DANGER EYES อย่าคิดมีใครนอกจากฉัน [NC]

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,793 Views

  • 7 Comments

  • 116 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    30

    Overall
    1,793

ตอนที่ 2 : มันหมายความว่ายังไง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 327
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    29 ธ.ค. 61

     "อะ ได.."


     หืมยัยนั่นเรียกเจย์ไดว่าไงนะ "ได.." งั้นเหรอ


     ชื่อนี้เป็นชื่อที่เขาไม่ยอมให้ฉันเรียก ฉันก็ไม่รู้ทำไม เมื่อก่อนฉันก็เรียกเขาได้ แต่วันหนึ่ง เมื่อฉันเรียกเขาว่า ได เขาก็โกรธฉันเป็นฟืนเป็นไฟไม่ยอมคุยกับฉันตั้งนาน ฉันใจไม่ดี แล้วคิดไว้ว่าจะไม่เรียกเขาแบบนี้อีก เพราะฉันกลัวเขาไม่คุยด้วย


     แต่ยัยนี่มันเป็นใคร ทำไมมาเรียกเจย์ของฉันแบบนี้ หึ ระวังจะโดนเจย์ของฉันส่งสายตาน้ำแข็งไปให้นะ คิคิ


     ฉันหันไปมองหนาเจย์ แต่เขาทำหน้าตกใจ เจ็บปวด ผิดหวัง


     ทำไมกัน..


     สายตานั้น มันเป็นสายตาที่ฉันไม่เคยเห็นจากเขา


     "หญ้า"  อะไรกัน รู้จักกันด้วยหรอ ฉันชักจะได้กลิ่นตุตุลอยมาแล้วล่ะ


     "ได คือว่า เรื่องนี้..."

     

     พลั่ก พลั่ก

     

     "โอ๊ะ" อยู่ดี ๆ เขาก็วิ่งไปต่อยหน้าคนที่ยัยหญ้านั่นควงมา ฉันตกใจมาก ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้มาก่อน เขาใจร้อน เกรี้ยดกราด และโมโหหนักมาก นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อ๊ะ นั่นเจย์กำลังจะเข้าไปถีบผู้ชายคนนั้นแล้ว ไม่ได้นะ


     "เจย์ หยุดก่อนเจย์ ฉันขอ.." ฉันเข้าไปดึงและห้ามเขา แต่ดูเหมือนเสียงของฉันจะดังไปไม่ถึงหูเจย์ 


     พลั่ก

     

     โอ๊ยย 


     เขาสะบัดฉันหลุด จะฉันล้มลงกระแทกพื้น ยัยนั่นพยายามร้องห้าม แต่เจย์ก็ไม่ฟังเหมือนกัน จังหวะที่เจย์หันกลับมาหลังจากซัดหมอนั่นไปแล้ว เขาทำท่าโมโห กำลังจะเดินเข้ามาหายัยหญ้าอะไรนั่น ไอ้ผู้ชายคนนั้นมันก็ลุกขึ้นมาเตรียมจะเตะเจย์ ฉันเห็นจึงรีบร้องบอกเจย์


     "เจย์ ! ระวังงง!!"


     เจย์หันหน้ากลับไป


     ตุบบบบ !


     "โอ๊ยยยย.."


     "เคล!!!!!!!"





     [Jaydaii Part]


     ตุบบบบ


     "โอ๊ยยยย.."


     "เคล!!!!!!!" นี่ยัยตัวเล็กมาได้ยังไง


     หลังจากผมได้ยินเสียงเคล ผมก็รีบหันกลับไป แต่ไม่ทัน เคลวิ่งเข้ามาบังผมจากเตะของไอ้หน้าอ่อนนั่น เธอตัวเล็กมาก แถมยังบอบบางอีกด้วย ในชีวิตเธอไม่เคยแม้แต่จะหกล้มจนได้แผลด้วยซ้ำ ยัยนี่ไม่เคยได้รับความเจ็บปวดแบบนั้นเลย


