไปข้างนอกแล้วกลับเข้ามาใหม่ อากาศมันร้อน คุณคงเข้าใจนะคะ” เธอคนนั้นไม่รอให้ผมตอบรับ นิ้วเล็กๆเลื่อนหน้าจอกดรับสายทันที ผมไม่ได้อยากฟังใครพูดโทรศัพท์หรอกนะครับ แต่ระยะใกล้ขนาดนี้ มันก็เลี่ยงไม่ได้ที่จะได้ยิน

                “ว่าไง” เสียงหวานตวัดห้วนจนผมเองตกใจ มันช่างแตกต่างจากเสียงชวนผมคุยเจื้อยแจ้วเสียเหลือเกิน เหมือนเธอจะรู้สึกตัวว่าใช้น้ำเสียงผิดไป น้ำเสียงใหม่จึงใสกิ๊งจนผมต้องตกใจอีกครั้ง “ว่าไงคะ มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าถึงได้โทรมาตอนนี้ เธอก็น่าจะรู้อยู่แล้วนะว่าฉันยุ่งอยู่” แต่ประโยคที่พูดนั้นทำให้เสียงใสๆไม่มีความหมายทันที “อะไรนะ!! ทำไมแก... ทำไมเธอถึงไม่รีบบอกฉันให้มันเร็วกว่านี้ล่ะ ได้ๆ ฉันจะรีบออกไปทันที มารอฉันที่เดิม ด่วน! เข้าใจไหม!

                หญิงสาวตัวเล็กกดวางสายอย่างแรงจนผมกลัวว่ามือถือราคาแพงเครื่องนั้นจะพังคามือ ใบหน้ากลมน่ารักออกอาการหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด นี่เป็นนิสัยของคุณหนูเอาแต่ใจหรือเปล่านะ? ผมได้แต่ตั้งคำถามในใจ แต่ผมก็ได้คำตอบในไม่ช้าว่า คงไม่มีใครเป็น คุณหนูเอาแต่ใจ ได้เท่าคุณฮั่นของผมอีกแล้ว

เฮ้ย! คุณฮั่นของผม อย่างนั้นเหรอ แกเป็นบ้าไปแล้ว KS มีอย่างที่ไหน คุณฮั่นของผม

“ฉันต้องรีบไปก่อนนะคะคุณธนทัต พอดีเพื่อนฉันโทรมาบอกว่ามีงานด่วนที่ฉันต้องไปดู วันนี้ฉันขอตัวก่อนนะคะ” หญิงสาวลุกขึ้นยืนพร้อมเก็บข้าวของที่วางอยู่บนโต๊ะกาแฟตัวเตี้ย ผมลุกขึ้นยืนตาม...แน่นอนว่าตามมารยาท

“เชิญครับ ผมก็ต้องรีบไปทำงานต่อเหมือนกัน”

“ถ้างั้น... สัญญากับฉันอย่างหนึ่งได้ไหนคะคุณธนทัต ว่าเราจะต้องได้เจอกันอีก” กุลสตรีแท้ เฮ้ย!! เมื่อกี๊ไม่ใช่ความคิดผมนะครับ ความคิดแม่หมูต่างหาก (แม่หมู//ฉันคิดเองก็ได้) ตามนั้นแหละครับ

“ผมคงให้สัญญาไม่ได้ แต่ผมก็ไม่รังเกียจถ้าเราจะบังเอิญเจอกันนะครับ” นี่ผมไม่ได้ตอบแบบให้ความหวังไปใช่ไหมครับ คือ...ผมไม่อยากตอบให้มันดูตัดน้ำใจมากเกินไป

“เรื่องบังเอิญไม่มีในโลกหรอกนะคะ” เธอทิ้งสายตามองผม ถ้าผมมองไม่ผิด ผมเห็นอะไรบางอย่างในสายตานั้น อะไรบางอย่างที่ผมมั่นใจว่ามันไม่ใช่ความจริงใจ

“เหรอครับ ผมไม่ทราบสิครับ” ผมตอบเลี่ยงๆ

“คุณควรทราบว่าเรื่องเสื้อคุณไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แล้วเราจะพบกันอีกนะคะ... แกงส้ม”

แกงส้ม... งั้นเหรอ? เธอรู้ได้ไงว่าผมชื่อเล่นว่าแกงส้ม เท่าที่จำได้ ผมยังไม่เคยบอกเธอ...

