DANGER EYES อย่าคิดมีใครนอกจากฉัน [NC]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,785 Views

  • 7 Comments

  • 116 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    22

    Overall
    1,785

ตอนที่ 3 : ถ้าเธอเป็นของมัน เธอจะต้องเป็นของฉันอีกคน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 387
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    20 ธ.ค. 61

     "ฉันถามว่า มัน เป็น ใคร! "

     

     เขากัดฟันเอ่ยถามเสียงต่ำ ทำไมล่ะ ทำไมต้องมาโมโหด้วย ฉันสิต้องเป็นฝ่ายโมโห ฉันเป็นคนที่ทุ่มเทให้เขามาตลอด สุดท้ายมารู้ว่าเขามีคนที่อยู่ในใจ แล้วที่ฉันทุ่มเทไป มันมีประโยชน์อะไรเหรอ มีแต่ฉันที่เสียใจอยู่ฝ่ายเดียว


     ฉันไม่อยากมองหน้าเขาอีกต่อไป เลยสะบัดแขนออก แล้วรีบเดินไปที่นั่งตรงข้างยัยมิ


     "แก ใจเย็นๆ อย่าโมโหเลย" ยัยมิกล่าวปราบ เพื่อให้ฉันอารมณ์เย็นลง


     "แกก็เห็น ฉันไม่ได้ทำอะไรไม่ดี อีกอย่าง เขาไม่มีสิทธิ์ทำกับฉันแบบนี้" ฉันกล่าวอย่างมีอารมณ์ ทั้งๆ ที่เขามีคนอื่นอยู่แล้ว ยังจะมาให้ความหวังฉันอยู่ทำไม มาคอยดูแล เทคแคร์ฉันทำไม ฮึก คิดแล้วจะร้องไห้


     "เคล แก.. ไม่เอา ไม่ร้อง แกไม่ผิดหรอก เจย์มันก็ทำไม่ถูกจริงๆ แต่แกใจเย็นๆ ก่อนเถอะนะ ฉันไม่ชอบเลยที่แกเป็นแบบนี้"


     

     ฮึก 


     

     ทำไมกัน ในเมื่อเขาไม่รักฉันเอง ฮึก ทำไมเขาถึงต้องมาสนใจ


     "เคล.. ฉัน"


     ฉันหันหน้าหนี ไม่อยากฟังอะไรทั้งนั้น


     "เจย์ แกอย่าเพิ่งมาพูดอะไรตอนนี้เลย" เป็นสตอร์มที่พูดออกมา เมื่อเห็นว่าฉันเริ่มร้องไห้หนักขึ้น


     "เคล.." เจย์พูดออกมาอย่างเหนื่อยใจ


     "แกออกไปก่อนดีกว่าเจย์ ก่อนที่อะไรมันจะแย่ไปกว่านี้" เทนโนพูดตัดบท ก่อนที่เจย์จะทันพูดอะไรออกมา เขาทำท่าฮึดฮัดไม่พอใจ ก่อนที่จะเดินออกไป ไม่วายเตะโต๊ะ เตะเก้าอี้ระบายอารมณ์


     "โถ่โว๊ยย!!! "


     ตึ๊งง!! โครมม!!!

    

     ฉันสะดุ้ง ซุกยัยมิหนักขึ้น มิราก็พยายามกอดปลอบฉัน


     ในห้องเรียนฉันมีแค่ไม่กี่คน นักศึกษาคนอื่นพากันเงียบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียงอะไรออกมา คงช็อกไม่น้อย ที่พวกเรา "เนบิวลา" ซึ่งเป็นฉายาที่คนอื่นตั้งให้พวกเรา เพราะว่าพวกเราดูดี และสง่างามดังเนบิวลา แต่ก็ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้ เพราะพวกเราเป็นลูกผู้มีอิทธิพลในธุรกิจแต่ละด้านของประเทศ อสังหาริมทรัพย์ สถาบันการเงิน การก่อสร้าง โรงพยาบาล และการศึกษา


     แต่ไหนแต่ไรเราไม่เคยทะเลาะกันเลยสักครั้ง เรารักกันดี แต่วันนี้ฉันร้องไห้ฟูมฟายในห้องเรียน ขณะที่เพื่อนคนอื่นคอยปลอบ