     แต่ตอนนี้ เธอกลับต้องมาเจ็บเพราะช่วยบังผมจากคนที่ผมไปหาเรื่องมัน นี่ผมทำอะไรลงไปวะเนี่ย


     "เคล เคล เคล!!!!"  ผมรีบกอดยัยตัวเล็กก่อนจะล้มลงพื้น เธอมองตาผมอย่างเจ็บปวด แล้วสลบไป 



     [End Jaydaii Part]






     "เคล ฟื้นสิ เคล อย่าเป็นอะไรนะ เคล !!" ผมรีบอุ้มเธอไปขึ้นรถเพื่อที่จะไปโรงพยาบาล ผมวิ่งสวนกับมิรา 


     "เจย์ ! ยัยเคลเป็นอะไร แกทำอะไร!!" มิราถามผมอย่างรีบร้อน คงเป็นห่วงยัยตัวเล็กไม่ต่างจากผม เธอวิ่งตามผมมาติดๆ 


     "นี่ ! เจย์ ตอบฉันมาเดี๋ยวนี้ นายทำอะไรเคล!!" มิราจับแขนผมได้แล้วชักให้ผมหันหน้าไปตอบคำถาม


     "มิ ฉันขอร้อง แกอย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ ฉันก็เป็นห่วงเคลไม่ต่างจากแก ตอนนี้พาเคลไปโรงพยาบาลก่อน แล้วฉันจะเล่าให้ฟัง นะ" เธอถอนหายใจแล้วพยักหน้า โทรเรียกพวกสตอร์มให้ขับรถมารับที่หน้าตึกคณะ



     เอี๊ยดด


     "ขึ้นมา เร็ว" สตอร์มรีบพูด






     10.48 p.m.


     "...ทำไม.."


     "มัน.. ได้ยังไง.. นายไม่.."


     เสียงเอะอะอะไรกันนะ



     โอ้ยย ปวดเอวจัง



     ฉันลืมตาขึ้นมาช้าๆ โดยที่ไม่ต้องปรับสายตาอะไรมาก เพราะในห้องนี้มืดสลัว แต่มันไม่ใช่ห้องนอนของฉัน ฉันหันไปมองรอบๆ ก็เลยเข้าใจ นี่ฉันอยู่โรงพยาบาลนี่เอง


     "ไหนนายบอกว่าเราจะไม่มีความลับกันไง!!"



     นั่นมันเสียงยัยมินี่ 



     "ฉันขอโทษ ฉันไม่คิดว่าเรื่องมันจะเป็นแบบนี้" เจย์ก็อยู่ที่นี่ด้วย


     "ทุ.." ฉันกำลังจะส่งเสียงเรียกเพื่อนๆ ของฉันด้วยความยากลำบาก แต่ก่อนที่ฉันจะทันได้พูดอะไรไป เสียงเจย์ก็ดังขึ้นมาก่อน


     "หญ้าเป็นแฟนฉันเอง.." ฉันชะงักกึกกับประโยคนั้น


     "เราคบกันตั้งแต่ฉันอายุ 13"


     "มันจะเป็นไปได้ยังไง พวกเราอยู่ด้วยกันตลอด ทำไมพวกเราถึงไม่รู้ว่านายมีแฟน" ใช่ เราโตมาด้วยกัน ทำอะไร ไปที่ไหนก็ไปด้วยกัน แล้วเขาไปมีใครตอนไหน


     "เรารู้จักกันตอนที่แม่ของหญ้า พาหญ้ามาที่บ้าน เราเจอกันเรื่อยๆ คนเราตัดสินใจคบกัน แต่มันก็แค่ไม่กี่เดือน หญ้าก็ย้ายไปเรียนต่อต่างประเทศ เธอสัญญาว่าจะกลับมา แล้วบอกให้ฉันรอ.." เธอมาก่อนฉันสินะ.. ตอนนั้นฉันยังไม่ได้สารภาพรักกับเจย์เลย ฉันเพิ่งมาสารภาพรักกับเจย์ตอนเราจบเกรด 9 ทำไมนะ ทำไมฉันถึงไม่เคยเอะใจเลย ที่แท้ เขาก็มีคนอื่นอยู่แล้วนั่นเอง