“คุณ...คุณ...เดี๋ยวสิครับ” เธอคนนั้นกลับไม่สนใจเสียงเรียกของผม มีเพียงแผ่นหลังของคนตัวเล็กเท่านั้นที่ยังปรากฏให้เห็นในสายตา ผู้หญิงคนนั้นเดินเร็วๆไปยังประตูร้าน มือเล็กวางทาบไปบนบานประตูกระจก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้ออกแรงผลัก มันกลับถูกกระชากเปิดจากภายนอกเสียก่อน ร่างสูงใหญ่ยืนนิ่งอยู่หน้าร้านกาแฟเล็กๆ แสงที่ส่องเข้ามาทำให้ผมมองไม่เห็นใบหน้าของคนๆนั้น แต่...ผมจำเขาได้ แม้จะเห็นแค่เงาผมก็จำเขาได้

“คุณฮั่น”



 

ขาที่ก้าวอย่างรวดเร็วเกินจำเป็น เป็นอันต้องหยุดชะงักลงเมื่อเจอคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า อิสริยะยืนนิ่ง จะเรียกว่าเขาตกใจก็คงจะไม่ถูกต้องนัก ต้องบอกว่าเขาแปลกใจมากกว่าที่ได้พบคนๆนี้ แถมผู้หญิงตัวเล็กยังส่งยิ้มให้เขาราวกับที่ผ่านมาไม่เคยเกิดอะไรขึ้นระหว่างเขาและเธออีกต่างหาก

“สวัสดีค่ะ...พี่ฮั่น” เสียงทักทายเรียบๆที่มาพร้อมรอยยิ้มเชือดเฉือนนั้นทำให้เขาแปลกใจยิ่งขึ้น และสิ่งที่เขาไม่เข้าใจที่สุด ผู้หญิงคนนี้ นั่งอยู่โต๊ะเดียวกับ แกงส้มของเขา ได้อย่างไร

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ” นี่คงเป็นประโยคทักทายที่ดีที่สุดที่อิสริยะหาได้ในเวลานี้

“นั่นน่ะสิคะพี่ฮั่น แต่ไม่แน่นะคะว่าหลังจากนี้เราอาจจะได้เจอกันบ่อยขึ้นก็ได้ หลบค่ะ!” เจอกันบ่อยขึ้นอย่างนั้นเหรอ? หมายความว่ายังไง?

“ไม่หลบ ที่พูดว่าเจอกันบ่อยขึ้น หมายถึง...” อิสริยะยังยืนขวางประตูเอาไว้ ถ้าคนตัวเล็กอย่างคนตรงหน้าจะพยายามลอดผ่านไปก็คงทำได้ไม่ยาก แต่เธอยังยืนจ้องหน้าเขาอย่างไม่กลัวเกรง พร้อมรอยยิ้มที่อิสริยะไม่ชอบเอาเสียเลย

“ก็... บอดีการ์ดของพี่ไงคะ พี่แกงส้ม...” เธอหันกลับไปส่งสายตาให้ธนทัตอย่างไร อิสริยะก็ไม่รู้ได้ แต่ที่เรารู้แก่ใจคือเขาไม่ชอบท่าทางนั้นเลย “...เขาเป็นคนน่ารักดีนะคะ คงไม่แปลกอะไร ที่ผู้หญิงบางคนจะสนใจ”

