[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 11 : Chapter 11 :: หรือว่า...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 653
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    29 มี.ค. 56

Chapter 11 :: หรือว่า...

 

:: Hunz ::

                ผมพยายามไม่สนใจความเงียบที่น่าอึดอัดระหว่างผมกับนายบอดีการ์ด มันควรเป็นอย่างนั้นตั้งแต่ต้น ผมเคยบอกเองว่าผมไม่อยากให้มีใครมาวุ่นวายกับชีวิตของผม ผมลืมคำพูดของตัวเองไปได้ยังไง บรรยากาศมันควรอึมครึมน่าอึดอัดอย่างนี้ต่อไปแหละดีแล้ว (แม่หมู//แกลืมไปแล้วเหรอฮั่น ว่าแกงส้มเคยช่วยชีวิตแกไว้นะ) แล้วแม่หมูลืมไปแล้วหรือเปล่าครับ ว่าที่แกงส้มช่วยผมไว้นั่นเป็นเพราะว่า ความปลอดภัยของผมคือหน้าที่ของเขา ไม่อย่างนั้นเขาจะทำไปทำไม?

                เมื่อคืนเราแบ่งเตียงกันนอนเหมือนที่ผ่านมา แต่ต่างจากเดิมที่ไม่มีอ้อมกอดบ้าๆที่ผมเป็นคนเริ่มนั่น อาหารเช้าแบบจัดเต็มที่ผมเคยกินเมื่อหลายวันก่อน กลับกลายเป็นกาแฟแก้วเดียวเหมือนที่ผมเคยทำอยู่เป็นประจำ ผมกลับไปพึ่งของแช่เย็นจากร้านสะดวกซื้ออีกครั้งเหมือนที่ผ่านมา ผมควรดีใจที่ผมได้ชีวิตแบบเดิมของผมกลับมาอีกครั้ง...

                บอดีการ์ดข้างกายทำตัวเหมือนไม่มีตัวตน ซึ่งนั่นก็ควรจะเป็นสิ่งที่ดี เพราะผมกับเขาเคยตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก มันควรจะเป็นอย่างนั้น (แม่หมู//แล้วหมีตัวไหนมันเป็นคนไปบอกแกงส้มวะว่าอยากให้เราอยู่ด้วยกันเหมือนพี่น้อง?) แม่หมู! แม่หมูจะมาพูดอย่างนี้เพื่ออะไรครับ ใช่ ผมยอมรับว่าผมเป็นคนพูดเอง แต่ก็เพราะผมพูดแบบนั้นออกไปไงครับ ผมเลยต้องมาเผชิญกับความรู้สึกแบบนี้ ความรู้สึกที่ผมหาคำตอบไม่ได้ว่ามันคืออะไร แล้วก็ทำให้ผมอึดอัดแทบบ้า แต่บางทีก็มีความสุขได้อย่างไม่น่าเชื่อ จนบางครั้งผมกลัวว่ามันจะหลุดลอยหายไป ผมผิดเหรอครับที่ผมอยากจะเอาตัวเองออกจากไอ้ความรู้สึกบ้าๆที่ไม่ปลอดภัยอย่างนี้?

                “ฉันไปประชุมนะ” ผมหันไปบอกบอดีการ์ดของผมที่นั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์อย่างเคร่งเครียดก่อนจะลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน แต่ผมกลับได้ยินเสียงขยับเก้าอี้ของคนอีกคนในห้อง

                “นั่นนายจะไปไหน” ผมหันไปถามคนหน้าหวานที่ทำหน้านิ่ง หัวใจตะโกนบอกว่ามันชอบให้แกงส้มยิ้มมากกว่าและสั่งให้ผมทำอะไรซักอย่างเพื่อสร้างรอยยิ้มให้เกิดขึ้นบนริมฝีปากคู่สวย แต่สมองผมกลับเถียง และตั้งคำถามว่า ผมจะทำสิ่งนั้นไปเพื่ออะไร สุดท้ายผมจึงเลือกถามออกไปแบบนั้น

                “ไปส่งคุณฮั่นที่ห้องประชุมไงครับ”

                “ไม่ต้องหรอก นายอยู่ที่นี่รอเถอะ ฉันไปประชุมเองได้” ผมรีบบอกปัดก่อนจะหันหลังกลับ แต่ฝีเท้าหนักๆก็ยังเดินตามผมมา “ฉันบอกว่าไม่ต้องไงแกงส้ม”

                “มันเป็นหน้าที่ครับ” มันเป็นหน้าที่สินะ...ทุกอย่างที่ทำเป็นหน้าที่ งั้นก็...

                “ตามใจนายแล้วกัน จะลงไปกินกาแฟรอข้างล่างเหมือนทุกครั้งก็ได้นะ นายจะได้พักผ่อนบ้าง ทำหน้าที่ ตลอดเวลา แบบนี้ เหนื่อยแย่” (แม่หมู//ดูมันพูดเข้า น่าตบปากจริง) แล้วผมพูดผิดตรงไหน ในเมื่อนายนั่นก็ทำหน้าที่ตลอดเวลาจริงๆ

                “ได้ครับ ผมทำตาม คำสั่ง เจ้านายอยู่แล้ว เชิญครับคุณฮั่น เดี๋ยวจะเข้าประชุมสาย”

                เหอะ คำสั่ง หน้าที่ มันก็วนเวียนอยู่แค่นี้แหละ




 

