[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 12 : Chapter 12 :: หรือจะเป็น...จริงๆ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 560
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    19 เม.ย. 56

Chapter 12 :: หรือจะเป็น...จริงๆ

 

KangSom :(

                ราวกับแต่ละวันที่ผ่านไปเพิ่มความเงียบและความอึดอัดระหว่างผมกับไอ้เจ้านายหน้าหมีให้มากขึ้นเรื่อยๆ คุณฮั่นประหยัดคำพูดเสียจนเกือบถึงขั้นงก วันๆหนึ่งผมกับเขาพูดกันแทบจะนับคำได้

                แต่สิ่งเดียวที่ผมทำได้ก็คือปล่อยให้มันผ่านไป ผมบอกกับตัวเองสามเวลาหลังอาหารว่าตรงนี้คือหน้าที่ และผมก็จะต้องทำไปอย่างสุดความสามารถ ผมมาไกลเกินกว่าจะหันหลังกลับ หรือไปขอให้ซ้อหมีส่งคนอื่นมาแทนที่ผมแล้ว และผมก็มั่นใจอย่างมากว่าถ้าเกิดผมขอเปลี่ยนตัวขึ้นมากลางคัน คำเยอะเย้ยถากถางเหมือนครั้งแรกที่ผมกับเจ้านายเจอกันก็จะกลับมาอีกหน และคราวนี้ก็คงหนักว่าครั้งแรกหลายเท่า

                “แกงส้มมมมม พี่ฮั่นล่ะ ไอ้ท่านประธานบ้านั่นไปอยู่ไหน อย่าบอกนะว่าอู้งาน เดี๋ยวพ่อก็ไล่ออกซะนี่” พี่โดมเดินอารมณ์ดีเข้ามาในห้องร้องทักผม ใบหน้ากลมแต้มไปด้วยรอยยิ้มกว้างผิดกับพี่โดมที่เดินหงุดหงิดออกจากบริษัทไปเมื่อช่วงสายราวคนละคน แทนที่ผมจะตอบคำถามของเลขาร่างท้วม ผมกลับตั้งคำถามขึ้นแทน

                “พี่โดมดูอารมณ์ดีนะครับ ไม่เหมือนตอนลงไป”

                “ใครอารมณ์ดี? พี่เหรอ? คนกินอิ่มมันก็หน้าตาสดชื่นอย่างนี้แหละแกง พี่คงไม่อารมณ์ดีขึ้นแน่ ถ้าแกงกับพี่ฮั่นไม่ยอมปรับความเข้าใจกันซะที” ตลอดเวลาที่ผ่านมา พี่โดมคอยทำหน้าที่เป็นตัวประสานชั้นเลิศ แต่จากผลงานที่ผ่านมา ก็เห็นๆอยู่ครับว่าไม่สำเร็จ

                “ถ้าเป็นเรื่องนั้นพี่โดมคงหมดหวังแล้วฮะ คุณฮั่นคงไม่อยากคุยกับผมเท่าไหร่” น่าแปลกที่ทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ หัวใจผมก็เกิดอาการกระตุกแปลกๆ แค่รู้สึกว่าเจ้านายไม่สนใจและทำเหมือนไม่อยากให้ผมอยู่ใกล้ๆ ร่างกายก็เหมือนจะหมดแรงลงดื้อๆ

                “เอ้า! ก็เป็นซะแบบนี้แล้วเมื่อไหร่จะคุยกันรู้เรื่องซะทีเนี่ย แล้วต้องอยู่ด้วยกันเกือบยี่สิบสี่ชั่วโมงแบบนี้อึดอัดตายเลย เรียกพี่ฮั่นได้ยังไม่ทันถึงอาทิตย์ กลับมาเป็นคุณฮั่นอีกละ หวังว่าพรุ่งนี้แกงคงไม่กลับไปเรียนคุณอิสริยะเหมือนวันแรกที่มาที่นี่หรอกนะ” พี่โดมดูจะเป็นห่วงความสัมพันธ์ระหว่างผมกับเจ้านายเสียเหลือเกิน

                “เรื่องนั้นมันอยู่นอกเหนือการควบคุมของผมแล้วล่ะครับ” ผมพูดพลางก้มลงมองภาพเคลื่อนไหวบนหน้าจอโน๊ตบุ๊คต่อ ผมยังทำหน้าที่ของผมเหมือนเดิม นั่นคือคุ้มครองความปลอดภัยของคุณฮั่นทุกกระเบียดนิ้ว เท่าที่ผมสังเกต...ไม่มีใครที่ทำตัวน่าสงสัย คนที่ปองร้ายเจ้านายผมคงกำลังเตรียมการและไม่ทำอะไรกระโตกกระตาก ผมไล่ย้อนดูภาพในกล้องวงจรปิด จนกระทั่งเจอภาพของใครบางคนที่คุ้นตา กับคนอื่นคนที่ผมมองไม่เห็นว่าเป็นใคร...

