[HKS] Bear Bodyguard บอดีการ์ดรักพิทักษ์คุณชายหมี

ตอนที่ 1 : Chapter 1 :: ประวัตินายจ้าง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,056
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ม.ค. 56

 

Chapter 1 :: ประวัตินายจ้าง

 

KangSom :D

                “นายอิสริยะ ภัทรมานพ ชื่อเล่นฮั่น ทายาทคนเดียวของตระกูล ภัทรมานพ เจ้าของบริษัท Bear Hug บริษัทหาคู่อันดับหนึ่งของประเทศไทย...นี่บ้านเรามันมีธุรกิจอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย...ห๊ะซ้อ” ผมเงยหน้าจากแฟ้มเอกสารในมือขึ้นมามองหน้าซ้อหมีหัวหน้าของผมที่หุ่นเป็นหมีสมชื่อ

                “อ่านๆไปให้จบเถอะน่า สงสัยมากจริง” ซ้อเงยหน้าจากกล่องข้าวในมือขึ้นมาว่าผมก่อนจะก้มลงไปสนใจข้าวผัดกะเพราในกล่องโฟมทำลายโลกในมือต่อ นี้ถ้าซ้อจะกินข้าวไม่รักษาภาพลักษณ์ผู้บริหารขนาดนี้นะครับ ผมส่ายหน้าด้วยความเอือมเล็กๆแล้วกลับมาคนใจเอกสารที่ผมยังอ่านไว้ไม่จบต่อ

                “จริงจังกับงาน Work hard play hard...แพ้กุ้ง...ไม่ดื่มแอลกอฮอล์เพราะเมาได้เรื้อนมาก...ใครมันเป็นคนทำประวัติวะ...กลัวแมลงสาบและตุ๊กแก...นี่ผมต้องรู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอ?...ชอบสีชมพู บ้าตุ๊กตาหมีคุมะ...ห๊ะ! ผมจะต้องรู้เรื่องพวกนี้ไปทำไมเนี่ยซิ่ม”

                “ซ้อโว้ยย ไม่ใช่ซิ่ม ไอ้เด็กนี่เดี๋ยวนี้ชักจะลามปามใหญ่แล้วนะ” ช้อนพลาสติกถูกเหวี่ยงลงในกล่องโฟมแบบใส่อารมณ์เต็มที่ แหม ผมเรียกผิดนิดผิดหน่อยมาทำเป็นเคือง

                “เออๆๆๆ ซ้อตอบผมมาว่าผมจะต้องรู้เรื่องพวกนี้ไปทำไม แล้วอยู่ดีๆซ้อจะเอาประวัติอีตาหมีหน้าแองกรี้เบิร์ดมาให้ผมอ่านทำไมเนี่ย” ผมมองผู้ชายในรูปแล้วก็ได้คำจำกัดว่าแบบที่ตรงตามรูปเป๊ะๆว่า หมีหน้าแองกรี้เบิร์ด

                “วุ้ย ไอ้เด็กตาถั่ว คุณฮั่นเค้าออกจะหล่อลากดินแกมาว่าเค้าเป็นหมีหน้านกอะไรก็ไม่รู้ได้ไงยะ แล้วไม่ต้องมาทำเป็นมึนเลย ที่เอาประวัติเค้าให้แกอ่านเนี่ย เพราะว่าคุณฮั่นน่ะคือว่าที่นายจ้างแก แกต้องไปเป็นบอดีการ์ดคอยอารักษ์ขาคุณฮั่นตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป”

                “คนนี้เนี่ยนะ! หน้าอย่างอีตานี่มีใครคิดมาปองร้ายครับซ้อ ผมว่าซ้อเอาเคสนี้ไปให้คนอื่นเถอะครับ” ผมโยนแฟ้มประวัติลงบนโต๊ะทำงานที่ซ้อหมีเปลี่ยนสภาพมันเป็นโต๊ะอาหารชั่วคราวไปเป็นที่เรียบร้อย คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามคว้าแฟ้มที่ผมโยนลงไปขึ้นมาแล้วฟาดหัวผมเต็มแรง

                ปั๊ก

                เสียงสันแฟ้มกระทบหัวผมเข้าอย่างจังยังดังวิ้งๆอยู่ในหู โอ๊ยยย เจ็บจี๊ดไปถึงต่อมไฮโปทาลามัส (แม่หมู//ถ้าฉันไม่ใช่เด็กวิทย์ฉันจะเข้าใจเธอมั้ยว่าไอ้ต่อมฮิปโปโปเตมัสที่แกพูดถึงมันคืออะไร) อ่าว แม่หมูตามมาถึงฟิคเรื่องนี้เลยเหรอครับ (แม่หมู//แน่สิยะ การแซะตัวละครเป็นงานอดิเรกที่แม่หมูปลื้มมากกก น้องแกงก็ทนต่อไปนะลูก) ผมไม่มีทางเลือกสินะ

                “ซ้อจะตีผมทำไมเนี่ย” ผมโวยออกไปพลางยกมือลูบหัวตัวเองที่ผมว่ามันกำลังเริ่มปูดขึ้นมาแล้ว

                “บอดีการ์ดอย่างแกมีสิทธิ์เลือกนายจ้างด้วยหรือไง แล้วตอนนี้คนอื่นก็ติดจ๊อบหมดแล้ว เหลือแต่แกกับยัยสต๊อป ขานั้นเค้าเป็นผู้หญิง คุณฮั่นไม่สะดวกใจจะเอาบอดีการ์ดผู้หญิงไปคุ้มครองเค้าหรอก แกนั่นแหละเหมาะสมที่สุด” แล้วนี่มันเป็นเทศกาลคนถูกปองร้ายหรือยังไงครับถึงได้มีแต่คนจ้างบอดีการ์ดเต็มไปหมด

                “ก็ผมอยากได้นายจ้างเป็นคุณหนูสาวสายหุ่นเซ็กซี่ลูกสาวอภิมหาเศรษฐีของเมืองไทยอะไรแบบนี้นี่ครับซ้อ...คุณหนูครับ ผมมีหน้าที่ดูแลคุณหนูตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง”

