APPEAL EYES ดึงดูดใจยัยพี่สาว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 80 Views

  • 0 Comments

  • 1 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    2

    Overall
    80

ตอนที่ 5 : [Episode 5]: ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 ม.ค. 62

เดนิชค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาในความมืด พยายามหรี่ตาเพื่อปรับสภาพให้ชินกับความมืด เมื่อเห็นว่าตัวเองอยู่ในห้อง ซึ่งก็คิดว่าคงเป็นห้องของสตอร์ม น้องชายของเธอ แล้วเธอก็คงเผลอหลับไปตอนเขาขับรถ แต่ว่าเขาไม่ยักเรียกเธอตื่นแฮะ

“นี่กี่โมงแล้วนะ หิวจังเลย” มือบางลูกหน้าท้องแบนราบเล็กน้อย ตอนนี้ท้องของเธอมันกำลังสั่นไหว เธอยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่บ่าย ตอนนี้ก็ตีสามแล้ว มันเลยออกอาการประท้วงแบบนี้

“จะมีอะไรให้ทานมั้ยนะ” เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเตียงใหญ่ เดินออกไปข้างนอก

คอนโดของสตอร์มเป็นคอนโดแบบห้องชุด คือจะมีพื้นที่แยกเป็นโซน ๆ แล้วก็ยังมีห้องครัว ที่ทำเป็นโซนบาร์ อยู่ถัดจากประตูทางเข้า ทุกอย่างในโซนนั้นค่อนข้างเป็นระเบียบ มีแค่ตรงโซนซิงก์กับบาร์ที่มีร่องรอยของการใช้งานบ่งบอกว่าเจ้าของห้องคงไม่ค่อยจะได้มาใช้งานส่วนอื่นเท่าไหร่

“อะไรเนี่ย ไม่มีอะไรสำรองไว้เลย” ภาพที่เธอเห็นคือในตู้เย็นมีแค่น้ำดื่มไม่กี่ขวด พื้นที่ที่เหลือก็มีแค่เครื่องดื่มแอลกอฮอลล์เนี่ยนะ จะบ้าตาย

“นี่ต้องลงไปซื้อเองใช่มั้ย เห้อ”

ยังดีที่คอนโดอยู่กลางเมือง ทำให้หาอะไรทานได้ง่าย เธอเดินไปสักพักก็พบกับร้านอาหารเล็ก ๆ อยู่ริมถนน ที่ตกแต่งสวยเหมือนคาเฟ่ในเกาหลี บรรยากาศที่ดีของร้านดึงเธอให้เดินเข้าไปได้ง่าย ๆ

แม้จะเป็นร้านเล็ก ๆ แต่เมื่อเดินเข้ามาแล้ว ข้างในค่อนข้างที่จะโล่ง อาจจะเพราะตกแต่สไตล์มินิมอลด้วยละมั้ง แต่ขนาดว่าตอนนี้ตีสามแล้ว ยังมีลูกค้าอยู่เลย น่าแปลกใจจริง ๆ

“สวัสดีครับ มากี่ท่านครับ” พนักงานผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาทักทายฉัน ที่กำลังใช้สายตาสำรวจอยู่ตรงทางเข้า เขาเป็นคนที่ดูดีคนนึงเลยทีเดียว เขาสูงโปร่ง แถมยังหน้าตี๋ การแต่งตัวก็ดี รอยยิ้มนี่ไม่ต้องพูดถึง ทำฉันอึ้งไปเลยอะ

“คน คนเดียวค่ะ” เดนิชไม่กล้าใช้สายตามองหน้าเขาตรง ๆ เลย คาริสม่าแรงชะมัดเลย ถึงว่า ทำไมข้างในร้านถึงมีแต่ผู้หญิงทั้งนั้น บางคนพาแฟนมาแต่ก็ไม่ยักกะสนใจแฟน ก็พนักงานหล่อขนาดนี้นี่นะ

“มีมุมไหนถูกใจรึยังครับ ถ้ายัง ให้ผมพาไปที่โต๊ะนะครับ”

เดนิชได้แต่เดินตามเขาไปที่โต๊ะ มุมนี้ค่อนข้างดี มองออกไปเห็นผู้คนเดินผ่านไปมา ทำเลตรงนี้มันอยู่ใกล้ทางแยกด้วย