                แต่ถึงอย่างนั้น ผมก็ดูออกนะครับ ว่าคนๆนั้นเป็น...ผู้หญิง

                “นี่พี่โดมออกไปกินข้าวกับสาวมาเหรอครับ” ผมถามออกไปด้วยรอยยิ้ม คุณเลขาคนนี้ก็ร้ายไม่เบานะครับ มีการออกไปกินข้าวกับสาวด้วย เห็นชอบพูดว่าตัวเองไม่มีใครเหลียวแล แต่ภาพที่เดินมาส่งกันถึงหน้าตึกนี่มันไม่ใช่นะครับ

                “อะไร๊! คนหน้าเหมือนหรือเปล่า คนอ้วนก็หน้าคล้ายๆกันหมดแหละแกง แกงจำผิดม้างงง” พี่โดมอ้าปากแล้วหุบแล้วอ้าปากใหม่อยู่หลายครั้งว่าจะพูดออกมาได้ พิรุธขนาดนี้...คงไม่ใช่แค่คนหน้าเหมือนแล้วครับ แต่เป็นคนๆเดียวกันมากกว่า ผมอยากรู้ซะแล้วสิครับว่า ผู้หญิงของโดม เป็นใครกัน

                “คนหน้าเหมือนแถมใส่เสื้อเหมือนกันด้วยน่ะเหรอครับ แหมๆๆ คราวก่อนที่ร้านกาแฟก็มากับสาวนะครับ วันนี้ก็ไปกับสาวอีก ระวังซักวันรถไฟจะชนกันดังโครมนะครับพี่โดม” ตอนแรกก็คิดว่าจะแค่แซว แต่พอเห็นใบหน้าอมยิ้มของพี่โดมแล้ว... เรื่องจริงอย่างไม่ต้องสงสัย ร้ายไม่เบาเหมือนกันนะครับพี่โดมเนี่ย

                “จะชนกันได้ไงล่ะ ก็คนเดียวกันนี่”

                “อะไรนะครับ” นี่ผมไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ยครับ คนเดียวกัน!

                “ปะ ปะ เปล่าๆ ไม่มีอะไร พี่ไปทำงานก่อนนะ ถ้าท่านประธานกลับมาเมื่อไหร่บอกท่านด้วยล่ะว่าพี่เรียกพบ เอ๊ย! ไม่ใช่! พี่มาพบ ไม่ได้มีเรื่องงานอะไรจะคุย แต่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่ท่านประธานกับคุณบอดีการ์ดจะคืนดีกันซะที”

                แล้วพี่โดมก็เดินจากไป ทิ้งผมไว้กับประโยคคำถามที่ยังก้องอยู่ในหู แต่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่ท่านประธานกับคุณบอดีการ์ดจะคืนดีกันซะที อย่าว่าแต่พี่โดมสงสัยเลยครับ ผมเองก็สงสัยเหมือนกันว่าเมื่อไหร่...

หรือมันอาจจะไม่มีวันนั้นเลยก็เป็นได้




 

                เข็มของนาฬิกายังขยับไปข้างหน้าได้ไม่เท่าไหร่ ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง แต่คราวนี้คงที่ก้าวพรวดๆเข้ามาไม่ใช่คุณเลขาตัวกลม แต่กลับเป็นคนตัวสูงใหญ่...คนที่เป็นเจ้าของห้องนั่นเอง

                “แกงส้ม” คุณฮั่นร้องเสียงหลงเมื่อเห็นว่าผมนั่งอยู่ในห้อง ดวงตาตี่ๆเบิกกว้างด้วยความตกใจ... ตกใจทำไม? ขาที่จะก้าวเข้ามาเรียกได้ว่าแทบชะงักค้างกลางอากาศเมื่อเห็นผมนั่งอยู่ ท่านประธานรีบเก็บไม้เก็บมืออย่างลุกลี้ลุกลน

                “เอ่อ... ฉัน... ฉัน... ฉันนึกว่านาย... นายลงไป... เอ่อ ไป...ไปกินกาแฟซะอีก” คุณฮั่นใช้เวลาอยู่นานกว่าจะพูดจบประโยค ไม่จำเป็นจะต้องเป็นคนช่างสังเกตก็สามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน คุณฮั่นแปลกไป...แปลกไปมากเลยทีเดียว เหมือนกำลังวิตกกังวลเกี่ยวกับอะไรบางอย่าง

                “เปล่าครับ พอดีผมไม่ค่อยอยากกินกาแฟ” แต่นอกจากอาการแปลกๆที่ไม่ว่าใครก็จับได้ ผมยังอ่านสายตาของคุณชายหน้าหมีออกอีกด้วย มันมีแววความไม่ชอบใจ...ไม่ชอบใจที่ผมอยู่ในห้องนี้ นี่คงไม่พอใจที่ผมขัดคำสั่งอย่างนั้นสินะ “ผมต้องขอโทษคุณฮั่นด้วยนะครับ ที่ผมไม่ได้ลงไปร้านกาแฟข้างล่างตาม คำสั่ง ของคุณฮั่น”

                “เอ่อ แกงส้ม... คือ...พี่... คือว่า... ฉัน...เอ่อ...พี่...เอ่อ...” ผมมองคนที่ยังสับสนในตัวเองนิ่ง อยากรู้นักว่าไอ้คุณชายหมีขั้วโลกนี่จะพูดอะไร

                “คุณฮั่นมีอะไรจะสั่งผมหรือเปล่าครับ เชิญ เจ้านาย สั่งมาได้เลย ผมยินดีทำตาม คำสั่ง ของ เจ้านาย โดยไม่ขาดตกบกพร่อง” ผมไม่ค่อยเชื่อตัวเองนักว่าผมพูดอย่างนั้นออกไปจริงๆ แถมยังใช้น้ำเสียงประชดประชันอีกต่างหาก พูดเหมือนผมกำลังงอนเขาอยู่อย่างนั้นแหละ

