[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 10 : Chapter 10 :: เปลี่ยน...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 713
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    24 มี.ค. 56

Chapter 10 :: เปลี่ยน...

 

:: Hunz ::

                “พี่ฮั่นเป็นอะไรหรือเปล่าครับ พี่ดูแปลกๆไปตั้งแต่เมื่อบ่ายแล้วนะ ผมทำอะไรไม่ถูกใจพี่หรือเปล่า พี่บอกผมได้นะครับ ผมจะได้ปรับปรุงตัว ผมรู้ครับว่าแค่การมาอยู่ห้องพี่ พี่ก็คงอึดอัดเต็มทีแล้ว”

                การไปนั่งอยู่ห้องไอ้โดมเป็นชั่วโมงๆเมื่อบ่ายไม่ได้ช่วยอะไร แถมยังทำให้ผมปวดหัวหนักกว่าเดิมอีก ไอ้ตัวกลมกวนประสาทผมซะจนผมอยากจะย้อนเวลากลับไปแล้วผมจะทำเป็นเมินใส่มัน จะได้ไม่ต้องรู้จักกัน เป็นพี่เป็นน้องกันมาจนถึงทุกวันนี้

                “พี่ฮั่น... คุณฮั่นครับ” ยิ่งมีเสียงหวานคอยกวนอยู่ข้างๆอีก

                “ฉันบอกให้นายเลิกเรียกฉันว่าคุณฮั่นซะที พูดไม่รู้เรื่องหรือไงแกงส้ม” เสียวตวาดของผมทำให้แกงส้มถึงกับหน้าเสีย ผมเองก็ตกใจเหมือนกันที่ทำให้แกงเป็นแบบนั้น

                “โทษทีว่ะแกง วันนี้พี่มีเรื่องเครียดๆน่ะ” มือบางแตะลงบนหัวเข่าพร้อมกับแรงบีบเบาๆ ผมได้แต่ส่ายหน้าช้าๆ แกงส้มไม่น่าทำแบบนี้...ไม่น่าทำแบบนี้เลย

                “พี่ฮั่นมีอะไรบอกผมได้นะพี่ ไหนพี่บอกเองไม่ใช่เหรอว่าให้ผมคิดว่าพี่เป็นพี่ชายผม ผมก็เหมือนน้องชายพี่ พี่มีอะไรพี่บอกผมสิครับ อย่าเก็บเอาไว้คนเดียว” เพราะฉันบอกนายก็เลยคิดแบบนั้นใช่มั้ยล่ะ ถ้าฉันไม่บอก นายคงไม่อยากมาเป็นน้องชายฉันหรอก ไม่มีใครอยากเป็นญาติกับฉัน แม้แต่คนในครอบครัวเดียวกันเขายังไม่อยากนับญาติกับฉันเลย มีแค่ไอ้โดมคนเดียวเท่านั้นแหละ ที่เป็นครอบครัวของผมตอนนี้ คนที่เป็นเหมือนน้องชายจริงๆของผม ไม่ใช่คนที่เป็นน้องชายตามคำสั่งอย่างแกงส้ม

                “ไม่มีอะไรหรอก เรื่องงานน่ะ” ผมเลือกที่จะไม่พูดความรู้สึกของตัวเองออกไป จะพูดไปทำไมล่ะครับ ในเมื่อพูดไปก็ไม่มีประโยชน์

                “ไม่ใช่เพราะผมแน่นะพี่”

                “ไม่ใช่หรอก อย่าเซ้าซี้ได้ไหม ฉันอยากอยู่เงียบๆ”

                “ครับพี่ฮั่น แต่พี่เป็นอะไรพี่บอกผมได้นะพี่ คนอยู่ด้วยกันมีอะไรก็ต้องพูดกัน อยู่ด้วยกันแล้วจะได้สบายใจกันทั้งสองฝ่าย ความรู้สึกเป็นเรื่องสำคัญของคนที่อยู่ด้วยกันนะครับ” แกงส้มบอกผมก่อนจะลุกออกไปทำงานของตัวเองต่อ ก็เรื่องระบบความปลอดภัยอะไรของเขาแหละครับ ผมก็ไม่รู้เรื่องเท่าไหร่หรอก

                “แต่คนที่ต้องอยู่ด้วยกันเพราะหน้าที่ ความรู้สึกคงไม่สำคัญหรอกมั้งแกงส้ม” ผมพูดกับตัวเองเบาๆ ตัดพ้อเหรอ? ผมก็ไม่รู้ แค่คำตอบว่าทำไมผมถึงรู้สึกแบบนี้ ผมก็ยังไม่รู้เลย...



 

                อาวุธสีดำสนิทที่วางนิ่งอยู่ตรงหน้าทำให้ผมนึกขยาดที่จะจับมัน อาจเป็นเพราะไอ้โดมรู้ตัวก่อนแล้วว่าวันนี้จะต้องเจอกับอะไรเลยรีบหาทางหนีทีไล่ชิ่งไปเรียบร้อย แต่ผมที่ชีวิตต้องผูกติดอยู่กับผู้ชายหน้าหวานไม่สามารถหนีได้อย่างไอ้น้องชายตัวกลม ผมเลยโดนแกงส้มจับนั่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถมายังสนามยิงปืนแถบชานเมืองแห่งนี้

                “แกงส้ม พี่ไม่ยิงไม่ได้เหรอ ไม่อยากยิงอ่ะ ไม่อยากจับเลยด้วยซ้ำ นะแกงนะ กลับกันเถอะ” ถ้าจะให้ผมไปเล่นเพ็นต์บอล บีบีกัน อะไรพวกนี้ผมจะไม่เกี่ยงเลย แต่นี้จะให้ผมมายืนปืนจริงที่แกงส้มบรรยายสรรพคุณซะผมขนหัวลุก จุดสามแปด จุดสามห้าเจ็ด จุดสองแปด จุดๆๆๆๆ ลูกโม่ ออโต้ แม็กนั่มอะไรก็ไม่รู้ ผมรู้จักแต่ไอติมแม็กนั่มอ่ะครับ พอใจป่ะ

