[HKS] Bear Family SF # เรื่องรักเล็กๆของครอบครัวหมี

ตอนที่ 8 : Bear Family SF #8 เรียกไม่ได้เหรอจ๊ะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 477
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 ธ.ค. 55

Bear Family SF #8 เรียกไม่ได้เหรอจ๊ะ

 

                หน้าจอระบบสัมผัสของมือถือคู่ใจถูกผมปัดไปปัดมาเลื่อนดูรูปนั้นทีรูปนี้ทีอย่างไม่มีคำว่าเบื่อในพจนานุกรมของผม รูปหลายร้อย หรืออาจจะเป็นพันรูปเสียด้วยซ้ำที่อยู่ในมือถือเรียกให้มุมปากของผมยกขึ้นสูง รอยยิ้มของคนในรูปทำให้ผมยิ้มได้เสมอไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ใดก็ตาม

                “นั่งดูรูปเค้าอย่างกับไม่เจอหน้าเค้าเลยอย่างนั้นแหละ นี่พี่...ผมถามจริงเหอะ แค่นี้พี่กับสุดที่รักของพี่ยังเจอหน้ากันไม่พอหรือไงครับ? ถึงได้มานั่งดูรูปไปยิ้มไปอยู่อย่างนี้เนี่ย ตัวจริงก็อยู่แค่นั้นเอง ไม่รู้จะดูอะไรนักหนา” ไอ้ตัวขัดจังหวะที่โผล่มายืนข้างหลังผมตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้เล่นเอาซะผมตกใจ ทำไมเดี๋ยวนี้ชอบมาข้างหลังผมกันจังนะ วันนั้นแกงก็ทีละ

                “เฮ้ยยย พี่เป็นไรป่ะเนี่ย ตกใจทำไม” ไอ้โดมมองผมอย่างแปลกใจ ผมสะดุ้งชัดขนาดนั้นเลยเหรอครับ (แม่หมู//มากกกก... ทำไมคะ พี่ฮั่นมีปัญหาอะไรกับประตูหลังเหรอ?) เฮ้ย! แม่หมูพูดอะไรเนี่ย ไม่เกี่ยวกับประตูหลังอะไรทั้งนั้นครับ ผมแค่ตกใจที่ไอ้โดมมาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงเฉยๆ (แม่หมู//เหรอ? แต่ร้อนตัวไปนะ แกงฮั่นมีจริงสิคะ อุคริๆ)

                “ป๊าววว” เสียงผมไม่ได้สูงเกินไปใช่มั้ยครับ

                “เสียงสูงเชียว มีพิรุธนะพี่ฮั่น” ไอ้โดมเอานิ้วป้อมๆชี้หน้าผม

                “พิรุธอะไร ไม่มีเห๊อะไอ้โดม มึงอย่ามามั่ว” ผมไม่มีทางยอมรับหรอกครับ เฮ้ยย ไม่ใช่ มันไม่มีอะไรจริงๆ

                “ไม่มีอะไรแน่นะ”

                “เออสิวะ นี่จะอะไรกับพี่นักหนาเนี่ย”

                “เปล่า ผมก็แหย่พี่เล่นอะ สนุกดี ... ไหนๆ มีรูปอะไรบ้าง ขอผมดูหน่อย” มืออ้วนๆคว้าโทรศัพท์ไปจากมือผมก่อนที่ผมจะอนุญาตเสียอีก ลูกชายแม่หมูกำลังปัดหน้าจอไปมาอย่างเมามันเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่างอยู่ ตาที่ซ่อนอยู่หลังแว่นสายตาของไอ้โดมเบิกกว้างเหมือนเจออะไรดีๆ รอยยิ้มที่แอบน่ากลัวอยู่เบาๆสำหรับผมตอนนี้ผุดขึ้นจนผมชักเริ่มหวั่น

                แต่ในมือถือผมก็ไม่มีรูปอะไรมากหรอกครับ นอกจากรูปผม รูปแกง แล้วก็... เฮ้ยย!! มือถือ รูป...

                “ไอ้โดมมมมม เอาคืนมานี่” ผมพยายามดึงมือถือของผมคืนมาจากไอ้ลูกหมูตัวแสบ (แม่หมู//พี่ฮั่นห้ามว่าลูกชายเค้า) เออครับๆ ไม่ว่าก็ได้

                “หึหึ” ไม่มีสัญญาณตอบรับจากไอ้โดมที่ผมเรียก มีแต่เสียงหัวเราะหึๆที่ผมเดาไม่ออกว่ามันเจออะไรเข้าแล้วบ้าง

                “อุตะ” นั่นอีก นี่มันเห็นอะไรไปบ้างแล้วครับเนี่ย ผมล่ะไม่อยากจะคิด แล้วดูท่าทางมันสิครับ ไหลไปไหลมาอย่างเมามันอย่างกะจะทำลายสติถิโลกอย่างนั้นแหละ โอ๊ยย ผมเครียดดดดด รูปอะไรต่อมิอะไรที่เป็นความลับทางราชการได้รั่วไหลหมดกันล่ะคราวนี้ ป่านนี้ไอ้โดมเห็นไปถึงไหนต่อไหนแล้วครับนั่น

                พอผมรู้สึกหมดปัญญาในการแย่งโทรศัพท์ที่เป็นของผมเองแท้ๆคืนผมก็เลยเลือกที่จะนั่งรอรับชะตากรรมอย่างเงียบๆ ไอ้โดมมันจะเห็นอะไรบ้างก็ช่างเถอะ

