[HKS] Bear Family SF # เรื่องรักเล็กๆของครอบครัวหมี

ตอนที่ 13 : Bear Family SF #12 หวง...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 507
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    4 ก.พ. 56

Bear Family SF #12 หวง

 

                “โหววววว พี่ฮั่นอ่านข่าวนี้ยัง? นักร้องหนุ่มชื่อดังมาดยียวนชื่อชวนซดจนหมดชามจากเวทีประกวดชื่อดังออกมายอมรับแล้วว่า คุยๆ อยู่กับเซเล็ปสาวเน็ตไอดอลตาโต... อ่านต่อหน้า 28 อืมม ผมพึ่งรู้นะเนี่ยว่าหนังสือพิมพ์เดี๋ยวนี้มีถึงหน้า 28 ด้วยอ่ะ”

                ผมเงยหน้าจาก Line Pop ที่ไอ้โดมเอามาติดผมขึ้นมาหาคนที่มุดหัวหายไปในหนังสือพิมพ์บันเทิงในมือ นักร้องหนุ่มชื่อดังมาดยียวนชื่อชวนซดจนหมดชาม ไอ้เด็กที่ร้องเพลงเพราะๆคนนั้นอะนะ อืมมม...แล้วไง?

                ยังไม่ได้ที่ผมจะได้ตอบอะไรไอ้โดม น้องแกงสุดที่รักของพี่หมีก็โผล่พรวดออกมาจากห้องสอนด้วยสภาพเหงื่อโทรมกาย นี่มันสอนร้องเพลงหรือไปวิ่งมาราธอนมากันแน่ครับเนี่ย ทำไมเหงื่อเยอะขนาดนั้น แกงส้มไม่ทักทายผมซักคำแต่กลับมุดหายเข้าไปในหนังสือพิมพ์ที่ไอ้โดมวางไว้อยู่ด้วยอีกคน

                “ไหนๆพี่โดม คนไหนๆ ขอผมดูด้วย” ผมก็ได้แต่คิดในใจว่าไอ้ข่าวนี้มันน่าสนใจขนาดนี้เลยเหรอครับ? (แม่หมู//แม่หมูว่าพี่ฮั่นควรสนใจนะคะ) ผมควรสนใจด้วยเหรอ? เอาเถอะครับ

                “นี่ไงแกง มีรูปเซเล็ปคนนั้นลงด้วยนะแกง นี่ๆๆเค้าบอกว่า นักร้องหนุ่มแม้ไม่ยอมปริปากพูดว่าเป็นใครแต่ก็เดาได้ไม่ยาก เฮ้ย น่ารักดีว่ะแกง ตางี้ใสแป๋วเลย หุ่นก็ดี ขาวงี๊ก็อย่างขาวอ่ะ” น่ารักขนาดนั้นเลย ไอ้โดม...เดี๋ยวกูจะฟ้องเจน มึงโดนคุณนายบิดหูยานแน่ ฮ่าๆๆ...ผมได้แต่คิดอยู่ในใจ เพราะพูดไปตอนนี้ก็ไม่มีใครฟังผมหรอกครับ

                “ไม่ต้องมาทำเป็นพูดเลย ตัวเองก็มีเจ้าของอยู่แล้วยังจะไปมองสาวๆอีก เดี๋ยวผมจะฟ้องเจ๊เจนเห๊อะ แต่น่ารักจริงเนอะพี่ ผมก็ฟอลไอจีเค้าอยู่ ตัวเล็กๆ ขาว สวย หมวย ตาโต น่ารัก”

                พรึบ!!

                หนังสือพิมพ์ที่กางอยู่ถูกมือของผมตะปบลงไปกองยู่ยี่อยู่กับพื้นโต๊ะ ใบหน้ากลมกับใบหน้าหวานของคนที่มีศักดิ์เป็นน้องสองคนมองผมเหวอๆ ผมตกใจกับการกระทำของตัวเองอยู่เหมือนกันที่อยู่ดีๆแสดงอาการแบบนั้นออกไป ผมยกมือออกจากกองหนังสือพิมพ์ที่ยับไปเรียบร้อยแล้วช้าๆ ก่อนจะก้มหน้ากลับไปหาน้องหมีหน้ากลมๆที่รอผมอยู่ที่หน้าจอมือถือแล้วกดเลื่อนไปเลื่อนมาอย่างเมามันราวกับว่าเมื่อกี๊ผมไม่ได้ทำอะไรเลยซัดนิด

                “พี่เป็นไรเนี่ย ผมอ่านหนังสือพิมพ์อยู่ดีๆ อะไรของพี่ว๊า” ไอ้โดมบ่นอุบ มือป้อมๆเอื้อมมาหยิบหนังสือพิมพ์ที่ยับอย่างกับกระดาษเช็ดตรูดออกมากางใหม่แล้วก้มลงไปอ่านข่าวต่ออย่างตั้งใจ ผมเหลือบไปเห็นสายตาแกงส้มมองผมอย่างขันๆก่อนจะกลับไปสนใจหนังสือพิมพ์ตรงหน้าต่อเหมือนไอ้โดม

