Oh!! I fell in love with you หลงรักเธอเข้าแล้วไง

ตอนที่ 4 : งานหมั้น!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    26 มิ.ย. 63

"นี่ฉันต้องหมั้นแล้วจริงๆสินะ" ฉันพูดกับยัยแพรว ยัยมิ้นท์ แล้วก็ยัยลูกเกด "ถ้าแกไม่หมั้นแล้วแกจะทำยังไงล่ะ" ยัยมิ้นท์รีบตอบกลับฉันโดยเร็ว "ใช่ แกจะทำยังไงล่ะมีม" ลูกเกดถามฉัน "ฉันก็ไม่รู้ไง เลยมาถามพวกแก" ฉันทำหน้าบึ้ง "ทำได้วิธีเดียวคือหนี"ยัยแพรวพูดแบบนี้กับฉันแล้วฉันก็นึกขึ้นได้ "ใช่หนี!!" ฉันพูดแล้วฉันก็ลุกขึ้นวิ่ง "เห้ย เดี๋ยวๆ ฉันแค่ล้อเล่น" แพรวรีบดึงแขนฉันไว้ "อ้าว แต่ฉันจะหนี" แล้วฉันก็เดินต่อไป "เดี๋ยวๆๆๆ ถ้าแกหายไปแล้วพวกฉันก็โดนด่าดิ" แพรวพยายามอธิบายไม่ให้ฉันหนี "เออว่ะ" ฉันเกาหัวแล้วก็เดินกลับมานั่งลงที่เดิม "นี่มีมฉันว่าพี่วีเขาก็หล่อ น่ารักน่าเอ็นดู ว่าแต่ทำไมแกไม่ชอบเขา" แพรวพูดแล้วก็ยิ้มพรางเขินพรางบิดตัวไปมา "ก็อีตาบ้านั่น เคย.....ไม่มีไรหรอกฉันแค่ไม่ชอบเฉยๆ" ฉันเอามือปิดปากแล้วพยายามแก้ตัว "จริงหรอ" ยัยมิ้นท์พยายามถามหาความจริง "จริงๆ" ยัยมิ้นท์เดินตามฉันทำให้ฉันต้องเดินถอยเรื่อย แล้วแม่ก็เรียก


"มีมๆ แต่งตัวเสร็จหรือยังงานจะเริ่มแล้ว" ฉันรีบเช็ดน้ำตาแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้หน้ากระจก "เสร็จแล้วค่ะแม่" ฉันเดินไปหาแม่แล้วทำหน้ายิ้มแบบไม่มีความสุข "ลูกเป็นอะไรน่ะ ร้องไห้หรอ" แม่รีบปาดน้ำตาของฉันออก ทำให้ฉันร้องไห้มากเข้าไปอีก แล้วแม่ก็จับมือฉัน "มีม มีมรู้ไหม แม่เลือกคนที่ดีที่สุดให้หนู แม่มองดีแล้วว่าตาวีเป็นคนดี สามารถดูแล ปกป้องหนูได้ หนูเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่ เป็นแก้วตาดวงใจของแม่ แม่ก็รักหนูเสมอแหละ แม่ไม่ได้ต้องการจะบังคับหนูหรอก แต่แม่เห็นว่าตาวีสามารถดูแลหนูได้นะ แม่ขอให้หนูอย่าเข้าใจผิดที่แม่ให้หนูแต่งงาน" แม่กอดฉันแล้วก็ร้องไห้กับฉัน  "ไปกันเถอะ งานจะเริ่มแล้ว" แม่พูดให้ฉันแล้วก็ยิ้ม






"แม่ครับผมขอเลื่อนเวลาไปก่อนได้ไหมครับ ผมยังไม่พร้อมครับ" แม่มองหานายวีแล้วก็ยิ้ม "ไม่ได้" แม่สะบัดผมแล้วก็หันหน้ากลับไป  

"นี่ฉัน ต้องแต่งงานกับยััยบ้านั่นจริงๆหรอเนี่ย" นายวีพูแกับตัวเอง แล้วก็ทำหน้าตึงหน้าเครียด ไม่มีความสุข สะบัดหน้าไปมา "นี่ไอ้ทิน กร ชิต พวกแกว่าฉันควรทำยังไงดี" นายวีถามเพื่อนสนิททั้งสามคน "ฉันจะไปรู้หรอ ฉันไม่เคยโดนบังคับ ชีวิตฉันอิสระ" นายทินทำหน้ากวนให้นายวี จนนายวีเกือบถีบนายทิน "ฉันว่ายังไงๆแกก็ต้องแต่งงานแหละ" "ใช่ ฉันเห็นด้วย" นายกรและนายชิตต่างเห็นกันว่าควรแต่ง "เห้อ..." นายวีถอนหายใจฮีกหนึ่งใหญ่ๆ






"บัดนี้เจ้าสาวได้มาถึงแล้ว ถึงเวลาอันสมควรแล้ว" ผู้กล่าวกล่าว เจ้าสาวและเจ้าบ่าวก็นั่ง ทำอะไรหลายๆอย่างเสร็จแล้วก็ถึงเวลาสวมแหวนหมั้น "ตาวีสวมแหวนให้หนูมีมสิ" แม่ของนายวีพูดแล้วก็ยิ้มเบาๆ "ครับ" นายวีตอบแม่แล้วก็มองมาที่ฉัน แล้วนิ่งสักพัก "ตาวีสวมแหวนสิ" แม่ของนายวีเริ่มทำสีหน้าตึงเครียดกลัวว่านายวีจะไม่สวมแหวนให้หนูมีม แต่แล้วนายวีก็สวมแหวนให้ฉัน แล้วฉันก็นิ่ง "มีม มีม มีม" ฉันก็นั่งเงียบอยู่เหมือนเดิม จนแม่หยิกแขนฉันหนึ่งที "โอ๊ย...อะไรคะแม่ แม่หยิกแขนหนูทำไม หนูเจ็บนะคะ"  "รีบสวมแหวนให้ตาวีสิ" แม่พูดแล้วก็ยิ้มเบาๆให้ฉัน แล้วฉันก็สวมแหวนให้นายวี 


"เป็นอันว่า นาย วีราชิต ทีระประทีป และนางสาว มีมมิลา พันธวรากิจ ได้หมั้นหมายกันไว้แล้ว" ประธานในพิธีกล่าว








"อีกสองวันฉันก็ต้องแต่งงานแล้ว ฉันควรทำยังไงดี" ฉันมั่งมองกระจก พูดกับตัวเอง แล้วก็ร้องไห้ แล้วก็คิดได้ว่า "ฉันกับนายวีอาจเป็นคู่ชีวิตกันก็ได้" ฉันเพ้อเจ้อพูดคนเดียวไปเรื่อยแล้วก็คิดขึ้นได้ "นี่ฉันพูดอะไรลงไปเนี่ย ฉันกับอีตาบ้านั่นเป็นคู่เวรคู่กรรมต่างหากไม่ใช่คู่ชีวิต" ฉันเอามือข้างขวาตบหัวแล้วก็ตบที่หน้าผากสองถึงสามครั้ง แล้วก็ไปอาบน้ำ



...

...

...

...

...

...

...

 #ฝากติดตามตอนต่อไป และกดให้กำลังใจนักเขียนด้วยนะคะ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น