                ในที่สุดความสนุกสนานในแววตาของไอ้ลูกหมูก็หมดลง ไอ้โดมยื่นโทรศัพท์คืนให้ผมแล้วพูดกับผมด้วยประโยคที่เล่นเอาผมอึ้งไปยี่สิบแปดวินาที

                “แล้วอย่าลืมส่งหัวใจให้ผมด้วยนะพี่”

                “ห๊ะ”

                ผมมองหน้าไอ้โดมสลับกับหน้าจอมือถือที่เป็นหมีสีน้ำตาลเต้นเยิ้บๆอย่างดีใจกับคำว่า New Record ตัวเบ้อเริ่ม

                “ผมบอกว่าอย่าลืมส่งหัวใจมาให้ผมด้วย นี่ผมอุตส่าห์ทำสถิติใหม่ให้พี่เลยนะเนี่ย เล่นยังไงของพี่เนี่ยคะแนนต่ำเตี้ยเลี่ยดิน ชาวบ้านเค้าทำได้หกเจ็ดแสนแล้วนะคร้าบบบ ของพี่นี่สองหมื่นแปดยังไม่ถึงอ่ะ หน่อม!” แล้วมีการมาดูถูกผมด้วย อะไรวะ! สรุปว่าที่เอาไปตั้งนานนี่คือเอาไปเล่นเกม...เหรอ?

                “นี่มึงเล่นเกมในเครื่องพี่เหรอ” ผมยังคงถามไอ้โดมแบบไม่ค่อยเชื่อสายตาตัวเองเท่าไหร่ทั้งๆที่หลักฐานก็มีอยู่คาหน้าจอ

                “ก็ใช่ดิวะครับพี่ แล้วพี่คิดว่าผมทำอะไร แอบดูรูปในเครื่องพี่งั้นเหรอ? นี่พี่ฮั่น... ตอนแรกผมก็ไม่ได้อยากรู้อะไรหรอกนะ แต่ตอนนี้ผมชักอยากรู้แล้วสิ ในมือถือพี่กับไอ้แกงมันมีรูปอะไรเหรอ ถึงได้ไม่อยากให้คนอื่นดูนักอะ วันนั้นไอ้แกงก็ทีนึงละ ปิดหน้าจออย่างกะกลัวผมเห็นอะไรเด็ดๆเข้าอย่างนั้นแหละ”

                เอาจริงๆคือมันก็มีอะครับ แหมม ก็คนรักกันเป็นแฟนกันเค้าก็มีถ่ายร่งถ่ายรูปด้วยกันเป็นธรรมดานี่ครับ แล้วมันก็มีบางรูปบางมุมบางท่าที่แบบว่า อยากเก็บไว้เป็นเรื่องส่วนตัวบ้างอะไรบ้าง ความลับทางราชการอ่ะครับรู้จักมั้ย? -///-

                “ทำหน้าอย่างนี้แสดงว่ามีสินะ” ผู้กุมความลับบางทีก็รู้ทันไป “โอเคๆๆๆ ผมไม่อยากรู้แล้วก็ได้ว่าภาพลับของพี่มันเป็นยังไง ว่าแต่แกงมันจะซ้อมเต้นอะไรนักหนาอะพี่ ทำไมยังไม่กลับกันอีก ผมอยากกลับไปกินกับข้าวฝีมือพี่เจนแล้วอะ ไม่รู้ว่าวันนี้พี่เจนจะทำอะไรให้กิน ขานั้นก็เอาแต่นั่งทำงานอยู่ในห้องไม่ยอมออกมาซะที ผมจะเข้าไปหาก็ไม่ให้เข้าบอกว่ากลัวงานไม่เสร็จ ถ้าพี่กับไอ้แกงจะกลับจะได้ไปเร่งให้พี่เจนกลับด้วยกันเลย”


                “ก็แกไปทำลายสมาธิอะไรเจนเค้าล่ะ ... แกงขอซ้อมเต้นอีกหน่อยน่ะ อีกซักพักก็คงกลับแล้ว”

                ผมมองไปยังตัวต้นเหตุที่ทำให้ผมยังไม่ได้กลับคอนโด ร่างบางกำลังขยับพลิ้วไหวไปตามเสียงดนตรีอย่างตั้งอกตั้งใจ แผ่นหลังของเด็กน้อยของผมชุ่มไปด้วยเหงื่อ คงจะเหนื่อยน่าดูสินะ หยดน้ำหยดเล็กๆที่ไหลจากใบหน้าลงมาเรื่อยๆเรียกให้สายตาผมมองตาม มันค่อยๆผ่านลำคอขาวที่ไม่รู้ทำไมผมถึงได้ชอบซุกไซร้ใบหน้าของตัวเองลงไปตรงนั้นอย่างบ้าคลั่ง เสื้อยืดตัวบางที่แกงสวมอยู่ถึงแม้จะสีเข้มแต่เมื่อโดนความชื่นของเหงื่อมากมายแบบนั้นเข้าแล้ว เนื้อผ้าบางๆก็แนบไปกับตัวจนผมมองเห็นทุกสัดส่วน กลิ่นเฉพาะตัวของแกงส้มบวกกับกลิ่นเหงื่อน้อยๆแบบนี้มันช่าง...

