Miss lone Era คุณหนูหลงยุค

ตอนที่ 6 : มีเพื่อนแล้ว ชัยโย!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    14 ก.ย. 63

ตีมันเลย ตีมันเลย" ชาวบ้านสั่งให้ตี้ด็กผู้ชายตัวเล็กๆ


"หยุดๆๆ นี่มันเรื่องอะไรกัน หยุดเดี๋ยวนี้นะอย่าทำร้ายเด็ก" ฉันรีบวิ่งเข้าไปห้าม และกอดเด็กคนนั้นไว้


"นี่ นี่เองเป็นใคร ออกไปประเดี๋ยวนี้" ชาวบ้านคนหนึ่งถามฉัน


"มารุมทำร้ายเด็กทำไม"


"เองก็ถามเด็กผู้นี้ดูสิว่าเขาไปทำอะไร"


"แล้วเด็กคนนี้ไปทำอะไรให้ล่ะ"


"ก็มันมาโขมยขนมร้านข้าน่ะสิ" เจ้าของร้านขายขนมออกมาพูด


"เอาตัวมันมานี่" ชายคนหนึ่งบอก


" อย่าๆ ถือว่าสงสารลูกข้าเถอะ ลูกข้าแค่หิวเลยวิ่งมาโขมย" หญิงชราคนหนึ่งที่อ้างว่าเป็นแม่ของเด็กคนนี้ออกมาพูด


"คงเป็นกลอุบายของเองล่ะสิยายนวม เจ้าคงสั่งให้ไอ้เจียกมาโขมยขนมข้าไปให้เจ้าล่ะสิ" ทุกคนหันไปมองหญิงชราด้วยสายตาอาฆาต


"ใช่แล้ว มันเป็นอุบายของข้าเอง ปล่อยลูกข้าไปเถอะ" หญิงชราขอร้อง อ้อนวอนให้ชาวบ้านปล่อยลูกของเขา


"จับตัวยายนวมไว้"

"อย่า อย่า ฉันขอเถอะ ถือซะว่านี่เป็นคำขอจากฉัน ปล่อยทั้งสองคนไปเถอะ" ฉันอ้อนวอนขอร้อง


"อย่าสนกะไรใคร จับตัวยายนวมประเดี๋ยวนี้


"ได้โปรดเถอะ ฉันขอร้อง ฉันไหว้ล่ะจ่ะ" ฉันยกมือไหว้


"ข้าจะเห็นแก่แม่หญิงผู้นี้ ข้าจะลงโทษเจ้าสถานเบา" ชายคนหนึ่งกล่าว


"ขอบคุณจ่ะ" ฉันตอบกลับชาวบ้านคนหนึ่ง ซึ่งฉันคาดว่าน่าจะเป็นผู้ใหญ่บ้าน แล้วหญิงชราคนนั้นก็ถูกเขาเฆี่ยนจนหลังลาย จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันกลับ แล้วฉันก็ช่วยพยุงหญิงชรากลับบ้าน


"แม่ แม่ เจียบขอโทษ" เด็กทีี่ฉันได้ช่วยเอาไว้ก็วิ่งไปกอดแม่แล้วน้ำตาก็ไหลอาบแก้ม


"ข้าบอกเองแล้วว่าอย่าโขมย" หญิงชราผู้นั้นบอกลูกของตน


"เจียบไม่อยากเห็นแม่ต้องทนหิวเจียบเลยไปโขมยมาให้แม่" เขาพูดพรางร้องพราง


"ถือว่าเป็นครั้งแรกแม่จะอภัยให้เอง แล้วต่อไปเองอย่าทำอีกล่ะ"


"เจียบสัญญาจะแม่"


"เจียบขอบคุณพี่สาวที่ช่วยเจียบนะ" เด็กคนนั้นหันมาไหว้ฉันพร้อมกล่าวคำขอบคุณ


"จ่ะ เจ้าชื่อเจียบหรอ" ฉันถามเด็กคนนั้น


"ใช่แล้วจ่ะ ส่วนแม่เจียบชื่อนวมจ่ะ ว่าแต่พี่สาวชื่อกะไรรือ" เจียบย้อนถามฉัน


"เอ่อ.. พี่ชื่อพริ้มจัง"


"สวยแล้วชื่อยังเพราะอีก" เจียบชมฉัน


"ปากหวานจังเลย" เจียบยิ้มแฉ่งให้ฉัน


"งั้นพี่ไปก่อนนะ บ๊ายบาย" ฉันก็เดินลงจากบ้านของเจียบแบ้วกลับไปที่บ้านยายจิต
"วันนี้เงียบจังเลย รู้แล้วไปหาเจียบดีกว่า" ฉันก็วิ่งไปที่บ้านเจียบซึ่งห่างกันประมาณ 500 เมตร


"เจียบ เจียบอยู่บ้านไหม" ฉันตะโกนเรียกเตียง


"เจียบอยู่นี่จ่ะพี่พริ้มคนสวย" เสียงตอบของเจียบดังมาจากตัวบ้าน


"ใครมาน่ะเจียบ" แม่เจียบถามเจียบ


"พี่พริ้มคนสวยมาจ่ะ" 

"พี่พริ้มไหนรือ" 

"ก็พี่พริ้มที่ช่วยเจียบไว้วันก่อนไง" 

"มาก็ดีเลย" ยายนวมพูดจบประโยคก็เดินมาหาฉัน


"เอ่อ... สวัสดีค่ะ" ฉันยกมือไหว้ยาวยนวม


"ไหว้พระเถอะจ่ะแม่หนู เข้ามาในบ้านก่อนสิ" ฉันเดินตามหลังยายนวมเข้าไปในบ้าน



"ทำไมบ้านสกปรกจัง" ฉันแอบพูดเบาๆ


"ว่ากะไรนะ" ยายนวมหยุดแล้วหันมาหาฉัน


"อ๋อ หนูบอกว่าบ้านสวยมากเลยค่ะ"  ฉันยิ้มแห้งๆ 


"นั่งก่อนสิแม่หนู" ยายนวมยกเก้าอี้มาให้ฉัน


"ขอบคุณค่ะ" ฉันนั่งลงกับเก้าอี้ให้แต่ฉันรู้สคกว่ามันไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่



"เองชื่อพริ้มใช่ไหม" 


"ค่ะ"


"ทำไมชื่อเองถึงแปลกเยี่ยงนัก" 


"หนูก็ไ่รู้เหมือนกันค่ะเป็นชื่อที่พ่อกับแม่หนูตั้งให้ค่ะ"


"แล้วพ่อกับแม่หนูเป็นใคร" 


"เอ่อ...อันนี้หนูขออนุญาตไม่ตอบนะคะ" ยายนวมพยักหน้าให้ฉัน

"ว่าแต่ขอบคุณวันนั้นมากนะที่ช่วยข้ากับเจียบไว้ ถ้าเองไม่ช่วยพวกข้าก็อาจตายได้เลย" 


"ไม่เป็นไรค่ะ หนูก็แค่สงสารน่ะคะ" 


"วันนี้หนูจะมาขออนุญาตพาเจียบไปเล่นด้วยนะคะ"


"ได้เลยจ่ะ" 


"ไปเจียบ" เจียบลุกขึ้นมาหาฉัน


"ไปก่อนนะคะยายนวม" 


"อย่าซนนะเจียบ" เจียบพยักหน้าแล้วยิ้ม












..............................70%...............................

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น