                “พี่ฮั่นคร้าบบบบบ เอาแค่ป้องกันตัวได้ก็พอ มันก็เหมือนยิงบีบีกันแหละพี่ ทีอย่างนั้นเล่นได้ไม่ใช่เหรอ พี่โดมยังเคยบอกผมอยู่เลย” ยิ้มอ้อนๆแบบนั้นทำเอาหัวใจผมกระตุก เจ้าเด็กนั่นมันไม่รู้บ้างหรือไงว่ายิ้มแบบนั้นทีไร ผมได้ใจอ่อนทุกที

                “ก็แกงส้มเป็นบอดีการ์ดพี่ แกงทำเป็นอยู่แล้ว เวลามีอะไรแกงก็คุ้มครองพี่ไง พี่ไม่อยากยิงหรอก นะแกงนะ กลับกันเถอะ” มันไม่ได้รู้สึกดีเท่าไหร่หรอกนะครับกับการอยู่กับอาวุธที่แค่เพียงลั่นไกก็สามารถคร่าชีวิตคนได้ในพริบตา แต่แกงส้มก็ยังยืนยันคำเดิม

                “เอาน่าพี่ ผมแค่ให้พี่ฝึกไว้นิดๆหน่อยๆ ถ้าเกิดวันไหนผมไม่อยู่ พี่ก็จะได้ดูแลตัวเองได้ไง”

                “ก็พี่บอกแล้วไงว่าไม่ให้แกงลาออก ยังไงแกงก็ต้องดูแลพี่จนกว่าจะหมดสัญญา”

                “ข้อนั้นผมรู้ครับเจ้านาย ผมแค่ให้พี่ฝึกเผื่อไว้ก็แค่นั้นเอง นะครับ เพื่อผมนะ” เพื่อผมอย่างนั้นเหรอ?

เฮ้อ! ไม่รู้ว่าเพราะคำพูดเพียงประโยคนั้นหรือเปล่าทำให้ผมยอมพยักหน้าตอบรับไป ก็อีแค่ปืนกระบอกเดียว




 

                แว่นตาสำหรับยิงปืนและที่ครอบหูถูกสวมไว้อยู่ก่อนแล้ว แกงส้มจัดการบรรจุกระสุนลงไปทีละนัดทีละนัดอย่างใจเย็น ไม่น่าเชื่อว่าคนที่อายุน้อยกว่าผมเกือบห้าปีจะดูนิ่งและมีสติได้ถึงขนาดนี้เมื่ออยู่กับวัตถุอันตรายแบบนี้ แต่ก็อย่างว่าแหละครับ เขาเป็นบอดีการ์ดนี่ มันเป็นอาชีพ เป็นสิ่งที่แกงส้มถูกฝึกมา

                คิดไปคิดมามันก็น่าตลกอยู่นะครับ ชีวิตผมต้องมาระแวงระวังทุกฝีก้าวอย่างนี้ เป็นเพราะผู้หญิงคนเดียวจริงๆเหรอ? ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อแหละครับ ก็มันเป็นไปแล้วนี่

                “พี่ฮั่นจับแบบนี้นะครับ เอามือข้างที่ถนัดประคองปืนไว้อย่างนี้นะครับ นิ้วชี้อย่างเพิ่งเอาเข้าไปในไกจนกว่าพี่จะยิ่ง มืออีกข้างยกขึ้นมาจับด้ามปืนอีกข้าง อัดให้แน่นเลยนะครับเวลายิงจะได้ไม่สะบัดมาก พี่ฮั่นถนัดขวาใช่มั้ยครับ มือขวาประคอง มือซ้ายอัดแบบนี้นะครับ ลองทำดู” แกงส้มทำให้ผมดูก่อนจะวางปืนลงบนโต๊ะด้านหน้า ผมยกปืนขึ้นมาอย่างเก้ๆกังๆ หนักเอาการเหมือนกันนะครับ ไอ้อุปกรณ์ฆ่าคนเนี่ย

                “แยกขานิดนึงครับพี่ ความกว้างประมาณหัวไหล่ ทิ้งน้ำหนักลงตรงกลาง ข้อศอกงอนิดๆครับอย่าเกร็ง พร้อมเมื่อไหร่บอกนะครับพี่ฮั่น” เฮ้ย! ใครพร้อม? ผมไม่พร้อมมมมม

                “แกงไม่ให้พี่ซ้อมกับปืนเปล่าๆเลยเหรอ มาถึงก็ให้พี่ยิงเลย มั่นใจในตัวพี่ขนาดนั้น”

                “ไม่ต้อง ดรายฟง ดรายไฟย์ แล้วพี่ ยิงเลยครับ ผมเชื่อว่าพี่ทำได้” แกงส้มบอกอย่างมั่นใจ เชื่อในตัวผมขนาดนั้น ? แล้วไอ้ฟงๆฟายๆนี่คืออะไร? ผมไม่เห็นจะเข้าใจที่แกงส้มพูดเลย (แม่หมู//dry fire คือการยิงแห้ง หรือพูดง่ายๆก็คือการซ้อมยิงโดยไม่มีลูกกระสุนหรือใช้กระสุนดัมมี่ค่ะ) แม่หมูรู้จักด้วย? รีดครับ ไรท์แม่หมูเริ่มน่ากลัวขึ้นทุกวันแล้วนะครับ เป็นกุนสตรี เอ๊ย กุลสตรีทำไมถึงเล่นปืนผาหน้าไม้ โหดร้ายยยย (แม่หมู//ไอ้บ้า! สุภาพสตรีตัวน้อยอย่างฉันก็ต้องรู้จักการป้องกันตัวมั่งเซ่) อย่างแม่หมูเรียกว่าตัวน้อยเหรอครับนั่น? น้อยกว่าไอ้โดมนิดเดียวเองนะ (แม่หมู//ไอ้พี่ฮั่น!!)