“อย่ายุ่งกับแกงส้ม” อิสริยะเค้นเสียงแหบแห้งของตัวเองออกมา เขาไม่ต้องการให้ใครหน้าไหนทั้งนั้นมายุ่งกับคนของเขา... คนของเขางั้นหรือ? แม้เขาจะยังไม่สามารถจะใช้คำนี้ได้อย่างเป็นทางการ แต่เขาก็ยอมรับว่า เขาชอบเรียกแกงส้มแบบนี้มากทีเดียว

“เหรอคะ? ไม่รู้สิคะ... ลาก่อนนะคะพี่ฮั่น ถ้าครั้งหน้าเราเจอกันอีก ขอให้พี่รู้ไว้นะคะ ว่าคนที่ผู้หญิงคนนี้ต้องการพบ ต้องการมาเจอ คือพี่แกงส้ม ไม่ใช่พี่... ขอตัวค่ะ”

เพียงแรงผลักเบาๆก็ทำให้อิสริยะต้องหลีบทางให้เธอ สำหรับเขา ผู้หญิงคนนี้ไม่มีความหมายอะไรอีกต่อไป และฮั่นจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้เธอไม่มีความหมายตลอดไป

สายตาคมเงยขึ้นสบสายตาหวานที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว ต่างฝ่ายต่างเห็นบางอย่างในดวงตาของอีกคน หากแต่บอกไม่ได้ว่าสิ่งนั้นคืออะไร คำถามมากมายผุดขึ้นเมื่อเห็นปฏิกิริยาของอีกฝ่ายและได้ยินคำพูดที่กล่าวถึงอีกคน มีเพียงความเงียบเท่านั้นที่แทรกอยู่ตรงกลางระหว่างพวกเขา ระยะทางค่อยๆถูกย่นเมื่อขายาวก้าวเข้ามาในร้าน

ร่างสูงของเจ้านายยืนอยู่ตรงหน้าเขา ในดวงตาคมมีอารมณ์หลายอย่างปนเปกันจนเจ้าของร่างโปร่งแยกไม่ออก ลมหายใจของธนทัตสะดุดไปหลายจังหวะ เมื่อเสี้ยวหนึ่งในดวงตาคุณฮั่นมีเงาของเขาสะท้อนอยู่ แกงส้มได้แต่บอกว่าเขาคิดไปเอง และเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้น เขาสูดลมหายใจเข้าลึก รวบรวมสติของตัวเองใหม่ ก่อนจะถามสิ่งที่ค้างคาในใจออกไป...

พร้อมๆกับคนอีกคน

“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครครับคุณฮั่น”

“นายรู้จักผู้หญิงคนนั้นได้ยังไงแกงส้ม”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // เห็นอาการ "บรึ๋ย" ภาวะ #DH ของตอนที่แล้ว แม่หมูนั่งขำกับทุกๆคอมเม้น

รีบมาอัพเพราะทุกท่านพร้อมใจกันตะโกนใส่แม่หมูว่า "ค้างงงงงง(โว้ยยยยยย)" 55555555 แต่ถามว่าตอนจบของตอนนี้ค้างมั้ย?? ก็ค้างอยู่ดีแหละ

มา...มาทายกันเล่นๆ Chap 14 ตอนต่อไปนั้นจะได้เห็นซีนหวานๆของสองหมีหรือไม่?

วันนี้ไม่เวิ่นเยอะ เพราะแม่หมูง่วงแล้ว ขอให้ท่านมีความสุขกับการอ่าน ตอนหน้าไม่สัญญาว่าจะมาเมื่อไหร่ แต่ทวงได้ตามอัธยาศัยนะคะ >w<


อาจไม่ได้ตอบคอมเม้น แต่ยืนยันว่าอ่านของทุกท่านนะคะ ดีใจที่เราได้รู้จักกัน
HKSFC >_________<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1029 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 23:50

    เฮียโน่จะฮาไปไหน


    555555


    ฟังพี่ฮ่ันก่อนไหม?