     "เธอก็รู้มิ ว่าสำหรับฉัน คำสัญญามันมีค่าแค่ไหน หญ้าบอกให้ฉันรอ ฉันก็รอ แต่ฉันไม่คิดว่าจะเจอเธอมากับไอ้หน้าไหนก็ไม่รู้" เจย์พูดอย่างหัวเสีย เขาคงโกรธมากสินะ ทั้งๆ ที่รอมาขนาดนี้แล้วนี่ 


     คงมีแค่ฉันนี่แหละมั้ง ที่โง่ซะจนคิดไม่ได้ ทั้งๆ ที่ถ้าเป็นคนอื่น ก็คงจะหลงรักฉันไปแล้ว ฉันแค่คิดว่าเขาใจแข็ง คิดว่าวันหนึ่งจะละลายน้ำแข็งในใจเขาได้ ฉันนี่มันโง่จริงๆ เลย



     ฮึก



     คิดไปแล้วขอบตาก็ร้อนผ่าวขึ้นมาทันที ทั้งๆ ที่ฉันทุ่มเทเพื่อเขามาขนาดนี้แล้วแท้ๆ ฉันไม่เคยเตรียมใจเรื่องเขาซะด้วยสิ 


     จากที่จะเรียกเพื่อนๆ กลับกลายเป็นนอนหันหลัง แล้วแกล้งหลับต่อไป พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มล้นทำนบไหลออกมาช้าๆ


     "แต่แกก็รู้ ว่าเคลคิดยังไงกับแก ขนาดแกทำร้ายจิตใจเธอมาตั้งเท่าไหร่ เคลก็ยังยอม แกไม่เคยแม้แต่จะบอกเคลสักคำ แต่แกก็เลือกที่จะเงียบ ทำเหมือนให้ความหวังเคล แกทำแบบนี้ทำไมวะเจย์ แกไม่สงสารเคลบ้างเหรอวะ!!!" เทนโทที่เงียบมานานเอ่ยขึ้นอย่างโมโห 


     "..."


     "นั่นสิ แกทำแบบนี้ทำไมวะ" สตอร์มที่เห็นด้วยกับเทนโท เอ่ยด้วยเสียงต่ำ บ่งบอกถึงการเก็บอารมณ์ที่เริ่มปะทุ พร้อมที่จะเข้าหาเจย์ทันที


     "เฮ้ๆ ใจเย็นๆ ก่อนเถอะ พวกนาย" ยัยมิรีบห้ามทัพ ก่อนที่จะมีใครได้รับบาดเจ็บ


     "งั้นฉันถามแกหน่อยเถอะเจย์ ว่ายังรักยัยนั่นอยู่มั้ย" ฉัแทบกลั้นหายใจกับคำถามของยัยมิ


     "ก็รอเขามาขาดนี้แล้ว" 



     ฮึก ฮึก



     ไหลเป็นทางเลยน้ำตา ทำไมกันนะ ทำไมถึงเจ็บขนาดนี้


     "แล้วเคลล่ะ..."


     "ไม่รู้"


     "ไอ้เจย์ !!"


     "ฉันไม่รู้จริงๆ ขอโทษนะ ถ้าเคลฟื้นแล้วโทรบอกฉันด้วย" ฉันตัวแข็งเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ แล้วเอามือมาลูบหัวฉันเบา ๆ ฉันแทบกลั้นก้อนสะอึกไว้ไม่ไหว



     ฮึก



     "ฉันขอโทษ" เจย์ก้มลงมาพูดข้างๆ หูฉัน แล้วเขาก็ผละออกไป


     เขาออกไปจากห้องแล้ว เขาไปแล้ว ทำไมนะ ทำไมมันถึงเจ็บได้ขนาดนี้ ฮึก เจ็บจังเลยนะ หัวใจ เขาไม่เคยรับรักฉันไม่เป็นไร แต่ความจริงที่ว่าเขายังรอคอยใครนั้น มันทำร้ายใจฉันจนยับเยินไปหมด คำปฏิเสธของเขาในวันนั้นวนเวียนอยู่ในหัวฉันเต็มไปหมด