                “อย่ามาเพ้อใกล้ซ้อเลยไอ้แกง ตกลงจะทำมั้ยน่ะงานอ่ะงาน เข้าใจอะไรง่ายๆบ้างสิแกงว่ามันเป็นงาน” สายตาดุๆมองลอดแว่นสายตามาทางผม เออครับ ผมจะไปปฏิเสธอะไรซ้อได้ล่ะ

                “ครับซิ่ม เอ๊ย ซ้อ แล้วตกลงอีตาคุณฮั่นสุดหล่ออะไรของซ้อนี่เค้ามีใครจะปองร้ายเหรอครับ ถึงได้ต้องจ้างบอดีการ์ดมือหนึ่งอย่างผมไปดูแลตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง” ผมถามสิ่งที่ผมยังสงสัยอยู่ออกไป ซ้อส่งสายตามาให้ประมาณว่าให้ผมอ่านเอาเอง ผมไม่มีทางเลือกอะไรนอกจากหยิบแฟ้มเอกสารที่ผมเพิ่งโยนทิ้งไปกลับมาเปิดดูอีกครั้ง ผมไล่สายตาข้ามข้อมูลยิบๆย่อยๆเกี่ยวกับว่าที่เจ้านายผมลงไปหาข้อมูลที่ผมต้องการ

                “ถูกปองร้ายโดยอดีตว่าที่เจ้าสาว สาเหตุว่าที่เจ้าบ่าวล้มงานแต่งกลางคัน...ห๊า อะไรนะซ้อ” ดวงตาผมเบิกกว้างด้วยความอึ้งกับสาเหตุการจ้างคนคุ้มครองของผู้ชายคนนี้จริงๆ ผู้ชายตัวเท่าบ้านมากลัวอะไรกับผู้หญิงตัวนิดเดียว แบบนี้แถวบ้านผมเค้าเรียก ป๊อด ครับ

                “เออ เหตุผลนี้แหละ เค้าจ้างมาแล้ว จ่ายเงินมาแล้ว แกอย่าซอกแซกเรื่องมากเลยแกง เดี๋ยวเย็นนี้ซ้อจะไปโอนเงินงวดแรกเข้าบัญชีแกให้...ไม่มีอะไรแล้วก็ไปเก็บข้าวของเตรียมตัวซะ พรุ่งนี้ไปรายงานตัวที่ Bear Hug แปดโมงเช้า...อ่อ แล้วฉันบอกแกไปหรือยังว่าแกต้องย้ายไปอยู่กับคุณฮั่นด้วยจนกว่าคุณฮั่นจะปลอดภัยจากการถูกปองร้าย”

                “อืมๆ...” ผมงึมงำตอบรับไป ก็เป็นเรื่องปกติครับที่บอดีการ์ดอย่างผมต้องดูแลนายจ้างตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง “ว่าแต่ซ้อรู้ป่ะว่าที่เมียเก่าแค้นจนถึงขนาดขู่จะทำร้ายผัวตัวเองนี่มันเพราะเรื่องอะไร ผมว่าแค่ล้มงานแต่งผู้หญิงไม่น่าแค้นขนาดนั้นนะ” ต่อมเผือกผมทำงานเต็มกำลังครับ ฮ่าๆ ไม่ใช่! ผมจะไปดูแลเค้าผมก็ต้องรู้สิครับว่าเค้าถูกปองร้ายเพราะอะไร มีมูลเหตุจูงใจจากอะไร ผมจะได้เตรียมพร้อมรับมือกับทุกสถานการณ์ที่อาจจะเข้ามาได้

                “แกรู้จักผู้หญิงน้อยไปซะแล้วไอ้แกง วันแต่งงานคือวันสำคัญวันหนึ่งของชีวิตผู้หญิง แล้วยิ่งโดนหักหน้ากลางงานแต่งที่มีแขกเหรื่อเป็นร้อยเป็นพันแบบนั้น เป็นซ้อ...ซ้อก็ไม่เอามันไว้หรอก แต่ก็คงมีเรื่องอื่นด้วยแหละมั้ง ถ้าแกอยากรู้แกก็ไปสอบปากคำจากเจ้านายแกเองแล้วกัน แล้วก็ทำงานให้ดีๆล่ะ อย่าให้เสียชื่อมาถึงฉันเข้าใจมั้ย”

                “ครับซ้อ ผมจะดูแลคุณฮั่นสุดหล่อของซ้อไม่ให้ขาดตกบกพร่องเลยครับ” ผมรับคำคุณซ้อที่แลดูจะกระดี้กระด้ากับลูกค้าคนนี้เสียเหลือเกิน

                ผมถือแฟ้มเดินออกมาจากห้องทำงานซ้อหมีก่อนจะมุ่งตรงไปยังรถของผมที่จอดอยู่ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ระหว่างทางก็แวะทักทายเพื่อนร่วมงานอีกคนสองคนที่นานๆก็จะได้เจอกันทีเพราะต่างคนก็ต่างแยกกันไปรับจ๊อบของตัวเอง

                ผมแกงส้ม KS ธนทัต ชัยอรรถ บอดีการ์ดหน้าใหม่ไฟแรงในสังกัดซ้อหมี หลายคนชอบพูดกันว่างานดูแลอารักษ์ขาแบบที่ผมทำอยู่นี่ก็ไม่ต่างอะไรกับงานคนใช้ที่ต้องคอยดูแลเรื่องอะไรต่อมิอะไรของนายจ้างตั้งแต่เช้าจรดเย็น แต่ในมุมมองของผม ผมว่ามันเป็นการช่วยเหลือคนมากกว่านะครับ อีกอย่างซ้อก็ไม่ได้รับพวกงานพวกให้ไปดูแลผู้ค้าอาวุธสงครามหรือพวกค้ายาเสพติด แต่ละงานที่ซ้อรับมาให้เด็กฝีมือดีๆในสังกัดล้วนเป็นงานสะอาดทั้งนั้น ดูแลคุ้มครองคนดีที่มีคนปองร้ายเพราะไปขัดผลประโยชน์ อีกทีก็เป็นอย่างเคสที่ซ้อให้ผมมานี่แหละครับ

                เกือบปีที่ถูกฝึกฝนการป้องกันตัวแทบจะในทุกรูปแบบ ผมว่างานนี้ก็เป็นงานน่าสนุกและท้าทายอยู่ใช่ย่อยนะครับ หวังว่างานคราวนี้คงไม่น่าเบื่อหรอกนะ ผมกระโดดขึ้นรถของตัวเองก่อนจะมุ่งหน้าไปยังคอนโดหลังน้อยของผม นี่ผมต้องจากมันไปอีกแล้วใช่มั้ยครับเนี่ย เฮ้อ!