    โดนต่อยไปเรียบร้อยแล้ว

    555555555



      



    ความบังเอิญไม่มีในโลกสินะ

    มีแต่คำว่าตั้งใจ

    :D

    #1,029
    0
  2. #472 bull (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 15:48
    อั้ยย้ะ คุณฮั่นของผม >
    #472
    0
  3. #432 nanthita_bohr (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 19:26
    อ๊ากกกก! พี่ณโดมมาถูกจังหวะตลอด อ่านแล้วอยากกินสปาเก็ตตี้มากกกก
    #432
    0
  4. #426 ต้มยำทำแกง;.3 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 13:01
    อ้ากกก >< งรื้อ ติดตามน้า
    #426
    0
  5. #424 jie_hks (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 12:09
    ได้บอกออกไปแล้วสิน้ะ >< ตอนหน้าจะหวานไหมแม่หมู5555คงไม่มาม่าน้ะ
    #424
    0
  6. #398 lemon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 เมษายน 2556 / 00:05
    อยากรู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร

    แต่ตอนนี้รู้แค่ว่า พี่ฮั่นของผม
    #398
    0
  7. #363 Mille*แกงส้มแซ่บเวอร์_HKS24/7 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 14:55
    คุณฮั่นของผม
    คนของผมม
    อ๊ายยยยย
    เขิลง่ะ >0<
    รุใจตัวเองซะทีนะคุณฮั่น
    #363
    0
  8. #338 Gultida (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 เมษายน 2556 / 22:11
    โห้ย แม่หมูกว่าอิหมีจะค้นหาสัจธรรมของตัวเองเจอก็เกือบทำให้รีดแต่ละคนะะะสำลักภาวะ HD เกือบตายแล้วยังจะให้มาเจอขอนไม้อีดเน๊าะ

    ใจร้ายอ่ะ
    #338
    0
  9. #337 Mean_HKS (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 22:21
    เอาผู้หญิงคนนี้ไปเก็บบบบบบบบบ
    โหยย กำลังจะดีแล้วแท้ๆ ขอให้อธิบายให้กันฟังจนเข้าใจด้วยเถอะนะ อย่าพึ่งมีอคติกันเลย
    พี่ฮั่นเตือนแกงด้วย บอกไปเลยว่าผญคนนี้แหละ ที่เป็นคนจ้องจะทำร้ายพี่ฮั่น
    แกงก็น่าจะดูออกอยู่แล้วว่าผญคนนี้ไม่จริงใจ น่าสงสัยจะตาย
    อย่าพึ่งมากเข้าใจผิดกันน้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา T___T 
    #337
    0
  10. #336 happyf (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 21:40
    พี่ฮั่นอุตส่าห์ได้คำแนะนำดีๆจากพี่โน่แล้วนะ แต่มีมารมาขวางซะงั้นเซ็ง ไม่เป็นไร พี่ฮั่นจีบแกงเลย เราเชียร์อยู่ โดมก็เตรียมชงจ้า:-D
    #336
    0
  11. #331 รักฮั่นแกงมั่ก ๆ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 15:58
    อ๊ากกกกกกกกกกกกก ... แสดงความเป็นเจ้าของแล้ว ถึงแม้จะอยู่แค่ในความคิดไม่พูดออกมาก็ชอบจังเลย คุณฮั่นของผม (สรรพนามในฟิค) พี่ชายของผม (สรรพนามออกสื่อ) แกงส้มของเขา (น้องแกงของพี่) อิอิ



    ตอนหน้าหวานขึ้นอีก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ นะคะ จะรอนะ