                “อ๋อ เออใช่ ฉัน...เอ่อ คือพี่...พี่อยากกินกาแฟน่ะแกง แกงลงไปซื้อให้พี่หน่อยนะ เอาแบบ...แบบที่แกงเคยชงให้พี่กินทุกเช้าอ่ะ เอาแบบนั้นเลย”

                “ถ้าอย่างนั้นผมว่าผมไปชงให้คุณฮั่นดีกว่านะครับ” อะไรคือการที่อยู่ดีๆเกิดอยากกลับมาเป็นพี่ฮั่น แล้วก็อยากกินกาแฟฝีมือผมขึ้นมา ผมว่าบางทีเจ้านายผมคนนี้ก็เข้าใจยาก และผมก็เลิกพยายามจะเข้าใจเขาแล้วล่ะครับ เห็นได้ชัดว่าที่ผ่านมา...สิ่งที่ผมพยายามทำลงไปมันไม่มีประโยชน์

                “แกงส้ม... คือพี่...” ขาที่กำลังจะก้าวไปชะงักลงกลางทางเมื่อได้ยินเสียงห้าวนั้นพูดขึ้น... แค่ชงกาแฟให้ก็จะไม่กินใช่มั้ย ได้...

                “ผมเข้าใจแล้วครับ คุณฮั่นอยากกินกาแฟที่เหมือนของผม แต่ไม่ใช่ฝีมือผม ผมน่าจะเข้าใจคำสั่งง่ายๆของคุณตั้งแต่แรก ขอโทษด้วยครับ เดี๋ยวผมลงไปซื้อให้ คุณฮั่นรอซักครู่นะครับ” ผมขัดใจตัวเองที่พูดด้วยน้ำเสียงเหมือนผมกำลังประชดเจ้านายอยู่ ผมจะประชดเขาทำไม หงุดหงิดตัวเองจริง!




 

                ไอ้เจ้านายบ้า ไอ้เจ้านายหน้าหมี ไอ้หมีบ้า ไอ้...ไอ้...ไอ้... โอ๊ยยย ผมอยากลาออกให้มันสิ้นเรื่องสิ้นราว แต่มาถึงขั้นนี้แล้วผมจะทำอย่างนั้นได้ที่ไหนล่ะ ต่อให้ผมลาออกเขาก็ไม่ยอมให้ผมออก แล้ววันนี้เกิดเลือดจะไปลมจะมาอะไรของเขา เข้าวัยทองวัยหมดประจำเดือนหรือไงกัน ถึงได้อารมณ์สามวันดีสี่วันป่วยแบบนี้

                ตั้งแต่ผมมาเป็นบอดีการ์ดให้คุณชายอิสริยะ เจ้านายของผมก็เปลี่ยนอารมณ์ไปๆมาๆอยู่ไม่รู้กี่รอบต่อกี่รอบ

                เหนื่อย! เบื่อ!! เซ็ง!!!

                “พี่ครับ กาแฟเย็นแก้วนึง ของคุณฮั่น ปกติเขากินยังไงก็เอาอย่างงั้นแหละ” เจ้าของร้านกาแฟผงะไปเล็กน้อยกับการสั่งกาแฟด้วยน้ำเสียงเหวี่ยงขั้นปานกลางของผม แต่ผมก็ไม่ได้สนใจ

                ผมเดินหันหลังให้เคาเตอร์ กระแทกตัวลงนั่งอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์บนโซฟาตัวใหญ่ที่หันออกไปทางถนน สายตามองออกไปอย่างไม่มีจุดหมาย เหมือนกับความคิดที่วิ่งวนอยู่ในหัวสมองอย่างไม่มีแบบแผน อารมณ์หลากหลายทั้งที่ผมรู้จักและไม่รู้จักกระจัดกระจายไปทั่ว และผมก็ไม่สามารถจัดระเบียบมันได้เลย

                ถามว่าผมหงุดหงิดกับคุณฮั่นเหรอ? ก็นิดนึงครับ แต่น้อยกว่าที่ผมหงุดหงิดตัวเอง...ผมหงุดหงิดตัวเองมากที่เป็นอย่างนี้ ผมเป็นอะไรของผม?

                “อารมณ์ไม่ดีเหรอคะคุณธนทัต” เสียงหวานที่ดังขึ้นทำให้ผมต้องหันกลับไปมอง ใครกัน?

                “...” ความเงียบเท่านั้นที่ผมสามารถตอบออกไปได้ แต่เหมือนนั่นไม่ได้ลดทอดความมั่นใจของผู้หญิงคนนั้นลงได้เลย



 

                “คุณคงจำฉันไม่ได้ ฉันคิดไว้แล้วเชียว เพราะถ้าคุณจำฉันได้ คุณคงมาหาฉันที่นี่ตามที่เรานัดกันไว้นานแล้ว คงไม่ปล่อยให้ฉันมาคอยคุณอยู่เป็นอาทิตย์ๆแบบนี้หรอกใช่มั้ยคะ” หญิงสาวพูดเสียงอ่อน ใบหน้าสวยแสดงออกถึงความน้อยใจอย่างเห็นได้ชัด จนคนมองอดคิดไม่ได้ว่าเป็นความรู้สึกจากใจหรือเสแสร้งกันแน่

                ธนทัตเพ่งมองใบหน้าที่ดูคุ้นตา แต่เขาก็ยังจำไม่ได้อยู่ดี คงจะน่าเกลียดเกินไปถ้าแกงส้มจะตอบกลับไปว่าเขาจำเธอไม่ได้ คนที่นั่งอยู่จึงเลือกตอบไปว่า...