                การประชุมเต็มไปด้วยเรื่องเดิมๆซ้ำๆยิ่งกว่าบทละครหลังข่าวที่ไอ้โดมติดนักติดหนา ภาพลักษณ์บริษัทเริ่มเสียไปเพราะข่าวเสียๆหายๆของไอ้ประธานนิสัยแย่อย่างผมที่ถูกประจานบนหนังสือพิมพ์ มันดูถูกธุรกิจที่แม่ผมสร้างขึ้นมากับมือว่าเป็นแหล่งมั่วสุมของคนติดเซ็กซ์ หาคู่นอนที่ยินยอมพร้อมใจและถูกใจ สิ่งที่หนังสือพิมพ์เขียนเท่ากับเป็นการด่า Bear Hug ของผมว่าเป็นซ่องดีๆนี่เอง

                เฮ้อออ ยิ่งคิดยิ่งเครียด

                แต่ในขณะที่บริษัทของเราถูกโจมตีอย่างหนัก ก็ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่งที่ยังใช้เราเป็นสื่อกลางในการหาความรักที่ล่องลอยอยู่ในอากาศ บางคนโชคดีหน่อยก็เจอคนดีๆใช้ชีวิตร่วมกันไปจนแก่เฒ่า บางคนโชคร้ายเจอคนใจทรามมาหลอกเอาก็มี สุดท้ายก็มาร้องเรียน โทษว่าพวกผมเป็นคนผิดที่ส่งคนเลวๆไปให้... ให้มันได้อย่างนี้สิครับคนเรา ผมไปบังคับให้เขาคบกันหรือยังไง?

                ก่อนจะออกจากห้องประชุม ไอ้โดมแอบกระซิบบอกผมว่าแกงส้มยังรอผมอยู่ในห้อง ไม่ได้ไปหากาแฟกินใต้ตึกอย่างที่ผมสั่งไว้ แถมยังสั่งผมเป็นนักเป็นหนาว่าให้ผมเคลียร์กับแกงส้มให้รู้เรื่อง ไม่ว่าเรื่องอะไรที่ทำให้บรรยากาศในคอนโดเราเปลี่ยนไป ผมต้องเป็นคนรับผิดชอบทำให้มันกลับมาเป็นอย่างเดิม

                สรุปว่ามันเป็นน้องหรือเป็นพ่อผมกันแน่ครับ?




 

                “ริททททท แล้วเป็นไงบ้าง พี่โน่แบบว่า...พี่โน่ทำตัวน่ารักป่ะ คบกันไปถึงไหนแล้วอ่ะแก” ผมกำลังจะเดินกลับห้องทำงาน แต่เสียงของคุณแก้มทำให้ผมต้องหยุดฟัง ผมแอบอยู่หลังเสาขณะที่สองสาวกับหนึ่งหนุ่มคุยกัน ใครมาเห็นผมตอนนี้คงหัวเราะจนฟันร่วง ประธานบริษัทมาแอบฟังลูกน้องตัวเองคุยกัน มันมีอย่างที่ไหน แต่ก็นั่นแหละครับ...ผมจะไม่สนใจเลยถ้าคนที่สามคนนั้นกำลังพูดถึงไม่ใช่คนที่ผมอาจจะรู้จัก

                พี่โน่... บนโลกนี้จะมีคนชื่อโน่ซักกี่คนกัน

                “โอ๊ยยย แล้วพี่แก้มมาถามอะไรริทเนี่ย เฟรมก็ด้วย ไม่ต้องมามองแบบนั้นเลย” ผมไม่รู้ว่าผมตาฝาดไปหรือเปล่า แต่ผมเห็นเหมือนนายเรืองฤทธิ์มันเขินเวลาพูดถึง พี่โน่...คงไม่ใช่พี่โน่เดียวกันหรอกนะ

                “เอ้า! พี่ริทก็บอกมาสิ หนูกับเจ๊แก้มอยากรู้อ่ะ บอกหน่อยเหอะนะๆๆ หนูอยากฟินอ่ะ”

                “ใช่ๆๆ บอกเจ้มาเหอะ”

                “ก็ดี...ก็เหมือนเดิมแหละ พี่โน่ก็...น่า... น่ารักเหมือนเดิม ฮุ้ยย ไม่ตอบแล้ว เขิน” สงสัยคงเขินจริง หน้าแดงเป็นสีเดียวกับแฟ้มที่ถืออยู่ในมือเชียว

                “แกสองคนโชคดีมากนะจะบอกให้ ที่แกเข้าใจความรู้สึกตัวเองได้เร็วขนาดนี้ ไอ้เฮีย เอ๊ย เฮียโน่นี่ก็กล้ามากอ่ะแก ฉันนับถือเฮียจริงๆเลย นี่ถ้าไม่ติดว่าเฮียมันรักแกนะริท เจ้จะจับทำพ่อของลูกให้รู้แล้วรู้รอดไป พี่โน่ของน้องงงง”

                ห๊ะ! เดี๋ยวนะ แฟนนายริท ชื่อพี่โน่ เฮียโน่...เฮียอย่างนั้นเหรอ? แล้วรักกันจริงๆ แต่คุณแก้มจะจับทำพ่อลูกของได้ อย่างนั้นเฮียโน่...พี่โน่คนนี้ก็ต้องเป็นผู้ชาย... งั้นแปลว่านายริทเป็น...