    ฝากถึงไรต์

    อย่าลืมให้พี่ฮั่นจูบน้องแกงนะ ตอนหน้าอ่ะ เค้าขอ คริ คริ



    ขอบคุณค่ะ









    #331
    0
  12. #330 moohamter (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 13:27
    ค้าง!!!!!
    chapต่อไปจะได้รู้แล้วใช่มั้ย ว่าผู้ ญ คนนั้นเป็นใคร
    พี่ฮั่นน้องแกงจะหวานกันแล้ว เค้ารอยุนะ มาอัพเร็วๆนะจ๊ะ
    #330
    0
  13. #329 At love (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 12:17
    แหมๆๆ พี่หมีของน้องหมี เอ้ย พี่ฮั่นของน้องแกง
    #329
    0
  14. #328 kat (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 09:58
    ถูกกกอ่ะ

    มันค้างอีกแล้วว เฮ้ออออ

    พอเริ่มรูุ้ใจ ก็มีนางร้ายมาป่วนซะงั้น
    #328
    0
  15. #327 bill (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 23:51
    มาต่อไวๆนะแม่หมู
    #327
    0
  16. #326 CornetTo*28 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 21:54
    โล่งจากภาวะ#DH 55555
    เห้ยย่ะคุนฮั่นของผม กริ๊สสสสสส
    รออ่านต่อค่ะแม่หมู
    #326
    0
  17. #325 pcard (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 18:30
    อ๊ากกกกก นางร้ายเริ่มออกตัวแล้ว O[]O ดูแลแกงดีๆ ล่ะพี่ฮั่น
    ...รีบๆ สารภาพรักกับแกงซะนะพี่ฮั่น >o<

    ~~รอติดตามจ้า :)
    #325
    0
  18. #323 windylee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 17:35
    แชปหน้าขอหวานๆนะแม่หมู ไม่ชอบกินมาม่าอ่ะ55555 ชอบเรื่องนี้มากค่า -/////-
    #323
    0
  19. #322 jewel *28 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 15:16
    ที่แท้ก็พี่โน่นี่เอง ผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไรนะ พี่ฮั่นดูแลพี่แกงดีๆนะ อย่าให้ผู้หญิงคนนั้นมาทำอะไรได้ ค้างมากกกแม่หมู รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    #322
    0
  20. #321 TheDreamTD (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 13:05
    อ่อ เฮียโน่นี้เอง เฮียคิดว่าพี่หมีชอบพี่ริทหรอ 55555 พี่หมีโดนเฮียต่อยฟรีเลย แต่ก็ยะงดีนะได้รู้ใจตัวเอง ผู้หญิงคนนั้นคือคู่หมั้นที่พี่หมียกเลิกไปปะ???
    #321
    0
  21. #319 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 10:56
    รีบเคลียร์กันด่วนๆเลย ;_____; เอานางนั่นออกไปด้วย ฮืออออ มาต่อเร็วๆนะคะ แม่หมูไฟติ้งงงง !!! ><
    #319
    0
  22. #318 เด๋กดี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 09:09
    กว่าจายอมรับได้นะ หมี



    เหลืออย่างเดียวคือ สารภาพกับเจ้าตัวเอง สินะ
    #318
    0
  23. #317 love_ks (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 01:49
    เฮ้อออ โล่งอกกับภาวะ HD 5555++
    ตอนหน้าขอหวานๆเลยนะคะไรท์
    #317
    0
  24. #316 isawa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 01:38
    ขอทายว่า Chap 14 สองหมีต้องหวานใส่กันแน่ๆ รีดหวังว่าอย่างนั้นนะแม่หมูจ๋า

    ต้องขอบคุณพี่โน่ที่ทำให้อิพี่หมีมันรู้ใจตัวเองซะที ทีนี้ลุยจีบน้องหมีเลยนะ อิอิ

    แม่หมูช่วยเอานังคนนั้นไปไกลๆ สองหมีได้ป่าว เก๊าไม่ชอบบบบบ
    #316
    0
  25. #314 waa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 01:20
    เฮ้อ โล่ง หวั่นใจภาวะ HD ค่ะ
    #314
    0