                “อย่าไปสนใจพี่ฮั่นเค้าเลยพี่โดม”

                แล้วสองคนนั้นก็คุยฟุ้งเรื่องสาวขาวหมวยตากลมอะไรนั่นอยู่เป็นนานสองนาน ทั้งกดลงกดไลค์กดเลิฟอะไรต่อมิอะไรที่ผมเริ่มไม่อยากจะฟังมากขึ้นเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมผมได้ยินแกงพูดถึงผู้หญิงสวยๆทีไรผมถึงเป็นอย่างนี้ทุกที หงุดหงิด ไม่ชอบ ไม่อยากฟัง จะพูดอะไรนักหนาก็ไม่รู้ ฮุ้ยยยยย


 

                บรรยากาศรอบโต๊ะเริ่มอึมครึม ผมรู้ครับว่าไอ้พี่ฮั่นมันเป็นอะไรแต่ผมก็แกล้งทำเป็นไม่สนใจ ผมยังคงคุยฟุ้งเรื่องสาวตาโตในหนังสือพิมพ์กับพี่โดมต่ออย่างสนุกสนาน ระหว่างนั้นสายตาก็แอบชำเลืองมองไปทางคนเป็นพี่อยู่เป็นระยะ แม้ว่าสายตาคมจะจับจ้องอยู่ที่โทรศัพท์มือถือราวกับว่าไม่ได้สนใจสิ่งที่ผมพูดกับพี่โดมแม้แต่น้อย แต่ผมก็ยิ่งกว่าแน่ใจว่าพี่ฮั่นกำลังตั้งใจฟังทุกคำที่หลุดออกมาจากผมอยู่แน่นอน นี่ถ้าหูพี่ฮั่นกระดิกได้คงกระดิกตามคำพูดผมไปแล้วครับ (แม่หมู//หูกระดิก? อะไรของน้องแกง) ผมควรถามว่าอะไรของแม่หมูมากกว่ามั้ยครับ?

                “สุมหัวอะไรกันหนุ่มๆ” เจ๊เจนที่เดินผ่านมาหยุดถามพวกผม พี่ฮั่นเหลียวไปมองเพื่อนแป๊ปนึงแล้วก็สะบัดหน้าพรืดกลับมา เจ๊เจนส่งสายตามีคำถามมาทางผมกับพี่โดม ซึ่งผมเองก็ได้แต่ยักไหล่ทั้งสองข้างตอบกลับไปว่าผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพี่ฮั่นเป็นอะไร ทั้งๆที่ความจริงผมรู้ดีแก่ใจเลยล่ะ...ก็ผมเป็นต้นเหตุนี่ครับ

                “อ่านข่าวกันอยู่ครับพี่เจน นี่ไง นักร้องหนุ่มกับสาวเซเลป” พี่โดมหันหน้าหนังสือพิมพ์ที่มีรูปนักร้องหนุ่มกับสาวเซเลปไปให้คนที่ยืนเกาะอยู่หน้าประตูไม่ยอมเข้ามาซะทีดู เจ๊เจนหรี่ตามองเล็กน้อย ก่อนจะส่งคำถามที่เล่นเอาซะผมกับพี่โดมไปไม่เป็นกันเลยมา

                “ใครวะ”

                ตึ่ง! นี่อย่าบอกนะครับว่าคุณนายจันทิวาผู้รู้รอบเรื่องบันเทิงไม่รู้จักเนี่ย???

                “เจ๊ไม่รู้จักเหรอ ก็นี่ไอ้เด็กที่ประกวดรายการ...” ผมจำได้ว่าเจ๊เจนยิ่งกว่าติดรายการประกวดรายการนี้แล้วจะไม่รู้จักได้ไง

                “ไอ้เด็กชื่อน่าซดเนี่ยเจ๊รู้จัก แต่ไอ้ผู้หญิงที่เป็นข่าวด้วยน่ะใคร? ไม่เห็นจะเคยเห็นหน้า ตานี่ก็ใส่บิ๊กอาย ขาวขนาดนั้นนี่สาดไฟ ปรับแสง หรือฉีดกลูต้า? จมูกนี่ก็แทบจะทิ่มลูกกะตา ถามจริงว่ามีอะไรบนหน้าที่ไม่ศัลยกรรม” โวะ! เป็นชุด!