 

:: Hunz ::

                เฮ้อ งานๆๆๆๆๆ มีแต่คนอยากมีคู่เต็มไปหมด แถมบางคนยังแต่งประวัติซะสวยหรู แค่เริ่มต้นก็ไม่จริงใจแล้ว แล้วต้องการอะไรจากบริษัทผมครับเนี่ย พอผมหาให้ไม่ถูกใจก็โวยวายบริษัทแทบแตก ทำไมไม่รู้จักดูตัวเองบ้างเลยก็ไม่รู้ ผมแอบโทษมี๊ของผมอยู่ในใจที่เกิดความคิดตั้งบริษัทหาคู่นี้ขึ้น เพราะความรักที่ไม่สมหวังของตัวเองเลยอยากเล่นบทกามเทพแผลงศรรักให้คนอื่นได้เจอรักที่แท้จริง ผมไม่ได้จะว่าแม่ตัวเองอะไรหรอกนะครับ แต่ผมโทษไอ้ลูกค้าบ้าบอของผมนี่แหละที่เอาแต่อยากได้อย่างโน้น จะเอาอย่างงี้อยู่นั่นแหละ

                ว่าแต่แม่หมูตามมาฟิคเรื่องนี้ด้วยเหรอ (แม่หมู//คำทักคุ้นๆ เนื้อคู่กันแล้วก็ไม่แคล้วกันสินะ พูดเหมือนกันเด๊ะ) แม่หมูหมายถึงใครครับ (แม่หมู//เอ่อ ลืมไปเค้ายังไม่ได้เจอกัน ไม่มีอะไรค่ะพี่ฮั่น...บทแรก แนะนำตัวหน่อย รีดๆจะได้รู้จัก)

                อิสริยะ ภัทรมานพ ครับ เรียกผมว่า ฮั่น ก็ได้ครับ ผมเป็นประธานบริษัท Bear Hug บริษัทจัดหาคู่อันดับหนึ่งของประเทศไทยตอนนี้ เพราะมีแค่บริษัทเดียว (แม่หมู//เฮ้ย เอาจริงๆ) ฮ่าๆๆ ก็ไม่อยากให้เครียดไงครับ ที่เราเป็นอันดับหนึ่งในการจัดหาคู่เพราะมาตรฐานการทำงานของเราและการตรวจสอบประวัติลูกค้าแต่ละรายอย่างเข้มข้น คัดสรรค์คุณสมบัติที่เหมาะสมกันที่สุดของคนแต่ละคู่ หรือจะเรียกให้เข้าใจง่ายๆก็คือ ดูว่าคนสองคนนั้นมีเคมีที่เข้ากันหรือเปล่า

                ก๊อกๆๆ

                เสียงเคาะประตูทำลายความเงียบที่ปกคลุมห้องทำงานของผมอยู่พร้อมๆกับสมาธิที่หลุดลอยหายไปนานแล้วตั้งแต่ถูกแม่หมูขัดจังหวะ (แม่หมู//สรุปว่าฉันผิด?) เรื่องนี้ขอผมแซะแม่หมูคืนบ้างไม่ได้หรือไงเล่า

                “เข้ามา” ผมตะโกนบอกคนที่อยู่หน้าประตูที่ผมพอจะเดาได้ว่าคนๆนั้นเป็นใคร

                “คุณฮั่นครับมีลูกค้าโทรมาต่อว่าครับว่าคนที่เราจัดไปให้ไม่ตรงตามที่เค้ารีเควสมา แล้ว...” ผมมองใบหน้ากลมๆของคนที่เป็นเหมือนน้องชายของผมที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านข้อมูลในแท็บเล็ทในมืออย่างตั้งอกตั้งใจ

                “ไอ้โดม...อยู่กับพี่สองคนเรียกพี่ก็ได้ ไอ้คุณฮ่งคุณฮั่นน่ะเอาไว้เรียกแต่ในที่ประชุมก็พอ”

                “ครับพี่ฮั่น ต่อนะ...” ไอ้โดมกำลังจะอ้าปากพูดต่อผมเลยต้องรีบดักเอาไว้

                “นั่งลงก่อนแล้วค่อยๆพูด อีกยี่สิบแปดนาทีก็จะเลิกงานแล้ว ไม่ต้องรีบก็ได้” ลูกชายแม่หมูทั้งคนก็ต้องดูแลเป็นอย่างดีหน่อยครับ ไม่งั้นแม่หมูก็จะแซะผมตลอดเรื่อง...ผมเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารอย่างเป็นทางการแล้วนั่งเหยียดหลังบนพนักโซฟาตัวใหญ่รอฟังเรื่องอะไรต่อมิอะไรที่เลขาของผมกำลังจะรายงาน...อ่อ นี่ผมบอกไปหรือยังครับว่าไอ้โดมเป็นเลขาของผม บอกแล้วสินะ (แม่หมู//ยังเฟร่ย!)