                “พี่แก้ม แต่มันไม่ได้ง่ายเหมือนพี่คิดนะ เธอก็ด้วยยัยเฟรม การจะมีแฟนเป็นไอ้พี่โน่น่ะไม่ง่ายเลยนะ ไหนจะสายตาคนอื่นที่มองมาที่ริทกับพี่โน่อีก สังคมยังรับไม่ได้หรอกกับการที่ผู้ชายกับผู้ชายเป็นแฟนกันน่ะ”

                นั่นไง!! เป็นอย่างที่ผมคิดจริงๆด้วย ผมไม่คิดจริงๆว่าลูกน้องผมจะมีแฟนเป็น...เพศเดียวกัน และมันก็จริงอย่างที่ริทว่า เรื่องแบบนี้สังคมยังไม่เปิดกว้างมากพอหรอกครับ โดยเฉพาะคนรุ่นๆก่อนๆ ยังไงก็ต้องต่อต้านก่อนยอมรับอยู่แล้ว

                “พี่ริทๆ หนูถามหน่อยสิ ตอนพี่ริทรู้ตัวว่ารักเฮียโน่แล้วอ่ะ พี่ริทรู้สึกไงเหรอ เหมือนเวลาพวกผู้ชายเจอผู้หญิงสวย หรือว่าเวลาพวกหนูเจอหนุ่มๆหล่อๆป่ะ แบบว่าใจเต้นแรงอะไรงี้อะ” อาการใจเต้นแรงงั้นเหรอ?

                “นี่ถามไปทำวิทยานิพนธ์ป่ะเนี่ย คุณกามเทพเฟรมครับ เราทำงานบริษัทอะไร? บริษัทหาคู่นะเฮ้ย นี่ไม่รู้กันหรือไงล่ะว่าการตกหลุมรักมันรู้สึกยังไงอ่ะครับ แหม...มันน่าบอกคุณฮั่นให้ไล่ออกซะนี่” จะให้ว่ากันตามจริง ผมก็ไม่รู้นะครับ

                “เหอะ...ความรักเป็นยังไงท่านประธานรู้จักหรือเปล่าก็ไม่รู้เล้ยย วันๆขลุกอยู่แต่กับตัวเอง แล้วก็ไอ้อ้วนเลขาส่วนตัวนั่น อ่อๆ ไอ้ผู้ช่วยหล่อๆนั่นอีก เรื่องเก่ายังไม่ทันเคลียร์เลยนะแก ตอนที่ล่มงานแต่งงานกับคุณหนู...”

                “เจ๊แก้ม” คุณแก้มพูดยังไม่ทันจบก็โดนอีกสองเสียงขัดขึ้นเสียก่อน

                “เกิดคุณฮั่นได้ยินได้โดนไล่ออกกันพอดี” ผมได้ยินครับ แต่ผมก็ไม่ไล่คุณแก้มออกหรอก ปากคน...ห้ามกันไม่ได้อยู่แล้ว

                “ใช่เจ้ เดี๋ยวก็งานเข้ากันหมด ถามเรื่องริทไม่ใช่เหรอ แล้ววนเข้าไปหาคุณฮั่นได้ยังไงเนี่ย”

                “เออๆๆ ฉันก็ปากไวไปหน่อย เล่าต่อเลยแก ฉันก็อยากรู้เหมือนกันว่าแกรู้สึกยังไงกะเฮียโน่ของฉัน” คุณแก้มยกมือประสานกันไว้ที่อก สายตามองไปไกลเหมือนกำลังฝันกลางวันอยู่...ก็ฝันกลางวันจริงๆแหละครับ

                “ก็มีความสุขเวลาอยู่ใกล้ๆ” ผมก็มีความสุขเวลาอยู่ใกล้ๆแกงส้มนะ แต่ไม่รู้ว่าเพราะอะไร แล้วผมจะคิดถึงแกงส้มตอนนี้ทำไมเนี่ย เวลาอย่างนี้มันใช่เวลาที่ผมจะมาคิดถึงนายนั่นไหม แต่ผมก็คิดไปแล้ว และผมก็ห้ามความคิดตัวเองไม่ได้เสียด้วย

“ใจเต้นแรง” ตอนเช็ดตัวให้ไอ้เด็กนั่น หัวใจแทบทะลุออกมาจากหน้าอก ยิ่งตอนที่สอนยิงปืนวันนั้น การตกอยู่ในอ้อมกอดของนายบอดีการ์ดตอนที่ยังมีสติอยู่เต็มร้อย หัวใจผมก็ทำงานหนักจนเกินไป

“อยากเห็นหน้าเขาตลอดเวลา อยากเจอ อยากคุย” อยากเห็นหน้าตลอดหรือเปล่าไม่รู้ แต่อยากเก็บเด็กนั่นไว้กับตัวเองตลอดเวลา แค่คิดถึงวันที่สัญญาจ้างบอดีการ์ดจะหมด ผมก็อดใจหายไม่ได้ อยากให้อยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปเลยด้วยซ้ำไป เฮ้ย! แกคิดอะไรของแกเนี่ยไอ้ฮั่น

“อยากเห็นพี่โน่หัวเราะ อยากเห็นพี่โน่มีความสุข” รอยยิ้ม เสียงหัวเราะของคนๆนั้น ทำให้โลกสดใสได้ ทำให้ผมอารมณ์ดีขึ้นมาได้ แม้แต่หน้าเหวี่ยงของเด็กคนนั้นตอนผมพูดจากวนประสาทก็น่ามองอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งหน้ายุ่งๆเวลาแกงส้มก้มลงจ้องอะไรบางอย่างในคอมพิวเตอร์ ที่ผมชอบแอบมองเวลานายนั่นทำงาน จะเห็นกี่ทีผมก็บอกได้คำเดียวว่าน่ารัก

“อยากให้พี่โน่คอยเอาใจ คอยตามใจ” เอาแต่สั่งๆๆๆ แบบนี้จะเรียกว่าอยากให้เอาใจได้หรือเปล่า?