     เจย์ได ชายผู้ซึ่งได้ชื่อว่าเฉยชาที่สุดในกลุ่ม กลับแสดงความเกรี้ยวกราด อาละวาด จนทุกคนไม่กล้าส่งเสียง


     เรื่องนี้ต้องเป็นข่าวดังแน่




     ไลน์~



     เอ้ะ ใครส่งอะไรมาตอนนี้ ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาทั้งที่น้ำตายังนองหน้า


     'ไม่ร้องนะครับคนเก่ง ยิ้มหน่อยเร็ว ถ้ายิ้มสวยจะเลี้ยงไอติมนะรู้ยัง ????'


     ฉันอ่านข้อความที่ไซตัสส่งมา อดอมยิ้มไม่ได้ ยัยมิที่อยู่ใกล้ฉันที่สุดคงเห็นข้อความแล้ว อมยิ้มล้อฉันเบาๆ


     "ฮั่นแน่ ใครส่งข้อความมายะ ถึงทำให้ยัยขี้แงของฉันยิ้มออกมาได้น่ะฮึ" อะไร ทำไมยัยมิถึงล้อฉันล่ะ ฉันอดหน้าแดงไม่ได้ พลางปาดน้ำตาแล้วคิด ฉันไม่ได้มีค่าเพื่อที่จะมาเป็นของตายของใครนี่


     "ฉันจะไม่ร้องไห้แล้วมิ ไม่ต้องห่วงหรอก คนเค้าไม่เห็นค่า ฉันจะเสียใจทำไม ฉันทำได้ สบายมาก" ฉันหยุดร้องไห้แล้วบอกมิราไปอย่างนั้น ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ


     ในเมื่อเจย์ไม่เห็นคุณค่า ในเมื่อเขายังมีใครในใจ แล้วฉันจะมาเสียใจกับเขาทำไม ในเมื่อเขายังรักยัยนั่นอยู่ มันก็ไม่มีเหตุผลอะไรให้ฉันต้องไปเสียใจให้เขา


     ฉันจะเลิกวิ่งตามเขาแล้วล่ะ



     "เคล เอารสอะไรดีครับ ดับเบิ้ลช็อคมั้ย" ไซตัสถามฉันยิ้มๆ พลางเอามือมายีหัวฉัน ฉันยิ้มหวานให้เขา


     "เอาๆ ขอเชอร์เบทมะนาวอีก 1 ได้มั้ย นะๆ " ไม่พูดเปล่า ส่งสายตาอ้อนวอนสุดฤทธิ์ ซึ่งมันได้ผลทุกครั้ง ทำให้คนตัวโตหน้าแดงจนต้องหลบสายตา พร้อมพยักหน้าอนุญาต


     "เย่ ไซต์นี่น่ารักจังเลยน้า~" ฉันยื่นมือไปดึงแก้มคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ดูหน้าเขาสิ ตลกชะมัด


     

     คิคิ

     

     "อะไรเคล ไม่ต้องมาอ้อนเลยครับ กินเยอะมันไม่ดีนะ ถ้าเกิดปวดท้องขึ้นมาล่ะ" ไซตัสเอ่ยออกมาเสียงเครียด


     "ไม่หรอกน่า เคลแข็งแรงจะตาย"


     "เฮ้อออ"


     ฉันตักไอศกรีมที่มาเสิร์ฟอย่างอร่อย ไม่ลืมที่จะป้อนคนตรงหน้าด้วย


     ฉันลืมบอกไปสินะ ฉันกับไซตัสเราเริ่มคุยกันมาตั้งแต่วันนั้น ที่ฉันมีเรื่องกับเจย์ในห้องเรียน เขาเป็นคนดี และน่ารักคนหนึ่ง เขาเหมือนกับเจย์ เพียงแต่ไม่เย็นชา เขาดูแลฉันดีมากๆ จนเพื่อนๆ ฉันยอมเปิดใจให้ไปรับไปส่งฉัน