                “นี่พี่เป็นประธานบริษัทจริงๆป่ะเนี่ย ที่อื่นเค้ามีแต่จะเร่งให้ลูกน้องทำงาน ทุกนาทีของบริษัทมีค่า มีแต่พี่เนี่ยแหละที่พอเห็นนาฬิกาบอกใกล้หมดเวลางานแล้วดี๊ด้ามีความสุขอะ” พอหย่อนก้นลงถึงเก้าอี้ปุ๊บก็เริ่มเทศนาผมยาวเหยียบปั๊บ

                “ไอ้โดม นี่พี่มึงนะเว่ย”

                “เออ รู้แล้วคร้าบ โทษทีว่ะพี่... เอ้า ต่อแล้วนะ ลูกค้าเค้าโทรมา...”

                “ข้ามเรื่องลูกค้าโทรมาต่อว่าไปได้มั้ย เรื่องนี้ยกไปคุยกับคุณแก้มแผนกข้อมูลลูกค้าได้เลย มีเรื่องอะไรที่พี่ต้องตัดสินใจบ้าง...เร็ว แกเหลือเวลาอีกสิบแปดนาที” ผมนับถอยหลังให้ไอ้โดม นี่ถ้าเป็นทุกทีมันจะรีบรัวข้อมูลมาเป็นชุดแล้วนะครับ แต่วันนี้ดูท่าทางสบายๆแปลก สงสัยคงไม่มีเรื่องมั้ง

                “งั้นก็ไม่มีเรื่องงานอะไรแล้วพี่ เหลือแต่เรื่องของพี่นั่นแหละ มี๊จ้างบอดีการ์ดมาดูแลพี่ได้แล้วนะครับ เริ่มงานวันแรกพรุ่งนี้ เห็นว่าจะเข้ามารายงานตัวกับพี่พรุ่งนี้แปดโมงเช้า ให้ดูแลพี่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงด้วยนะครับ แล้วตกลงพี่จะให้ผมจัดที่ให้น้องเค้าที่ไหนดี?” ไอ้โดมมองหน้าผมอย่างรอคำตอบเต็มที่ ส่วนผมก็ได้แค่ถอนหายใจ

                เป็นเพราะเรื่องงานแต่งงานครั้งนั้นที่ต้องล่มไม่เป็นท่า ทำให้ว่าที่เจ้าสาว...ต้องเรียกว่าอดีตว่าที่เจ้าสาวสินะถึงจะถูก...โกรธเป็นฟืนเป็นไฟถึงขนาดแหกปากปาวๆว่าผมจะไม่มีวันได้อยู่อย่างสงบสุขอีกต่อไปตลอดชีวิต เธอจะตามรังควานผมไปจนกว่าจะตายจากกันไปข้างนึง...ตลกใช่มั้ยครับ? ผมก็ว่าอย่างนั้นแหละแต่ถ้าไม่ใช่ว่าเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนผมต้องเข้าโรงพยาบาลอย่างกะทันหันเพราะอาการแพ้กุ้งอย่างรุนแรง แล้วผมก็เพิ่งจะทราบเมื่อไม่นานมานี้เองครับว่ามันเป็นฝีมือของเธอ

                เหตุที่งานแต่งล่มมันก็เป็นเพราะผมเองนี่แหละครับที่เป็นคนล้มงาน ใครจะไปแต่งลงล่ะครับถ้าคุณไปเจอความจริงที่ว่า... เอาเป็นว่าอย่าไปพูดถึงมันเลยครับ เรื่องมันผ่านไปแล้ว แล้วอีกอย่างผมก็ไม่อยากจะพูดอะไรไปมากกว่านี้ ผมจะดูไม่เป็นลูกผู้ชายเอาเปล่าๆถ้าเอาเรื่องไม่งามของผู้หญิงมาพูด

                ก็เพราะเรื่องไม่เป็นเรื่องวันนั้นมี๊ผมที่ทั้งทำงานและพักผ่อนอยู่ต่างประเทศเป็นห่วงผมมากจนถึงขนาดไปจ้างบอดีการ์ดมาดูแลผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ทั้งๆที่ผมพยายามบอกมี๊จนปากจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้วว่าผมดูแลตัวเองได้ แต่มี๊ก็ไม่ยอมท่าเดียว สุดท้ายผมก็เลยต้องตอบตกลงไปเพื่อให้มี๊สุดที่รักของผมสบายใจ

                “น้องเค้า?...นี่แกอย่าบอกนะว่าไอ้คนที่จะมาเป็นบอดีการ์ดให้พี่มันเด็กกว่าพี่อะ”

                “เกือบห้าปีครับพี่ ผมอ่านประวัติมาแล้ว เค้าส่งประวัติคนที่จะมาดูแลพี่ให้ผมเมื่อกี๊นี้เอง ชื่อน่ากินอีกต่างหาก” เด็กกว่าผมห้าปี แล้วไอ้เด็กนี้มันจะดูแลผมได้หรือเปล่าครับเนี่ย? เออ แต่จะว่าไปมันก็ไม่ได้มีงานอะไรให้ดูแลมากมายเท่าไหร่นักหรอกครับ ก็แต่อยู่กับผมตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ยกเว้นเวลาอาบน้ำกับเวลานอนก็แค่นั้นเอง

                “แน่ะๆๆๆๆ ทำหน้าอย่างนี้อยากรู้ล่ะเซ่ว่าชื่ออะไร? ถามผมมาตรงๆก็ได้พี่ ผมบอกพี่อยู่แล้วไม่กั๊กไว้เองหรอกน่า” ผมทำหน้าตาอยากรู้อยากเห็นขนาดนั้นเลยเหรอครับ? ไอ้โดมนะไอ้โดม นี่ถ้าไม่ใช่น้องผมไล่มันออกไปนานแล้วครับ

                “ใครจะไปอยากรู้ เค้าจะชื่ออะไรก็เรื่องของเค้าสิพี่ไม่เห็นอยากจะรู้เลย เด็กเมื่อวานซืนจะทำงานได้หรือเปล่าก็ไม่รู้ ประสบการณ์อะไรมีบ้างมั้ยก็ไม่ได้บอกอะไรนี่...ลืมไป มันก็ไม่ได้มีงานอะไรให้ทำมากมายอะไรนักนี่นะ แกจะจัดให้ น้องเค้าของแกอยู่ไหนก็ตามใจแกแล้วกัน พี่ไม่มีปัญหา แค่อย่าให้มายุ่งย่ามกับการทำงานของพี่ก็แล้วกัน”