                “ขอโทษนะครับ คือผม...” กำลังจะบอกว่าเขาคุ้นหนาเธออยู่นะ แต่เธอกลับชิงพูดเสียก่อน

                “ฉันทำกาแฟหกใส่เสื้อคุณวันนั้นไงคะ ฉันเอาเสื้อมาคืน” เธอยื่นถุงสีหวานมาให้ ความทรงจำเริ่มแล่นผ่านสมอง ความรู้สึกที่โดนกาแฟเย็นเฉียบราดลงที่แขนยังเลือนรางอยู่ในความทรงจำ ถ้าเธอไม่ทักเขาก็คงปล่อยความรู้สึกนั้นให้หายไปตามกาลเวลาไปแล้ว

                “อ๋อครับ ขอบคุณครับ” มือบางเอื้อมไปรับถุงนั้นไว้พร้อมเอ่ยขอบคุณ แต่ดูเหมือนนั่นจะยังไม่เพียงพอสำหรับใครอีกคน

                “สมมติว่าคุณเชิญฉันนั่งก็แล้วกันนะคะ ขอบคุณค่ะ” เสียงหวานกล่าวรวบรัดก่อนจะนั่งลงฝั่งตรงข้าม

                “เชิญครับ” ธนทัตกล่าวอย่างเสียมิได้ บทสนทนาที่เขาไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มค่อยๆก่อตัวขึ้น แม้จะไม่ได้เต็มใจ แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไร อย่างน้อยๆเขาก็ได้ถ่วงเวลาตัวเอง จะได้ไม่ต้องกลับไปหาคนอารมณ์สามวันดีสี่วันร้ายเร็วขึ้นก็ดีเหมือนกัน



 

DOME ;))

                ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนตัวลอยๆแบบนั้น หัวใจเต้นตึกตักอย่างควบคุมไม่อยู่ ผมเป็นอะไรของผมเนี่ยยยยยย!!!

                มนสิชา...มีมี่...ผู้หญิงคนนี้มีบางอย่างที่ทำให้ผมรู้สึกคุ้นเคย

            “เราเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่าคุณมี่” ผมถามออกไปในขณะที่เราเดินเคียงกันไปช้าๆ คนตัวเล็กกว่าหันมาถลึงตาใส่แล้วหัวเราะออกมาเบาๆ ผมหรี่ตามองมีมี่อย่างเอือมๆ บางทีนางก็เล่นใหญ่ไปนะ

            “นายคงเจอฉันในฝันมั้ง ฉันน่ะเป็นผู้หญิงในฝันของใครหลายๆคนเลยน๊า นายอาจจะเป็นหนึ่งในนั้นก็ได้” เจอคำตอบของมีมี่เข้าไป ผมถึงกับก้าวสะดุด นี่ถ้ามีหมีมานอนขวางทางไว้ ป่านนี้ผมล้มคว่ำหน้าทิ่มพื้นไปแล้วครับ ถ้าณโดมเสียโฉมใครจะเป็นคนรับผิดชอบ (แม่หมู//ณโดมก็เล่นใหญ่นะลูก อย่าไปว่าแต่น้องมี่เลย) แม่หมูแซะผมอ่ะ!

            “นี่ผมจริงจังนะคุณ ทำไมชอบทำเหมือนทุกเรื่องเป็นเรื่องเล่นๆอยู่เรื่อยเลย”

            “ชีวิตนายยังไม่จริงจังพอหรือไง ถึงได้อยากให้ฉันต้องเคร่งเครียดซีเรียสกับนายอีกคน เราจะเคยเจอกันมาก่อนหรือเปล่ามันไม่สำคัญ แต่ตอนนี้เราเจอกันแล้วนี่แหละ สิ่งสำคัญ โอเคมั้ย?” จะว่าผมเอือมก็ไม่ใช่ จะว่าผมชอบใจมันก็ไม่ถูก แต่ที่รู้คือ ผมมีความสุขที่ได้อยู่กับเธอ และนี่คือปัญหาใหญ่ของผม...

            “โอเคครับ อะไรที่คุณไม่อยากพูดผมก็ไม่สามารถเค้นออกมาจากคุณได้จริงๆใช่มั้ยคุณมี่ ผมยอมแล้วๆ”

            “นั่นแหละจ้ะพ่ออ้วนกลม พูดง่ายๆจะได้โตไวๆนะจ๊ะ แต่ไม่ต้องโตไปกว่านี้นะ แค่นี้ก็โตเกินมาตรฐานจะแย่ ลดมั่งก็ดีนะอ้วน รู้ป่าว” สาบานว่าคุณเธอใช้ปากพูด... เฮ้อออ นับวันผมชักจะสนุกกับการปะทะคารมกับคุณมนสิชามากขึ้นทุกวันซะแล้วสิ

            “คุณเนี่ยน๊า ชอบว่าผมอ้วนตลอด วันไหนผมผอมขึ้นมาแล้วคุณจะเสียใจ พวกที่ผอมๆน่ะกอดไม่อุ่นเหมือนผมหรอกนะคุณ ไม่เชื่อลองพิสูจน์ป่ะล่ะ” ผมกางแขนทั้งสองข้างขึ้น ตั้งท่าจะให้มีมี่พิสูจน์คำพูดของผมจริงๆ แต่คนตัวเล็กกว่ากลับรีบส่ายหน้า แถมยังถอยห่างจากผมไปอีกสองก้าวใหญ่ๆ