     ไซตัสเอาใจใส่ ไปรับไปส่งฉันมาตลอด 3 เดือน แต่ในขณะเดียวกัน เจย์ก็เริ่มหายไปจากชีวิตฉัน มันไม่ใช่ว่าฉันเป็นผู้หญิงใจง่าย ใจโลเลอะไร เพียงแต่ฉันคิดว่า ในเมื่อคนเขาไม่เห็นค่า ก็ไม่เห็นจะต้องเสียเวลากับเขาเลย ฉันเลยเลือกที่จะไม่สนใจเขา แล้วใช้ชีวิตให้ปกติ เพียงแต่ว่ามีไซตัสเขามาในชีวิตฉันด้วย


     เขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นเจ้าหญิง ความดีของเขาเริ่มทำให้ฉันเปิดใจให้เขาทีละนิด


     "ไซต์ เคลป้อนนะ อ้ามม" ฉันตักไอศกรีมรสดับเบิ้ลช็อคโก ป้อนให้เขา แม้รู้ว่าเขาไม่ชอบ ใช่ ฉันอยากแกล้งเขา คิคิ ก็มันสนุก แล้วเขาก็น่าแกล้งมากๆ เลยนี่


     "เคล ไซต์รู้ว่าเคลแกล้ง ถ้าไม่อยากโดนทำโทษ เอามันออกไปให้ไกลจากปากไซต์ละ.."


     "อ้ำๆ ๆ " ฮ่าๆ ดูหน้าเขาสิ ตลกเป็นบ้า รีบคายไม่ทันเลย ก็น่าแกล้งแบบนี้ จะไม่ให้แกล้งได้ยังไงล่ะ


     "หึยย แกล้งเค้าหรอ มานี่เลย นี่แน่ะๆ ๆ " ไซต์เอาไอศกรีมมาป้ายจมูกฉัน ฮ่าๆ ๆ ฉันจะยอมเค้าได้ยังไงล่ะ


     เกมป้ายไอศกรีมเริ่มดุเดือดจนฉันชะงัก เพราะตอนนี้หน้าเราอยู่ใกล้กันมากๆ จนเขาเลื่อนหน้าเขามาใกล้ ใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนปากเราแทบจะชนกันอยู่แล้ว




     [Jaydaii Part]


     ผมทนอยู่ตรงนี้มานานแค่ไหนแล้วนะ ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่ผมคอยสนใจคู่นั่น อะไรจะหวานกันขนาดนั้นวะ


     แล้วดูยัยตัวเล็กยอมให้ไอ้นั่นเข้าใกล้ขนาดนั้นได้ยังไง ไหนเธอบอกว่าไม่เคยยิ้มแบบนั้นให้ใครนอกจากเขาไง แล้วนี่อะไร ยิ้มกว้างกว่าตอนที่ยิ้มให้เขาอีก บ้าเอ้ยย!!


     "โอ๊ยย ได หญ้าเจ็บนะคะ" เสียงเล็กที่ดังอยู่ข้างๆ ปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์


     "หืมม หญ้า ผม ผมขอโทษนะ เจ็บมากมั้ย" ผมตกใจ รีบจับมือหญ้ามาดู เพราะผมเผลอบีบมือเธอแรงไปหน่อย เพราะภาพนั้น ที่ทำให้ผมโมโหแบบนี้ อารมณ์เสียว่ะ


     "เราไปทานข้าวกันที่อื่นก็ได้ค่ะเจย์ ไปเถอะ ไปค่ะ" กอหญ้าพยายามดึงผมออกไปให้ไกลจากตรงนี้

     ผมรู้ว่าเธอก็เห็นเหมือนผม เลยพยายามดึงผมให้ออกไปจากตรงนี้ แต่ในวินาทีที่ผมกำลังจะเดินออกไปจากตรงนี้ ไม่รู้อะไรทำให้ผมหันกลับไปเจอกับภาพบาดตา อารมณ์ของผมพุ่งปรี๊ดทันที


     นี่มันอะไรกันวะ เธอไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัวกับใครขนาดนี้ ทำไมผมแน่ใจน่ะหรอ ก็เพราะว่าผมคือคนที่เธอสนิท และก็ไว้ใจที่สุดในชีวิตของเธอแล้วน่ะสิ แต่ถึงเธอจะไว้ใจขนาดไหน แต่เธอก็ไม่เคยที่จะหอมแก้ม หรือจูบกับผม