                “นี่คิดอะไรหื่นๆอยู่แน่ๆเลยใช่มั้ยพี่”

ครืนนนน!!! ... ภาพในหัวของผมพังทลายด้วยคำพูดของไอ้โดมเพียงประโยคเดียว นี่หน้าตาผมแสดงออกซึ่งความหื่นชัดเจนขนาดนั้นเชียวเหรอครับ (แม่หมู//มากกกก)

“ปะ ปะ ป่าว” ก็ว่าจะไม่แสดงพิรุธอะไรแล้วนะครับ แต่เสียงผมดันตะกุกตะกักอย่างควบคุมไม่อยู่ซะนี่

“สาบานว่าไม่ได้คิด? ผมเชื่อตายแหละ”

“ไม่ได้ขอให้เชื่อซะหน่อยนี่หว่า”

ตัวต้นหื่น เอ้ย ตัวต้นเหตุที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่อะไรด้วยเลยเดินมาทางพวกผมที่นั่งอยู่มุมห้อง แกงทรุดตัวลงนั่งข้างๆผม ใช้หลังผมต่างพนักเก้าอี้ เจ้าตัวดีทิ้งน้ำหนักตัวเกือบทั้งหมดลงมาที่ผมซึ่งผมก็เต็มใจจะรับเอาไว้ ใบหน้าหวานแหงนพิงบ่าทำให้ผมได้ยินเสียงหายใจหนักๆของแกงที่ข้างหู

ผมยื่นขวดน้ำไปให้คนที่แลดูจะเหนื่อยอยู่เอาการ แกงส้มรับไปแล้วหันหน้ามาหอมแก้มผมเบาๆแทนคำขอบคุณ

เขินครับ!! ... เขินมาก ... แต่ทำนิ่งไว้ก่อน ... ต่อหน้าไอ้โดมเลยนะแกง ... โอ๊ยยย

“อุตะ!! ... น้องแกงชัดเจนสินะ ต่อหน้าต่อตาเลย เอาเถอะครับ ถือซะว่าผมไม่ได้มองก็ได้ ... เอาเป็นว่าผมไม่ได้อยู่ในห้องนี้เลยดีกว่า ผมไม่ถือครับพี่ ตามสบายเลย” ดูไอ้นี่มันพูด มันน่า... (แม่หมู//จะให้บอกอีกกี่ครั้งว่าห้ามทำร้ายลูกชายเค้าห๊าพี่ฮั่น) เออ ไม่ทำก็ไม่ทำ ปกป้องกันจริงเชียว

“อิจฉาก็ไปหาคนของพี่สิครับพี่โดม มานั่งดูผมอยู่ทำไม”

“เออใช่ ไปหาคุณนายเจนนี่แสนซนคนสวยของแกเลยไป๊” ผมได้ทีก็ไล่ไอ้โดมไปบ้าง แต่...

“ผมไม่ไป จะอยู่เป็น กขค. พี่กับไอ้แกงตรงนี้แหละ” ดูมันตอบผมสิครับ แต่ไม่นานตัวช่วยของผมก็มา งานนี้ต่อให้เอาหมีทั้งป่ามาฉุดก็เอาไม่อยู่หรอกครับ ไอ้โดมไปชัวร์ล้านเปอร์เซ็นต์

“โดมจ๋า ไปกินสุกี้กันมั้ย ร้านเปิดใหม่ใกล้ๆนี่เอง พี่อยากกินอ่ะ” เจนเปิดประตูพรวดเข้ามาแล้วพูดกับคนๆเดียวที่ไม่ควรจะอยู่ในห้องนี้โดยไม่ได้สนใจผมกับแกงเลยแม้แต่น้อย

“ไปครับ” ไอ้โดมลุกขึ้นแล้วเดินไปหาเจนอย่างว่องเลยครับ ได้ข่าวว่าเมื่อกี๊จะอยู่เป็น กขค. อยู่เลยไม่ใช่เหรอ

“เฮ้ย ไหนว่าจะอยู่เป็น กขค. ไง้พี่โดม เจ๊เจนชวนปุ๊บไปปั๊บเลยน๊า แล้วนี่เจ้ไม่คิดจะชวนผมกับพี่ฮั่นบ้างเหรอครับ ผมก็อยากกินเหมือนกันนะเจ้” คนที่ยังอิงตัวผมไว้ไม่เลิกถามไปด้วยเสียงกวนๆ

“ฉันจะไปรู้เหร๊ออออ ก็นึกว่าพวกแกกินกันเองจนอิ่มแล้วซะอีกก็เลยไม่ชวน” แรง!!!! คุณนายช่างปากคอเราะร้ายไม่สมเป็นกุลสตรี ... ไม่จริงครับ วันนี้ผมยังไม่ได้กินแกงส้มเลย ผมเถียงขาดใจเลยเอ้า!

“อูยยยยย กินกันเองสินะ ปิดตาๆ ฮ่าๆๆ” แม่หมูครับ ผมว่าลูกชายแม่หมูชักจะกวนไส้ติ่งผมมากขึ้นทุกวันแล้วนะ

“ฮ่าๆๆๆ พวกเธอก็กินหมีกินแกงส้มกันไปก่อนแล้วกันนะ ฉันว่าคงอร่อยกว่าสุกี้ที่ฉันจะไปกินเยอะอะ ไม่ต้องอิจฉาหรอก ... ป๊ะโดม ไปกันเถอะ” ไอ้โดมยื่นมือป้อมๆออกไปรับมือของเจนเข้ามากุมไว้แน่น สองคนจูงมือกันเดินออกไปกระหนุงกระหนิงจนน่าหมั่นไส้

