APPEAL EYES ดึงดูดใจยัยพี่สาว

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 71 Views

  • 0 Comments

  • 2 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    5

    Overall
    71

ตอนที่ 1 : [Episode 1] ไอ้โรคจิต

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 31
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    12 ม.ค. 62

"หม่าม๊าปิดเทอมนี้ตอมจะไปเที่ยวเหนือก่อนนะ"

"แล้วหนูจะไปกับใคร หนูเคลไปด้วยมั้ย"

"ไปหมดนั่นแหละม๊า ผมคงจะไปหาม๊าช้าหน่อยนะ แต่จะพาเคลกะมิไปด้วย โอเคมั้ย ไม่งอลกันนะครับ"

"อะไรนะ หนูเคลจะมาด้วยหรอ ดี ๆ งั้นรอมาพร้อมหนูเคลนั่นแหละ"

"เดี๋ยวนะ ลูกชายจะไปหานี่ยังไม่ดี๊ด๊าเท่าพายัยคุณหนูเคลไปด้วยเนี่ยนะ นี่หรือคือม๊าผม" มันน่าน้อยใจนัก ผมเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านนะ ทำไมหม่าม๊าผมต้องไปรักยัยเคลมากกว่าผมด้วยวะ

"เอาน่าอาตี๋ หม่าม๊าก็รักหนูเท่ากับหนูเคลนั่นแหละ"

"แล้วไป แล้วเจอกันนะครับ"

"เดี๋ยวตี๋ เดี๋ยวๆ"

"ครับม๊า"

"ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว พาลูกของลุงโรเบิร์ตไปด้วยสิ"

"ม๊า! ม๊าก็รู้ว่าผมรำคาญยัยนั่น ยังจะให้มากับผมทำไม" ยัยนั่นที่ผมพูดถึงก็คือลูกบุญธรรมของลุงโรเบิร์ต พ่อเลี้ยงของผม ลุงเขาอยู่เป็นโสดมาจนอายุสี่สิบกว่า มาเจอหม่าม๊าผมเลยสละโสด เมื่อก่อนคุณลุงอยากมีลูกมากแต่ยังไม่อยากมีภรรยา เลยไปรับลูกของน้องชายคุณลุงมาเป็นลูกบุญธรรม

แต่ยัยนั่นอายุมากกว่าผมตั้ง 3 ปี ตอนนี้ผมอยู่ปีหนึ่ง ยัยนั่นก็คงจะจบแล้วละมั้ง เมื่อก่อนเวลาผมไปหาหม่าม๊าทีไร ยัยนั่นก็มาวอแวะเกาะผมแจทั้งวัน น่ารำคาญมาก ๆ เลยล่ะ แต่ก็นะ พอโตแล้วอาจจะไม่เหมือนเดิมก็ได้ จะว่าไปผมก็ไม่ได้เจอเธอมาไม่รู้กี่ปีแล้ว เพราะเธอไปเรียนอเมริกา เวลาเลยไม่ตรงกันสักที

"เอาน่า ถือว่าพาเจ้ไปพักผ่อนก่อนเข้าสู่ชีวิตทำงานนะ"

"ก็ได้ครับ"

"อ้อ อีกอย่าง อย่ารังแกเจ้นะ โตแล้วก็รัก ๆ กันไว้ อีกหน่อยก็ต้องพึ่งพากัน"

"ครับผม ยังไงก็เอาเบอร์เธอให้ผมแล้วกัน ส่งรูปมาด้วยนะ เผื่อขี้เหร่จนจำไม่ได้ หึๆ"

"เนี่ย หม่าม๊าจะวางใจได้มั้ยเนี่ย"

"เอาน่า อย่าลืมแล้วกันนะครับ เดี๋ยวคลาดกัน ขี้เกียจรับผิดชอบ"

"โอเค ๆ เดินทางดี ๆ นะ ไปรับเจ้ด้วย"

"ครับผม รักนะ"

"หม่าม๊าก็รักลื้อ"