     'เคล เธออย่ารักฉันเลย เราเป็นเพื่อนกันมันก็ดีอยู่แล้ว ฉันไม่อยากเสียเธอไป'



     เพราะแบบนี้สินะเขาถึงปฏิเสธฉัน เพราะเขามีใครอยู่แล้ว เพราะหัวใจของเขาไม่เคยมีที่ว่างให้ฉัน เขารอเธอมาตลอด แล้ววันนี้ที่เธอกลับมา ยังจะมีเหตุผลอะไรที่เขาจะไม่กลับไปหา การกระทำของเขาในตอนนั้น มันยิ่ทำให้ฉันแน่ใจ ว่าเขาพร้อมที่จะกลับไปหาเธอ ไม่งั้นคงไม่เข้าไปต่อยคนที่ยัยนั่นพามาหรอก


     ตึก ตึก


     "เคล.." 


     "มิ" ฮึก แค่เห็นหน้ามิรา ฉันก็เก็บน้ำตาไม่ไหวอีกต่อไป พังไปหมดแล้ว ความรู้สึก


     "เคล ไม่เป็นไรนะ แกยังมีพวกฉันอยู่ตรงนี้" มิราพูด พลางเข้ามากอดปลอบฉัน ตามมาด้วยสตอร์ม และเทนโน 


     เราเป็นเพื่อนที่คบกันมาทั้งชีวิต พวกเรามีกันอยู่แค่นี้ ใครรู้สึกแย่แค่ไหน ทำไมจะดูไม่ออก เราสี่คนกอดกันกลม ฉันร้องไห้สะอึกสะอื้นไม่หยุด


     "ฉันจะไปกระทืบไอ้เจย์เองเคล" เทนโนพูดกัดฟัน พร้อมทั้งลูบหัวฉันไปด้วย


     "ไม่เอา ฮึก มะ ไม่เอานะโน ฮึก ฉันไม่อยากให้เจย์เจ็บ" ฉันร้องไห้ฟูมฟาย


     "เธอเสียใจขนาดนี้ มันยังไม่มาหาเธอเลย แล้วเธอจะห่วงมันทำไมอีกวะเคล" สตอร์มที่เป็นคนอารมณ์เย็นที่สุดในกลุ่มพูด ถ้าถามว่าใครห่วงฉันมากที่สุด ก็คงจะเป็นสตอร์ม เขารักฉันเหมือนน้องสาวของเขาเลย


     "แค่มีพวกแกฉันก็มีความสุขแล้ว ฮึก แค่นี้ สบายมาก" ฉันยิ้มทั้งน้ำตา ใครบอกคนรวย ๆ จะไม่มีเพื่อนแท้ ฉันนี่ไง โชคดีที่มีพวกลิงพวกนี้อยู่เคียงข้าง


     "ไม่ต้องไปเสียใจนะเคล สวย ๆ อย่างแกหาคนใหม่ได้ดีกว่านี้แน่ ฮึก ฉันรับรอง" มิราที่ว่าแข็งแกร่ง เห็นฉันร้องไห้เมื่อไหร่ ยัยนี่ก็คอยร้องไห้ตามฉันอยู่เรื่อยเลย ทุกคนรักฉันมากขนาดนี้ แล้วฉันจะไม่รักตัวเองได้ยังไงล่ะ 




     ตลอดเวลา 1 อาทิตย์ที่ฉันอยู่โรงพยาบาล เจย์ไม่มาเยี่ยมฉันเลย ไม่แม้แต่จะโทรมาถาม เขาเงียบหายไป ทั้งมิรา สตอร์ม และเทนโน ที่คอยผลัดกันมาเฝ้าฉันเพื่อไม่ให้ฉันเหงาและอยู่คนเดียว ก็ไม่มีใครพูดถึง 