                “งั้นเดี๋ยวผมให้เค้าเอาโต๊ะมาตั้งในห้องพี่เลยนะ...มี๊สั่งมาครับ ไม่ใช่ความคิดผม” ผมกำลังจะอ้าปากด่าไอ้โดมที่คิดจะเอาใครก็ไม่รู้มานั่งในห้องทำงานผม มันก็รู้อยู่ครับว่าผมไม่ชอบให้ใครมารบกวนเวลาทำงาน แต่นี่มี๊สั่ง... แล้วผมจะทำอะไรได้? เฮ้อออ ฮั่นเซ็งแท้ (แม่หมู//ฮั่นอย่าเพิ่งเซ็งค่ะ ฮั่นอาจจะชอบก็ได้)

                “หมดเวลางานละ ผมไปเก็บของที่โต๊ะก่อนนะพี่ แล้วเดี๋ยวเจอกันที่รถครับ...อ่อ เย็นนี้จะกินอะไรคิดด้วยนะ ผมคิดมาแปดวันแล้ว คิดไม่ออกแล้ว” ไอ้โดมลุกออกไปพร้อมโบกมือให้ผมสองสามที ผมส่ายหน้าให้กับน้องคนนี้ของผมเบาๆก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้

                “ไอ้โดม ตกลงบอดีการ์ดพี่ชื่ออะไร?” ผมตะโกนถามคนที่เดินไปถึงประตูแล้ว ไอ้โดมหันมายิ้มแบบมีเลศนัยให้กับผม ดวงตาหลังแว่นสายตานั้นวิบวับจนผมอยากตบกะโหลกมันซักป๊าบ กับอีแค่ชื่อคนๆเดียวจะอะไรกันนักกันหนาครับ มันน่ากินขนาดนั้นเลยเหรอ?

                “แกงส้ม”

                “ห๊ะ...อะไรนะ” ไอ้โดมมันบอกชื่อเด็กคนนั้นหรือว่ามันหิวกัน?

                “แกงส้มไงพี่”

                “มึงจะกินแกงส้ม?” ผมยังไม่ค่อยแน่ใจเท่าไหร่ว่านี่เป็นชื่อคนจริงๆ

                “โว้ พี่นี่...น้องเค้าชื่อแกงส้ม ผมถึงบอกไงว่าชื่อน่ากิน” แหม น่ากินจริงๆซะด้วย (แม่หมู//แล้วอยากกินป่ะ?) ก็อยาก...เฮ้ย แม่หมู ผมหมายถึงผมอยากกินแกงส้ม...แกงส้มที่เป็นแกงน่ะครับ ไม่ใช่แกงส้มที่เป็นคนซะหน่อย (แม่หมู//ฉันยังไม่ได้ว่าอะไรแกเลยฮั่น) “ผมส่งเมลประวัติน้องแกงส้มไปให้พี่แล้วนะ ว่างๆก็เปิดดูนะครับ หน้าตาดีซะด้วย เผลอๆสาวน้อยสาวใหญ่ที่นี่ได้กรี๊ดกร๊าดกันเป็นแถบๆ คงจับคู่ตัวเองกับบอดีการ์ดสุดหล่อของท่านประธาน”

                “เออๆๆ รีบไปเก็บของเลยอย่าพูดมากน่า แล้วเดี๋ยวเจอกันที่รถ” ผมบอกปัดเหมือนไม่ได้สนใจอะไร แต่พอไอ้โดมก้าวพ้นประตูไปเท่านั้นแหละครับ คอมพิวเตอร์โน๊ตบุ๊คที่ถูกเปิดค้างเอาไว้บนโต๊ะก็ถูกผมกดเรียกเปิดกล่องถาดเข้าของอีเมลผมทันที

                อยากรู้จังว่าคนชื่อน่ากินจะหน้าตาน่ากินสมชื่อหรือเปล่า...แกงส้ม




 

DOME ;)

                เฮ้ยยย แม่หมู ดีใจจังที่แม่หมูยังไม่ทิ้งผม นึกว่าเปิดเรื่องใหม่แล้วจะลืมลูกชายตัวน้อยคนนี้ซะแล้วครับ (แม่หมู//ไม่ลืมหรอกจ้า น้องโดมออกจะน่ารักน่ากอดซะขนาดนี้แม่หมูจะลืมได้ไงล่ะ จัดไปเลยค่ะ) ครับผม!

                ผมเป็นผู้ชายธรรมดาคนนึงที่มีความฝันและรักในเสียงดนตรี เฮ้ยยย ไม่ช่ายยย ผิดเรื่องแล่ว! แต่ความจริงผมก็รักเสียงดนตรีนะครับ...อ่ะๆๆ เอาใหม่ครับ ผมนายจารุวัฒน์ เชี่ยวอร่าม เลขาส่วนตั๊วส่วนตัวที่มีแต่คนชอบมองว่าเป็นส่วนเกินของท่านประธานอิสริยะหรือที่ผมแอบเรียกลับหลังคนอื่นๆว่าไอ้พี่ฮั่น ก็บังเอิญว่าผมเป็นรุ่นน้องพี่ฮั่นสมัยเรียนนะครับ พอจบมารุ่นพี่ที่แสนดีก็ยังจะลากผมเข้ามาทำงานด้วย แล้วผมจะปฏิเสธได้ยังไงล่ะครับอย่างนี้