                “พร้อมนะครับ? ทาบศูนย์หลังลงบนศูนย์หน้า ให้ศูนย์หน้าอยู่ตรงกลางพอดี ระดับความสูงเท่ากัน ประคองไว้นิ่งๆแล้วค่อยๆลากไกเข้ามาช้าๆ อย่ากระตุกไกนะครับ ค่อยๆลากเข้ามา” แกงส้มยังยืนอธิบายอยู่ข้างๆราวกับกำลังบอกขั้นตอนการซักผ้าที่แสนจะง่ายดาย ท่าทางสบายๆของคนหน้าหวานที่ผมเหลือบไปเห็นทางหางตาช่างแตกต่างกับผมตอนนี้เสียเหลือเกิน

                “พี่ฮั่น... พี่ฮั่นครับ ทำไมมือสั่นอย่างนี้ล่ะพี่ แล้วจะยิงถูกเป้าได้ยังไงล่ะ โธ่ พี่ฮั่นนะพี่ฮั่น” แกงส้มพูดเหมือนไม่ได้ดั่งใจ ใบหน้าหวานส่ายเบาๆกับท่าทางของผม  ผมมีเวลาหายใจหายคออยู่ไม่นาน ร่างโปร่งบางของนายบอดีการ์ดก็มายืนซ้อนทางด้านหลัง

                “เฮ้ย! แกงส้มจะทำอะไรน่ะ” ผมตกใจที่อยู่ดีๆแกงก็มายืนซ้อนอยู่ข้างหลังผม มือบางทั้งสองข้างถูกเจ้าตัวยกขึ้นมาวางซ้อนบนมือที่จับด้ามปืนอยู่ แขนของแกงแนบอยู่กับแขนของผม แผ่นอกบางแนบอยู่ด้านหลังจนผมรู้สึกได้ถึงจังหวะการเต้นของหัวใจของใครอีกคน ภาพตอนนี้เหมือนผมตกอยู่ในอ้อมกอดของบอดีการ์ดแกงส้ม... ผมชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่า ที่มือผมสั่นเป็นเพราะอาวุธในมือมันหนัก หรือว่าเพราะความใกล้ชิดที่ทำให้หัวใจผมทำงานหนักกันแน่

“สอนพี่ยิงปืนไง” ยิ่งเสียงทุ้มหวานที่เล็ดลอดผ่านที่ครอบหูเข้ามายิ่งทำให้ใจผมเตลิดไปกันใหญ่ มันใกล้เสียจนผมไม่อยากจะจินตนาการว่าระยะห่างระหว่างเราจะน้อยนิดสักเพียงใด ผมกำลังจะหันหน้าไปมอง แต่เสียงนั้นกลับห้ามผมไว้ก่อน

“สมาธิ! พี่ต้องจดจ่ออยู่กับเป้าที่พี่จะยิง คนที่จะทำร้ายพี่ เขาไม่รอให้พี่สนใจก่อนแล้วค่อยจู่โจมหรอกนะ เขาจะหาจังหวะที่พี่เผลอแล้วจัดการ เพราะฉะนั้น ห้ามวอกแวก สมาธิอยู่ที่เป้าหมาย” แล้วผมจะมีสมาธิได้เหรอ?

ถึงผมจะหันไปมองไม่ได้ตามคำสั่งของบอดีการ์ดจอมโหด แต่การรับรู้ทางการสัมผัสของผมยังทำงานดี น้ำหนักเบาๆที่กดลงบนหัวไหล่ทำให้ผมรู้ได้ทันทีว่าต้องมีใบหน้าหวานๆวางอยู่เป็นแน่ ลมหายใจที่เป่ารดใบหน้าของผมโดยไม่ได้ตั้งใจ ยิ่งทำให้ผมทำอะไรไม่ถูก ขนอ่อนๆแถวลำคอลุกพรึบอย่างพร้อมเพรียง

“ตัดความคิดความรู้สึกทุกอย่างออกไป เหลือแค่พี่กับเป้าข้างหน้า...” คำอธิบายและคำพูดมากมายที่หลั่งไหลออกมานั้น ผมไม่สามารถรับรู้ได้เลย ไม่ใช่เพราะที่ครอบหูที่ผมสวมอยู่ปิดกั้นเสียง ก่อนหน้านี้ผมยังได้ยินเสียงแกงส้มอยู่ แต่ที่อยู่ดีๆหูผมอื้ออึงจงไม่ได้ยินเสียงอะไรแบบนี้ต้องเป็นเพราะเหตุผลอื่น

ผมไม่ใช่คนตัวเล็ก และการที่ผู้ชายรูปร่างแบบผมจะตกอยู่ในอ้อมแขนของผู้ชายอีกคนได้ ถ้าผู้ชายคนนั้นไม่ได้สูงใหญ่กว่าผมมาก คนๆนั้นก็ต้องอยู่ใกล้ผมมากจนถึงขั้นแนบชิด สำหรับแกงส้ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเป็นกรณีหลัง ร่างกายส่วนหน้าตลอดทั้งร่างของบอดีการ์ดหน้าหวานแนบสนิทอยู่กับร่างกายส่วนหลังของผม ผม รู้สึก ได้ถึงร่างกายของแกงส้ม เกือบ ทุกส่วนสัด

เหมือนสารเคมีในร่างกายเกิดปฏิกิริยาอย่างรุนแรง หากแต่เป็นอาการที่คุ้นเคย มันเกิดขึ้นทุกครั้งที่ผมรู้สึกตัวในตอนเช้าและรู้ตัวว่ามีร่างโปร่งบางของคนๆนี้อยู่ในอ้อมกอด หัวใจเต้นผิดจังหวะอยู่เพียงชั่วครู่แต่ไม่นานกลับสงบลงได้อย่างไม่น่าเชื่อ...

คนข้างหลังพูดอะไรต่อไปอีกแต่ผมยังคงไม่รับรู้ แกงส้มขยับตัวเล็กน้อยจัดท่าของตัวเองและของผม ผมไม่รู้หรอกว่านายนั่นจะจัดท่าทำไม แต่ที่ผมรู้คือแม้การขยับกายเพียงเล็กน้อยของคนที่ยืนแนบชิดสนิทกับแบบผมกับเขาในตอนนี้... มันทำให้ร่างกายบางส่วน... ไม่ใช่สิ หลายส่วนด้วยซ้ำ สัมผัสกันอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้...

แม้แต่ส่วนนั้นของเขา...กับส่วนหลังของผม...

ปัง...ปัง...ปัง.....