“ผมเริ่มหมั่นไส้ไอ้คู่นี้เข้าแล้วสิพี่ฮั่น” แกงหันมาพูดกับผม ใบหน้าผมกับหน้าน้องห่างกันไม่ถึงเซ็นต์ ความใกล้ชิดที่แสนจะคุ้นเคยที่ผมน่าจะรู้สึกชินกันมันได้แล้วเพราะผมกับแกงส้มเราก็อยู่ด้วยกันมานาน แต่ระยะห่างนี้กลับยังทำให้หัวใจของผมเต้นไม่เป็นจังหวะในทุกครั้ง ผมยิ้มให้กับน้องไปเหมือนกันว่าอวัยวะทุกอย่างในร่างกายผมยังทำงานเป็นปกติ

“เพิ่งจะหมั่นไส้เหรอแกง พี่หมั่นไส้คู่นี้มานานละ แต่เค้าก็เหมาะสมกันดีนะพี่ว่า”

“เหมือนเราใช่มั้ยครับ” ยิ้มหวานๆที่อยู่ใกล้ๆทำให้ในที่สุดผมก็ยอมปิดระยะห่างระหว่างเราสองคนตามที่หัวใจของผมมันออกคำสั่ง ความอ่อนนุ่มที่บดคลึงอยู่บนริมฝีปากทำให้หัวใจของผมที่เต้นแปลกๆอยู่แล้วแทบโบยบินได้ แต่ความรู้สึกนี้ก็อยู่ได้เพียงไม่นาน แกงส้มผละออกจากผม ส่วนผมก็ไม่ได้เรียกร้องอะไรไปมากกว่านี้ ผมเข้าใจครับว่าสถานที่มันไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ ... ไม่เป็นไรครับ ผมยังมีเวลาอีกเยอะ

ผมเม้มปากเข้ามาแล้วเลียริมฝีปากของตัวเองช้าๆ รสชาติหวานเฉพาะตัวของแกงที่ยังติดอยู่บนปากของผม ยิ่งได้ชิมก็ยิ่งเสพติด มีแต่จะโหยหาเรียกร้องอยากลองลิ้มมากขึ้นและมากขึ้นอย่างไม่มีวันเบื่อ แต่ตอนนี้ผมต้องหักห้ามใจตัวเองเอาไว้ก่อน

“น่ารักนะเรา” แกงดันตัวเองขึ้นมาแล้วหันหน้ามาหาผม ใบหน้าหวานแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มที่ยิ่งมองเท่าไหร่ก็ยิ่งทำให้โลกของผมสดใส หรือผมจะเสพติดรอยยิ้มของแกงไปแล้วครับ? ผมว่าก็คงจะเป็นอย่างนั้นแหละ

“ว่าแต่เมื่อกี๊ตอนพี่คุยหนุงหนิงงุ้งงิ้งอยู่กับพี่โดม ผมได้ยินพี่พูดชื่อผมด้วย คุยเรื่องอะไรกันเหรอครับ”

“ใครคุยหนุงหนิงกับไอ้โดม? บรื๋ออออออ.....” แค่คิดว่าไอ้โดมกับผมงุ้งงิ้งกันผมก็ขนลุกไปถึงประเทศฟินแลนด์แล้วครับ แกงหนอแกง พูดออกมาได้ (แม่หมู//ภาวะ #DH ลามมาถึงในฟิคสินะ) ดีอ้งดีเอชอะไรของแม่หมูครับ อย่าสิผมขนลุกนะ (แม่หมู//อันนี้พี่ฮั่นต้องถามโดมค่ะ ขานั้นรู้ดีเลยล่ะ ฮ่าๆๆ) ยิ่งพูดยิ่งขนลุก “แกงง่ะ พี่ขนลุกนะเนี่ย”

“ผมแซวเล่นน่ะพี่ หรือว่าพี่คิดจริงจง? ...” ผมทำหน้าหมีบูดใส่น้องทันที ใครจะบ้าจริงจังครับ ไอ้โดมกับผม แค่คิดผมก็อยากจะเอาหัวโหม่งพื้นแล้ว “... โอ๋ๆๆ ก๊อกแก๊กๆครับ ก็เมื่อกี๊ได้ยินใครเรียกชื่อเรา เม้าท์เหรอ?”

เด็กน้อยกลัวโดนเม้าท์สินะ ผมเปลี่ยนหน้าจากหมีบูดมาเป็นหมียิ้มหวานให้แกงจนตาเหลือขีดเดียว แต่ถึงตาผมจะมีขีดเดียวแต่ภาพของแกงยังชัดเจนอยู่นะครับ แกงส้มอยู่ในสายตาและในหัวใจของผมเสมอ

“เรียกไม่ได้เหรอจ๊ะ” ผมพูดพลางจับคางของแกงปิดไปมาเล็กน้อยก่อนจะปล่อยออก แต่ผมคงจะชักมือกลับช้าไปเพราะแกงฟาดแขนผมเข้าเต็มแรงดัง ป๊าบบบ ... เขินสิท่า ผมรู้ทันหรอกน่า

แกงอ้าปากเหมือนกำลังจะพูดอะไรแต่เสียงทุ้มหวานยังไม่ทันได้หลุดออกจากปากก็มีตัวขัดจังหวะหวีดหวานโผล่เข้ามาซะนี่

“อุตะ!!!” อุทานแบบนี้ไม่ต้องบอกก็รู้ใช่มั้ยครับว่าเป็นใคร ... ไอ้โดม ... และแน่นอนว่าไอ้โดมมันไม่ได้มาคนเดียวครับ เพราะที่หน้าประตูมีคุณนายเจนเพื่อนผมยืนอยู่ข้างๆพร้อมรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้าแบบคนที่ไม่รู้จะฟินก่อนหรือหัวเราะก่อนดี

