Miss lone Era คุณหนูหลงยุค

ตอนที่ 1 : สาปแช่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 24
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

บ้านพีระพันธุ์

"วันนี้จะไปดูงานเกษตรกับแม่ใหม"แม่ยิ้มแล้วก็พูดกับฉัน

"โอ๊ย... ไม่ไปหรอกค่ะ หนูไม่ชอบงานพวกนั้นค่ะ เหม็นก็เหม็น สกปรกด้วย" ฉันทำหน้าขยะแขยง

"แกรู้ไหมเมื่อก่อนนี้แม่ก็ทำไร่ทำนาเหมือนกันแหละ" แม่เล่าให้ฉันฟัง

"นี่แม่ก็เคยทำงานแบบนั้นด้วยหรอคะทำไมหนูไม่เคยรู้เลยคะ" ฉันถามแม่แล้วทำหน้าสงใส

"ก็ใช่น่ะสิ แม่เลยไปดูงานเกษตรตลอดไง" ฉันพยัคหน้าให้แม่

"งั้นวันนี้หนูขอไปกับแม่ด้วยนะคะ อยากรู้ว่าเขาทำยังไงค่ะ" ฉันพูดแล้วก็ยิ้มประกอบประโยคสุดท้ายที่พูด

"ได้เลยค่ะ ยัยคุณหนูพริ้ม" แม่พูดแล้วก็ยิ้มให้ฉัน

ศูนย์การรู้งานเกษตร

"ยัยพริ้มมาดูทางนี้สิลูก เขาปลูกผักกันแบบนี้" แม่เรียกให้ฉันไปหาแม่

"แม่คะ ทำไมมันเหม็นแบบนี้ล่ะคะ" ฉันเดินมาหาแม่แล้วเอามือปิดจมูก ทำท่าปัดยัง ปัดแมลงวันไปมา

"คุณหนูขา ที่นี่ก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วแหละค่ะ ถึงมันจะสกปรก กลิ่นเหม็น ก็ล้างออกได้นะคะ และก็ได้เงินมากด้วยค่ะ" ดีนคนทำงานที่นั่นบอกให้ฉัน

"นี่แก แกกล้ามาเถียงฉันได้ยังไง" ฉันตอบกลับดีนคนทำงานที่นั่นอย่างรวดเร็วและทำหน้าโกรธมาก

"ฉันไม่ได้เถียงนะคะ ฉันพูดความจริงค่ะ" 

"นี่แก แก ออกไปเลยนะ ฉันไปลาแกออก" ฉันโมโหมากเลยไล่ดีนออกเลย

"คุณไม่มีสิทธิ์จะมาไล่ฉันออก เพราะคุณไม่ใช่เจ้าของที่นี่" ยัยดีนลักขึ้นแล้วตอบกลับฉัน

"แม่คะ แม่ต้องไล่มันออกนะคะ มันรังแกหนูค่ะ" ฉันหันไปกอดแม่แล้วทำตาอ้อนๆให้แม่

"ออกก็ออกค่ะ ดิฉันก็ไม่อยากจะมีเจ้านายแบบนี้หรอกค่ะ" ดีนสะบัดหน้าแล้วก็หันหลังเดินออกไปจากศูนย์การเรียนรู้งานเกษตร

"ออกไปเลย ชิ่วๆถ้าไม่มีแกก็คงจะดีมาก" ฉันขมวดคิ้วแล้วหัวเราะอย่างสะใจสองถึงสามครา

"ท่านเทวดา เจ้าที่เจ้าทางเจ้าขา ฉันขอให้ยัยคุณหนูพริ้มได้ตกระกำลำบาก เพื่อที่คุณหนูจะได้รู้ถึงการที่พวกฉันต้องทำงานแบบนี้นี้เจ้าคะ" ดีนจึงไปสาปแช่งฉันที่ศาลพระภูมิข้างถนน

พอดีนอธิฐานเสร็จก็มีลมพัดแรงโชยมาเป็นสัญญาณว่าเทวดา เจ้าที่เจ้าทางรับรู้แล้ว ดีนจึงยิ้มและเดินกลับบ้าน

บ้านพีระพันธุ์

"ยัยพริ้ม ทำไมแกทำตัวแบบนั้น ทำไมแกไปไล่เขาออก แกรู้ไหมแกทำแม่ตะลึงเลยแม่เลยหยุดเงียบไปเนี่ย" แม่ตำหนิฉันที่ฉันทำตัวไม่ดี แต่ฉันก็ทำเป็นไม่สน แล้วเดินขึ้นห้องไป

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น