Oh!! I fell in love with you หลงรักเธอเข้าแล้วไง

ตอนที่ 7 : งานแต่ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    28 มิ.ย. 63

งานแต่งงาน


ฉันยังไม่รู้เลยว่าฉันจะทนอยู่กับนายวีได้นานแค่ไหน แล้วถ้าอยู่ๆกันไป นายวีเกิดรักฉันขึ้นมาล่ะ หรือถ้าฉันรักนายวีขึ้นมาล่ะ "ฉันคิดอะไรเนี่ย" แล้วฉันก็ตบปากตัวเองสองสามครั้ง


ทำไมฉันต้องแต่งกับนายวีด้วย ถ้าเป็นคนอื่นที่ไม่ใช่นายวีฉันก็อาจอยากแต่งด้วยก็ได้ "ฉันได้แต่คิดเพ้อเพียงในใจ



แล้วก็มีเสียงมาขัดฉัน



"มีม เสร็จหรือยังลูก เร็วๆหน่อยงานจะเริ่มแล้ว" เสียงแม่เรียกให้ฉันเร่งมือแต่งตัวไปงานแต่งในวันนี้!!


"เสร็จแล้วค่ะ" แล้วฉันก็เดินออกมาจากห้องแต่งตัว ฉันแต่งตัวด้วยชุดสีขาวมีเงาระยิบระยับช่างสวยงาม


"ลูกสาวแม่นี่ก็สวยไม่ใช่เล่นเลยนะ" แม่พูดแล้วก็ยิ้มให้ฉัน


แต่ฉันก็แค่ยิ้มเฉยๆ ยิ้มแบบไม่มีความสุขที่ได้แต่งงาน มีความเครียดอยู่ในสมองเต็มไปหมดแต่ก็ไม่มีที่ระบาย


"ไปกันเถอะ"

"ค่ะ" 


จากนั้นฉันกับแม่ก็เดินมาร่วมงานพร้อมกับยัยมิ้นท์เป็นเพื่อนเจ้าสาว


"แขกผู้มีเกียรติทุกท่าน บัดนี้เจ้าสาวและเจ้าบ่าวได้มาถึงแล้ว ถึงเวลาที่ทุกคนรอคอยกันมานานแล้ว" ผู้กล่าว กล่าว


เมื่อทำพิธีแต่งงานเสร็จแล้ว ก็ถึงเวลาส่งเข้าหอ 


"ฉันว่าเดี๋ยวอีตาบ้านี่ต้องคิดทำอะไรฉันแน่เลย" ฉันคิดในใจแล้วก็ทำหน้ากลัวๆ


"ห้ามเปิดประตูจนกว่าพรุ่งนี้เช้านะ แม่ฝากหนูมีมด้วยนะตาวี" เสียงแม่พูดเพราะๆ แล้วยิ้มให้กับนายวี


"ทีอย่างนี้นี่พูดดีกับคนอื่นดีจังแม่" ฉันพูดเบาๆ


"แกว่าอะไรนะยัยมีม" 


"เปล่าค่ะๆ" ฉันรีบตอบแม่โดยเร็ว


"นายนอนห้องนี้ฉะนจะไปนอนห้องอื่นนะ" ฉันก็รีบเดินออกจากห้อง


"เดี๋ยวก่อนสิ จะไม่นอนกับฉันหรอ" นายวียิ้มกวนๆให้ฉัน 


"ไม่ มี ทาง" แล้วฉันก็เปิดประตูเดินออกไป แล้วปิดประตูห้องอย่างดัง


"ทำไมฉันต้องมาแต่งงานกับไอ้ผู้ชายบ้ากามแบบนี้ด้วยเนี่ย" ฉันมองตัวเองที่กระจกแล้วก็พูดกับตัวเอง


ก๊อกๆ ก๊อกๆ 


"ใครมาเคาะประตูห้องฉันเนี่ย ต้องเป็นนายวีแน่ๆเลย" ฉันจึงไปมองที่รูของประตู


"นี่เธอ เธอมาเก็บของเธอของเธอไปด้วย ฉันจะวางไว้ตรงนี้นะ" นายวีวางเสื้อผ้าฉันไว้หน้าประตูแล้วก็เดินกลับห้องไป


"อี อีตาบ้า" ฉันทำหน้าโมโหแล้วก็บ่นไปเก็บเสื้อผ้าไป แล้วก็เข้าห้องปิดประตูห้องอย่างดี


นายวีมองจากห้องตัวเองแล้วก็ขำฉันแต่ฉันก็ไม่เห็นว่านายวีมองฉันอยู่ฉันจึงเก็บของสะบัดไปมาขนเก็บเสร็จ


เอกอี้เอ้กเอ๊ก เอกอี้เอ้กเอ๊ก


เสียงนาฬิกาที่อยู่ในห้องดังลั่นบ้าน แต่ฉันก็ยังคงหลับใหลและน้ำลายไหลโดยไม่ได้ยินเสียงใดๆ


นายวีตื่นขึ้นมาแล้วก็แอบมาดูฉันที่ห้อง นายวีเปิดประตูห้องแล้วก็เห็นฉันอนหลับเป็นตายน้ำลายไหลอยู่ นายวีจึงปลุกฉัน


"นี่เธอ เธอ ตื่นได้แล้ว จะบ่ายอยู่แล้ว" 


"ห้ะ จะบ่าย" ฉันรีบลุกขึ้นแล้วดูนาฬิกา


"นี่นาย นายแกล้งฉันหรอ" ฉันลุกขึ้นแล้วจะเข้าไปตบนายวี


" เดี๋ยวๆ เธอไปล้างหน้สก่อนไป น้ำลายนี่ติดตั้งแต่ปากไปยังหน้าผากและคางหมดแล้ว" นายวีพูดไปขำไป


"เห้ยยย ทำไมฉันสกปรกขนาดนี้เนี่ย เป็นไปได้ยังไง" ฉันรีบวิ่งไปที่ห้องน้ำ ส่องกระจกแล้วเป็นแบบที่นายวีพูดจริงๆ แล้วฉันก็รีบล้างหน้าภายใน 1 นาทีแล้ววิ่งออกมาเคลียร์กับนายวีต่อ แต่พอมาถึงนายวีก็ได้หายลับไปกับตาไปแล้ว 


"อ้าว เห้ย ไปไหนแล้ว" ฉันส่องไปส่องมาแล้วไม่เห็นก็เลยไปอาบน้ำ


"เธอนี่จริงๆเลย" นายวีออกมาจากตู้ข้างๆทีวี แล้วก็ขำฉัน นายวีจึงเดินออกไปจากห้องของฉัน

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น