ลูกกระสุนที่วิ่งออกจากรังเพลงโดยที่ผมยังไม่ทันรู้ตัวทำเอาผมสะดุ้ง

“คุณฮั่น... พี่ฮั่น... พี่ฮั่นครับ พี่ฮั่นโอเคป่ะครับ” แกงส้มกดมือที่สั่นของผมไว้วางปืนลงบนโต๊ะข้างหน้า ในขณะที่ผมยังนิ่งทำอะไรไม่ถูก ความรู้สึกเมื่อมีร่างโปร่งบางแนบชิดอยู่นั้นยังวิ่งพล่านอยู่ในกระแสเลือด

บอดีการ์ดตัวบางจัดการอะไรบางอย่างกับปืนสีดำสนิท ผมเห็นลูกกระสุนออกมานอนนิ่งอยู่ด้านนอก แยกกันกับเจ้ากระบอกสีทะมึน ในที่สุดดวงตากลมคู่หวานก็หันมาหาผม ในแววตามีอะไรบางอย่างวูบไหวอยู่แต่ผมอ่านไม่ออก ผมไม่อยากคิดไปเอง และไม่มีทางคิดไปเองอย่างแน่นอนว่าแกงส้มก็รู้สึกอะไรบางอย่างไปกับสัมผัสนี้เหมือนผม เพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาทำ มันเป็นเพราะ คำสั่ง ของผม และ หน้าที่ ของเขาเท่านั้น

มือบางยกขึ้นมาถอดที่ครอบหูออกจากหูของผมก่อนจะโยนมันทิ้งไปอย่างไม่ใยดี ดวงตาหวานยังจับอยู่ที่ผม แวววูบไหวหายไปจากตากลมคู่นั้นแล้ว กระทั่งแกงส้มเขย่าเบาแรงๆนั่นแหละครับ ที่สติของผมถึงได้กลับมาอย่างสมบูรณ์

“พี่ฮั่นครับ”

“ฉันเหนื่อย ฉันอยากกลับบ้าน” ผมหันหลังให้แกงส้มและเป้ากระดาษที่ผมไม่สนใจแม้แต่จะหันไปชื่นชมผลงานของตัวเอง แต่มือบางยังรั้งแขนผมเอาไว้

“พี่ฮั่นครับ แต่เมื่อกี๊ยัง...”

“ฉันเหนื่อย” ผมรู้ว่าแกงส้มจะพูดอะไร และผมก็รู้ว่าถ้านายบอดีการ์ดนั่นส่งเสียงอ้อนๆมา ผมก็จะใจอ่อน ยอมทำตามสิ่งที่นายนั่นขออีก และที่ยิ่งไปกว่านั้น ผมอาจต้องกลับไปอยู่ในตำแหน่งเหมือนเมื่อกี้นี้อีก... ตำแหน่งที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ ความใกล้ชิดที่ทำให้ผมหวั่นใจ

“ก็ได้ครับพี่ฮั่น” เสียงที่ผมใส่ความเข้มลงไปเต็มที่คงทำให้แกงส้มรับคำอย่างง่ายดาย ก็น้ำเสียงแบบนั้น เป็นน้ำเสียงแบบเดียวกันกับการ สั่ง ของ เจ้านาย นี่ครับ แกงส้มจะไม่ทำตามได้ยังไง

“ฉันไปเข้าห้องน้ำแป๊ปนึง นายจัดการไอ้พวกนี้ให้เรียบร้อยแล้วไปรอฉันที่รถนะ เดี๋ยวฉันตามไป” ผมทิ้งคำสั่งสุดท้ายในสนามยินปืนเอาไว้โดยไม่ฟังเสียงตอบรับของบอดีการ์ด

                ประตูห้องน้ำถูกปิดดังโครมใหญ่ ผมพิงตัวเองไปกับปานประตู กระจกเงาในห้องน้ำแคบๆสะท้อนภาพของตัวผมเอง...ตัวผมเองที่ภายนอกแม้จะยังดูเหมือนเดิมไม่แปลกอะไร แต่ภายใน...ผมรู้สึกได้ถึงบางอย่างที่มีการเปลี่ยนแปลง ผมยกมือขึ้นจับหัวใจตัวเองที่เต้นแตกต่างไปจากที่คุ้นเคย ความรู้สึกจากความใกล้ชิดยังคงวิ่งอยู่ในกระแสเลือด จนผมรู้สึกได้ถึงกระแสไฟที่มันปล่อยออกมาในร่างเป็นระยะ แผ่นหลังของผมตอนนี้แม้จะแนบอยู่กับบานประตูไม้แข็งๆ แต่ความรู้สึกเมื่อมันสัมผัสกับร่างโปร่งบางของใครบางคนก็ยังไม่เลือนหาย ในช่องท้องมีการเคลื่อนไหวแปลกๆที่ผมระบุไม่ได้ว่าเกิดจากอะไร ยิ่งคิดยิ่งสับสน ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกได้...ว่าความรู้สึกแบบนี้มันไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย

 


 

KangSom :D

                “เย็นนี้ทานอะไรดีครับเจ้านาย” ผมหันไปถามเจ้านายขณะขับรถกลับคอนโด หลังจากคอสยิงปืนสั่นๆ พี่ฮั่นก็พยายามหลบสายตาผมตลอด ผมไม่เข้าใจจริงๆว่าจะหลบสายตาทำไม

                “อะไรก็ได้ ตามใจนายเถอะ” คุณฮั่นตอบอยู่กับกระจก แต่กลับไม่ยอมมองหน้าผม (แม่หมู//ทำไมเรียกพี่ฮั่นว่าคุณฮั่น?) ก็มันติดปากนี่ครับ แล้วมาทำเป็นเจ้านายที่เมินใส่ลูกน้องอย่างนี้มันใช้ได้ที่ไหนล่ะ

                “อะไรก็ได้ไม่มีในโลกนะพี่ อยากกินอะไรก็ผอมผมมาเลย เดี๋ยวผมจัดให้” ผมแอบกวนกลับไปเบาๆ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้พี่ฮั่นหันกลับมามอง เป็นอะไรของเค้านะ?