“รับอะไรดีครับ” ยิ้มอีกแล้ว ยิ้มเก่ง ยิ้มไม่มีเมื่อยเลย ผู้ชายอะไรใช้ความหล่อเปลืองไปหมด

“ขอเป็นพอร์คชอปสลัดส้ม กับมัคแอนด์ชีส เครื่องดื่มขอเป็นน้ำส้มคั้นแล้วกันค่ะ” เมื่อสั่งอาหารเสร็จแล้วก็ไม่ร็จะทำอะไร ได้แต่มองถนนที่มีรถผ่านไปมาอยู่เสมอ เมืองนี้เป็นเมืองหลวง มักจะมีผู้คนที่ใช้ชีวิตทั้งกลางวันและกลางคืน

“ว่าแต่ตอนนี้อาตี๋อยู่ไหนนะ” ตอนที่เธอจะออกมาจากห้อง เธอก็ไม่เห็นสตอร์มแล้ว สงสัยว่าเขาคงจะออกไปข้างนอก ซึ่งมันคงจะเป็นปกติของเขาด้วยละมั้ง ดูจากของในตู้เย็นแล้ว คงเป็นคนอยู่ไม่ค่อยติดบ้านสักเท่าไหร่

ฉันเพิ่งสังเกต ว่าเด็กที่มารับออเดอร์ฉันนั้น ทำอาหารเองด้วย ทั้งหมดเลย ที่น่าแปลกคือ ทั้งร้านมีแค่เขาคนเดียว ตั้งแต่เข้าร้านมา ยังไม่เห็นมีพนักงานคนอื่นเลย

เดนิชนั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยรออาหาร ไม่นานอาหารที่มีน่าตาน่าทานก็ถูกวางมาไว้ตรงหน้า ยิ่งกลิ่นหอม ๆ ที่ลอยมา มันยิ่งทำให้ท้องร้องดังขึ้นจนกลัวว่าอีกคนจะได้ยิน ซึ่งเมื่อเขาเอาอาหารมาเสิร์ฟแล้ว ยังไม่เดินออกไปไหนเลย

“คุณ ไม่ไปรับลูกค้าคนอื่นหรอคะ” เดนิชถามขึ้น เมื่ออีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะไปไหน

“ผมว่างครับ”

“แต่ดูเหมือนว่า...”

“อ๋อ เดี๋ยวพนักงานคนอื่นก็เข้าเบรกแล้วน่ะ ผมว่างแล้วล่ะ” ไม่พูดเปล่า เขายังยืนนิ่งไม่ไปไหน ดวงตาคมสีเข้ม มองหน้าเธอแล้วชายไปที่เก้าอี้

“อ๋อ เชิญนั่งก่อนสิคะ” เธอเอ่ยชวนเขา ซึ่งเขาก็นั่งลงอย่างไว เหมือนรอคอยเวลานี้มานาน ท่าทางของเขาค่อนข้างน่าขำ

“นึกว่าจะไม่ชวนแล้วนะครับ” คนตัวสูงพูดอย่างอ้อน ๆ

“ฮ่า ๆ ท่าทางคุณน่ารักดีนะคะ”

“ขอบคุณครับ เชิญทานเลยครับ ไม่ต้องเกรงใจ” ก็คงต้องเป็นอย่างนั้น แม้ว่าตอนนี้เธอค่อนข้างจะอึดอัดกับคนตรงหน้า แต่ปากท้องของเธอมีความสำคัญมากกว่า ถ้าเธอไม่รีบทาน มีหวังว่าเธอคงจะต้องปวดท้องแน่ ๆ

“ว่าแต่คุณชื่ออะไรคะ” เดนิชเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เมื่เขาเอาแต่มองเธอทาน

“ผมชื่อนิวตันครับ คุณล่ะ”

“ฉันชื่อเดนิชค่ะ”

“ชื่อน่ารักจังเลยนะครับ คุณเดนิช”

“เรียกเดนิชเฉยๆ เถอะค่ะ ว่าแต่ว่า อาหารอร่อยดีนะคะ” ฝีมือการทำอาหรของเขาดีจริง รสชาติกลมกล่อม หน้าตาสวยน่าทาน