                “ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” คนที่นั่งเงียบแถมหน้าบูดอยู่เป็นนานสองนานเจอประโยคยาวเหยียดของเจ๊เจนเข้าไปถึงกับขำก๊ากจนน้ำตาเล็ด ผมตวัดสายตาเหวี่ยงๆไปมองคนที่หัวเราะไม่รู้จักเวล่ำเวลา พี่ฮั่นหันมาสบตาผมแต่ไม่มีอาการสะทกสะเทือนแม้แต่น้อย “...ทะ โทษที ฮ่าๆๆๆ เจนก็พูดเกินไป น้องเค้าอาจจะไม่ได้ทำขนาดนั้นก็ได้ ไหนเจนว่าไม่ได้แอนตี้คนทำศัลยกรรมไง ทำไมว่าเค้าเป็นชุดอย่างนั้นแหละ ถ้าฮั่นเป็นน้องคนนั้นได้ยินเจนพูดเมื่อกี๊ฮั่นขอไปผูกคอตายใต้ต้นถั่วงอกดีกว่า”

                “นั้นสิเจ๊ อิจฉาเค้าล่ะซี่เห็นเค้าสวยกว่าอะ พี่โดมดูแลพี่เจนจ๋าของพี่ดีๆเห๊อะ อย่าปล่อยให้มาว่าคนอื่นเค้าอย่างนี้สิ” ผมสะกิดไหล่หนาๆของพี่โดมให้ดูแลคนของตัวเองให้ดีๆ นับวันคุณนายเจนนี่ชักจะปากคอเราะร้ายขึ้นตลอดๆ

                “เอ้า สรุปว่าฉันผิดเหรอ? นี่หนุ่มๆฉันเป็นผู้หญิงนะ จะให้มองว่าคนอื่นสวยไปกว่าตัวเองน่ะมันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว เพราะฉะนั้นฉันสวยสุด ไม่มีใครสวยไปกว่าฉันอีกแล้วย่ะ หรือว่าไม่จริง?...โดมมมมมม”

                “จริงครับ พี่เจนของผมสวยที่ซู้ดดดดด” ผมสบตากับพี่ฮั่นโดยไม่ได้นัดหมาย นับวันคู่รักมือชงก็ยิ่งพัฒนาความหวานเลี่ยนจนน่าหมั่นไส้...แต่ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวคู่ผมจะหวานให้มากกว่า ไม่เชื่อก็คอยดู...



 

                ผมโถมตัวเข้ากอดคนที่นั่งเอาหน้ามุดโทรศัพท์มือถือของตัวเองจากทางด้านหลัง พี่ฮั่นก้มหน้าติดหน้าจอจนอีกนิดเดียวจมูกโด่งคมของพี่ชายจะทะลุเข้าไปในหน้าจอมือถืออยู่แล้ว มือหนาของคนเป็นพี่รีบตะครุบปิดหน้าจอโทรศัพท์ทันทีที่รู้ว่าคนที่กอดเค้าอยู่จากด้านหลังเป็นผม แต่มือพี่ฮั่นก็ช้ากว่าสายตาของผม ภาพบนหน้าจอที่ผมแอบเห็นแว้บๆมันบอกได้เป็นอย่างดีว่าพี่ฮั่นกำลังดูอะไรอยู่

                “ทำอะไรอยู่ครับ ทำไมวันนี้พี่เงียบจังพี่ฮั่น โกรธผมเหรอ?” ผมถามออกไปทั้งๆที่รู้ว่าพี่ฮั่นทำอะไรอยู่ แล้วก็รู้ดีเลยล่ะครับว่าพี่ฮั่นรู้สึกอย่างไร หมีงอน หมีน้อยใจ หมีกำลังต้องการให้ง้อ...แต่หมีไม่รู้หรอกครับว่าการที่ตัวเองเป็นแบบนี้มันน่ารักขนาดไหน

                “เปล่าแกง พี่ก็ดูอะไรไปเรื่อย...ฆ่าเวลาน่ะ”

                “นั่งส่องไอจีผมฆ่าเวลา จะดูว่าผมไปไลท์รูปสาวที่ไหนมั่งอะดิ?”

                “เฮ้ออออ...” พี่ฮั่นถอนหายใจออกมาดังๆ มือหนาพยายามจะปลดมือผมที่คล้องอยู่ออก แต่ผมขืนตัวไว้ไม่ยอมปล่อยแถมยังทิ้งน้ำหนักตัวลงไปกับพี่ฮั่นอีก ในที่สุดความพยายามที่จะแกะมือผมของพี่ฮั่นก็หมดลง มือที่พยายามแกะแขนผมออกตอนนี้วางทับอยู่บนแขนของผมแทน “...แกงก็รู้นี่ แต่นั่นแหละ อย่าสนใจพี่เลยครับ พี่เป็นบ้าอะไรของพี่ก็ไม่รู้”

                “พี่กำลังหึงผม” ผมตอบไปอย่างรู้ทัน แต่พี่ฮั่นกลับส่ายหน้าบอกว่าไม่ใช่

                “พี่ไม่บ้าหึงแม้กระทั่งรูปหรอกแกง การที่แกงจะไปกดไลค์กดเลิฟให้ใครมันก็เป็นสิทธิ์ของแกงนี่ พี่จะไปว่าอะไรได้ล่ะ ไม่ได้หึงครับ ไม่ได้หึง พี่ยืนยัน” มือข้างที่ปิดหน้าจอมือถืออยู่เปิดออก เผยให้เห็นรูปนับสิบรูปที่ผมไปกดไลค์ เอ้อวว นี่ผมกดไปเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ? ทำไมตอนกดถึงไม่รู้ตัวเนี่ย?