                “พี่คิดไม่ออกอ่ะ ตามใจแกงก็แล้วกัน”

                “เอ้า! ผมก็คิดไม่ออกเหมือนกันนี่พี่ เมื่อวานผมก็คิด เมื่อเช้าผมก็คิด ตอนกลางวันพี่ก็ให้ผมเป็นคนเลือกร้าน เย็นนี้พี่ก็จะให้ผมคิดอีกเหรอ เจ้านายชักจะใช้งานผมเกินเงินเดือนไปหน่อยแล้วนะครับ อย่างนี้ผมขอขึ้นเงินเดือนได้ป่ะเนี่ย” ผมตั้งใจจะทำให้บรรยากาศดีขึ้น กะจะพูดให้ขำๆเผื่อพี่ฮั่นจะยิ้มออกบ้าง แต่...

                “อยากได้เท่าไหร่ก็บอก แล้วฉันจะให้ไอ้โดมจัดการให้”

                “พี่ฮั่น!!” น้ำเสียงที่เปลี่ยนไปทำให้ผมเรียกชื่อเจ้านายออกไปอย่างไม่ค่อยเชื่อหูตัวเอง “ผมแค่พูดเล่นเองนะพี่ ผมคิดให้ก็ได้ครับ”

                “อ้าวเหรอ ก็ฉันไม่รู้นี่ นึกว่านายอยากได้เงินเดือนเพิ่มจริงๆซะอีก เอางี้ ฉันเพิ่มให้ก็ได้นะ แล้วนายก็เลิกเซ้าซี้ฉันกับเรื่องไม่เป็นเรื่องนี้ซะที จะกินอะไรสุดท้ายมันก็อิ่มเหมือนกันแหละ ฉันไม่สนใจหรอก เลิกเซ้าซี้ ฉันอยากพักผ่อน”

                “พี่ฮั่นเหนื่อยมากเหรอครับ งั้นพี่หลับก่อนก็ได้นะ เดี๋ยวถึงคอนโดแล้วผมปลุกเอง” แม้ผมจะไม่ชอบใจกับคำพูดของพี่ฮั่นเท่าไหร่ แต่ผมก็ไม่ตอบโต้อะไร ยังไงเสียพี่ฮั่นเขาก็เป็นเจ้านาย คงหงุดหงิดกันหลายเรื่องมั้งครับเลยอารมณ์ไม่ดี

“แล้วคราวหน้าคราวหลังไม่ต้องพาฉันมาทำอะไรแบบนี้อีกนะ มันไม่ใช่หน้าที่ของฉัน นี่มันหน้าที่ของนาย ทำงานให้มันคุ้มกับเงินเดือนที่ด้วยละกัน” ผมหน้าชาไปเล็กน้อยกับคำพูดของเจ้านาย ความหวังดีของผมไม่เป็นที่ต้องการสินะ...

ผมสูดหายใจเข้าลึก ปัดความรู้สึกเสียใจออกไปจากหัวใจของตัวเอง ก่อนหน้านี้ผมเจอเจ้านายแย่ๆมาก็มาก แต่ผมไม่เคยเก็บคำพูดเหล่านั้นมาเป็นอารมณ์ ต่างกับตอนนี้อย่างสิ้นเชิง

“ครับ” ผมตอบกลับไปเพียงเท่านั้น แล้วรถทั้งคันก็ตกอยู่ในความเงียบตลอดเส้นทางกลับคอนโด




 

                “พี่เป็นบ้าอะไรของพี่วะเนี่ย จะเหวี่ยงหาพระแสงอะไรนักหนา แกงส้มมันไปทำอะไรให้พี่เหรอ เมื่อวันก่อนก็ยังดีๆอยู่ ยังคุยเล่นกันได้อยู่เลย แล้ววันนี่พี่เป็นอะไรของพี่วะพี่ฮั่น จะไปว่าไอ้แกงมันทำไม เพิ่งจะดีกันได้ไม่กี่วันเองนะโว้ย ผมล่ะเบื่อพี่จริงๆเลย แล้วอย่ามาทำหน้าอย่างนี้ใส่ผมได้มั้ย ผมน้องพี่นะเว้ย มีอะไรไม่พูดแล้วใครจะรู้เรื่องกับพี่วะ เรื่องยัยผู้หญิงคนนั้นก็ทีแล้วนะ ไม่พูดไม่บอกใคร เป็นใบ้หรือไงพี่ฮั่น” เสียงคุ้นหูของพี่โดมดังมาจากในห้องนอน อาหารเย็นมื้อที่น่าอึดอัดผ่านพ้นไปด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับของคุณฮั่น และประโยคที่ทำให้ผมหน้าชาไปหลายต่อหลายรอบ

                สุดท้ายก็เป็นพี่โดมที่ทนความอึดอัดนี้ต่อไปไม่ไหว พี่โดมลากคุณฮั่นเข้าไปเคลียร์ ผมไม่ได้อยากสอดรู้สอดเห็นเรื่องของเจ้านาย แต่คอนโดก็มีที่อยู่เท่านี้ เสียงพี่โดมก็ดูจะดังเกินกว่าแผ่นประตูบางๆจะกั้นไว้ได้ ผมเลยได้ยินบทสนทนาเต็มๆ เจ้านายผมเองก็เสียงดังไม่แพ้กัน ถึงแม้จะฟังดูสงบกว่าพี่โดมก็ตาม

                “ไอ้โดม มึงอย่ามาเสียงดังใส่พี่นะเว้ย นี่พี่มึงนะ”

                “ก็เพราะพี่เป็นพี่ผมไงผมถึงได้ถามว่าพี่เป็นอะไร ผมแม่งโคตรอึดอัด เป็นอะไรของพี่ ไปแขวะไอ้แกงมันทำไม”

                “พี่ไม่ได้ทำอะไรซักหน่อย มึงนั่นแหละคิดไปเอง” คุณฮั่นตอบปฏิเสธ... ตลอดมื้ออาหารผมไม่กล้าเรียกคุณฮั่นว่าพี่ฮั่นอีกเลย และดูเหมือนเจ้าตัวก็จะไม่ได้ขัดข้องอะไร ก็ดีเหมือนกันครับ เพราะมันเป็นการย้ำเตือนสถานะที่ถูกต้องของเราสองคนเสียที