วางสายเสร็จผมก็รีบจัดกระเป๋า จากนั้นก็มีข้อความไลน์เขารัว ๆ เลย สงสัยเพื่อน ๆ คงเตรียมตัวพร้อมหมดแล้วละมั้ง


ไลน์ ~ ละ ละ ไลน์ ไลน์ๆๆๆ

รัวยิ่งกว่ากลองชุดก็แชทกลุ่มเนี่ยแหละ คุยอะไรกันนักหนาเนี่ย ฟู่ววว เก็บของเสร็จสักที ไหนดูซิ คุยอะไรกันบ้าง




@สนามบินเชียงใหม่

"ทุกคนไปหาอะไรทานกันก่อนเลยนะ เดี๋ยวผมรอรับเจ้ของผมก่อน เดียวตามไปครับ" ป่านนี้ยัยนั่นน่าจะถึงแล้วแหละ อยู่ตรงไหนของเธอเนี่ย ผมยืนรอนานมาก ทำไมยัยนั่นไม่โทรมาอีกนะ แล้วผมจะรู้มั้ยว่าถึงหรือยัง หิวก็หิว รอนานอีก อะไรวะ

ผมเดินไปหาที่นั่ง ด้วยของที่พะรุงพะรัง เลยทำให้ผมชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง จนเธอแทบหงายหลัง แต่ด้วยความที่ผมเร็วกว่าผมเลยโอบเธอไว้ทัน

"โอ๊ะ! ซอรี่ อาร์ ยู โอ เค้ ?" ผมรีบถามทนัทีเมื่อตั้งตัวอยู่ เธอสูงแค่ไหล่ผมเอง ตัวก็เล็กนุ่มนิ่ม แต่หน้าอกหน้าใจไม่เล็กด้วยเลยนะเนี่ย แอบซ่อนรูปเหมือนกันนะ หึ ๆ

"นี่ หัวเราะอะไรของนายนะ ไอ้โรคจิต!" เธอพุ่งเข่าขึ้นมาคงกะจะประทุษร้ายน้องชายของเขา ดีนะที่หลบทัน ไม่ง้นคงต้องจุกไปอีกนาน เสียเวลาความสุขแย่ อะไรของเธอวะเนี่ย คนเค้าอุตส่าห์ช่วยแท้ ๆ

"ขอโทษเถอะนะครับที่ผมชนคุณ แต่ผมก็ช่วยคุณไว้ไม่ให้ลงไปนั่งกับพื้น แม้คุณจะไม่ขอบคุณแต่ก็อย่าเสียมารยาทด้วยการคิดจะทำร้ายผมเลยนะครับ ผมว่ามันออกจะดูแย่ไปหน่อยน่ะ ขอตัวละกันครับ" ผมร่ายยาวไม่รอให้เธอได้เอ่ยคำใดออกมา เห็นปากเธอที่เอาแต่พะงาบ ๆ ก็อดสะใจไม่ได้ หึ สะใจเป็นบ้า เดี๋ยวนี้ผู้หญิงเรียบร้อย ๆ ไม่มีแล้วหรอวะ

"เดี๋ยว นี่นายคิดจะไปไหนน่ะ!" เสียงนกเสียงกานี่น้า ยังตามมาวนเวียนอยู่ได้ เสียดายใบหน้าสวย ๆ หุ่นเอ็กซ์ ๆ นั่นจริง ๆ เลย

ผมยังคงเดินเพื่อไปหาที่นั่ง คิดไว้ว่าถ้าอีกห้านาทียังไม่ติดต่อมา หรือยังหากันไม่เจอผมก็จะไม่หาแล้วล่ะ ปล่อยไปเถอะ อายุขนาดนั้นแล้วคงเอาตัวรอดได้อยู่หรอก



4.55 4.56 ... 4.58 4.

Rrrrr...