                “แต่พี่ก็ไม่ชอบใช่ป่ะ? ผมรู้นะว่าพี่ไม่ชอบใจตั้งแต่ตอนพี่โดมอ่านข่าวนั้นเมื่อบ่ายแล้ว บอกผมสิครับว่าพี่เป็นอะไร ถ้าพี่ไม่ชอบผมจะได้ไม่ทำไง  แต่นี่พี่ไม่บอกแล้วผมจะรู้ได้ยังไงว่าพี่ชอบอะไรไม่ชอบอะไร” ผมพูดด้วยเสียงอ้อนๆพร้อมกับเอาจมูกของตัวเองถูกับแก้มขาวๆของพี่ฮั่นอย่างหมั่นเขี้ยวเต็มที่ เสียงหัวเราะเบาๆหลุดออกมาจากปากของคนเป็นพี่ทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะหัวเราะตาม

                “มานั่งนี่” พี่ฮั่นดึงตัวผมที่ยืนอยู่ข้างหลังพี่ฮั่นให้เปลี่ยนมาเป็นนั่งตักของตัวเอง ถ้าใครผ่านมาเป็นภาพผมกับพี่ฮั่นตอนนี้คงตลกน่าดู ผู้ชายตัวเท่าหมีสองคนนั่งตักกัน ถึงตอนนี้ผมจะผอมกว่าพี่ฮั่นแต่มันก็ยังดูแปลกๆของดี มือหนาโอบรอบเอวของผมเอาไว้ก่อนที่พี่หมีจะอิงหัวของเองไว้กับไหล่ของผม ผมก้มลงหอมที่ขมับของพี่ฮั่นเบาๆแบบที่พี่ฮั่นชอบทำ

“แกงฟังแล้วอย่าว่าพี่ไร้สาระนะ ถึงจริงๆแล้วพี่จะคิดว่าตัวเองเป็นอย่างนั้นก็ตาม”

                “พี่ก็บอกผมมาก่อนสิว่าพี่คิดอะไรอยู่ แล้วผมจะบอกพี่เองว่ามันไร้สาระหรือเปล่า” ผมพูดกับกลุ่มผมหนาสีดำสนิทที่เคลียอยู่ที่คางของผม

                “พี่รู้ว่าแกงเป็นผู้ชาย พี่ก็เป็นผู้ชาย มันก็เป็นธรรมดาที่จะมอง จะชอบผู้หญิงสวยๆ แต่ไม่รู้ทำไมเวลาพี่เห็นแกงมองคนอื่นด้วยสายตาชื่นชอบชื่นชมแล้วพี่รู้สึกขัดหูขัดตาก็ไม่รู้ พี่ไม่อยากให้แกงชมใครต่อหน้าพี่ ไม่ว่าคนนั้นจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง ไม่อยากเห็นแกงชอบใครมากกว่าพี่ ไม่อยากให้แกงสนใจคนอื่นมากกว่าสนใจพี่ แค่รูปสาวๆในไอจีก็ไม่อยากเห็นแกงกดไลค์ ที่พี่พูดอย่างนี้พี่ก็ไม่ได้จะห้ามไม่ให้แกงทำหรอกนะ...ไม่รู้สิแกง พี่เป็นอะไรก็ไม่รู้เนี่ย พี่ไม่เข้าใจความรู้สึกของตัวเองตอนนี้เลย”

                “ก็บอกแล้วว่าพี่หึงผม ผมดีใจนะที่พี่หึงผมอ่ะ แต่มันไม่มีอะ...”

                “พี่รู้ครับว่ามันไม่มีอะไร และพี่ก็ยังยืนยันคำเดิมด้วยว่าพี่ไม่ได้หึง พี่แค่ไม่ชอบ... แล้วก็...กลัว”

                “กลัว? พี่กลัวอะไรพี่ฮั่น” ผมเชยคางของคนเป็นพี่ให้ขึ้นมาสบตา ไม่น่าเชื่อว่าในสายตาคมที่ทำให้ผมรู้สึกหวั่นไหวได้เสมอนั้นตอนนี้เต็มมีแววของความกังวลและความกลัวอย่างที่เจ้าตัวพูดจริงๆ