                ท่าทางอายๆของมีมี่ช่างขัดกับคำพูดที่แสนจะมั่นอกมั่นใจของตัวเองเหลือเกิน ยิ่งไอ้ท่าเดินถอดหลังหนีผมพร้อมกับการส่ายหน้าน้อยๆมันเหมือน... เหมือนใครบางคนในความทรงจำ... ใครคนนั้นที่ผมเก็บเอาไว้ในส่วนลึกของหัวใจ... ใครคนหนึ่งที่อีกคนชอบเรียกเธอว่า โดเรมี่น้อย...ของผม

                “ฝันกลางวันอะไรของแกเนี่ย ไหวมั้ยโดมมมมม” ผมพูดกับตัวเองเบาๆ ไปไกลแล้วนะไอ้โดม มันควรจะมีเพียงความเงียบเท่านั้นที่เป็นเสียงสะท้อนคำพูดของผม ไม่ใช่เสียงของ...

                “เออ แกคงฝันกลางวันจริงๆ ไม่งั้นแกคงหันมาพูดกับพี่นานแล้ว”

                “ไอ้พี่ฮั่นนนนนน พี่เข้ามาในห้องผมได้ไงเนี่ยยยย แล้วมาตั้งแต่เมื่อไหร่  ทำไมไม่ให้ซุ่มให้เสียง นี่ถ้าผมหัวใจวายตายขึ้นมาใครจะรับผิดชอบห๊า” ทำไมพี่ฮั่นขอบมาทำลายวิมานน้อยๆที่ผมวาดขึ้นทุกทีครับ? มาผิดจังหวะ ผิดที่ผิดทางตลอดอ่ะ

                “ไม่ตายหรอกน่า อย่าโวยวายมากได้ไหม พี่มีเรื่องให้ช่วย”

                “ช่วยอะไรเล่า ผมไม่ช่วย” ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ผมขอเล่นตัวซะหน่อยเหอะ ทีผมขอให้กลับไปคุยกับแกงส้มดีๆ ทำเป็นอ้างโน่นอ้างนี่ บอกทำไม่ได้บ้างล่ะ บอกว่าผมไม่เข้าใจเขาบ้างล่ะ แล้วนี่อะไร อยู่ดีๆมาขอให้ผมช่วย มันไม่ง่ายไปหน่อยเร๊อะ ผมไม่ช่วย!! ปล่อยให้หัวระเบิดอกแตกตายไปคนเดียวเลย เชอะ!! (แม่หมู//พี่ฮั่นอาจมีเรื่องสำคัญก็ได้นะลูกหมู ช่วยพี่เขาหน่อยเห๊อะ ถือว่าสงสารคนแก่)

                “ใจร้ายว่ะ ช่วยพี่หน่อยเหอะ ถ้าพี่ไม่มีเรื่องหนักใจพี่ไม่มาขอแกหรอก ตั้งแต่รู้จักกันมา พี่มาขอแกอย่างนี้กี่รอบกันเชียว” อย่าคิดว่าสายตาหมีหงอยอย่างนี้จะทำอะไรผมได้ ผมไม่ใช่แกงส้มนะเฮ้ย ที่พอเจ้านายทำหน้าอ้อนๆ บ่นอยากกินโน่นอยากกินนี่แล้วจะรีบไปหาซื้อของมาทำให้กินอ่ะ ผมไอ้โดมนะครับ ไอ้โดมไม่ใจอ่อนง่ายๆนะ บ่องตง!

                “งั้นพี่ก็ไปคุยกับแกงส้มดีๆก่อน ไม่ใช่ให้บรรยากาศมันอึมครึมแบบนี้ ผมอึดอัด ไอ้แกงก็อึดอัด แต่ผมน่ะไม่เท่าไหร่ เพราะผมรู้จักพี่มานาน ผมชินละ แต่แกงส้ม...น้องมันเพิ่งจะรู้จักกับพี่ได้ไม่เท่าไหร่ อย่าไปทำแบบนี้ใส่มัน ผมบอกตรงๆนะว่าผมสงสารแกง”

                “เทศน์เข้าไป เออๆๆ ครับๆ ผมทราบครับว่าคุณจารุวัฒน์อึดอัด เพราะฉะนั้น ถ้าคุณจารุวัฒน์อยากให้บรรยากาศมันกลับมาเป็นเหมือนเดิม หรือเผลอๆอาจดีกว่าเดิม แกต้องช่วยพี่ เข้าใจไหม?”

                “ก็พี่นั่นแหละเป็นคนทำให้บรรยากาศมันเป็นแบบนี้ พี่ก็ต้องเป็นคนแก้ดิวะ ไม่ใช่ผม ผมไม่เกี่ยวด้วยซะหน่อย” ผมยังคงเถียงต่อไป แต่ผมก็สังเกตเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของพี่ฮั่น จริงอย่างที่พี่ฮั่นพูดครับ ปกติพี่ฮั่นเป็นคนที่มีอะไรแล้วชอบเก็บเอาไว้คนเดียว น้อยครั้งที่จะมาบอกผมหรือคนอื่นๆ ยิ่งขอความช่วยเหลือยิ่งที่เคยเข้าไปใหญ่ ผมว่าครั้งนี่คงเรื่องใหญ่จริงๆแหละครับ พี่ฮั่นถึงได้แสดงความกังวลออกมาทั้งทางสีหน้าและท่าทางแบบนี้ แถมยังมาให้ผมช่วยอีกต่างหาก