     แต่นี่อะไร ภาพตรงหน้าที่ผมเห็น ไอ้นั่นมันกำลังจะจูบเคล ได้ยังไงวะ ผมพยายามที่จะสะบัดกอหญ้าให้ออกไปเพื่อที่จะเข้าไปในร้านนั่น แต่กอหญ้าก็ลากผมออกไปจากตรงนั้น ผมอยากจะสะบัดเธอออกไปให้พ้นๆ แต่ผมก็รู้ว่าเธอจะเจ็บ เลยทำไม่ได้ สุดท้ายผมก็เลยโดนเธอลากออกมา


     จนถึงตอนนี้ ผมยังสลัดภาพบ้าๆ นั่นออกจากหัวผมไม่ได้ สองคนนั้นจะไปถึงขั้นไหนแล้ววะ ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห อยากจะระบายความหงุดหงิดในใจ


     [End Jaydaii Part]




     "เคล.." เสียงของไซตัสดังขึ้นในตอนที่ใบหน้าเราห่างกันไม่กี่นิ้ว เขาค่อยๆ เลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้ แต่อยู่ดีๆ ภาพของเจย์ไดก็ลอยเข้ามาในหัวจนฉันเผลอผลักเขาออก


     "โอ๊ะ"


     "อ๊ะ ไซต์ เคลขอโทษนะ เคลตกใจน่ะ เป็นอะไรรึเปล่า" ฉันถามด้วยความตกใจ ก็แน่ล่ะ ฉันผลักเขาแรงขนาดนั้น คงจะชนกับพนักพิงแรงเลยละมั้งนั่น


     "หึๆ ไม่เป็นไรหรอก เขิลเหรอ" ก็เป็นซะแบบเนี่ย แซวฉันอีก ตาบ้า


     "ไม่ต้องมาพูดเลย รีบมาช่วยกินเดี๋ยวนี้เลย ไม่งั้นจะไปช้อปต่อไม่รอแล้วนะ" ฉันว่าเสียงดุใส่เขา กลบเกลื่อนอาการเขิลของตัวเอง


     "ครับผม อยากได้อะไรขอให้บอกผมได้เลยนะครับ คุณหนูเคล หึๆ"


     "อย่ามาล้อนะ รีบกินเลย" หน้าแดงฉ่าไปหมดแล้วมั้งเนี่ย -/////-




     @คอนโด M



     "ไซต์ ไม่ต้องขึ้นไปหรอก ส่งแค่นี้พอแล้วค่ะ" ฉันบอกไซต์ที่หิ้วของพะรุงพะรังมาส่งฉันที่ล็อบบี้


     "ของเยอะจะตาย เคลหิ้วไม่ไหวหรอก ให้ไซต์เอาขึ้นไปส่งน่ะดีแล้ว" 


     "แต่ว่า.."


     "อย่าดื้อเลย ไซต์ไม่ทำอะไรหรอก ไม่ขอเข้าไปดื่มกาแฟในห้องด้วย ดีมั้ย" -////- ฉ่าา พูดอะไรออกมาได้


     "ทะลึ่ง" ฉันว่าพลางเดินนำเขาไป





     "เข้ามาก่อนสิ"


     "จะให้เอาของไว้ตรงไหนดี"


     "ตรงโซฟาก็ได้ เดี๋ยวเคลเคลียร์เอง ว่าแต่ไซต์จะดื่มอะไรก่อนมั้ย"


     "ไม่เอาดีกว่าครับ กลัวอดใจไม่ไหว เดี๋ยวไม่ได้กลับกันพอดี"


     "คนบ้า" ขยันจีบ ขยันหยอดจริงๆ เลย




     "งั้นกลับดีๆนะคะ ขับรถระวังด้วยนะ มันอันตราย" ฉันเกาะประตูบอกเขาอยู่หน้าห้อง


     "ให้รางวัลก่อน อุตส่าห์พาไปเที่ยว" ไม่พูดเปล่า มือแกร่งเอื้อมมือมาดึงฉันที่เกาะประตูอยู่เข้าไปกอด หน้าฉันซบอกเขา 