“ก็เหมือนเวลาคนปกติมีความรักแหละ แล้วจะมาทำหน้าฟินอะไรกันแถวนี้เนี่ย ไม่เอาแล้ว ริทไม่เล่าแล้ว ทำงานต่อเลย เดี๋ยวต้องไปหาลูกค้าอีก” ลูกน้องผมสามคนแตกกันไปคนละทางเมื่อหมดเวลาเม้าท์ เหลือแต่ผมที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

ก็เหมือนเวลาคนปกติมีความรักแหละ

อาการทั้งหมดที่ริทพูดมา มันคืออาการของคนมีความรัก...อย่างนั้นเหรอ?

นี่ผมกำลังมีความรัก...อย่างนั้นเหรอ?

อย่าบอกนะว่าผม... ตกหลุมรัก... แกงส้ม...

ถ้าผมตกหลุมรักแกงส้ม... ซึ่งแกงส้มก็เป็นผู้ชาย... งั้นแปลว่าผมก็เป็น...

ไม่จริง!




 

DOME ;)

                พี่ฮั่นก็มีท่าทางแปลกๆ แกงส้มก็ดูเปลี่ยนไป ยิ่งผ่านการประชุมที่มีแต่เรื่องปวดหัว ผมเองก็พลอยเครียดไปด้วย ดังนั้นผมเลยต้องมาหาทางระบายความเครียดของตัวเองด้วย...

                ชาบู!!!

                เครียดแล้วกิน... เมื่อไหร่จะผอมวะ... ไหวมั้ยโดมมมมม

                ผมมองโต๊ะตัวไม่ใหญ่ที่เต็มไปด้วยถาดอาหารวางเรียงรายจนเต็มพื้นที่ ต่างจากเก้าอี้รอบข้างผมที่ว่างเปล่า ใช่ครับ...ผมมากินชาบูคนเดียว แปลกใช่ไหมครับ ใครเขามากินของแบบนี้คนเดียวกัน เขาต้องมากับเพื่อนฝูงสิ เหอะๆ ก็ผมนี่ไง ยังไงไอ้อ้วนที่เป็นส่วนเกินก็ต้องมากินคนเดียวแบบนี้แหละ ไม่มีใครอยากมากับผมหรอก มีก็แต่พี่ฮั่น พี่ชายที่ดีที่สุด (เพราะผมมีพี่อยู่คนเดียว คนไม่มีใครดีเกินพี่แกแล้วล่ะ) แต่ผมไม่อยากกวนเขา ให้พี่ฮั่นเขาทำงานและจัดการเรื่องตัวเองกับแกงส้มไปแล้วกันครับ

 

            “กูว่านะ ที่บริษัทเราภาพลักษณ์เสียอยู่ทุกวันนี้ ไม่ใช่แค่เพราะไอ้คุณฮั่นหรอก แต่เป็นเพราะไอ้อ้วนเลขานั่นต่างหาก” เสียงแรกที่ผมจำได้ดีว่าใครพูดขึ้น ผมหลบสายตามีมี่ที่มองมาอย่างเห็นใจ แต่เหมือนเธอคนนั้นจะไม่ยอมง่ายๆ เพราะมือนุ่มข้างนั้นบีบมือของผมเบาๆ น่าแปลกที่คนที่ผมเพิ่งได้เจอได้คุยไม่เท่าไหร่ กับมีทีท่าเข้าอกเข้าใจผมอย่างนี้

            ผมส่งยิ้มฝืนๆออกไป เป็นการบอกเป็นนัยๆว่า ผมชินกับคำพูดพวกนี้เสียแล้ว

            “แหมพี่ มันก็คงมีส่วนด้วยนิดนึงแหละ เวลาออกไปพบลูกค้า ไปหาหุ้นส่วน เจอหน้าเลขาท่านประธานเข้าไปมีเงิบอ่ะ ผมจำได้มีอยู่ครั้งนึงที่คุณซาโตะ หุ้นส่วนใหม่จากญี่ปุ่นถามเลขาท่านประธานเรื่องคนรัก แล้วไอ้อ้วนนั่นตอบว่า ตั้งแต่เกิดมาผมยังไม่มีแฟนเลยครับ คุณซาโตะแถบจะถอนหุ้นอ่ะพี่ ก็นะ...ทำงานบริษัทหาคู่แท้ๆ แต่ยังหาใครให้ตัวเองไม่ได้ แล้วจะไปจัดคู่ให้คนอื่นได้ยังไงกัน จริงมั้ยพี่”

            ใจหนึ่งผมก็อยากจะเปิดประตูออกไปแล้วตอกหน้าไอ้พนักงานสองคนนั้นที่เอาผมมานินทาลับหลังให้หงายไปซักรอบสองรอบ แต่พอคิดอีกที เรื่องที่พวกเขาพูดผมก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ซักข้อ