                “พี่กลัวว่าวันนึงแกงจะ... ถ้าพี่พูดแล้วแกงอย่าโกรธพี่นะครับ สัญญาก่อนว่าจะไม่โกรธพี่” นิ้วก้อยของคนเป็นพี่ถูกยกขึ้นมากลางอากาศรอคอยนิ้วก้อยของผมไปเกี่ยวเพื่อยืนยันคำสัญญา ผมชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าพี่ฮั่นจะพูดอะไร ผมส่ายหน้าให้กับคนที่กอดผมอยู่ อาการที่แปลกไปของพี่ฮั่นทำให้ผมใจไม่ดียังไงก็ไม่รู้

“แกงงง สัญญากับพี่ก่อนนะว่าถ้าพี่พูดไปแล้วนะไม่โกรธพี่ นะๆๆ” ผมยังส่ายหน้าให้พี่ฮั่นเหมือนเดิม

                “ผมไม่สัญญาอะไรที่ผมไม่รู้ว่าตัวเองจะทำได้หรือเปล่า พี่จะพูดอะไรก็พูดมาเลย”

                “ก็ได้... พี่กลัวว่า... กลัวว่าแกงจะ... จะ... เฮ้อออ” คำพูดอึกๆอักๆของพี่ฮั่นทำให้ผมชักเริ่มหงุดหงิด ผมเริ่มเดาเรื่องได้ขึ้นมานิดนึงแล้วล่ะครับว่าพี่ฮั่นต้องการจะสื่อว่าอะไร

                “อ๋ออออ นี่อย่าบอกนะว่าเห็นผมไปไลค์ไอจีสาวแล้วผมจะรู้สึกกับพี่ไม่เหมือนเดิม พี่กลัวผมจะไปจีบผู้หญิงที่ไหนอย่างนั้นสิ คิดว่าผมไม่รักพี่แล้วงั้นสิ เออ คิดอย่างนี้ใช่มั้ย งั้นก็คิดไปเลย ผมไม่คุยกับพี่แล้ว” ตอนแรกที่พูดออกไปก็ไม่แน่ใจเท่าไหร่หรอกครับว่าสิ่งที่ผมคิดเป็นเรื่องจริง แต่พอมองเข้าไปในแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลของพี่ฮั่น ผมก็รู้ทันทีว่าผมเดาเรื่องได้ไม่ผิดเพี้ยนแม้แต่น้อย ผมขืนตัวออกจากอ้อมกอดคนเป็นพี่ทันทีที่เข้าใจเรื่องทั้งหมด

                “แกงงงงงงงง” เสียงเรียกชื่อผมกับอ้อมกอดที่รัดผมแน่นขึ้นไม่ได้ทำให้ความพยายามที่จะดันตัวเองออกมาของผมหมดลง

                “ปล่อยผมเดี๋ยวนี้เลยนะพี่ฮั่น พี่เอาความคิดแบบนี้มาจากไหนเนี่ย ไอ้หมีขี้งอน ไอ้หมีขี้น้อยใจ ไอ้หมีชอบคิดไปเอง พี่คิดว่าการที่ผมไปไลค์รูปสาวมันจะทำให้ผมกลับไปจีบสาวเหมือนตอนก่อนที่ผมจะเจอพี่ได้อย่างนั้นเหรอ? พี่คิดว่าผมจะชอบใครจะรักใครได้อีกนอกจากพี่เหรอ? ไอ้พี่บ้า ไอ้หมีบ้า ปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ ผมจะทุบพี่ให้น่วมไปทั้งตัวเลย”

                มันใช่เรื่องที่ไหนครับที่จะมากลัวอะไรแบบนี้ ควรเป็นผมมากกว่ามั้ยที่ต้องกลัว ฮั่น อิสริยะ เสือหนุ่มรูปงามที่ยังคงไม่ถอดเขี้ยวเล็บดี แถมมีสาวๆรุมล้อมแถมคลอเคลียอยู่บ่อยๆ ผมควรเป็นคนที่รู้สึกหึงมากกว่าพี่ฮั่นที่มาหึงและมากลัวอะไรไร้สาระอย่างนี้ ถ้าผมไม่รักพี่ฮั่น ผมจะยอมพี่ฮั่นอย่างนี้มั้ย? ถ้าไม่ใช่เพราะความรู้สึกที่มีค่าและยิ่งใหญ่ในหัวใจ ผมจะยอมทิ้งความรู้สึกอย่างอื่นทุกอย่าง ไม่แคร์สายตาคนอื่นที่มองมาที่เราอย่างแปลกๆ ยอมแม้กระทั่งขัดใจพ่อแท้ๆของตัวเองมาอยู่กับพี่ฮั่นแบบนี้มั้ย? ผมจะเดินอยู่เคียงข้าง ร่วมฝ่าฟันผ่านเรื่องราวร้ายๆมาด้วยกันแบบนี้ทำไมกัน? ผมไม่เข้าใจเลยว่าพี่ฮั่นกำลังคิดอะไรอยู่