     วันนี้ฉันมาเรียนสาย พวกนั้นบอกว่าจะรอมาพร้อมฉัน แต่ฉันอยากให้พวกนั้นมาเรียนก่อน จะได้จดเลคเชอร์เผื่อฉันด้วยที่แรกพวกนั้นโวยวายใหญ่เลย แต่ก็จำใจยอมมาเรียนก่อน เพราะขัดคำสั่งฉันไม่ได้ ถึงเราจะเป็นเหมือนเพื่อนกัน แต่พวกนั้นก็ดูแลฉันเหมือนกับเจ้าหญิงเลยล่ะ โดยเฉพาะยัยมิรา รายนั้นห่วงฉันยิ่งกว่าอะไรดี


     "เอ๊ะ สมุดเลคเชอร์ฉันอยู่ไหนนะ" ฉันค้นหาสมุดในกระเป๋าสะพาย แต่ของรกมาก สงสัยกลับบ้านไปต้องไปรื้อแล้วจัดกระเป๋าใหม่สักหน่อยละ



     พลั่ก ตุ๊บ 



     "โอ๊ย ว๊ายยยย" ฉันมัวรีบเดินทั้ง ๆ ที่ก้มหาสมุดในกระเป๋า ไม่ได้มองทางเลยเผลอชนกับอะไรสักอย่างเข้า เซจนแทบล้ม ฉันหลับตาปี๋ เตรียมตัวรีบความเจ็บเต็มที่



     ตึก ตึก ตึก



     "เอ๊ะ ไม่เจ็บแฮะ" ฉันลืมตาขึ้นมาแล้วพบใบหน้าที่หล่อ เอ๊ะ ไม่สิ  จะเรียกว่าอะไรดีล่ะ หน้าเรียว จมูกโด่งได้รูป ปากเขาแดงเหมือนเชอรี่เลยอะ ไหนจะตาหวานๆ ที่จ้องมาที่ฉันอีก



     ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก



     ฟุ่บ ปึก



     อยู่ดี ๆ เขาก็ดึงฉันเข้าไปซบอกของเขา 


     "อ๊ะ คะ คุณ คุณคะ เอ่อ.." ปล่อยฉันได้มั้ย ประโยคหลังฉันไม่กล้าพูดออกไป เพราะพูดอะไรไม่ออกเลย


     "อ๋อ" เขาปล่อยมือที่โอบฉันเอาไว้ คงเพราะกลัวว่าฉันจะล้มลงไป ถ้าไม่ได้เขาฉันคงล้มลงไปบนพื้นแล้วล่ะ


     "เจ็บตรงไหนมั้ย"


     "ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่ช่วย แล้วก็ขอโทษด้วยที่ชนค่ะ" ฉันรีบขอบคุณเขาแล้วก็ขอโทษที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ เฮ้ออ ดีนะเขาไม่เป็นอะไร คิดไปแต่ก็ยังไม่กล้าเงยหน้ามอง ป่านนี้แก้มฉันคงแดงไปหมดแล้วล่ะมั้ง


     "ไม่เป็นไรเลยครับผม"เขายิ้มให้ฉันเป็นยิ้มที่แสดงความเป็นมิตรมากเลย ฉันเลยยิ้มตอบเขา แต่ก่อนที่ฉันจะได้เอ่ยอะไร ก็รู้สึกถึงแรงสั่นของโทรศัพท์ฉันในกระเป๋า




     Rrrrr....



     =TENNO=



     "ฮัลล.."