            “แล้ววันๆก็ไม่ใช่จะทำอะไรนะ เดินร่อนไปร่อนมาเหมือนตัวเองงานเยอะซะเต็มประดา เลขาส่วนตัวท่านประธาน แต่ก็มีผู้ช่วยของเลขาอีกที ไอ้เด็กนั่นสิทำงานงกๆทั้งวัน แต่ไอ้อ้วนที่ควรทำงานกลับไม่ทำอะไรเลย เขาว่ากันว่าที่เข้ามาทำงานที่นี่ได้เพราะท่านประธาน เห็นว่าเป็นรุ่นน้องไอ้คุณฮั่นมาตั้งแต่สมัยเรียน กลัวน้องตกงานก็เลยให้มาทำงานด้วยกัน”

            “ผมก็ได้ยินมาอย่างนั้นเหมือนกันพี่ เห็นทีไอ้คุณเลขาทำได้ดีก็มีอย่างเดียวอ่ะ คือร้องเพลงงานตอนงานเลี้ยงปีใหม่ นอกนั้นวันๆก็ไม่เห็นทำอะไร ก่อนผมออกมายัยเจ้แก้มก็บ่นๆอยู่นะว่าหาตัวไอ้อ้วนโดมไม่เจอ สงสัยคงไปแอบหาอะไรกินในเวลางานอีกๆแน่ๆเลยพี่ คนอภิสิทธิ์เยอะก็เงี๊ยะ อยากทำอะไรก็ทำได้ ไม่ต้องเกรงใจใคร”

            มีมี่ทำท่าจะออกไปต่อว่าไอ้สองคนทั้งแทนผม แต่ผมรีบคว้าเธอเอาไว้ ผมไม่อยากให้มันเป็นเรื่องเป็นราวใหญ่โต อีกอย่าง ผมก็เถียงไม่ออกซักคำว่าที่สองคนนั้นพูดมามันไม่จริง มีมี่เหมือนจะไม่รับรู้ท่าทีของผม เธอยังพยายามจะเปิดประตูออกไปให้ได้ ผมเลยตัดสินใจรวมร่างเล็กนั้นไว้ในอ้อมแขนของตัวเอง

            คนตัวเล็กกว่าผมพยายามดิ้น แต่ยังไงก็ไม่สามารถออกจากอ้อมกอดหนาๆของผมได้ ผมส่ายหน้าเร็วๆและส่งสายตาบอกให้มีมี่เงียบ ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปต่อความกับคนพวกนั้น มีมี่สะบัดหน้าพรืดอย่างขัดใจ

แต่เชื่อไหมครับ ท่าทางแบบนั้นทำให้ผมยิ้มได้...จนเกือบจะลืมคำนินทาร้ายๆพวกนั้นไปเลยด้วยซ้ำ


 

                คำพูด คำนินทาของคนอื่นไม่ได้อยู่ในความสนใจของผมไปมากกว่าคนอีกคนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นด้วย น่าแปลกที่ทุกครั้งที่ผมกับมีมี่ได้เจอกัน เป็นทุกครั้งที่ผมอยู่คนเดียว และเธอก็บังเอิญมาเจอผมตลอด หนำซ้ำ...เธอทำให้ผมยิ้มได้ทุกครั้งนี่สิ

                ผมมองเก้าอี้ว่างเปล่าข้างๆตัวเอง ถ้าวันนี้คุณเธอโผล่มา ผมจะไม่แปลกใจเลย

                ผมได้แต่ถามตัวเองว่าทำไมผมถึงอยากเจอผู้หญิงคนนั้น มันมีความคุ้นเคยอะไรบางอย่างแฝงอยู่แต่ผมก็ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง...

                “เครียดอะไรจ๊ะพ่ออ้วนกลม” ผมสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อได้ยินเสียงแปดหลอดแสบแก้วหูในระยะใกล้

“แล้วใครสั่งใครสอนให้มานั่งกินชาบูคนเดียวเนี่ย เวลากินชาบูเขาต้องมากับเพื่อนสิ เอางี้ ถ้าวันนี้นายไม่มีเพื่อนมากินด้วย ฉันนั่งกินเป็นเพื่อนก็แล้วกันนะ ส่วนนายก็เลี้ยงฉันเป็นการขอบคุณแล้วกันนะ อืม ไอเดียเริ่ดซะ น้องคะ... ขอตะเกียบอีกชุดนึงค่ะ”

                “เฮ้ย!” ผมพูดยังไม่ทันขาดคำ คนที่อยู่ในห้วงความคิดผมดันโผล่มาจริงๆ ตายยากไปนะมีมี่

                “เฮ้ยอะไรอ้วนนนน ตกใจในความสวยของญาญ่าเหรอคะ ธรรมดาค่ะ ใครๆก็เป็นแบบนี้ทั้งนั้นแหละเวลาเจอญาญ่า แม้แต่ณเดชน์ยังผงะเลยนะคะขอบอก ฮ่าๆๆๆ กล้าพูดจริงนังมีมี่” เอ้อววว มาอีกแล้วมุขนี้ ณโดมเครียดแทนณเดชน์จริงๆเลย

                “คุณมี่ ผมเชื่อคุณเลย” ผมอดหัวเราะออกมาไม่ได้กับคำพูดและท่าทางของมีมี่

                “แน่นอน นายต้องเชื่อฉันอยู่แล้ว เห็นมั้ย...ฉันทำให้นายหัวเราะออกแล้ว นั่งทำหน้าบูดอยู่เป็นนานสองนานทำไมกัน อ้วนอย่างเดียวก็พอจ้ะ ไม่ต้องทั้งอ้วนทั้งบูด ขึ้นอืดกันพอดีแบบนั้น”