ไอ้โดมหันไปหาคนที่อยู่ข้างๆก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงง้องแง้งน่าเตะซะเหลือเกิน

“เมื่อกี๊ได้ยินใครเรียกชื่อเรา ... เม้าท์หรอออออ” ไอ้โดมลากเสียงพร้อมทำหน้าแบ๊วจนเจนหลุดขำ ผมก็นึกว่าจะจบแค่นั้นนะครับ แต่ไม่... เจนดันเล่นด้วยซะนี่

“เรียกไม่ได้เหรอจ๊ะ” เจนยกมือขึ้นจับคางไอ้โดมเลียนแบบที่ผมทำกับแกงเมื่อกี๊ ผมเหมือนกำลังดูหนังฉายซ้ำที่เปลี่ยนตัวแสดงจากผมกับแกงส้มเป็นเจ้าโดมกับเจนนี่แทน เขินก็เขินนะ แต่จะว่าฮาก็ฮา

“บ้าๆๆๆๆๆๆ” ไอ้โดมทุบแขนเจนเบาๆพร้อมบิดไปบิดมาทำท่าสะดีดสะดิ้ง ผมแอบเหลือบไปมองคนข้างๆที่ก้มลงมองพื้นหน้าแดงก่ำ

“บ้าสิ ... พอเลยโดม จะมาเอามือถือไม่ใช่เหรอ รีบไปหยิบมาแล้วไปกินสุกี้กัน เดี๋ยวคิวที่จองไว้หลุดพี่จะโทษเธอคนเดียวเลย”

พอโดนเจนดุเข้าหน่อยก็วิ่งดุ๊กๆเข้ามาหามือถือที่วางลืมไว้ใกล้ๆกับที่ผมนั่งอยู่ทันที ได้มือถือแล้วแทนที่จะรีบกลับออกไป...ไม่ครับ ... ไอ้โดมยังมีเวลามาทำหน้าทะเล้นให้ผมกับแกงอีก

“ผมบอกพี่ไปยัง ว่าที่พี่กับแกงส้มเล่นกันเมื่อกี๊มัน ..... น่าร๊อคอ่ออออ” แค่นั้นไม่พอยังจะมาแลบลิ้นใส่ผมก่อนจะรีบใส่เกียร์หมูวิ่งไปหน้าเจนที่ยืนรออยู่หน้าประตู

ผมมองซ้ายมองขวาก็เจอขวดน้ำที่แกงส้มกินค้างไว้ก็จัดการคว้าเลยครับ ผมกลัวหมูในสุกี้จะติดคอไอ้โดมไง เลยจะขว้างน้ำตามไปให้มันซะหน่อย (แม่หมู//หมูติดคอแค่ซดซุปก็ได้ป่ะ) ผมกำลังเงื้อแขนไปข้างหลังเพื่อเพิ่มความเร็วในการเดินทางของขวดน้ำขนาดพอดีมือเพราะกลัวว่ามันจะไปไม่ถึงเจ้าโดมทันเวลา ... แต่ขวดก็ไม่มีโอกาสหลุดจากมือผม

“อย่างขว้างเชียวนะไอ้ฮั่น” เจนแหวออกมาพร้อมกับชี้หน้าผมอย่างคาดโทษไว้ว่าถ้าเขวี้ยงไปเอ็งตายแน่ เหอะ!! และแล้วไอ้โดมที่มีแต่คนปกป้องก็รอดไปได้อีกแล้วครับคุณผู้ชมมมมมมม ให้มันได้อย่างนี้สิ ตกลงว่าฟิคเรื่องนี้ผมยังเป็นพระเอกอยู่หรือเปล่าครับ?



 

ผมนั่งมองร่างบางที่เดินหยิบโน่นจับนี่อยู่ในห้องครัว เหมือนเป็นกิจวัตรประจำวันที่ผมต้องทำแทบทุกเย็นเมื่อเรากลับบ้าน ถ้าวันไหนไม่ได้ไปหาอะไรข้างนอกทานกัน ผมก็มีเชฟแกงส้มนี่แหละครับที่เป็นยิ่งกว่าพ่อครัวมือหนึ่งสรรค์สร้างเมนูธรรมดาที่ไม่ธรรมดามาให้ผมไม่เว้นแต่ละวัน ความจริงแล้วผมก็อยากช่วยแกงบ้างนะครับ แต่ที่ผ่านมาก็เป็นการพิสูจน์ได้เป็นอย่างดีว่า ... มันไปไม่รอด ... เพราะฉะนั้นผมนั่งรอกินแล้วล้างจานน่าจะเวิร์คที่สุดครับ

โทรศัพท์มือถือที่อยู่ในมือมีภาพของผมกับแกงส้มที่ถูกผมเปิดค้างไว้บนหน้าจอ จมูกโด่งๆของคนในภาพที่หน้าตาละม้ายคล้ายผม ... ก็ผมนั่นแหละครับ ... กำลังกดแนบอยู่บนแก้มสีสวยที่ผมรู้ว่านุ่มมากแค่ไหน แม้เกือบเต็มภาพจะเป็นหน้าของผมกับคนถูกผมหอมแต่ถ้าลองสังเกตดีๆจะเห็นชายผ้าห่มสีเข้มของผมเกือบตลอดส่วนล่างของรูป แล้วใครจะไปรู้ล่ะครับว่าใต้ผ้าห่มผืนนั้นมันไม่มีอะไรอย่างอื่นเลยนอกจากร่างกายที่ของคนสองคนที่แนบสนิทกันโดยไม่มีอะไรมากกั้นขวาง

