Miss lone Era คุณหนูหลงยุค

ตอนที่ 2 : ย้อนยุค!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 26
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    3 ก.ค. 63

แสงสว่างส่องมายังสายตาเกิดการแยงตา ทำให้ฉันตื่นขึ้น บนที่นอนที่แสนจะทำให้ฉันเจ็บปวดเหนื่อยไปทั้งตัว



"ทำไมมันรู้สึกแสบตาและปวดเหมื่อยไปหมดทั้งตัวเลย" ฉันตื่นขึ้นแล้วมองไปรอบๆ เห็นผู้คนกำลังจ้องมองฉันอยู่รอบ 


"ว๊ายยย นี่มันอะไรกัน ฉันอยู่ที่ไหนเนี่ย!!" ฉันเห็นคนมองฉันแล้วฉันก็ขยับออกมาห่างๆพวกเขาแล้ววิ่งหนี



"เองจะไปไหนรือ" หญิงวัยกลางคนหนึ่งเรียกฉัน 



ฉันหันหลังมอง หยุดวิ่งนึกสักพัก แล้วก็วิ่งไปหลบอยู่ที่กระท่อมหลังหนึ่งเล็กๆ ผุพังจบเกือบหมด



"นี่ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง" ฉันมองไปรอบๆแล้วสั่นไปทั้งตัวเพราะกลัวว่าโดนใครลักพาตัวมาหรือเปล่า



"แม่อยู่ไหนคะ แม่ๆ" ฉันเรียกหาแม่อยู่ตั้งนานสองนานแต่ก็ไม่มีวี่แววว่าแม่จะอยู่แถวนี้เลย เำราะแถวนี้เป็นแต่ป่ามีข้าวอยู่เต็มไปหมดต้นข้าวก็ช่างสูงอร่ามตา มองไม่เห็นอะไรเลย จะหันไปทางซ้ายก็เป็นละคลองเล็กๆ พอหันไปทางขวาเห็นแต่ทุ่งนาข้าว หันไปข้่งบนก็เห็นแสงส่องสว่างลงมาจากรูที่ผุพังบนหลังคาบ้าน 



"ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ได้" ฉันนั่งคิดแล้วสักพักฝนก็ตก ฝนไหลลงมาจากรูบนหลังคาตกลงมาที่ฉันทำให้ฉันเปียกและหนาวสั่นไปทั้งตัว จนฉันได้หลับไปกับสายฝน 



                                                                                                              

                                                              






7.30 น.



"แม่คะ แม่อยู่ไหนคะ หนูคิดถึงแม่จังเลยค่ะ" ฉันร้องให้เป็นครั้งที่สองในช่วงเวลาที่ฉันได้อยู่ที่นี่



เออ~~   เออ~~~

เสียงท้องฉันร้องอย่างดัง เนื่องจากไม่ได้กินข้าวตั้งแต่เมื่อวานนี้ ฉันจึงออกไปที่ตลาดแต่ฉันเดินเร่ร่อนไปเรื่อยๆ เพราะฉันไม่รู้ว่าตลาดอยู่ที่ไหน 



"พี่คะ ที่นี่คือที่ไหนคะ" ฉันเห็นหญิงวัยกลางคนเดินผ่านฉันเลยถาม


"ที่นี่คือกรุงศรีอยุธยา" 


"กรุงศรีอยุธยาหรอคะ" 


"เจ้าได้ยินไม่ผิดหรอก"แล้วหญิงคนนั้นก็เดินจากฉันไป



"ฉันมาที่นี่ได้อย่างไร ฉันอยู่ในสมัยกรุงรัตนโกสินทร์ไม่ใช่กรุงศรีอยุธยา" ฉันมองไปรอบๆแล้วงงสักพัก จากนั้นฉันก็เดินต่อไปเพื่อนหาตลาด



"ฉันเจอตลาดแล้ว" ฉันดีใจมากรีบวิ่งไปหยิบขนมกินแล้วก็หยิบอีกเรื่อยไป 


"ทั้งหมด5 อัด" แม่ค้าบอกฉัน


"หนูไม่มีอัดค่ะ" ฉันยิ้มแห้งๆให้แม่ค้า


"เองกินขนมของข้าไปแล้ว จะมาบอกว่าไม่มีอัดได้เยี่ยงไร" แม่ค้าทำหน้าโกรธให้ฉัน


ฉันรู้ตัวว่าต้องโดนจับแน่ ฉันเลยหยิบฉกขนมให้ได้มากที่สุดเท่าที่ฉันทำได้แล้วฉันก็วิ่งหนีไป


"เห้ยๆ เองจะไปไหน มานี่ก่อนๆ" แม่ค้าวิ่งตามฉันทำให้ฉันวิ่งสุดชีวิต ฉันกลัวมากทำให้ฉันวิ่งเร็วขึ้น เร็วขึ้น


ฉันวิ่งไปเรื่อยๆจนไม่เห็นว่ามีคนตามฉัน ฉันเลยหยถดพักแล้วก็มองไปรอบๆ เห็นว่ามีกระท่อมอยู่หลังหนึ่ง ไม่น่าจะมีคนอยู่แล้ว ฉันเลยเข้าไปดู


"อี๋ ทำไมมันสกปรกแบบนี้ล่ะ" ฉันอุทานขึ้น


"มีหนูและแมลงสาบด้วย ว๊ายยย" ฉันวิ่งหนีและไล่สัตว์พวกนั้นไป



"นี่ฉันคงต้องอยู่ที่นี่จริงๆใช่ไหม" ฉันคิดในใจอยู่เพียงลำพัง



ฉันหิวเมื่อไหร่ ฉันก็จะเอาขนมที่ฉันโขมยมาออกมากินจนขนมหมดในวันถัดไป


                                                             






"โอ๊ยยยย ฉันหิวอีกแล้ว ปวดแสบท้องไปหมดละเนี่ย ตัวก็เหม็นและอึดอัดไปทั้งตัว" ฉันจึงไปหาลำธารเพื่ออาบน้ำ



"ที่นี่น้ำใสจริงๆเลย" ฉันลงไปเล่นน้ำและเดินไปเรื่อยๆก็เจอผลไม้นานาชนิด ฉันตกตลึงในความสวยงามของธรรมชาติทำให้ฉันมีความสุขมากขึ้น ฉันเก็บผลไม้และเดินป่าไปเรื่อยไป พอเย็นก็กลับ


"กางเกงฉันติดหญ้าหมดเลย ขาฉันก็แสบร้อนไปหมด" ฉันบ่นไปเพราะถูกต้นไม่ต้นหญ้าขีดข่วนจนเต็มขา





19.30น


"หนาวจังเลย" ฉันสั่นไปทั้งตัว และอากาศที่หนาวเย็นทำให้ฉันคิดถึงแม่อีกครั้ง และทำให้ฉันร้องไห้เป็นครั้งที่สาม  และฉันก็นอนหลับไป


                                                               













#ฝากติดตามตอนต่อไปและกดกำลังใจให้นักเขียนด้วนนะคะ
...................................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น