                “นั่นปากเหรอครับที่พูด ว่าแต่คุณมานานแล้วเหรอ” ปากมีมี่คือสิ่งเดียวที่ควรปรับปรุงครับ ผมยังยืนยันคำเดิม แต่ถ้าปากคุณเธอไม่เป็นอย่างนี้ ผมก็อาจจะยังยิ้มไม่ออกเหมือนตอนนี้ก็ได้

                “ก็ซักพักแล้วล่ะ ตกลงมื้อนี้เลี้ยงฉันนะ ฉันจะได้นั่งกินเป็นเพื่อน นายจะได้ไม่เหงาไง มีอะไรบอกฉันได้นะ คุยกับฉันก็ได้ เผื่อนายจะได้สบายใจขึ้น” ผมยังไม่ได้รับปาก ยัยมีมี่ก็จ้วงหมูเข้าปากไปแล้วครับ แล้วอย่างนี้ผมจะไม่เลี้ยงเธอได้ยังไง

                “ถ้าผมไม่เลี้ยงคุณคงไม่ยอมสินะ ผมเลี้ยงก็ได้ ขอบคุณนะคุณมี่”

                “ขอบคุณทำไม? ฉันยังไม่ทันทำอะไรเลยนะ แถมมาหลอกกินฟรีอีกต่างหาก นายนี่ก็แปลกคน” มีมี่เลิกคิ้วมองผมขณะที่มือยังคงปฏิบัติการกินต่อ

                “ขอบคุณที่ได้เจอคุณมั้ง ไม่รู้สิ เจอคุณที่ไร คุณทำให้ผมยิ้มได้ทุกที อย่างนี้เราน่าจะเจอกันบ่อยๆแล้วนะผมว่า” (แม่หมู//น้องโดมจะจีบน้องมีมี่เหรอคะลูก แม่หมูจะได้เตรียมไปตัดกล้วยตัดอ้อยหลังบ้าน ยกขบวนขันหมากไปสู่ขอน้องมี่มี่เลย ณ บัดนาว) แม่หมู!! ไม่ใช่อย่างนั้นซะหน่อย ผมยังไม่ได้จีบใครเลยนะ อย่ามามั่วเห๊อะ

                ผมเชื่อแล้วครับว่า การกินชาบูคนเดียว มันไม่อร่อยเท่ามีคนมากินด้วยกัน ตั้งแต่ยัยแปดหลอดมีมี่โผล่มานั่งจุ้มปุ๊กอยู่ตรงข้ามผม ชาบูในหม้อก็เหมือนจะอร่อยขึ้นกว่าเดิมทันที

                “อย่ามาทำซึ้งแถวนี้น่า แล้วตกลงนายมีอะไรอยากระบายป่ะ บอกฉันได้จริงๆนะ”

                “ผมไม่อยากพูดเรื่องเครียดเวลากินข้าว เอาเป็นว่า เรากินให้เสร็จก่อน แล้วค่อยคุยกันระหว่างเดินย่อยอาหารก็แล้วกัน” ผมตัดสินใจเองเรียบร้อย แถมพอใจกับสิ่งที่ผมตัดสินใจซะด้วย เดินย่อยอาหารเป็นอะไรที่เหมาะมากที่จะทำต่อจากชาบูมื้อใหญ่ (แม่หมู//ณโดมของแม่จะได้มีเวลาอยู่กับน้องมี่นานขึ้นใช่มั้ยลูก) ใช่ครับ เอ๊ย! ไม่ใช่ซะหน่อยแม่หมูก็...

                “อะไรกันยะ ได้คืบจะเอาศอก พอมานั่งกินเป็นเพื่อนแล้วยังจะชวนไปเดินย่อยต่ออีกต่างหาก ญาญ่าคิวทองนะคะ อีเว้นต์มีรอเพียบนะยะ ฮ่าๆๆ โอ๊ยย ฉันล่ะสงสารน้องญาญ่าจริงๆที่โดนฉันเอาชื่อมาอ้าง น้องญ่าเอ๊ย ป้าขอโทษนะลูกกกกก” มีมี่สงสารญาญ่า แต่ผมสงสารตัวเองครับ อะไรทำให้คุณเธอไปได้ไกลถึงเพียงนี้ ฮ่าๆๆๆ

                “แล้วตกลงจะไปป่ะเนี่ย” ณโดมก็คิวทองนะครับบ่องตง เพราะเห็นว่าเป็นญาญ่าหรอกนะถึงชวน... อุต๊ะ! แล้วผมจะบ้าจี้ตามยัยมีมี่ทำไมเนี่ย

                “อ๊ะ! ไปสิยะ ก็นายชวนฉันแล้วนี่” อิโธ่ พูดมาตั้งยาว ไอ้เราก็นึกว่าไม่ไป ที่ไหนได้...สุดท้ายก็ไปล่ะว๊า

                ใครๆเขาก็รู้ครับว่าญาญ่าน่ะต้องคู่กับณเดชน์ แต่ตอนนี้ ผมชักสงสัยแล้วสิว่ามีมี่จะคู่กับณโดมได้ไหมนะ? แม่หมูว่าได้ไหมครับ (แม่หมู//ก็เมื่อกี้แกบอกว่าไม่ได้จีบน้อง?) ก็ไม่ได้จีบบบบ ผมถามเฉยเฉ๊ยยยยยยยยยย