                ผมยังพยายามขืนตัวออกจากอ้อมกอดอบอุ่นที่ไม่ว่าทำยังไงก็ไม่สำเร็จ จริงอยู่ที่ผมรักอ้อมกอดนี้มาก ผมรักเจ้าของอ้อมกอดนี้มากที่สุด แต่ถ้าผมไม่เข้าใจ...ไม่เข้าใจว่าทำไมพี่ฮั่นถึงคิดแบบนี้

                “แกงจ๋า แกง...ที่รัก ไม่โกรธพี่นะคนดี อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่แค่กลัว พี่ขอโทษนะแกง พี่ขอโทษ พี่แค่กลัวจริงๆ จะทุบจะตีพี่ยังไงก็เอาเลยแกง แต่อย่าผลักพี่ออกไปแบบนี้ นะ...นะครับ” เสียงคนเป็นพี่ที่อ้อนวอนผมซ้ำแล้วซ้ำอีกทำให้คนที่ดิ้นอยู่อย่างผมจำต้องหยุด แขนของผมกอดร่างหนาของพี่ชายเอาไว้แน่น

                “ทำไมถึงคิดอย่างนั้น บอกผมมาเลย”

                “พี่ไม่อยากเสียแกงไป” ประโยคเพียงประโยคเดียวทำให้ผมกอดพี่ฮั่นแน่นขึ้นกว่าเดิมไปอีก อย่าว่าแต่พี่ฮั่นกลัวเลยครับข้อนั้น ผมก็กลัวเหมือนกัน

                “ผมก็ไม่อยากเสียพี่ไปเหมือนกัน พี่รู้มั้ยว่าอาชีพที่พี่ทำอยู่นะมันทำให้ผมหึงโหดได้มากแค่ไหน เวลาพี่มีใครต่อใครมาคลอเคลียอยู่ใกล้ๆ หรือเวลาที่พี่ต้องเข้าไปช่วยจัดท่าให้ลูกศิษย์นุ่งสั้นทั้งหลายของพี่น่ะ ผมอยากจะกระชากตัวพี่ออกมาจะแย่อยู่แล้ว แต่ผมก็ห้ามตัวเองเอาไว้ไม่ให้ทำอย่างนั้น เพราะผมรู้ว่าสิ่งที่พี่กำลังทำอยู่มันเป็นแค่งาน” ผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นที่แนบอยู่บนอก พี่ฮั่นส่ายหน้าอยู่กับอกของผม เสียงห้าวปฏิเสธผมอู้อี้

                “มันไม่มีอะไรให้แกงต้องกลัวซักนิด เชื่อพี่สิ”

                “งั้นพี่ก็ไม่มีอะไรต้องกลัวเหมือนกัน พี่จำไม่ได้เหรอครับว่าเราผ่านอะไรมาด้วยกันบ้าง? พี่จำไม่ได้แล้วเหรอว่ากว่าเราจะมายืนอยู่ตรงนี้ด้วยกันได้ อยู่เคียงข้างกันแบบนี้ได้ มันยากลำบากแค่ไหน พี่จำได้มั้ยว่าความรู้สึกตอนที่เราห่างกันมันเป็นยังไง ผมจะไม่ยอมกลับไปรู้สึกแบบนั้นอีกแล้วนะพี่ฮั่น มันทรมานเกินไป ผมทนไม่ไหวหรอก”

                “พี่ก็เหมือนกัน แต่พี่ก็อดกลัวไม่ได้... เราเป็นผู้ชายนะแกง...” เอ๊ะ! ทำไมพี่ฮั่นพูดไม่รู้เรื่องอย่างนี้นะ นี่สรุปว่าที่ผมพูดมาตั้งยืดยาวนี่ไม่ได้ทำให้พี่หมีเลิกกลัวไอ้เรื่องไม่เป็นเรื่องนี่เลยใช่มั้ย (แม่หมู//ขออนุญาตเผือกซักหน่อยได้มั้ยน้องแกง) แม่หมูคิดว่าผมจะห้ามแม่หมูได้มั้ยล่ะครับ ผมกำลังตึงเครียด แม่หมูจะพูดอะไรก็รีบพูดมาเลย (แม่หมู//แม่หมูว่ามันไม่แปลกหรอกนะที่พี่ฮั่นมันจะกลัวน่ะ เพราะถ้าเป็นแม่หมู แม่หมูก็กลัว จริงอยู่ว่าความรักในหัวใจมันจะแข็งแรงและชัดเจน แต่มันก็เป็นไปได้นี่คะที่น้องแกงอาจจะหวั่นไหวไปกับสิ่งอื่นที่ผ่านเข้ามา ทุกวันนี้แกงก็ยังมองผู้หญิงสวยๆน่ารักๆอยู่นี่ สายตามองสาวๆแบบนั้น พี่ฮั่นเห็นก็คงหวง หมีขี้หวงก็คงอยากให้สายตาแบบนั้นของแกงมีให้พี่หมีคนเดียวแหละ) แม่หมูเล่นมาซะยาวเลยนะครับวันนี้

                “ผมรักพี่นะพี่ฮั่น”

                “พี่ก็รักแกง...”