                “ช่วยพี่พิสูจน์อะไรบางอย่างก่อน พี่... บอกตรงๆนะ พี่...พี่ไม่สบายใจเลยว่ะ พี่กลัวว่า... เฮ้อ ตกลงแกจะช่วยพี่ใช่มั้ยไอ้โดม” แหม ก็ถ้าจะมาขนาดนี้ผมก็ต้องช่วยแล้วแหละ เดี๋ยวจะมีคนหาว่าผมใจร้ายกับพี่ฮั่นมากเกินไป

                “เออๆๆ ช่วยก็ได้ นี่เห็นแก่แกงหรอกนะถึงช่วยอ่ะ”

                “แกตกลงจะช่วยพี่แล้วใช่มั้ย” พี่ฮั่นชะโงกตัวข้ามโต๊ะทำงานมาจับมือผมไว้ทั้งสองข้าง เฮ้ยย!! จะจับมือทำไมเนี่ย ไม่เห็นต้องดีใจขนาดนั้นเลย

                “ก็ช่วยไง” ผมเริ่มระแวงกับด้วยตาที่เป็นประกายความหวังของท่านประธานบริษัท อะไร!! อะไรของเขา!!!

                “ไม่ว่าอะไรแกก็จะช่วยพี่ใช่ไหมไอ้โดม ไม่ว่าเรื่องอะไรแกก็จะเต็มใจทำ”

                “เออๆๆ” ผมตอบรับส่งๆกับความเรื่องมากของพี่ฮั่น จะให้ช่วยอะไรก็รีบๆบอกมาสิวะครับ

                “แล้วแกก็ต้องสัญญานะ ว่าแกจะทำตัวกับพี่เป็นปกติเหมือนเดิม หลังจากที่แกช่วยพี่พิสูจน์แล้ว” ห๊า! อะไรนะ! ผมชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วพอพี่ฮั่นพูดประโยคนี้ แต่ในเมื่อบอกไปแล้วว่าจะช่วย จะมากลับคำเพราะความรู้สึกระแวงไร้สาระนี่ได้ยังไง

                “สัญญาก็ได้ นี่พี่จะให้ผมทำอะไรเนี่ย ทำไมต้องพูดแปลกๆอย่างนั้นด้วย”

                “เอาน่า เดี๋ยวแกก็รู้ ลุกเลยโดม ลุกๆๆๆ” พี่ฮั่นเดินอ้อมโต๊ะมาลากให้ผมลุกขึ้น ผมยังงงกับพฤติกรรมแปลกๆของท่านประธาน ผมยังมองไม่ออกซักนิดว่าตกลงแล้วพี่ฮั่นจะให้ผมช่วยยังไง แล้วทำไมผมต้องลุก?

                “เดี๋ยว!” ความระแวงของผมเริ่มเพิ่มขึ้นจนต้องถามออกมา “พี่บอกว่าพี่จะพิสูจน์ พี่จะพิสูจน์อะไร เกี่ยวกับแกงหรือเปล่า” คือถ้ามันไม่ทำให้บรรยากาศดีขึ้น ผมจะไม่ยอมช่วยเด็ดขาด

                “ก็เรื่องนั้นนั่นแหละ พี่ต้องพิสูจน์ให้ได้ว่าพี่เป็น... เออน่า พิสูจน์ได้ยังวะ แกก็เล่นตัวอยู่ได้ไอ้โดม ถ้าจะช่วยจริงๆก็อย่าเรื่องมาก พี่บอกให้ทำอะไรก็ทำดิวะ”

                “ผมมีสิทธิ์ที่จะรู้ว่าพี่จะให้ผมทำอะไร บอกเหตุผลมาก่อน” ผมระแวงถึงขีดสุดแล้วครับตอนนี้ พี่ฮั่นหลบสายตา สีหน้าครุ่นคิดแบบนั้นทำให้ผมเห็นเป็นอย่างอื่นไปไม่ได้นอกจากความจริงจัง และนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ผมเต็มใจช่วย

                “ช่วยก่อนแล้วค่อยเอาเหตุผลทีหลังได้ไหม” แล้วก็ยังจะต่อรองอีก โว๊ยยย ผมอยากเปลี่ยนใจตอนนี้จริงๆเลย แต่ก็เห็นแล้วว่ามันสายเกินไป

                “พี่จะให้ผมทำอะไร”

                “กอดพี่ที”

                “ห๊า! อะไรนะ!

                “ไม่ใช่สิ กอดคงพิสูจน์อะไรไม่ได้” กอดพิสูจน์ไม่ได้คืออะไร!

                “พี่เป็นอะ...” ผมยังพูดไม่ทันจบ พี่ฮั่นก็ขัดผมด้วยประโยคที่ทำให้ผมแทบล้มทั้งยืน

                “จูบพี่ที”

                “อะไรนะ!

                “มึงจะทำอะไรของมึงไอ้ฮั่น” เสียงห้าวคุ้นหูของใครอีกคนดังแทรกขึ้นขัดบทสนทนาชวนช็อคของผม ขอบคุณสวรรค์ที่มีใครซักแทรกเปิดประตูเข้ามาโดยไม่สนใจมารยาท ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่อยากจินตนาการต่อไปเลยว่าอะไรจะเกิดขึ้น... ถ้าเกิดผมขัดขืน... พี่ฮั่นดึงดัน... ผมไม่ยอม... พี่ฮั่นกระชากตัวผมเข้ามา... ผมดิ้นอีก... มือพี่ฮั่นรั้งหน้าผมเอาไว้ไม่ให้หนีไปไหนได้... ผมหลับตา... พี่ฮั่นค่อยๆ... (แม่หมู//ไอ้โดม!! แกหยุดคิดเดี๋ยวนี้เลยนะ ฉันขนลุก!) เออ!! ผมควรหยุดคิด เพราะผมก็ขนลุก!!

                เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นนะ อ๋อใช่! มีคนเข้ามา

                “เฮ้ย”

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // บรึ๋ยยยย ตอนจบบรึ๋ยมากกกก ตำนาน #DH ลอยเข้ามาในหัวอีกครั้ง ยังฮาตัวเองอยู่ที่ตอนนั้นแต่งไปได้ 555555 ,, นางร้ายโผล่มาแล้ว เธอเป็นใครกัน?? มีใครรู้บ้างคะ หรือน้องหวานเย็นจะอวตารมา ไม่ใช่ประ รอติดตามกันต่อไปว่าแม่หมูจะใจร้ายให้นางร้ายได้ซักแค่ไหนกัน อย่าดูถูกนะคะ ความเค้นของผู้หญิงคนนึงที่โดนล่มงามสำคัญในชีวิต มันไม่ใช่เรื่องเล็กๆเลย

แจ้งข่าวดีของแควนๆนุ้งโดมก่อนนะเคอะ เก๊ามีโปรเจ็ค SF
พี่แกะน้องลิง อยู่นะตะเองงง อีกไม่นานเกินรอ (แต่อย่าเชื่อว่าไม่นาน รับรองว่านานแน่ๆ) เนื่องจากเคยแจ้งศิลปินฝ่ายชายไปแล้ว และต้องทำตามคำพูดที่เคยให้ไว้ #ห๊ะ #แกจริงจังไปป่ะ ตอบเลยว่าจริงจังค่ะ 5555 ,, คอยดูก็แล้วกันตัวเธอว่า SF พี่แกะน้องลิง จะสับสนอลม่านมากแค่ไหน ตอบได้ว่าวึ่นวือ เอ๊ย วุ่นวาย แน่ๆ

อีกนิด แจ้งข่าวดีสำหรับแม่หมู แต่อาจเป็นข่าวร้ายของรีดเดอร์ แม่หมูจิต้องเดินทาง(อีกแล้ว) ราวๆปลายเดือนนะคะ อาจห่างหายไปซักพัก แต่ในช่วงนี้ ถ้าแต่งเสร็จปุ๊บจิรีบเอามาลงปั๊บเลยค่ะ เป็นการไถ่โทษที่ทิ้งให้รีดคอยกันมานานนนนนนนน(เพราะแม่หมูมัวแต่ไปฟิน)


แม่หมูฟินจริงๆค่ะ ฟินจนป่วยเลย ไม่สบายเพราะเล่นน้ำสงกรานต์(ที่ไม่ได้เล่นมา 20 ปี) นอกจากดีใจที่ได้เจอ 2 หมีที่รัก พี่ฮั่นน้องแกง และลูกหมูโดมที่คิดถึง(มาก) อ่อ รวมเจ้าหมีแบรี่ที่รักมานานแล้วด้วย แม่หมูดีใจมากนะคะ ที่ได้เจอพี่น้อง
HKSFC ทุกท่าน แม่หมูเชื่อเสมอว่า การที่เรารักพวกเขาทั้งสองคนด้วยใจจริงๆนั้น ไม่ว่าจะเมนพี่ฮั่น หรือเมนน้องแกง แต่หากเรียกตัวเองว่าเป็น "บ้านคู่" ได้ แปลว่าท่านมีหัวใจและความรักที่ยิ่งใหญ่จริงๆค่ะ

แม่หมูภูมิใจนะคะ ที่ได้เรียกตัวเองว่าเป็น 
HKSFC >w<


ปล. ตอนต่อไปจะอัพในอีกวันสองวันนี้นะคะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1028 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 22:59
    พิสูจน์ได้ฮามาก.
    แล้วคนที่เข้ามาเนี่ย
    อย่าบอกนะว่าเป็นแกงอ่ะ
    จะเงิบไหม?
    555555555555

      
    #1,028
    0
  2. #471 bull (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 15:34
    แอบฮาพี่ฮั่นอะ 555

    แล้วใครเข้ามาเนี่ย???
    #471
    0
  3. #397 lemon (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 23:48
    55555 จูบพี่ที

    โอย! บรึ๋ยจริงๆ
    #397
    0
  4. #362 Mille*แกงส้มแซ่บเวอร์_HKS24/7 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 14:51
    เอิ่มม
    บรึ๋ยจริงๆ ฮ่าๆ
    ดีนะ มีคนมา
    เง้อๆ
    #362
    0
  5. #335 happyf (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 21:26
    พี่ฮั่น แกจะมาพิสูจน์กับโดม ทำไม พิสูจน์กับแกงสิ โดมฮาไปนะ ว่าแต่ใครมาเนี่ย?o_O
    #335
    0
  6. #311 windylee (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 00:35
    ค้างมาก อัพด่วนๆค่า
    #311
    0
  7. #309 CornetTo*28 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 13:56
    แหม่ ภาวะDH รู้สึก บรึ๋ยๆๆแฮะ รอนะค่ะแม่หมู
    #309
    0
  8. #308 TheDreamTD (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 11:48
    พี่ฮ่านนนนนนนนนนน พี่จะพิสูจน์วิธีนี้หรอ
    สงสารพี่โดมอะ 55555 แล้วใครเป็นคนเข้ามาเนี่ย
    #308
    0
  9. #307 kat (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 11:12
    ใครคือคนที่เข้ามาหน่ะ??