 

:: Hunz ::

                ผมกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อความจริงของความรู้สึกบางอย่างกระแทกมาที่ผมอย่างจัง ความรู้สึกแปลกๆและเสียงหัวใจที่เต้นประหลาดๆเวลาผมอยู่ใกล้ไอ้เด็กแกงส้มนั่นก็เป็นเพราะว่าผมระ... ไม่! ไม่จริง ผมจะระ... เฮ้อ ผมจะรู้สึกอย่างนั้นกับไอ้เด็กนั่นได้ยังไงในเมื่อผมเองก็เมนเต็มตัวขนาดนี้ ถึงแม้ผมจะไม่เคยสัมผัสถึงความรักในรูปแบบของคนรักมาก่อนในชีวิต แต่ก็ใช่ว่าผมจะไม่เคยมีความสัมพันธ์... (แม่หมู//แกจะพูดเรื่องอะไรฮั่น สัมพงสัมพันธ์อะไร) แม่หมูอย่ามาทำเป็นโลกสวยแถวนี้ครับ ผมเป็นผู้ชาย เรื่องแบบนั้นเราก็รู้ๆกันอยู่

                ผมมั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าผม... ผมไม่ได้เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชาย (แม่หมู//เหรอออออ) เฮ้ยยย แม่หมูอย่ามาทำให้ความมั่นใจของฮั่นหดหายได้ป่ะ (แม่หมู//อะไรๆมันก็เปลี่ยนแปลงได้นะฮั่น บางทีพี่ฮั่นอาจจะเพิ่งค้นพบตัวตน...) แม่หมู!! ม่ายยย อย่าพูดแบบน้านนนน

                หรือว่าผมควรจะพิสูจน์? หรือผมเปลี่ยนแปลงไปแล้วอย่างที่แม่หมูว่าจริงๆ (แม่หมู//อย่ามาโทษฉันได้ป่ะ) หรือว่าอะไรๆก็เปลี่ยนแปลงได้จริงๆ หรือว่า...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // มีรีดหลายท่านและน้องสาวที่รักหลายคนบอกแม่หมูว่า "ไรท์คนนี้อัพกี่ตอนก็ค้างตลอดๆ" อืมมม จะว่าไปมันก็จริงนะคะ

ตอนแรกบอกรีดไปว่าแม่หมูจะลงไปตะลอนกรุงซักสองอาทิตย์ อาจจะไม่ได้อัพฟิค เพราะแทบจะไม่ได้อยู่ติดบ้านเลยซักวัน แต่...อะไรๆก็เกิดขึ้นได้ค่ะ หลายต่อหลายครั้งที่แม่หมูบอกว่าจะหายไปซักพัก แต่เอาจริงๆก็ยังโผล่มาอัพฟิคอยู่เป็นระยะเหมือนเดิม เพราะฉะนั้น ก็ฝากติดตามกันต่อไปนะคะ

Bear Bodyguard อาจจะไม่ค่อยได้อัพถี่เท่าไหร่ ส่วน SF เมื่อใหม่ก็อยู่ในระหว่างการ "ดอง" 5555 ,, มีหลายอย่างอยู่ในหัว แต่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้ ยิ่งช่วงนี้เป็นช่วงพักผ่อนจากการเรียน จึงแอบหนีไปอ่านนิยายอย่างเอาเป็นเอาตาย พออ่านนิยายพีเรียดที่โปรดปราน พล็อตพีเรียดของ HKS ที่คิดไว้ก็กลับมาในหัวอีกครั้ง โอ๊ยยย ไม่รู้จะเอายังไงดี

เจอกันตามงานของพี่หมีฮั่น น้องหมีแกง และลูกหมูโดม ที่เมืองกรุงนะคะ ,, รักรีดทุกท่าน ขอบคุณเหมือนทุกๆครั้งที่ยังติดตามกันตลอดมา >w<


ปล. เกือบลืม Happy
HKS Day นะคะทุกท่าน ขอให้ความารักของเราที่มีต่อ H และ KS แข็งแรงและชัดเจนตลอดไป #HKSFC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1068 dragonballks (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 กันยายน 2556 / 14:08
    ยอมรับเห๊อะะะะ รักแกง พี่ฮั่นรักแกง พี่ฮั่นรักแกง พี่ฮั่นรักแกงงงงงงงงงงวววว
    ชายรักชายมันผิดตรงหนายยยยยย อย่าฝื้นใจตัวเองดิ๊.....

    #1,068
    0
  2. #1027 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 22:51
    พี่ฮั่นปากแข็ง !!!
    555555
    ยอมรับไปเถ๊อะ
    ว่าชอบแกงเข้าแล้ว.