                “ผมเชื่อใจพี่นะพี่ฮั่น ผมเชื่อว่าจะไม่มีวันที่พี่จะเปลี่ยนไป ไม่มีวันที่พี่จะทำให้ผมเสียใจ”

                “พี่ก็เชื่อใจแกง...”

                “ถ้าพี่เชื่อใจผมพี่ก็เลิกกลัวได้แล้วนะ พี่เจ็บผมก็เจ็บ พี่ร้องไห้ผมก็ร้องไห้ เพราะฉะนั้นเลิกกลัวได้แล้ว”

                “แต่...” โวะ!! ยังจะพูดไม่รู้เรื่องอีก เดี๋ยวผมจะเหวี่ยงจริงจังแล้วนะ “อย่าเพิ่งเหวี่ยงสิแกง”

                “ทีอย่างนี้มาทำเป็นรู้ทัน” นี่ผมแสดงออกชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอครับว่าผมกำลังจะเหวี่ยง

                “รู้สิครับ พี่รู้ใจแกงหมดทุกอย่างแหละ... คือพี่จะบอกแกงว่า พี่อาจจะหยุดความกลัวของตัวพี่เองไม่ได้ตั้งแต่ตอนนี้ แต่แกงรู้ไว้นะว่าพี่รักแกงที่สุด หวงแกงที่สุด และแกงคือคนที่พี่อยากอยู่ด้วยไปตลอดชีวิต” แหม พูดดี อย่างนี้ต้องให้รางวัล

                ผมก้มลงไปหอมแก้มคนเป็นพี่เบาๆทั้งสองข้าง คนตัวโตที่ผมนั่งตักอยู่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี...ออกจะดีเกินไปเสียด้วยซ้ำ แต่ก็อย่างว่าแหละครับ...เพราะพี่หมีของผมเป็นอย่างนี้ไง ผมถึงไปไหนไม่รอด

                “ไม่ผิดใช่มั้ยแกง...ที่พี่จะหวงของๆพี่...” สายตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของผมนั้นเต็มไปด้วยอารมณ์ที่อัดแน่นอยู่ในหัวใจ

                “ไม่ผิดครับ เพราะผมก็หวงของๆผมเหมือนกัน...พี่เป็นของผมคนเดียวนะ” ผมแนบหน้าผากของตัวเองไปกับหน้าผากของคนเป็นพี่

                “ตลอดไปเลยครับ...ที่รัก”

                “ตลอดไปครับ...ที่รักมากกว่า”

                ผมยังนั่งอยู่บนตักพี่ฮั่นอยู่อย่างนั้น ถึงแม้ท่านั่งนั้นจะไม่สบายนักทั้งสำหรับผมและคนเป็นพี่แต่ก็ยังไม่มีใครขยับ เพียงแค่ได้อยู่ใกล้กันก็สุขจนเกินคำบรรยายแล้ว

                ความรักของผมกับพี่ฮั่นอาจจะไม่ใช่สิ่งปกติที่เห็นได้ทั่วไป ถึงแม้สังคมปัจจุบันจะเปิดกว้างมาเพียงใดแต่ก็ยังไม่กว้างพอที่จะเรียกเรื่องแบบเราว่าเป็น เรื่องปกติธรรมดา ได้ แม้แต่กับตัวผมเองก็เหมือนกัน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมเชื่อและมั่นใจอย่างที่สุดคือความรู้สึกของตัวผมเอง ความรักที่วิ่งอยู่ในกระแสเลือดบอกทั้งหัวใจและสมองว่าพี่ฮั่นคือคนที่ผมรัก และผมพร้อมจะใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปจนกว่าผมจะหยุดหายใจ

แค่ความรักเท่านั้นที่ผมใช้ในการตัดสินใจเรื่องทุกอย่างเกี่ยวกับเรา...แค่ รัก เท่านั้นจริงๆ

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แม่หมู // ไม่ได้อัพ SF นานมากกกกกกกกกก ขออภัยรีดที่รักทุกท่านด้วยจากใจจริง อารมณ์ไม่มามันก็เขียนไม่ได้อ่ะเนอะ

ต้องบอกก่อนว่า SF ตอนนี้แต่งไว้นานมากแล้ว ตั้งแต่ช่วงที่มีข่าวเนี่ยแหละค่ะถ้าทุกท่านยังจำกันได้ แต่สารภาพตามตรงว่าไม่กล้าลง กลัว...ไม่ใช่กลัวอะไร กลัวใจตัวเอง หลายคนถึงกับจะเลิกแต่งฟิคกันเลยทีเดียว แม่หมูก็เกือบนะ แต่สุดท้ายตอนนี้ก็ยังไม่เลิก....และไม่เลิกแน่นอนค่ะรีด เพราะสิ่งเดียวที่ทำให้แม่หมูยังอยู่ตรงนี้ก็คือ ความรักที่แม่หมูมีให้สองหมี ไม่ว่าต่อไปเค้าจะเป็นยังไง แม่หมูก็ยังจะรักเหมือนเดิม และรีดที่รักทุกท่านทำให้แม่หมูไปไหนไม่ได้ เราจะอยู่ร่วม จิ้น อิน และฟิน ไปด้วยกันใช่มั้ยคะ HKSFC ?