ดีแล้วครับที่ไอ้โดมยังมีมารยาทไม่เปิดดูรูปในมือถือผม ... แต่ถ้าเปิดเจอจริงๆ ผมก็ไม่อะไรหรอกครับ กลัวก็แค่มันจะแซวผมกับแกงไม่เลิกก็แค่นั้นเอง ... ถามว่ารูปอื่นมีอีกมั้ย? ก็มีนะครับ แต่อย่างที่บอก ผมขอเก็บไว้เป็นความลับทางราชการต่อไปก็แล้วกันนะ

“วันนี้มีอะไรให้ทานครับเชฟ” กลิ่นหอมของอะไรบางอย่างลอยมาเตะจมูกทำให้ผมท้องร้องขึ้นมา

“สุกี้แห้งหมูครับ ... ของชอบไม่ใช่เหรอ”

“แหมมม คนอะไรรู้ใจพี่ไปหมดทุกอย่างเลยนะ นี่เพราะว่าแกงอยู่ในหัวใจพี่ตลอดเวลาใช่มั้ยครับถึงได้รู้ใจพี่แบบนี้” ผมลุกเข้าไปกอดเอวที่บางลงทุกวันของคนที่กำลังทำมือเย็นให้ผมจากทางด้านหลัง ผมมองข้ามไหล่ของแกงไปดูของในกระทะที่ดูจะน้อยกว่าปกติไปหน่อย

“แกงงง ทำไมวันนี้ทำน้อยจังล่ะ เราสองคนจะกินกันพอเหรอ”

“พอดิพี่ ผมกินหน่อยเดียวเอง ตอนเย็นไม่อยากกินเยอะ ผมอ้วนตัวจะแตกอยู่แล้วอ่ะพี่ ว่าจะลดความอ้วนซะหน่อย” ผมหันไปมองคนในอ้อมกอดอย่างอึ้งๆ นี่เรียกว่าอ้วนแล้วเหรอแกงส้ม

“ถ้าแกงอ้วนตัวจะแตก ไอ้โดมก็ตัวปริแล้วอย่างนั้นอ่ะ ... กินน้อยเดี๋ยวตอนดึกๆหิวน๊าแกง ไหนเรามีกิจกรรมเข้าจังหวะต้องทำกันต่อจำไม่ได้หรือไง” ไม่ต้องขยายความไปกว่านี้แกงส้มก็เข้าใจครับ ผมรู้ดีเพราะตะหลิวเกือบจะปลิวมาโดนหัวผมอยู่แล้ว ... คนอะไรเขินแล้วชอบทำร้ายร่างกายผมอยู่เรื่อย แต่ผมก็ชอบนะ ... อุ๊ต๊ะ (แม่หมู//นั่นมันของน้องโดม =_=”) ผมกลายเป็นคนชอบความรุนแรงตั้งแต่เมื่อไหร่ ม่ายยยยเจงงงงงงงง

“พูดมากเดี๋ยวก็ไม่ให้กินซะเลยนี่”

“ง่า พี่แกงง่ะ แต่พี่แกงไม่อ้วนจิงๆนะ ไม่ต้องลดก็ได้ ดูสิเนี่ย หน้าเรียวเชียว”

“จริงอ่ะพี่? เรียวเหรอ?” ผมยกมือข้างที่ว่างอยู่ขึ้นมาแตะๆที่หน้าตัวเอง “ผมว่าไม่นะ อ้วนขนาดนี้”

“เรียวสิ ... แล้วก็ไม่ใช่เรียวธรรมดานะ เพราะว่า เรียวเธอคนดั๊ก รักเธอคนเดียวนะจ๊ะ ... ฮิ้ววววววววว”

.....

เงียบซะจนผมได้ยินเสียงฉ่าๆในกระทะชัดเจน อืมมม ไม่ขำแต่เขิน ... เอาวะ อย่างนี้ก็ถือว่าประสบความสำเร็จ

“เขินล่ะสิ” แก้มขึ้นสีอ่อนๆแบบนั้นไม่เขินก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้วครับ ถึงผมจะเสี่ยวจะเกรียนจะเลี่ยนแค่ไหน แต่ทุกเรื่องที่ผมพูดมันก็ออกมาจากใจนะครับ ... ก็ผมรักแกงคนเดียวจริงๆนี่นา

“ใครเขินพี่ ไม่มีเห๊อะ อย่ามามั่ว”

“เด็กปากแข็ง ... อย่างนี้ต้องทำให้หายปากแข็งซะหน่อยแล้ว” ผมโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้หน้าหวานๆของแกงมากขึ้นทั้งๆที่ตอนนี้ก็ใกล้มากอยู่แล้ว

“ตกลงสุกี้แห้งหมูอ่ะจะกินมั้ย? ถ้าจะกินห้ามซน”

“ไม่อยากกินสุกี้แห้งแล้วอ่ะ อยากกินแกงส้มมากกว่า” ผมเอาคางเกยไว้บนไหล่บางของน้อง แค่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ในทุกๆวันผมก็มีความสุขมากแล้วครับ งานที่ทำอย่างเหน็ดเหนื่อยมาทั้งวันหายเป็นปลิดทิ้งเมื่อผมได้ใช้เวลาอยู่กับแกงส้มของผม

“ก็กินสุกี้ก่อนไง แล้วถ้าอยากกินอย่างอื่นต่อก็ค่อยว่ากัน” พูดอย่างนี้แปลว่ากินได้สินะ

“ถือว่าตอบตกลงแล้วนะ” ผมถามย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ตกลงอนุญาตจริงๆใช่มั้ยเด็กน้อย ผมไม่ได้หื่นนะครับ ก็แค่อยากกินแกงส้มก็เท่านั้นเอง แล้วเจ้าตัวเค้าก็อนุญาตแล้วด้วยผมจะไม่รับไว้ได้ยังไง

“อือ”

เย็นนี้ผมคงอิ่มยาวถึงเช้าแน่ๆเลยครับ เอ๊?? ถ้ากินอิ่มขนาดนี้แล้วพรุ่งนี้เช้าจะไปทำงานไหวมั้ยน๊า หรือว่าขอลาพักร้อนซักสองสามวันดี?