     "นี่ เคล เธอถึงไหนแล้วห้ะ เมื่อไหร่จะมาสักที เป็นอะไรไปรึเปล่า อยู่ไหน ให้ฉันไปรับมั้ย"  อื้อหืออ รัวมาเป็นชุดเลยเทนโน


     "ใจเย็น ๆ นะโน เคลกำลังไป จะถึงแล้ว อยู่ตึกวิศวะแล้ว" ฉันรีบบอกก่อนที่เทนโนจะโวยวายไปมากกว่านี้ อันที่จริง พวกเราทั้งห้าคนเรียนบริหารเหมือนกัน ตึกคณะเราก็อยู่ใกล้ตึกวิศวะ ปกติฉันก็เอารถมาจอดที่โรงรถหน้าตึก แต่วันนี้ที่จอดเต็มฉันเลยอ้อมไปจอดข้างตึกวิศวะโน่น


     "รีบมาเลย"  แน่ะ ไม่วายกำชับฉันอีกนี่เพื่อนหรือพ่อกันแน่นะ บางทีฉันก็แอบสงสัย


     "รู้แล้ว กำลังเดินเลย เดี๋ยวเจอกันนะ" ฉันบอกเทนโนแล้ววางสาย ลืมไปเลยว่ายังมีผู้ชายคนนี้อยู่ด้วย


     "ขอโทษอีกทีนะคะ เอาไว้ยังไงให้ฉันเลี้ยงข้าวขอโทษนะคะ" ฉันพูดอย่างรู้สึกผิดอีกครั้ง


     "ได้ครับ ผมไซตัส เอาเบอร์ผมไว้แล้วกัน สะดวกเมื่อไหร่ก็โทรนัดนะครับ" เขาบอกพร้อมทั้งหยิบโทรศัพท์ฉันให้ฉันปลดล็อก แล้วเมมเบอร์เขาเอาไว้เสร็จสรรพเลย


     ไลน์~


     เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น เขาหยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาดูการแจ้งเตือนไลน์ คงเป็นเพราะฉันเมมเบอร์เขา มันเลยเด้งขอเป็นเพื่อนไลน์กับเขา


     "หึ อเคดียร์งั้นเหรอ ชื่อน่ารักดีนะ" เขายิ้ม พร้อมส่งสายตามาให้ฉัน


     "งั้นฉันไปก่อนนะคะ" ฉันรีบเดินออกจากตรงนั้นเพื่อมุ่งหน้าไปเรียน


     "งั้นผมไปส่งดีกว่า"


     เขาว่าแล้วเดินมาส่งฉัน ฉันรีบไปเรียน อีกทั้งยังไม่มีอะไรเสียหาย เลยไม่ได้ว่าอะไรจนมาถึงหน้าห้องเรียน เลยบอกลาเขา 


     "ถึงแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะ" ฉันส่งยิ้มขอบคุณให้เขา เขายิ้มตอบ ยังไม่ทันจะเดินไป ก็มีเสียงต่ำเอ่ยขึ้นข้างหลังฉัน


     "ส่งเสร็จก็รีบกลับไปได้แล้ว" ฉันตกใจตัวแข็งทื่อ หันกลับไปเจอเขากับคนตัวสูงที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุด


     "งั้นไว้เจอกันนะ ผมรอคุณอยู่นะเคล อย่าลืมนัดของเรา" เขาขยิบตาให้ก่อนไป ทิ้งระเบิดไว้ข้างหลังให้กับฉัน แต่เดี๋ยวนะ ทำไมฉันจะต้องรู้สึกเกรงใจอะไรเขาด้วย เราไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ฉันเชิดหน้าหันหลังกลับเตรียมเข้าห้องเจย์กลับจับแขนฉันไว้พลางเอ่ยด้วยเสียงกดต่ำอย่างเดาอารมณ์ไม่ได้


     "มันเป็นใคร" เขาถามพร้อมกับสายตาเย็นชาแบบที่ฉันคาดเดาความคิดของเขาไม่ออก


     "..."


     "ฉันถามว่า มัน เป็น ใคร!" 



___________________________________

sds


งืออออ ถามทำไมคะเจย์ สงสัยอะไรงั้นเหรอ คิคิ 

ไรท์แนบรูปไซตัสไว้ให้นะคะ เปิดตัวมาแล้ว ไซตัสของไรท์ ขอคนละเม้นให้กำลังใจหน่อยน้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

0 ความคิดเห็น