      
    #1,027
    0
  3. #470 bull (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 15:01
    พี่ฮั่นแกจะคิดมากไปทำมอยคะ ถ้ารู้สึกอะไรก็ยอมรับไปเถอะ
    #470
    0
  4. #396 lemon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 23:08
    รักกัอบอกว่า รู้ใจตัวเองได้แล้ว

    ก่อนที่คุณบอร์ดี้การ์ดจะไม่อยู่
    #396
    0
  5. #334 happyf (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 21:17
    พี่ฮั่น พี่ฮั่นชอบแกงโอเคป่ะ;) พิสูจน์ใจเลย อยากรู้ว่าจะทำไง มีมี่ ณโดมน่ารักนะเนี่ย:-D
    #334
    0
  6. #285 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 19:50
    พิสูจน์ให้ไวเลยพี่หมี จะได้หายซึนซักที รีดก้อึดอัดนะย่ะ!! ตอนนี้คู่ณโดมกับมีมี่น่าร้อคง่ออ >/////////<
    #285
    0
  7. #272 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 16:47
    พี่หมีตกหลุมรักแกงส้มมมมม <3 ^^ 
    #272
    0
  8. #261 สาววายใจซื่อ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 23:54
    พิสูจน์เลยๆๆๆ เชียร์อยู่ ชายชายมันีือเรื่องปกตินะ ท่านประธาน หุๆๆๆ
    #261
    0
  9. #260 HO!!! (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 18:36
    พี่ฮั่นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน พี่รู้ตัวสักทีสิ ทำไมไม่เชื่อตัวเองละเนี่ยยย เดี๋ยว มีคนมาตัดหน้า จีบพี่แกงไปก่อน หนูจะนั่งหัวเราะ ให้ฟันร่วงเลยยย
    #260
    0
  10. #259 love_ks (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2556 / 00:17
    อ่ะนะ พี่ฮั่นเริ่มจะรู้ตัว่ารักน้องแกงแล้ว แต่ยังไม่ยอมรับ
    อยากรู้จัง พี่ฮั่นจะใช้วิธีอะไรพิสูจน์ความรู้สึกนี้
    คิดถึงไรท์น๊า....มาต่อเร็วๆเลย มันค้างอ่ะ555++
    #259
    0
  11. #258 kat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 22:50
    พี่ฮั่นชอบน้องแกงอยู่แล้วว

    ตรงทุกประเด็นซะขนาดนั้น555



    ติดตามแน่นอนค่าาแม่หมู

    อยากให้มาอัพต่อไวๆนะคะ
    #258
    0
  12. #257 Mille*แกงส้มแซ่บเวอร์_HKS24/7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 21:50
    พี่ฮั่นน
    พิสูจเลย
    จูบแกงทีนึงเดี๋ยวก็รู้ 5555555555555555555
    #257
    0
  13. #256 pcard (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 21:18
    พี่ฮั่นจะพิสูจน์ยังไง???? แต่ห้ามทำแกงเสียใจนะ O[]O
    #256
    0
  14. #255 เด๋กดี (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 16:03
    เมื่อไหร่เจ้านายกับบอดี้การ์ดจะเข้าใจตัวเองกันซะทีนะ
    #255
    0
  15. #252 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 12:01
    น้ำขึ้นให้รีบตัก รู้สึกรักให้รีบบอกนะจ้ะพี่หมี อิอิอิอิอิอิ ><~~
    #252
    0
  16. #251 CornetTo*28 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 11:50
    พี่ฮั่นยอมรับความจริงไปซะเถอะ รีบๆไปบอกพี่แกงด้วยยย พี่โดมกับมีมี่น่ารักกกก
    รอนะค่ะ สู้ๆค่ะแม่หมู :)
    #251
    0
  17. #249 At love (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 01:44
    พี่ฮั่นยอมรับความจริงซะเถอะ
    #249
    0
  18. #248 TheDreamTD (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 01:13
    อิพี่หมีตอนไหนจะยอมรับได้เนี่ย อย่าปฏิเสธหัวใจตัวเองสิฟะ สงสารพี่แกงอ่า พี่โดมก็น่าสงสารนะแต่ก็มีพี่มีมี่อยู่ข้างๆ แต่พี่แกงนี้สิไม่มีใครเลย TT
    #248
    0
  19. #247 isawa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 01:06
    มิเสียแรงที่นอนดึก แม่หมูมาแปะฟิคพอดี อิอิ

    อิพี่ฮั่นกำลังสับสนใช่ม๊า ชอบน้องเค้าก้อลุยเล้ยลูกพี่

    สุดๆ ไปเลย อิพี่หมี

    สุขสันต์วัน HKS day จ้ะแม่หมู รักเค้าทั้งคู่มากๆ :)
    #247
    0
  20. #246 waa (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 00:04
    โอ๊ย ฮั่น ยอมรับความจริงเหอะ แกรักน้องมัน
    #246
    0
  21. #245 สามหมี Only (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 00:00
    สุขสันต์วัน HKS DAY ค่าาาาาาา เพิ่งจะได้อ่านกลายเป็นว่าติดซะงั้น -*-

    อิพี่หมีจะรู้ใจตัวเองแล้ววววว แอร๊ยยยย ><

    ตอนของโดมน่ารักมากกกกกก เหอะะะะ ^^

    รักๆ สามหมี แม่หมูมาอัพต่อเร็วๆนะค้าาาาาาาา
    #245
    0
  22. #244 jewel *28 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 23:47
    เมื่อไหร่พี่ฮั่นจะรู้ตัว สงสารพี่แกง อยู่ๆพี่ฮั่นก็เปลี่ยนไป ค้างมากกก รออ่านต่อนะคะ ^^
    #244
    0
  23. #243 เจ้าหญิง_ขี้ลืม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 23:35
    ค้างตลอดจริงๆนะเเม่หมูอิชั้นลุ้นจนตัวโก่งอยู่แล้ว 
    #243
    0
  24. #242 HKS28 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2556 / 23:30
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยย อิพี่หมี !!!!
    แม่หมู เมื่อไรอิหมีจะรู้ตัว สงสารแกงงงงงงงง TT
    #242
    0