                ถึงแม้ว่าการทำงานที่นี่ของผมกับพี่ฮั่นจะเป็นอะไรที่ค้านสายตาคนรอบข้างเอาเรื่องอยู่เหมือนกัน แม้แต่พนักงานของที่นี่เอง...พี่ฮั่นก้าวเข้ามารับตำแหน่งประธานบริษัทต่อจากมี๊ คุณแม่ผู้แสนดีที่ตอนนี้หนีไปเที่ยวรอบโลกและคอยเล็งแต่จะเปิดบริษัทเพิ่มที่ต่างประเทศ ตอนแรกก็ได้เสียงตอบรับดีอยู่หรอกครับ เพราะพี่ฮั่นเป็นเพอร์เฟ็คเมนคนนึงเลยเหมือนกัน รูปร่างหน้าตาก็ดีเป็นที่กรีดร้องของสาวๆ นิสัยก็ดีอยู่นะครับ ถึงจะเกรียนไปบ้างแต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหา ฐานะทางบ้านหรือหน้าตาทางสังคมก็เป็นที่ยอมรับ จึงไม่เป็นที่น่าแปลกที่พี่ฮั่นจะเป็นที่หมายปองของสาวๆเกลื่อนบ้านเกลื่อนเมือง

                แต่... เหตุการณ์ไม่ค่อยสู้ดีเมื่อไม่นานมานี้น่ะสิครับ เมื่อวันนึงที่พี่ฮั่นยอมเปิดใจคบกับใครคนหนึ่ง ถึงแม้ผมจะพยายามค้านหัวชนฝาว่าสิ่งที่พี่ฮั่นทำอยู่มันไม่ใช่ แต่แรงผลักดันอะไรบางอย่างจากหลายๆทางทำให้พี่ฮั่นไม่ได้สนใจฟังคำผมเท่าไหร่นัก บอกแค่ว่า ในเมื่อทุกคนโอเคพี่ก็โอเค แต่ผมไม่โอเคน่ะเฮ้ย จากสิ่งที่ผมก็เห็นอยู่เต็มตาว่ามันไม่ใช่ความรักกลับจบลงด้วยแผนการแต่งงานสายฟ้าแลบ เป็นที่ยินดีปรีเปรมสำหรับทุกคนมากเมื่อรู้ว่าท่านประธานหนุ่มหน้าใหม่ไฟแรงของบริษัทจัดหาคู่อันดับหนึ่งของประเทศจะแต่งงานกับผู้หญิงที่เพียบพร้อมและสมบูรณ์แบบ...ในสายตาคนอื่น แต่สำหรับผมมันไม่ใช่

                สุดท้ายแล้วงานแต่งงานที่ไม่ควรเกิดขึ้นตั้งแต่ต้นก็ไม่เกิดขึ้นอย่างที่มันควรจะเป็น แม้ตัวผมเองก็ไม่รู้เหตุผลการล้มงานแต่งตังเองของพี่ฮั่น ท่านประธานปิดปากเงียบสร้างความไม่เข้าใจให้กับคนรอบข้างอย่างพวกผมเป็นที่สุด เจ้าสาวถึงกับกรี๊ดลั่นงานจนภาพลักษณ์เด็กสาวผู้ใสซื่อและแสนดีพังไม่เหลือชิ้นดี เสียงประกาศกร้าวออกไมโครโฟนในงานวันนั้นผมยังจำได้ดี

                ส่วนตัวผมเอง...สายตาที่มองมาจะดูกี่ครั้งก็เจ็บปวดครับ ทุกคนต่างมองต่างคิดเหมือนกันว่าผมเข้ามาทำงานที่นี่ได้เพราะเส้นสาย ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงนะครับ ผมยอมรับ แต่ก็ใช่ว่าผมจะทำงานของผมได้ไม่ดีซะหน่อย ดังนั้นตรงจุดนี้ผมไม่แคร์ ฮ่าๆๆ

                แต่ลองคิดดูสิครับว่าเราทำบริษัทจัดหาคู่ คอยแต่หาความรักดีๆมามอบให้คนอื่น แล้วตัวเราเองล่ะ...ผมกับพี่ฮั่นเป็นเพียงสองคนในบริษัทที่ยังโสด คนนึงก็ล้มงานแต่งตัวเอง ส่วนผม... หน้าตาอย่างนี้ หุ่นแบบนี้จะมีใครมาสนใจล่ะครับ (แม่หมู//น้องโดม แม่หมูรักน้องโดมนะ) ก็เพราะว่าแม่หมูคือแม่หมูไงครับ แต่คนอื่นล่ะ? ต่อให้ผมดีแค่ไหน แต่ตราบใดที่ผมเป็นผมแบบนี้ ความรักที่แท้จริงมันหายากยิ่งกว่างมเข็มในมหาสมุทรซะอีก แค่เห็นหน้า...เค้าก็ไม่เปิดใจให้ผมแล้ว

                ผมเดินมาถึงโต๊ะทำงานของตัวเองซึ่งก็ไม่ได้อยู่ไกลซักเท่าไหร่หรอกครับ ห้องเล็กๆข้างๆห้องพี่ฮั่นนี่แหละ อย่าแปลกใจไปครับที่ผมไม่ได้เป็นเลขาหน้าห้องแบบที่เคยเห็นกันในละคร ผมมีห้องทำงานส่วนตัวกะเค้าเหมือนกันด้วยความกรุณาของพี่ชายที่แสนดี บนโต๊ะทำงานตัวเล็กที่เต็มไปด้วยกองเอกสารมากมายมีหนังสือพิมพ์ที่ผมอ่านทิ้งไว้ตั้งแต่ก่อนออกไปหาพี่ฮั่น ข่าวกรอบเล็กๆที่ผมอ่านซ้ำแล้วซ้ำอีกหลายต่อหลายรอบทำให้ผมถอนหายใจอย่างเพลียๆกับการกระทำของคนให้ข่าวและคนเขียนข่าวเสียจริงๆ

            ...ขาลงบริษัทหาคู่ คุณผู้อ่านลองคิดดูสิคะ ขนาดเจ้าของยังวิวาห์ล่มไม่เป็นท่า เหตุเพราะเรื่องราวเน่าเฟะของชายหนุ่มรูปงามที่ดราม่ายิ่งกว่าเบื้องหลังม่านมายา แล้วน้ำหน้าอย่างนั้นจะสามารถส่งความรักให้ใครได้?