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // เก๊ามาอัพแบ้ววววววว ตอนแรกว่าจะอัพตั้งแต่เมื่อคืนแต่เนื่องจากอิแม่หมูคุยโทรศัพท์ติดพัน แถวตอนดึกยังมีเชฟกระทะเหล็กมาทำลายสมาธิอีก สุดท้ายเลยได้มาอัพวันนี้แทน ขออภัยคนที่รอเมื่อคืนด้วยจริงๆค่ะ ยอมรับผิดทุกประการ เพราะไก่งวงแท้ๆเลย 555

SF ตอนนี้รวบรวมทุกอย่างเอาไว้ด้วยกันปานประหนึ่งแกงโฮ๊ะ ทั้งควันหลงภาวะแกงฮั่นจากคอน Live 2 Dance โมเม้นท์แกงปิดมือถือ เรียกไม่ได้เหรอจ๊ะหรือภาวะเกาคาง และภาวะหน้าเรียว .... อ๋อออ รวมไปถึง ภาวะ #DH ด้วย ..... โค-ตะ-ระ จะแกงโฮ๊ะ

ก็หวังว่าจะชอบกันนะจ๊ะ ความจริง SF ตอนนี้กะไว้ว่าจะแต่งต้อนรับซิงเกิลใหม่ของแกงส้ม I love "YOUR" smile แต่ก็นะ ไปๆมาๆหมดอารมณ์มันไปซะงั้น ตายด้านไปเลยค่ะ เฮ้ยยย ไม่ใช่ คือมันไปต่อไม่ได้อ่ะ เข้าใจเก๊าเนอะ เลยเกิดเป็น SF แกงโฮ๊ะขึ้นมา

สำหรับท่านใดที่เรียกร้อง SF คืนข้ามปี ต้อนรับปีใหม่ 2013 .... มีแน่นอนค้าบบบบ แต่เป็น #DH นะ 55555 .... ล้อเล่นนนน ก็ดูก่อนค่ะว่ามีเวลามากแค่ไหนอะไรยังไง ไม่รับปากแต่ไม่ปฏิเสธค่ะ ว่าอย่างนี้ก็แล้วกันเนอะ

ขออีกนิดสำหรับเรื่องหลัก พรุ่งนี้ตอนจบแล้วนะค๊าาาา ถ้าแม่หมูไม่เอาลงตอนเที่ยงคืน ก็คงเป็นพรุ่งนี้ช่วงเย็นค่ะ ฝากตอนสุดท้ายของ Bear Family ด้วยน๊าาา ขอบคุณมากๆที่อยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ต้น และหวังว่าจะอยู่ด้วยกันต่อไปจนถึงเรื่องหน้านะคะ >w<

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

499 ความคิดเห็น

  1. #498 ploy_pat ^^ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2556 / 21:37
    หนูว่าพี่แกงเข้าใจผิดนะ ของโปรดพี่ฮั่นน่ะไม่ใช่สุกี้แห้งหรอก ....
    เพราะหมีฮั่นน่ะ ชอบกิน 'แกงส้ม' ><
    #498
    0
  2. #493 SomHzKs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 เมษายน 2556 / 16:33
    เม้นท์ซ้ำค่ะ TT

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 เมษายน 2556 / 16:42
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 14 เมษายน 2556 / 16:48
    แก้ไขครั้งที่ 3 เมื่อ 14 เมษายน 2556 / 16:50
    #493
    0
  3. #488 SomHzKs (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 10:56
    แหม!!! พี่โดมทำพี่ฮั่นตกใจหมด ที่แท้ก็เล่นเกมนี้เอง
    ตอนแรกก็ไม่คิดอะไรเหมือนพี่โดมนะ แต่พอพี่ฮั่นพูดอย่างนั้นชักอยากรู้แล้วสิ
    ว่ามันเป็นรูปแบบไหน ท่าไหนยังไง อร๊ายย #ไม่คิดค่ะๆ555

    ภาวะ #DH อั้ยย่ะ 5555 ฮาตรงเจ้เจนกับพี่โดมล้อเลียนอ่ะ
    ฮามาก แต่เขินแทนแกงด้วยนะ แบบ อร๊ายยย5555

    มาเจอมุขพี่ฮั่น "เรียวเธอคนดั๊ก รักเธอคนเดียว"
    จะเพลียมุขพี่แกหรือเขินแทนแกงดี555

    ปล.อ่านช๊อตฟิคที่มีเรื่องจริงเข้ามาเกี่ยวมันทำให้เรายิ่งฟิน และอินเพิ่มขึ้นมากจริงๆ
    อ๊ากกกกก!! เรียลไปแล้วนะ 5555

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 14 เมษายน 2556 / 16:33
    #488
    0
  4. #449 happyf (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มกราคม 2556 / 16:24
    มุขพี่ฮั่นเสียว แต่ได่ใจอ่ะ