                “เอากะเขาสิ กูคิดไปเองสินะ เออออ ผมคิดไปเอง ผมคิดไปเองว่าพี่กระแนะกระแหนไอ้แกงเรื่องเงินเดือน ผมคิดไปเองว่าพี่หันมาบอกผมว่า ถ้าคุณบอดีการ์ดเขาอยากได้เพิ่มอีกซักหมื่นสองหมื่นก็บอกโดมได้เลยนะ ผมว่าพี่ดูถูกน้ำใจแกงส้มมันไปหน่อยแล้วนะ ที่มันทำหน้าที่เหมือนแม่บ้านให้เราอยู่ตอนนี้ ถ้ามันไม่ทำด้วยความเต็มใจมันจะทำให้พี่หาอะไรวะ คิดซะบ้างสิเฮ้ย” พี่โดมยังเสียงดังไม่เลิก ผมยอมรับครับว่าสิ่งที่พี่โดมพูดมันก็ถูก เรื่องอาหารการกินอะไรพวกนี้ ผมทำด้วยความเต็มใจ ก็ในเมื่อคุณฮั่นเขาเคยพูดเองว่าอยากให้เราอยู่อย่างพี่น้อง ผมก็คิดเอาเองว่าเรื่องเล็กๆน้อยๆอย่างนี้เราช่วยดูแลกันก็ได้ ไม่ได้ลำบากอะไร แต่ดูเหมือนตอนนี้คุณฮั่นจะเปลี่ยนใจแล้วล่ะมั้ง

                “ก็ที่นายนั่นทำมันเป็นเพราะหน้าที่กับเงินเดือนไง ไม่งั้นเขาจะทำไปทำไม” นายนั่น... ผมกลายเป็นนายนั่นสำหรับคุณฮั่นอีกแล้ว พี่ฮั่นของไอ้แกงคงไม่มีอีกแล้วสินะ ผมไม่เข้าใจความรู้สึกตัวเองแม้แต่น้อย ผมไม่เข้าใจว่าผมจะรู้สึกไปกับคำพูดที่เปลี่ยนไปนี้ทำไมกัน มันควรจะเป็นสิ่งที่ไม่ได้มีความหมายอะไรกับผมสิถึงนะถูก แต่นี่...ทำไมผมกลับคิดถึงคำว่า แกงส้ม ที่ออกจากปากคนที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาอย่างรวดเร็วอย่างนี้ได้

                จานที่วางอยู่เต็มโต๊ะถูกยกออกไปทีละจานๆ อาหารที่พร่องไปยังไม่ถึงครึ่งถูกโยนลงถังขยะในเมื่อไม่มีใครต้องการมันแล้ว ผมหยิบหูฟังจากในกระเป๋ามาอุดหูตัวเองเอาไว้ พร้อมเปิดเพลงด้วยเสียงดังที่สุด เพื่อที่ผมจะได้ไม่ต้องได้ยินคำพูดของใครอีก... ผมมีหน้าที่ที่ต้องทำ และผมก็ต้องทำหน้าที่ของผมต่อไป... ผมบอกตัวเองอย่างนั้น...

                ส่วนไอ้งานแม่บ้านพวกนี้... ครั้งนี้ก็เป็นครั้งสุดท้ายแล้วกัน



 

                บรรยากาศเปลี่ยนไปจากเมื่อเช้าจากหน้ามือเป็นหลังอะไรบางอย่าง จารุวัฒน์รู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้น...อีกแล้ว แต่คราวนี้กลับเปลี่ยนไปในทางที่แย่ลงกว่าเดิม

                “ทำไมพี่ถึงได้เอาเรื่องเงินมาพูดวะ ถ้าแกงมันสนใจเรื่องเงินมันจะทำแบบนี้ทำไม พี่แม่งประสาทว่ะ” แม้จะรู้จักกับธนทัตเพียงไม่นานแต่เขาก็รู้สึกได้ว่าบอดีการ์ดหนุ่มไม่ได้เป็นอย่างนั้น

                “แล้วมึงจะมาเค้นอะไรกับพี่วะไอ้โดม” อิสริยะถามน้องชายเสียงห้วน จารุวัฒน์ไม่มีทางรู้หรอกว่าที่เขาเปลี่ยนไปมันเพราะอะไร และเขาก็จะไม่มีทางปริปากให้ใครรู้เป็นอันขาด ความรู้สึกของเขา...

                “หรือพี่จะให้ผมไปถามแกงส้มว่าเกิดอะไรขึ้น? ได้...ผมออกไปถามแกงก็ได้” คนตัวกลมทำท่าจะเดินออกไปจากห้อง ร่างสูงของอิสริยะรีบลุกขึ้นไปห้าม

                “ถามทำไม ไม่ต้องถาม มึงไม่ต้องมายุ่งกับบอดีการ์ดพี่เลย”

                “สรุปพี่จะเอายังไง ผมจะไปถามแกงให้รู้เรื่องพี่ก็ไม่ให้ถาม พอผมถามพี่ พี่ก็บอกว่าไม่มีอะไร แต่ที่ผมเห็นน่ะมันมีอะไร ถ้าไม่ให้ผมถามแกงพี่ก็บอกมาสิว่าพี่เป็นอะไรอ่ะพี่ฮั่น ผมอึดอัดนะเว้ย” ไม่ใช่จารุวัฒน์คนเดียวที่อึดอัด ตัวเขาเองก็อึดอัดไม่แพ้กัน อาจมากกว่าน้องชายเสียด้วยซ้ำ เพราะเป็นเขาที่ต้องอยู่กับผู้ชายคนนั้นตลอดเวลาและไม่อาจหลีกเลี่ยงได้เสียด้วย อิสริยะได้แต่นิ่งจนจารุวัฒน์นึกแปลกใจ

                “พี่เป็นอะไรของพี่ พี่ยังเห็นผมเป็นน้องอยู่หรือเปล่า มีอะไรทำไมไม่บอกกัน” ร่างกลมๆทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอนอย่างเหนื่อยอ่อน หลายปีที่รู้จักกันมาทำให้เขารู้ว่ามีบางอย่างอยู่ในใจพี่ชาย และท่าทางแบบนี้ พี่ฮั่นคงไม่ปริปากบอกเขาเป็นแน่