“เดนิชชอบผมก็ดีใจ ถ้าอร่อยก็ทานเยอะ ๆ นะครับ” เขาพูดแล้วลุกออกไป

แม้เธอจะงงอยู่น้อย ๆ ว่าเขาต้องการอะไร ถึงข้าหาเธอแบบนี้ แต่เขาก็น่ารักดีล่ะนะ

“หวังว่าเราจะได้เจอกันอีก กลับดี ๆ นะครับ” เราลากันก่อนที่ฉันจะออกจากร้านมา แต่ยังไม่ทันจะได้ออกเดินไปไหน สายตาก็ดันเหลือบไปเห็นสปอร์ตคาร์คันใหญ่ขับผ่านหน้าไป เมื่อรถเปิดหลังคาไว้ เลยทำให้เดนิชมองเห็นคนในรถได้ไม่ยาก และที่น่าตกใจไปกว่านั้น นั่งมันน้องชายของเธอ

“อาตี๋” แต่เขาไม่ได้มาคนเดียวนี่นา หรือว่า จะมากับแฟนนะ

“คงไม่ได้พากันไปที่...”


@1784
เธอยืนอยู่ตรงนี้มาสิบนาทีได้แล้วมั้ง พูดตามตรงก็คือไม่กล้าเข้าไปนั่นแหละ กลัวว่าจะเข้าไปเห็นอะไรที่ไม่ควรเห็นเข้าน่ะ เกิดว่าพวกเขาพากันมาทำอะไรที่นี่จริง เธอจะต้องทำยังไงล่ะ แต่เวลานี้ จะให้เธอไปพึ่งพาคนอื่นก็ไม่ได้

“เอาวะ เข้าก็เข้า” ทันทีที่เสียบคีการ์ด ประตูห้องก็ปลดล็อค เดนิชเดินย่องเข้าไปในห้องอย่างช้า ๆ มองซ้ายมองขวาด้วยความหวาดระแวงว่าจะเจอของดีเข้า แต่เมื่อเข้ามาถึงห้องนั่งเล่นแล้ว ทุกอย่างก็ยังดูปกติดี ไม่มีร่องรอยหรือหลักฐานที่ทิ้งเอาไว้ให้ฉันได้ตกใจเล่น

“โล่งอกไปที นึกว่าจะเจอของดีเข้าซะแล้ว เห้อ... ไปอาบน้ำสักหน่อยดีกว่า เหนียวตัวไปหมดแล้ว” เดนิชพูดพลางมองหาสัมภาระของเธอ แต่ก็ไม่เจอกระเป๋าสักใบ

“อยู่ไหนนะ หรือว่าจะอยู่ในห้อง” เธอหากระเป๋าทั้งในห้องนั่งเล่นและห้องนอนแขก แต่ก็ไม่เจอสักใบ ก็คงจะเหลือแค่ห้องสุดท้าย ห้องนอนของสตอร์ม

“คงจะอยู่ในนี้ละมั้ง”

แกร็ก แอ้ด...

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” ใช่ เข้าใจไม่ผิดหรอก เสียงกรี้ดของฉันเอง ก็จะไม่ให้ตกใจได้ยังไงล่ะ ฉันไม่ได้เตรียมใจไว้มาเจออะไรแบบนี้นี่

“เห้ย เจ้!” ถูกต้องแล้วค่ะทุกคน นั่นคือน้องชายของฉันเอง กับผู้หญิงคนนั้น เขาอยู่ด้วยกันในสภาพที่

เหลือแค่เสื้อผ้าท่อนล่าง!

เธอคนนั้นกำลังคร่อมเขาแล้วซุกไซร้!!

มือใหญ่กำลังจะล้วงเข้าไป อึก เข้าไปใน......