    รอมาอัพต่อน๊าา

    พี่ฮั่นแอบน่ากลัวนะ พิสูจน์อ่ะไรกับพี่โดมเนี่ยย
    #307
    0
  10. #306 รักฮั่นแกงมั่กๆ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 10:05
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด ... แม้แต่คิดก็ผิดแล้ว แม่หมูอ่ะ จูบฮั่นต้องให้แกงเด่ะ อย่าเป็นคนอื่น แม้แต่โดมก็ไม่ได้ หวง รอความหวานของฮั่นแกงในตอนหน้าอยู่นะคะ อย่าหลอกให้รอเก้อนะ ขอบคุณมาก ๆ
    #306
    0
  11. #305 O'Pond (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 10:03
    อั้ยหยา!!!!!!!
    #305
    0
  12. #304 Gultida (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 09:05
    5555 เจอภาวะ HD แต่ละคนขนลุกขนพองเลยสิน่ะ ก็เล่นพิสูจน์แบบนี้ใครจะตั้งตัวทันเน๊าะ
    #304
    0
  13. #302 jewel *28 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 02:18
    พี่ฮั่นน ทำไมไม่ลองกับพี่แกงละ ใครเข้ามานะ ลุ้นๆ รออ่านต่อนะคะ
    #302
    0
  14. #301 Mean_HKS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 02:07
    ภาวะ DH สินะ ถถถถถถถถถถถถ
    ใครเป็นคนมาขัดจังหวะเนี่ยยย ลุ้นน ><
    พี่แกงง อย่าไปยุ่งกับผู้หญิงคนนั้นนะ 
    #301
    0
  15. #299 pigpigpig1 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:42
    กำลังสนุกเลยค่ะ อยากให้มีฉากหวานๆ ของฮั่นกับน้องแกงในเรื่องนี้บ้าง

    จะมีป่าวนีา รออ่านต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #299
    0
  16. #298 At love (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 23:40
    ไปลองกับโดมทำไม ทำไมไม่ลองกับแกงล่ะพี่
    #298
    0
  17. #297 love_ks (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 22:59
    กรี๊ดดดดดด ดีใจไรท์กลับมาอัพแล้ว รอนานมากๆๆๆๆ
    มีแอบไปทวงเบาๆด้วย
    เอ....... ใครเข้ามาช่วยชีวิตโดมหนอ 55555++ ลุ้นๆๆๆ
    #297
    0
  18. #296 bill (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 22:30
    โหแม่หมูรอฟิคเรื่องนี้นานมากกกกกกกกกกกกกก

    อยากอ่านเรื่อยๆเลยอ่ะชอบๆๆ

    มาอัพบ่อยๆนะนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #296
    0
  19. #295 kaiou (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 22:25
    แอบกลัวพี่ฮั่นแทนพี่โดมอ่ะ555
    #295
    0
  20. #294 pcard (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 22:02
    อ๊ากกกกกกก พี่ฮั่นพิสูจน์ผิดคนป่าววววว -o-
    แล้วใครเข้ามาาาาาา O_o ค้างอย่างแรงเลย

    ~~รอติดตามจ้า :)
    #294
    0
  21. #293 isawa (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 21:39
    เย้ๆ แม่หมูมาอัพแล้ว

    ตอนท้าย บรึ๋ยยยย จิงๆ แหละ พิสูจน์ผิดคนแล้ว ต้องกับแกงโน่น อิอิ

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วจิ

    รอแม่หมูจ้ะ อีกสองวันชิมิ ^^ รัก HKSFC
    #293
    0
  22. #292 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 21:03
    เอ๋? ใครมาขัดจังหวะนะ หืมมมมมม!!! (แต่ก็ดีแล้วแหละค่ะ 5555555)
    ค้างมากเลยค่ะ อยากอ่านต่อแล้ววว
    เป็น กลจ.ให้นะคะ แม่หมูสู้ๆ เย้!!
    #292
    0
  23. #291 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:45
    เย้ๆ แม่หมูมาต่อแล้วว ดีใจจ ^^

    พี่ฮั่นจะพิสูจน์อะไรกับพี่โดมเล่า ขุนลุกแทนนน 555555

    ไปพิสูจน์กับแกงนู้นนนน <3
    #291
    0
  24. #290 พี่ก้อยจ้า (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:32
    อ๊ะ...........ม่ายยยยยยยยยยยนะ เจ้ไม่ยอม เอาตอนต่อไปมาเร็วๆเลย



    ดีใจที่ได้เจอ แม่หมูตุ้ยเหมือนกันนะจ๊ะ



    ดีใจที่ได้เป็น HKSFC เหมือนกัน



    งานหนังสือครั้งหน้า เราไปหอบหิ้วหนังสือกันอีกนะจ๊ะ ^O^
    #290
    0
  25. #289 Cucci (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:19
    ขนลุกอ่ะงึ้ยยยยย พี่ฮั่นต้องการอัลไลลลลลลลล แกไม่เคยรู้สึกกับใครแบบน้องแกงสินะ เลยอยากให้โดมพิสูจน์ อิอิ

    เป็นกำลังใจให้แม่หมูนะจ๊ะ
    #289
    0