SF ตอนนี้อาจจะมาแบบอึนๆงงๆไปนิดนึงเนอะ ตอนนั้นอยู่ในช่วงมรสุมชีวิตคิดอะไรไม่ออก ตอนแรกกะว่าจะไม่เอาลงแล้ว แต่เห็นว่าแม่หมูไม่ได้อัพฟิคมาซักพักใหญ่ๆ เล็กเรื่องใหม่ก็อาจจะยังไม่ได้อัพให้อ่านกันได้เร็วๆนี้ (ปล่อยให้ค้างไว้นานเกิ๊น ขออภัยจริงๆ) ก็เลยเอาตอนนี้มาลงให้แก้คิดถึงกันไปก่อน หวังว่าคงถูกใจกันบ้างไม่มากก็น้อยนะคะ >w<

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

499 ความคิดเห็น

  1. #499 เด๋กดี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2556 / 00:11
    ไม่แปลกที่จะมีแต่คนรัก



    ไม่มีใครรับได้หรอก ถ้าแฟนเราจะชมใครอีกคนต่อหน้าเราขนาดนั้น
    #499
    0
  2. #478 Joy Yoo (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:11
    ใช่เลย
    ตอนนั้นน่ะ
    เข้าใจเลยว่าแม่หมูรู้สึกยังไง
    เพราะรีดก็เป็นเหมือนกัน
    แต่มันก็ผ่านไปได้นะ
    เราอยู่ข้างกันเสมอ เหมือน 2 หมี ต่อไปนะ
    #478
    0
  3. #477 P HKSFC (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:49
    อ่านไปช่วงสุดท้าย รู้สึกว่าหวานมาก #เขินอ่ะคะ >
    #477
    0
  4. #476 happyf (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 18:27
    ชอบมาก แม่หมึไม่เคยทำให้เค้าผิดหวัง อ่านทุกตอนก็เขิน ก็ฟินทุกตอน:)
    #476
    0
  5. #474 minnava (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 14:26
    เริ่ดมากค่ะ ไม่แปลกหรอกเนาะที่พี่หมีจะหวงอ้ะ ขนาดเรายังอดไม่ได้เลย._.
    #474
    0
  6. #473 kaiou (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 06:27
    เราก็ไม่อยากให้ทั้งคู่แยกกัน
    #473
    0
  7. #472 loveSiwonmakmak (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:16
    กิ๊บเก๋ มากแม่หมู สู้ๆๆต่อไปนะ HKSFC ทุกคน ให้กำลังใจแม่หมูด้วย เอารูป น้องโดม มาถวายแม่หมู จะได้อยู่กะเรานานๆ
    #472
    0
  8. #471 isawa (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:09
    เค้าหวงแกง เหมือนที่พี่ฮั่นหวง

    และก้อหวงพี่ฮั่น แบบที่น้องแกงหวง

    ไม่อยากให้ใครมาพรากเค้าสองคน

    แม่หมูอย่าหยุดแต่งฟิคนะ รีดจะร่วมฟินไปกับแม่หมู และ HKSFC ตลอดไป
    #471
    0
  9. #470 lemon (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 01:33
    กลัวสกันไป กลัวกันมา รีดก้อกลัว ไม่อยากให้แยกกันเลย

    นึกถึงตอนนั้นเลย ไรต์บางคนจะเลิกแต่งฟิค #เกิดอาการช็อค ห๊ะ!

    และก้อผ่านกันมาได้
    #470
    0
  10. #469 pigpigpig1 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2556 / 00:05
    ชอบนะคะตอนนี้ อ่านแล้วรู้สึกได้ ตอนนั้นก็รู้สึกไม่ดีเหมือนกันแต่ก็นะแล้วแต่เค้า ทำใจ
    รออ่านตอนต่อไปค่ะ เป็นกำลังใจให้แม่หมูเสมอนะคะ 
    #469
    0
  11. #468 jewel *28 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:49
    หวานมากอ่ะ >< เขินนนน
    #468
    0
  12. #467 เด๋กดี (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:43
    หวานอ่า เขินนนนนนนน



    อย่าว่าแต่แกงส้มเลย ขนาดแฟนคลับยังหวงหมีเลย

    #467
    0
  13. #466 เจ้าหญิง_ขี้ลืม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:16
    หวานมากแม่หมู
    #466
    0