ฟึ่บ

“ขอโทษ!!!!!!!” เดนิชรีบยกมือขึ้นปิดตาแล้วตะโกนขอโทษออกมาเสียงดัง ไม่น่าเลย ฮือออ ตาฉันจะเป็นกุ้งยิงมั้ยเนี่ย

“ลุกไปสิลิซ”

“ที่รัก นังนั่นมันเป็นใครคะ” ฉันไม่สามารถก้าวขาไปไหนได้ ฉันเลยต้องยืนอยู่ตรงนี้รับฟังสิ่งที่พวกเขากำลังคุยกัน

“อย่าพูดแบบนี้ บอกให้ลุกก็ลุกสิ!” น้ำเสียงเขา ฟังแล้วรู้เลยว่าคงจะหงุดหงิดน่าดู ฮือออ ฉันรู้สึกผิดนะ ไม่น่าเลยจริง ๆ

ตึก ตึก

“มานี่!” เข้าเดินมาฉุดมือฉันแล้วเดินออกจากห้องไป ทิ้งสาวสวยไว้ในห้อง

“เจ้ขอโทษ เจ้ไม่ได้ตั้งใจ เจ้ไม่รู้!!!”

“พอสักทีเหอะน่า เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว เอามือออกเลย” สตอร์มเอื้อมมาดึงมือฉันที่กำลังปิดตาออก ฉันไม่กล้ามองหน้าเขาเลยอะ รู้สึกผิดจริง ๆ นะเนี่ย

“หันหน้ามาดิ” มือใหญ่จับคางฉันไว้ให้หันไปมองหน้าเขา เขาคงจะอายไม่น้อยเลยที่ฉันมาเห็นเขาในสภาพนั้น

“อย่ามาแกล้งโง่ ทำตัวใสใสเลยน่าเจ้ ทำเหมือนไม่เคยไปได้”

“ก็คนมันไม่เคยจริง ๆ นี่นา!!” เดนิชหลับตาเถียงผมแบบขาดใจเลย เพราะแบบนี้สินะ เธอถึงได้ตกใจที่เข้ามาเห็นอะไรแบบนั้น

“นี่เจ้ ไปเรียนนอกมาเป็นไม่รู้กี่ปี ไม่เคยมีกับเค้ามั่งรึไง ฮึ” สตอร์มชะโงกหน้าเข้าไปถามเดนิชใกล้ ๆ แล้วมันก็ทำให้เดนิชหน้าแดง ลามไปถึงใบหูเล็ก ๆ นั้นด้วย

“ใครจะไปมั่วแบบนายกันเล่า!”

“ผมก็ไม่ได้มั่วนะเจ้ ไม่ได้เอาใครไปทั่ว แต่ถ้าเป็นเจ้ละก็... ไม่แน่” ร่างสูงก้มลงมากระซิบข้างหูคนตัวเล็กแล้วจงใจเป่าใบหูนั่นช้า ๆ

แค่นั้นมันก็ทำให้เดนิชต้องนิ่งอึ้งตัวแข็งค้าง ถึงเธอจะเรียนจบแล้ว แต่ก็ไม่ได้แปลว่าทุกคนจะต้องเคยมีอะไรกับใครคนอื่นมานี่นา

“ที่รักคะ สรุปแล้วนังนี่เป็นใครคะ” ผู้หญิงคนเมื่อกี้ออกจากห้องมา คงกลัวว่าฉันจะแย่งผู้ชายของหล่อนละสิท่า รีบเข้ามากันท่าเชียว

“ปล่อยเหอะลิซ วันนี้ผมไม่มีอารมณ์แล้ว กลับไปก่อนนะ”

“แล้วนังนี่!... แต่ว่า” เธอพูดอะไรไม่ได้ เมื่อเจอสายตาพิฆาตจากชายหนุ่มทำได้แค่เดินกระฟัดกระเฟียดออกจากห้องไป ไม่วายหันมาส่งสายตาจิกกัดฉัน ถามจริง มันต้องโมโหขนาดนั้นเลยหรอ

“นี่ตี๋ เจ้จะโดนเด็กตี๋ดักตบมั้ย” ฉันถามขึ้นมา เมื่อรับรู้ได้ถึงรังสีความแค้นจากยัยฟาร์มนมนั่น

“ไร้สาระ”

“เอ้า ก็จริงอะ ดูหน้าเด็กของตี๋ดิ”

“ผมไม่ให้ใครมาทำไรเจ้หรอกน่า”

“ดูหล่อขึ้นมาเลยอะ ประทับใจ” เมื่อเขาพูดมาอย่างนั้น ฉันเลยส่งยิ้มน่ารักไปให้

“เหอะ แต่อย่าคิดเลยว่าจะหนีรอดความผิดไปได้น่ะ”ใบหน้าใสใส เริ่มเผยความดุร้ายมากขึ้น