มันก็แค่โรงจำอวดที่มีคนเหงาๆร้องแรกแหกกระเชอเข้าไปหาของที่ถูกใจ ได้คู่ควงมาฟันฉับๆๆแล้วก็ทิ้งขว้างไป ความรักจริงๆมันหาไม่ได้จากการเล่นตลกแบบนั้นหรอกค่ะคู๊ณ

            Bear Hug จะส่งความรักให้คุณ...บางครั้งอิฉันก็สงสัยนะคะ ว่าสิ่งที่ส่งให้มันเป็นความรักแท้ที่มีอยู่จริงหรือรักสุดสวิงแค่ข้ามคืน สงสัยจะเป็นอันหลังมากกว่า

            เรื่องเน่าๆในบริษัทขายรักยังไม่จบ อยากรู้ว่ายังมีเรื่องอะไรอีก ติดตามได้ในฉบับหน้านะคะ

            ขอบคุณข้อมูลสุดแซ่บจากแหล่งข่าวสุดเอ็กคลูชีฟที่ทำให้อิฉันยิ้มจนปากแทบฉีกถึงทวารหนัก...วันนี้ชะนีน้อยหอยใหญ่ เอ๊ย ชะนีน้อยหอยสังข์ขอลาไปก่อน สวัสดี

                เฮ้อออ หวังว่าพี่ฮั่นคงยังไม่เห็นข่าวนี้หรอกนะ ขานั้นยิ่งชอบคิดมากอยู่ด้วยสิ

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด กรี๊ดให้ตัวเองดังๆที่แต่งฟิคเรื่องใหม่ (ขอโทษสำหรับท่านที่รอพีเรียด อยากแต่งมาก แต่องค์ประกอบหลายๆด้วยไม่เอื้ออำนวย) และกรี๊ดดังๆให้รีดที่รักทุกท่านที่ตามมาจาก Bear Family

คุณชายฮั่น บอดีการ์ดแกง และเลขาโดม หวังว่าคงเป็นที่ถูกใจของรีดกันไม่มากก็น้อย สำหรับคู่รอง แม่หมูขออนุญาตคงคอนเซ็ปในการดันลูกหมูโดมสุดที่รักไว้เหมือนเดิม หากท่านใดเบื่อแล้วก็ขออภัยด้วย แต่มันเป็นความตั้งใจของแม่หมูจริงๆค่ะ

ตอนแรกสัญญากับรีดว่าจะมาอัพพรุ่งนี้พร้อมดาว 9 แต่เนื่องจากอิพี่หมีอุตส่าห์มาหาแม่หมูถึงเชียงใหม่ แล้วพรุ่งนี้ก็มีคอนเสิร์ตให้ไปดูอีก ก็เลยคิดว่าอาจจะไม่มีเวลามาอัพให้เลยมาอัพให้ก่อน 1 วันถ้วน 5555

สำหรับใครที่เป็นห่วงเรื่องแขนของแม่หมู อาการดีขึ้นแต่ยังไม่หายชาค่ะ และก็.....ยังไม่ได้ไปหาหมอ เพราะไม่มีเวลา แหะๆๆ แต่ไม่เป็นอะไรมากจ้า ขอบคุณสำหรับทุกความห่วงใยนะคะ

สุดท้าย ฟิคเรื่องนี้อัพไม่เป็นเวลาเหมือนเรื่องที่ผ่านมาของแม่หมู ยังไงก็อย่าพึ่งเบื่อไรเตอร์อ้วนๆคนนี้นะคะ


รักรีดทุกท่าน ขอบคุณที่ยังอยู่ด้วยกัน เม้ามอยกันได้ที่ @Chubby_PiG เหมือนเดิมค่ะ >w<


 

ในเมื่อรักไปแล้ว ... ก็จะรักให้ถึงที่สุด ... We Love HKS

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,121 ความคิดเห็น

  1. #1052 dragonballks (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 16:41
    สวัสดีคร้าบบบแม่หมู เก๊าตามาอ่านเรื่องนี้ต่อเลยหลังจากที่อ่านbear familyตานอ่านดีเลย์ตลอดเลยเนอะ

    แต่เรื่องที่แล้วเก๊าอ่านๆๆๆแล้วก็อ่านอย่างเดียวเลย เรื่องนี้เก๊าจะปั่นเม้นให้เรื่อยๆน่ะ #จะพยายามน่ะ

    เพราะบางทีขี้เกียจ บางทีแอบอ่านเวลาเรียน เม้นไม่สะดวง #ผิดๆ 5555555

    พี่ฮั่นเห็นหน้าบอดี้การ์ดแล้วจะเป็นไงน่ะ จะตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็นหรือป่าววว

    -///////-
    #1,052
    0
  2. #1015 `.เมื่อสัปดาห์ก่อน-? (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2556 / 01:36
    ใครจะดูแลใครกันเนี่ยยยย?

      

    ชื่อแปลก. เป็นที่น่าสนใจของหมีสินะ.
    #1,015
    0
  3. #459 bull (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 11:39
    ตามมาอ่านคะแม่หมู เรื่องน่าติดตามคะ ^^
    #459
    0
  4. #275 Chayanid Raksanaves (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 เมษายน 2556 / 16:12
    อ้ากก แค่ตอนแรกก็สนุกแล้วอ่า ชอบคาแร็กเตอร์ น่ารักดีๆ ;)) พี่ฮั่นนี่ขนาดไม่สนใจนี่เปิดโน้ตบุ๊คดูเลยนะ 55555 ติดตามจ้าา ^^
    #275
    0
  5. #262 Ninewjomzon_33 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2556 / 12:10
    บริษัทจัดหาคู่ของพี่ฮั่น น่าใช้บริการน่ะ 555555 หมีหาให้เค้าสักคนสิ ^^ น้องแกงน่ารักก บอดี้การ์ดพิทักษ์คุณชายฮั่น
    #262
    0
  6. #118 Tinkykik (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2556 / 20:39
    กว่าจะหาโอกาสมาอ่านได้สนุกมากเลยค่ะแม่หมูชอบเรื่องนี้ๆๆๆ
    #118
    0
  7. #57 #kimki-'mine (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 27 มกราคม 2556 / 15:51
    บ๊ะ! เพิ่งมาเจอเรื่องนี้
    น่าติดตามมากๆเ้ลยล่ะค่ะ ^^