    น่ารักอ่ะ  ชอบมากๆๆๆๆๆ

    ชอบที่สุดอ่ะแม่หมู

    ฟินอีกแล้ว:)
    #449
    0
  5. #427 lemon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มกราคม 2556 / 23:34
    มีทุกภาวะเลยอ่ะ แต่ชอบภาวะเกาคางมาก น่ารักดี

    #427
    0
  6. #393 a-galagos (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2556 / 11:54
    อร๊าาายยยเค้าเขิล
    เค้าตามอ่านของตะเองตลอดนะ แต่เป็นไรไม่รู้ แสดงความเห็นไม่ได้
    งงเหมือนกัน อยากได้ อซ เลยอดเลยอ่า ม่ะเป็นไร เค้าจะพยายาม
    แต่งอีกนะเค้าชอบอ่ะ
    #393
    0
  7. #353 Mean_HKS (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 มกราคม 2556 / 02:26
    เรียกไม่ได้หรอจ้ะ เรียกไม่ได้หรอจ้ะ ><

    ฟินสุดดดดดดดดด !

    แต่โดมฮั่นนี่มาถึงนี่เลยหรอเนี่ย 55555555555
    #353
    0
  8. #319 suzu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2555 / 01:12
    ก็กินสุกี้ก่อนไง แล้วถ้าอยากกินอย่างอื่นต่อก็ค่อยว่ากัน..

    อร๊ายยยยยยยยยย นุ้งแกงใจดีจังเยย ตามใจพี่หมีอีกแระ

    SF ตอนนี้น่ารักที่สุดเลยอ่ะ แม่หมู

    โอ๊ย เขิน ๆ ๆ จะหวานกันไปถึงไหน HKS ทำเอาเลือดสูบฉีดแรงเลย
    #319
    0
  9. #318 HO!!! (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2555 / 08:18
    อั๊ยยะ!!!!!!!!!!!!!!!!!! ทำไมน่ารักอย่างนี้เนี่ยย
    แบบ โอ๊ยยยยยยย เขินอ่ะ
    ภาวะDH ทะลุเข้ามาในนี้เลยหรอเนี่ยยยย
    เเต่ไม่เป็นไรเมื่อปะทะกับ ภาวะหน้าเรียว
    อ๊ากกกกกกกก เขิน
    #318
    0
  10. #317 Gultida (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 21:20
    เก่งแท้ไรท์ รวมได้ทุกภาวะเลย เนียนอีกต่างหาก ชอบ"เรียกไม่ได้หรือจ๊ะ" โอ้ยยยย น่ารักซะ
    #317
    0
  11. #316 pigpigpig1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 21:14
    น่ารักมากค่ะตอนนี้ เก็บโมเม้นพี่ฮั่นน้องแกงมาเขียนได้น่ารักมากเลยนะคะ

    อยากอ่านตอนต่อไปแล้วค่ะ แม่หมูเกริ่นซ้านนนนนนนน อยากอ่านวันนี้เลย

    เป็นกำลังใจให้ทุกเรื่องของแม่หมูเลยนะคะ
    #316
    0
  12. #315 bbo_okk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 20:59
    เขินนะเนี่ย หวานเวอร์ 555555
    #315
    0
  13. #314 ไม่จิ้นแต่อินหนัก (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 20:28
    น่ารักมากกกก แม่หมู



    ตกลงอิหมีมันได้กินมั้ยสุกี๊แห้ง เนี่ย



    ดูจากอาการมันแล้ว สงสัยจะซดแกงส้มก่อนแน่นอน



    อิอิ
    #314
    0
  14. #313 บอ อิ วอ บิว(?) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 20:20
    ลาสองสามวันไม่พอค่าาาา สองอาทิตย์ยังน้อยไปด้วยซ้ำ#อินี่หื่น

    เขินเลยอ่ะ พี่ฮั่นถึงจะเลี่ยนแต่ก็นะ...โคตรหวาน?

    ชอบค่ะ ติดตามต่อน๊า :)
    #313
    0
  15. #312 lovefon23 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 20:09
    แอร๊ยยยยยยยยเขิลมากกก

    น่ารักอ่าภาวะเกาคาง เรียวเธอคนดั๊ก : )

    สุกกี้งไม่อร่อยเท่าแกงส้มเนอะแม่หมู 555

     อุต๊ะ DH หรอ 555 โดมเจนนี้เเละดีแล้วน๊า แฮ่ ^^

    #312
    0
  16. #311 jewel *28 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 19:29
    อ๊าย น่ารักอ่ะ เขินแทนพี่แกง ><
    #311
    0
  17. #310 waa (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 18:51
    เขินค่ะ ยิ่งนึกถึงคลิป ยิ่งฟิน
    #310
    0
  18. #309 Nightmare .. S8 ' (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 18:31
    น่ารักอ้ะ -///-

    แม่หมูชอบมาทำให้อยากอ่านต่อ หลายทีละนะคนนี้อ่ะ 55



    นี่มันแกงจับฉ่ายแล้ว 55 //ยิ่งเคี่ยวนานยิ่งอร่อยนะเออ



    ตอนแรกก่ว่าจะเขินตั้งตารอตอนปีใหม่

    แต่ !! พอเจอ DH เงิบเลยทีเดียว

    แม่หมูอย่าทำร้ายเค้าอย่างเน้ TT'
    #309
    0
  19. #308 เด๋กดี (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 17:38
    เขินแทนแกงส้มอ่า



    ฮั่นเลี่ยนไปนะ
    #308
    0
  20. #307 เจ้าหญิง_ขี้ลืม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2555 / 17:21
    ชอบมากอ่ะ แม่หมู น่ารักมากก
    #307
    0