                “ช่างมันเถอะไอ้โดม พี่ขอโทษแล้วกันที่ทำให้แกอึดอัด” ฮั่นตบบ่าหนาเบาๆก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด

                “ผมว่าพี่ควรจะขอโทษที่พี่เป็นอะไรไม่เคยจะบอกผมมากกว่า ผมน้องชายพี่นะ ถ้ามีปัญหาแล้วเก็บไว้ไม่บอกกัน งั้นคราวหลังพี่ก็อย่าเรียกผมว่าน้องเลย” ประโยคสุดท้ายที่ถูกทิ้งไว้ก่อนเจ้าตัวจะจากไป พร้อมๆกับเสียงถอนหายใจดังๆอีกครั้งของคนที่ยังอยู่ในห้อง

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // เอาอีกแล้วววววว แกมาอารมณ์นี้อีกแล้วววว อะไรของแกแม่หมู อะไรของพี่ฮั่น อะไรของน้องแกง โว๊ยยยยยย (ได้ข่าวว่าแกแต่งเองนะแม่หมู)

ทำไมพี่ฮั่นไม่บอกน้องแกงไปล่ะว่ารู้สึกยังไง??? ก็อิพี่ฮั่นมันยังไม่รู้ตัวเองเลยนี่คะว่ามันรู้สึกยังไง มันจะไปบอกน้องได้ยังไงล่ะ พี่หมีซึนค่ะ!!!

ช่วงนี้จะพยายามอัพฟิคบ่อยๆ เพราะแม่หมูกำลังจะเดินทาง(อีกแล้ว // รีดบอก อะไรแกจะเดินทางบ่อยขนาดนั้นวะอ้วน! 5555) แม่หมูจะไปกรุงเทพค่ะ ปลายเดือนนี้ กลับเชียงใหม่หลังสงกรานต์ คาดว่าช่วงที่อยู่เมืองกรุงคงไม่สะดวกอัพฟิค เพราะมีภารกิจที่ต้องออกนอกบ้านแทบทุกวัน ทั้งมีภารกิจของครอบครัว และภารกิจส่วนตัว ไหนจะหาของกิน หาของช็อป และหาผู้ชาย #ห๊ะ อันหลังแลดูเป็นภารกิจสำคัญ ก็ไม่ใช่ผู้ชายที่ไหนหรอกค่ะ ผู้ชายในฟิคของแม่หมูเนี่ยแหละ 55555

อัพเดทอีกนิด เรื่อง Bear Family อดใจรออีกนิดนะคะ จะได้แล้วๆ >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1025 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 กันยายน 2556 / 21:16
    พี่ฮั่นเอ้ย..
    ฝึกยิงปืนจะรอดไหมเนี่ย?
    ไม่มีสมาธิเลยพาล?
    5555555 #ขรรม
     
      
     
    ปากบอกว่าเขาทำตามหน้าที่ไปเท่านั้น
    แต่ตัวเองก็พูดด้วยน้ำเสียงสั่งเนี่ยนะ.
    พี่ฮั่นใจร้ายว่ะ 
    ไปทะเลาะกับโดมอีก
    คนปากแข็ง!
    #1,025
    0
  2. #469 bull (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 14:42
    พี่ฮั่นคะเป็นอะไรนักหนาคะ คิดอะไรไปคนเดียว เฮ้ออออ
    #469
    0
  3. #333 happyf (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 เมษายน 2556 / 21:07
    ตอนนี้เรารู้สึกเหมือนโดมเลยอ่ะ อึดอัด มีอะไรก็ไม่พูดกันตรงๆโวะ อารมณ์เสีย-*- อึดอัดอ่ะ ตอนหน้าขอให้เคลียร์กันนะ
    #333
    0
  4. #315 kaem041 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 เมษายน 2556 / 01:24
    นึกว่าจะได้เห็นภาวะ DH ซะแล้ว ถ้าเฮียโน่ไม่เข้ามาขวาง บรึ๋ย 555 อยากเห็นหวาน แต่คิดว่าตอนหน้าคงไม่มี #เดา 55 ฝันดีคะ
    #315
    0
  5. #303 Gultida (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 08:53
    ให้เวลาอิหมีใหญ่หน่อย เดี๋ยวก็ทนไม่ได้เองแหละ หลังจากเคยตัวกับหลายๆอย่างที่น้องทำให้

    อีกสักพักน้องแกงจะร้องเพลง "วันใดขาดฉันแล้วเธอจะรู้สึก วันไหนสำนึกแล้วเธอจะเสียใจ"

    เพลงนี้บอกอายุคนเม้นท์ได้เลยน่ะ แม่หมูว่ามั้ย
    #303
    0
  6. #284 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 19:37
    โว้ะ!พี่หมีเป็นอะไรนักหนาวะ สงสารพี่แกงนะเว้ยจะซึนไปถึงไหนห้ะ ความรู้สึกเนี้ยรู้ได้ละมั้ง เลิกแขวะน้องได้ละ น้องมันเสียใจรู้ซะบ้าง คิดเองเออเอง แล้วก้มานั่งนอยเอง โว้ะ! ถึงเค้าจะเบื่อพี่หมีแต่เค้าชอบตอนนี้มากเลยอ่ะแม่หมู จริงๆชอบทุกตอนนะ แต่ตอนนี้เค้าร้องไห้ง่ะ เค้ารู้สึกว่ามันทำให้รับรู้อารมณ์ได้มากสุดเลย ชอบมากอ่ะ ชอบมากจริงๆ *ยืนปรบมือ*
    #284
    0
  7. #273 loveSiwonmakmak (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 01:50
    ตอนนี้ผู้ กุมความลับของเรา ไ่ม่รู้เรื่องและดูไม่ออก ฮ่าๆๆๆๆๆ เดียวน้องแกง คงจะได้รู้แล้วละมั่งว่าอีหมีมันคิดอารัย ฮ๋าๆๆๆ นึกแล้วฟินม๊ากกกก
    #273
    0
  8. #271 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 16:42
    พี่โดมใจเย็นๆน่าาาา พ่่ีหมีก็เรื่องมากจริง ชอบเขวะชอบกัดด ชิ ! 
    #271
    0
  9. #254 เด๋กดี (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 29 มีนาคม 2556 / 15:57
    โธ่ๆๆๆ ไม่บอกกัน ไม่คุยกัน แล้วจะรู้เรื่องกันมั้ยหล่ะเนี่ย