“อะ อะไรพุดอะไร เจ้ไม่ค่อยเข้าใจเลย” เดนิชค่อย ๆ หมุนตัวช้า ๆ ตั้งท่าจะเดินไป แต่เมื่อรู้สึกว่าเขากำลังเข้ามาใกล้ เธอก็รีบสตาร์ทตัวออกไปก่อนเลย

“อ๊ากกกกก เจ้ผิดไปแล้ว อย่าตามม๊า..!!!!!” ร่างสูงรีบวิ่งตามลูกลิงที่วิ่งไปทั่วห้อง เพราะไม่ยอมให้เขาทำโทษ

“มานี่เลยนะตัวดี ไปขัดจังหวะคนอื่นแบบนี้มันต้องโดนทำโทษ!!” สตอร์มวิ่งข้ามโซฟาตรงดิ่งมาหาเธอ

“ตอม เจ้เหนื่อย ตอมไม่เหนื่อยบ้างเหรอ แฮก ๆ”

“ยังไงก็ต้องทำโทษ ปล่อยไว้ไม่ได้แล้ว เจ้าตัวขัดขวางความสุข!”

“นี่ฉันเป็นพี่แกน้าป่อยช้านนนนนน” ฉันกรีดร้องเมื่อถูกเขาจับได้ ร่างใหญ่เหวี่ยงฉันทุ่มใส่โซฟาแล้วทับตามมาติด ๆ

“ก็ใช่ไง พี่สาว ไม่พอยังซิงอีกด้วย หึ ๆ” เขายิ้มอันตราย สมองฉันบ่งบอกว่าต้องหนีจากเขาไปให้ได้

“ตอม เจ้ว่าเรามาตกลงกันดี ๆ ดีมั้ย แบบว่า...”

“อย่าหวังว่าจะโน้มน้าวผมได้เลย ยังไงวันนี้ เจ้ก็ไม่รอด”

“อ๊ากกกก อย่าเข้ามาเส่!!!!!!!!!!” เดนิชพยายามเบี่ยงตัวหลบซ้ายขวา เมื่อใบหน้าของคนตัวหนาก้มลงมาจะซุกไซร้

“น้องรักของเจ้ ปล๊อยยยยย!!! อุบ” สตอร์มใช้มือปิดปากฉันเอาไว้ ไม่ให้แหกปากมากไปกว่านี้

แต่ไม่ได้ เดนิชคนนี้จะไม่ยอมเสียซิงอันบริสุทธิ์ให้น้องชายอย่างเขาแน่ คิดได้แบบนั้น ขามันก็ทำงานอัตโนมัติ

ปึก อึก

“โอ้ยยยยย! เจ้!!” สตอร์มลงไปนอนกุมน้องชชายของเขาไว้ เมื่อโดนเข่าบรรลัยของฉัน เห็นแบบนั้นแล้ว ฉันก็รีบลุกแล้ววิ่งเข้าห้องนอนของเขาไปเลย

“โธ่โว้ย!!! ฝากไว้ก่อนเถอะเจ้!!!!” ฉันได้ยินแค่เสียงของเขาไล่หลัง

“ฟู่ววว รอดไปอีกวัน ทำยังไงดีนะ ถึงจะอยู่รอดปลอดภัยจนถึงบ้านน่ะ” เดนิชคิดไม่ตก เพราะไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง แต่อย่างน้อย ๆ คืนนี้ เธอก็คงจะมีที่นอนที่ปลอดภัยแหละ แล้วค่อยไปขออาศัยกับใครคนอื่นไปก่อนก็ได้

“ฮ่า ๆ สตอร์มจ๋า นอนโซฟาไปก่อนแล้วกันนะคืนนี้ คิคิ”

ร่างบางหยิบผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป อย่างสะใจกับความเจ็บปวดที่น้องชายได้รับ


____________________________

error loaded
พิมพ์คำอธิบายที่นี่

หนีเก่งมากเดนิช รักษาตัวรอดเป็นยอดดี แต่วันนี้มีตัวละครโผล่มาอีกหนึ่งใช่มั้ยน้า ไรท์เลยเอารูปอิมเมจไซตัสมาฝาก ฝากติดตามสตอร์มกับเดนิชด้วยน้า

0 ความคิดเห็น