หึ ๆ ดวงแข็งจริง ๆ นะ กำลังจะหมดเวลาอยู่แล้วแต่ก็ยังโทรมาได้

"ฮายย ว่าไงเจ้ อยู่ตรงไหนครับผม" ผมกรอกเสียงไปอย่างไม่ซีเรียส แม้ว่าจะรอนาน แต่มันก็ยังไม่เลยกำหนดเวลาของผมนี่นา เพระาง้นก็ไม่มีอะไรให้โกรธหรอก

"อะ เอ่อ.. ตี๋ เค้าอยู่ที่ม้านั่งหน้าประชาสัมพันธ์อะ" ใช่แล้วครับทุกคน ยัยเจ้ของผมเนี่ย แม้จะเป็นคนญี่ปุ่น แต่ก็พูดไทยได้คล่อง ก็หม่าม๊าของผมเป็นลูกครึ่งไทยจีนเกาหลี แถมยังเลี้ยงยัยนั่นมาแต่อ้อนแต่ออก พูดฟังไม่ออกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว

"โอเค อยู่ตรงนั้นล่ะ เดี๋ยวไปรับ"

ตึกตึก ตึก

อยู่ไหนวะ คนที่ยืนแถวนั้นก็มีไม่กี่คน คงไม่ใช่ยัยผู้หญิงคนนั้นหรอกนะ

"เดนิช"

โอ้ว ไม่นะ พระพุทธเจ้า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะเนี่ย ยัยพี่สาวขี้แยหน้ารำคาญในวันนั้น คือแม่เสื้อสาวเซ็กซี่อกตู้มในวันนี้เป็นไปได้เหรอวะ สวรรค์เล่นตลกอะไรเนี่ย

"อ๊ะ นาย เอ่อ.. สตอร์มหรอ" เธออ้อมแอ้มพูดเสียงเบา ต่างจากที่ทะเลาะกับผมเมื่อครู่ลิบลับเลย ไม่จริงน่า แล้วแบบนี้ผมจะอยู่ได้ยังไงวะ ก็เธอน่ะสเปคผมชัด ๆ ผมยาว ผิวขาว อกตู้ม หุ่นสวย

เห็นผมเป็นแบบนี้ผมก็ผู้ชายทั้งแท่งนะครับ ผ่านการขึ้นครูมาแล้ว เลยหาประสบการณ์มาบ้าง แล้วผู้ชายวัยแตกเนื้อหนุ่ม (?) ต้องมาใช้ชีวิตกับยัยผู้หญิงคาริสม่าแรงแบบนี้ ถ้าเกิดอะรไรขึ้นมาจะทำยังไง

อึก

ผมกลืนน้ำลายลำบากมาก ตอนที่เธอวิ่งมาหา ลูกโป่งสองลูกนั่นเด้งไปมา เพราะเธอใส่เสื้อกล้ามรัดซะขนาดนั้นไงเล่า จะโชว์อะไรกันนักหนาวะ

ฟุ่บบ

อ่าาา.. กลิ่นหอมอ่อน ๆ นี่มันอะไรเนี่ย แล้วเธอเป็นผู้หญิงนะเว้ย จะวิ่งมากอดผู้ชายแล้วให้อกเบียดกันแบบนี้มันใช้ได้ซะที่ไหนเล่า

โอยยย

ผมเริ่มปวดหนึบ ๆ ขึ้นมาแล้วนะ ไม่ได้ ๆ แบบนี้ไม่ดีแน่ ผมเลยรีบแกะเธอออก แล้วสั่งสอนเธอไปยกนึงเรื่องเข้าใกล้ผู้ชาย แล้วพาเธอไปยังร้านที่เพื่อน ๆ ผมนั่งอยู่ แล้วผมก็ขอตัวไปทำธุระในห้องน้ำสักครู่นึง (ไรท์รู้นะ)

หลังจากเสร็จธุระแล้ว ผมก็รีบมาทานข้าว ก่อนเราจะออกเดินทางไปยงจุดมุ่งหมายแรก "ม่อนอิงดาว"



__________________________________

ไรท์เริ่มไม่แน่ใจว่าสตอร์มเป็นผู้ชายรักสงบจริงรึเปล่า นี่ขนาดพี่สาวยังหื่นได้ขนาดนี้ แล้วต่อไปจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกนะ
มาติดตามเอาใจช่วยเดนิชให้รอดพ้นจากคนอย่างสตอร์มด้วยกันนะคะ ฮึบบ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น