    อย่าทำแบบนี้สิ ไม่มีใครรู้สึกดีหรอก ถ้าเจอแบบนี้
    #254
    0
  10. #241 HO!!! (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2556 / 09:11
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกก พี่ฮั่นนนน พี่หมีบ้า
    ไปทำแกงน้อยใจอีกแล้วววว
    โถ่ แกงงงง ทูนหัวของบ่าววววววว
    พี่ฮั่นนนเลิกสับสนได้แล่ววนะ
    #241
    0
  11. #239 Mille*แกงส้มแซ่บเวอร์_HKS24/7 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 12:34
    พี่ฮั่นเมนมาหรอ 555
    ตอนนี้ทำตัวเข้าใจยากชะมัด
    แต่แอบเขิลนะตอนยิงปืน
    แต่ทำไมท่ามันเหมือนแกงฮั่นมากๆ ต้องฮั่นแกงสิๆ 5555
    ตลกอ่ะ
    แต่เขิลอยุ่ดี
    แกงเค้าหวังดีอยากให้พี่ป้องกันตัวเปน ไปคิดเล็กคิดน้อยอยุ่ได้ โธ่ พี่ฮั่นบ้าเอ๊ย
    #239
    0
  12. #238 At love (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2556 / 00:47
    เฮ้ยแกง ลาออกเลย หมั่นไส้พี่ฮั่นอ่ะ
    #238
    0
  13. #237 HKS28 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 20:49
    แม่หมู หนูอึดอัดดดดดดดดดดด T__________T
    สงสารแกงงงงงงงงงงงงง TT
    #237
    0
  14. #234 CornetTo*28 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 13:33
    พี่ฮั่นซึนไปมั๊ยพี่ สงสารพี่แกง ความรู้สึกอึดอัดมาก
    สู้ๆนะค่ะ แม่หมู
    #234
    0
  15. #233 kat (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 12:55
    มันค้างงงอ่ะ



    อึดอัดเนอะ

    มีอ่ะไรก้พูดเหอะพี่ฮั่นน

    สงสารน้องแกงน๊าาาา



    มาอัพต่อไวๆนะคะ
    #233
    0
  16. #231 lemon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 00:41
    ทนหน่อยนะน้องแกง ทำหูทวนลมไปซะ

    ถ้าพี่หมีทนไม่ไหวเดี๋ยวก้อแสดงออกมาเองแหละ
    #231
    0
  17. #230 moohamter (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 มีนาคม 2556 / 00:13
    เค้ารอนะแม่หมู

    อยากเห็นพี่น้องรักกันแล้วอ่ะ

    ตัดฉับอย่างนี้มัน"ค้าง"นะ

    #บ่องตง 555
    #230
    0
  18. #229 love_ks (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:54
    เฮ่อ น่าสงสารน้องแกง เหมือนถูกโกรธก็ไม่รู้ว่าโกรธด้วยเรื่องอะไร พี่ฮั่นทำน้องน้อยใจแล้วนะ
    แล้วเมื่อไร พี่ฮั่นจะเริ่มรู้ใจตัวเองเนี่ย บรรยากาศอึมครึม ชวนอึดอัดเสียนีกระไร
    #229
    0
  19. #228 สาววายใจซื่อ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:47
    พี่หมีอย่าซึนๆๆๆ เค้าสงสารแกงงงง
    #สองมาตรฐานกับพระเอกมาก 555555555
    #228
    0
  20. #227 TheDreamTD (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:45
    ทำไมพี่หมีทำแบบนี้อะ ทำร้ายจิตใจพี่แกงมากๆเลยว่ะรู้ตัวปะ พี่แกงอุตส่าห์หวังดีแล้วดูพี่ดูถูกพี่แกงดิ โอ๊ย พูดแล้วขั้น งอนพี่หมีแล้วเว้ย
    #227
    0
  21. #226 Wendy3Marwell (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:27
    เอ่อเม้นเมื่อกี้ ขอเพิ่มอีกนิดนะคะแม่หมู เก๊าเป็นกำลังใจให้แม่หมูนะ ฟิคสนุกมาก อิอิ ^^
    #226
    0
  22. #225 ต้มยำทำกุ้งแกง 'o' (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:26
    โถ่ .. น่าอึดอัดแทนแกงและพี่ฮั่น
    มีอะไรก็น่าจะคุยๆกันให้รู้เรื่องเนาะ
    แม่หมูมาอัพไวๆนะค้างจ้าาาาา
    อยากอ่านต่อ .___.
    #225
    0
  23. #224 Wendy3Marwell (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 23:25
    พี่ฮั่นนี่ เดี่ยวเถอะ เดี๋ยวก็จิ๊กน้องแกงมาซะเลย
    แต่พี่ั่ฮั่นซึนสินะ หายซึนไวๆนะ หายช้า จะจิ๊กน้องแกงมาจริงๆด้วย
    อิอิ ไม่รู้น้องแกงจะไปกะเก๊ามั้ย คริ คริ
    #224
    0
  24. #221 isawa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 22:56
    สงสารน่้องแกงอ่ะแม่หมู

    ขอให้อิพี่หมีมันรู้ใจตัวเองเร็ว ๆ

    รอติดตามตอนต่อไปจ้า
    #221
    0
  25. #220 pigpigpig1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2556 / 22:23
    พี่ฮั่นทำไมไม่พูดกันตรงๆ ไปเลย มันน่าอึดอัดเนอะ
    อย่างงี้น้องแกงก็เข้าใจผิดคิดไปใหญ่แล้ว
    น้องโดมจัดการอิหมีมันเลย โทษฐานทำน้องเสี่ยใจ
    รอติดตามต่อนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 มีนาคม 2556 / 22:25
    #220
    0