     "หอมแบบนี้ไม่ต้องอาบน้ำก็ได้นะเนี่ย หึๆ"


     "นี่ อย่ามาแกล้งนะ กอดเสร็จก็กลับได้แล้ว ดึกแล้ว" ฉันกอดตอบเขา แล้วดันไซตัสออกช้าๆ พลางบอกลา


     "ครับ ฝันดีนะเคล" เขายีหัวฉันก่อนไปแล้วจุ๊บลงที่หน้าผากฉันเบาๆ




     จุ๊บ


     

     "อื้อ พอแล้ว" ฉันว่าเสียงอู้อี้ แล้วดันเขาให้เดินไป ยืนมองจนเขาเข้าไปในลิฟต์ เห็นแบบนั้นเลยจะกลับเข้าห้องตัวเองบ้าง




     หมับ ปึก


     "โอ๊ยย.." อยู่ๆ ก็มีแรงกระชากฉันจากด้านหลัง จนฉันเซไปซบเขา


     ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองแล้วพบว่าเป็นเจย์ได! เขามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง แล้วกลิ่นเหล้าหึ่งแบบนี้อีก ไปดื่มที่ไหนมากันนะ


     "ปล่อยนะ!" ฉันดิ้นเพื่อให้หลุดออกจากพันธนาการ แต่ยิ่งฉันดิ้นเท่าไหร่เขาก็ยิ่งกอดฉันแน่นมากขึ้นเท่านั้น


     "เจย์ ปล่อย อย่ามาทำแบบนี้กับเคลนะ"


     "หึ ทำไม ทีเมื่อก่อนนี่ชอบไม่ใช่เหรอ ให้ฉันกอด ให้ฉันอยู่ใกล้ๆน่ะ" เขาพูดทั้งที่ยังกอดฉันแน่นอยู่อย่างนั้น


     "นั่นมันเมื่อก่อน มันเป็นอดีตไปแล้ว!" ฉันว่า ใช่ เรื่องของเรามันเป็นอดีตไปแล้ว ฉันตัดใจจากเขาแล้ว เขาก็รักกับยัยนั่นแล้ว แล้วจะมายุ่งอะไรกับเธออีก


     "หึ อดีตเหรอ ใช่สิ ตอนนี้มีคนใหม่แล้วนิ" เขาว่าพร้อมกับจับฉันให้หันมาเผชิญหน้ากับเขา เขาว่าพลางเอานิ้วมาเกลี่ยแก้มฉันเบาๆ




     พรึ่บ!



     ในตอนที่เขาทำ ขนฉันลุกไปหมด ไหนจะสายตาของเขาอีก เขารู้ ว่าฉันแพ้สายตาของเขา ฉันไม่มีทางต้านทานสายตาของเขาได้เลย ไม่เคยทำได้


     "เธอกับมันเป็นยังไงกันบ้างล่ะ รักกันไปถึงขั้นไหนแล้ว.. หึ ไหนบอกว่ารักฉันนักหนาไง ตัดใจง่ายจังเลยนะ" เขาเค้นเสียงพูด แล้วส่งยิ้มร้ายมาให้ฉัน


     "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนายไม่ทราบ" ฉันเชิดหน้าบอกเขาไป เขาทำฉันเสียใจขนาดนั้น ยังจะมายุ่งอะไรกับฉันอีกล่ะ เขาไม่มีสิทธิ์นะ


     "หึ เกี่ยวสิ เพราะถ้าหากว่าเธอเป็นของมัน เธอจะต้องเป็นของฉันอีกคน!"



     ________________________



     กรี๊ดเจย์ได ทำไมเป็นคนแบบนี้ห้ะ แล้วไหงจู่ๆโผล่มาหน้าห้องเค้าได้ นิสัยไม่ดีจริงๆเลย /ตีแขนป้าบๆ

     อาจจะมาช้า แต่มาชัวร์นะคะ รีดที่รัก ช่วยเป็นกำลังใจ คอยอ่านนิยายของไรท์ด้วยน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

0 ความคิดเห็น