    #57
    0
  8. #52 Minmin_ChingChing (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2556 / 00:23
    555เจอกันครั้งแรกใก้ถอดเสื้อซะงั้น พี่ฮั่นเก๊กสุดๆ
    #52
    0
  9. #44 เด๋กดี (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 14:11
    แล้วทำไมหมีต้องล่มงานแต่งตัวเองด้วยอ่า หรือว่ามีแผนที่จะเเฉว่าที่เจ้าสาวของตัวเอง
    #44
    0
  10. #41 BorderLast (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มกราคม 2556 / 12:49
    ชื่อน่ากินซะด้วย อ่าๆๆๆ เริ่มจะอิจฉาพี่ฮั่นและ
    #41
    0
  11. #38 minnava (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 มกราคม 2556 / 17:46
    น่าสนุกจังเลยค่ะ ติดตามนะคะ
    #38
    0
  12. #37 lovefon23 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 12:46
    ติดตามจ้าเเม่หมูมาแค่นี้ก็สนุกแล้ว ^^
    #37
    0
  13. #36 kaiou (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มกราคม 2556 / 00:51
    ติดตามนะค่ะ ส่วนเรื่องพี่โดมไม่มีปัญหาค่ะ รักเหมือนกัน ทั้งDHKs
    #36
    0
  14. วันที่ 19 มกราคม 2556 / 20:04
    สนุกจังเลยค่ะ
    แค่บทแรกยังสนึกขนาดนี้
    ติดตามแน่ๆจ้า
    บอกเลยพี่ฮั่น  แกงส้มน่ากินเหมือนชื่อเลยจ้า อิอิ
    #35
    0
  15. #33 happyf (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 15:45
    แม่หมูมีเรื่องใหม่

    น่าติดตามมากๆเลยจ้า

    อยากรู้แล้วตอนที่ฮั่นเจอแกงจะเป็นอย่างไร จะรอตอนต่อไปจ้า:)
    #33
    0
  16. #32 ゛Skykizk. (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 10:30
    น่าติตดามมาก *0* อ้ากกอยากอ่านๆๆ 
    #32
    0
  17. #31 Joy Yoo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 10:26
    ติดตามจ้า


    #31
    0
  18. #30 nnnuiiiz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 10:20
    อร๊ายยยยย แม่หมูทำเค้าติดฟิคอีกเรื่องแล้วววว เรื่อง BearFamily เค้าเพิ่งอ่านถึง ch27 เอง
    ช่วงนี้ต้องอ่านสือเตรียมสอบโอเน็ต ม.6 แงงงง แต่ไม่เป็นไร มันต้องมีมุมพักผ่อนกันบ้างเนอะๆๆ 555 #ข้ออ้างสินะ
    เข้าเรื่องดีกว่า.. อยากรู้จริงๆว่าใครเป็นอดีตเจ้าสาวพี่ฮั่น ดูจากวีรกรรมนางแล้วคงร้ายแสบทรวงแน่ๆ
    แล้วบอดี้การ์ดแกงจะรับมือไหวมั้ยเนี่ยยย ><
    อ้อ! อยากบอกพี่ฮั่นอย่างนึงว่าบอดี้การ์ดของพี่ไม่ได้น่ากินแค่ชื่อนะคะ แต่น่ากินไปทั้งตัวเลยต่างหาก 55555555 >/////<

    #30
    0
  19. #29 lemon (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 02:29
    แค่ประวติตอนแรกก้อน่าติดตามแล้วอ่ะ

    บอดี้การ์ดที่ต้องคอยดูแลตลอด 24 ชั่วโมง

    ถ้าได้เจอหน้ากันแล้ว ท่านประธานจะตะลึงในความน่ารัก น่ากิน ตามที่น้องโดมบอกมั๊ย
    #29
    0
  20. #28 suzu (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 01:39
    แม่หมู อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ อยากให้ท่านประธานเจอบอดี้การ์ดหน้าหวานเร็ว ๆ



    รอตอนต่อไปอยู่น้า ขอให้แขนแม่หมูหายไว ๆ นะจ๊ะ
    #28
    0
  21. #27 pigpigpig1 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 00:19
    บอดี๊การ์ดแกง ใครจะดูแลใครกันแน่ 
    น่าติดตามแล้วค่ะ อยากอ่านต่อแล้ว
    เป็นกำลังใจให้นะคะ

    #27
    0
  22. #26 jewel *28 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 23:27
    น่าอ่านมาก รออ่านตอนต่อไปนะคะ
    ทำไมถึงยกเลิกนะ แต่ดีแล้วละ ไม่งั้นพี่ฮั่น พี่แกงคงไม่เจอกัน
    เจอพี่แกง ก็อย่าอยากอยู่ใกล้นะพี่ฮั่น
    #26
    0
  23. #24 Gultida (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 21:03
    ว้าว พล๊อตเรื่องใหม่น่าติดตามมากค่ะ ใครจะดูแลใครน้อ
    #24
    0
  24. #23 เจ้าหญิง_ขี้ลืม (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 20:26
    น่าติดตามมากเลยอ่ะเเม่ ถูกใจมาก มาอัพต่อบ่อยๆนะเเม่หมู
    #23
    0
  25. #22 waa (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 มกราคม 2556 / 20:21
    ปกติ พี่ต้องคอยปกป้องดูแลน้อง แต่นี่ให้น้องแกงดูแลพี่ จะได้เหรอคะ สุดท้ายใครจะดูแลใครกันแน่
    #22
    0