Oh!! I fell in love with you หลงรักเธอเข้าแล้วไง

ตอนที่ 2 : อยากรู้!!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    25 มิ.ย. 63

"มีมๆเปิดประตูคุยกับแม่หน่อย" "แป๊ปนึงค่ะแม่" ฉันวิ่งมาเปิดประตูห้อง "มีอะไรหรอคะ" 

ฉันทำหน้าสงสัยที่แม่มาหาถึงห้อง "นี่มีม แกแต่งงานกับตาวีเถอะนะ ตาวีเขาเป็นคนดีนะ" แม่ทำตาอ้อนเหมือนจะร้องไห้ให้ฉัน "แต่แม่คะ หนูยังไม่จักเขาเลยนะคะ" ฉันพยายามทำให้ไม่ต้องแต่งงานกับนายวี "เดี๋ยวแม่จะให้ตาวีมารับแกไปทานข้าวเที่ยง แล้วก็ทำความรู้จักกันซะ" "ไม่เอาค่ะแม่ หนูไม่ไป" ฉันทำหน้าโกรธแม่และไม่อยากไป "ไปซะ ไปแต่งตัวเลย" ขณะนั้นก็อยากจะรู้ว่านายวีเป็นใครใช่คนที่ฉันรู้จักหรือเปล่าฉันจึงยอมไปทานข้าวกับนายวี "ค่ะแม่ เดี๋ยวหนูจะไปค่ะ" มีมรีบวิ่งไปแต่งตัวทันที







บ้านทีระประทีป


"ไม่นะครับแม่ ผมไม่ไป" นายวีปฏิเสธที่จะไปกินข้าวกันยัยมีมทันทีที่ได้ยินแม่บอก 

"อ้าว.. ทำไมล่ะ" แม่รีบถามแล้วทำหน้าสงสัย

"ยัยนั่นมันบ้าจะตายครับแม่"วีทำท่าปวดหัวเมื่อจะได้เจอกับฉันเพราะกลัวว่าจะมีเรื่องกันอีก "นี่ตาวี มาว่าหนูมีมแบบนี้ได้ยังไง หนูมีมเขาเป็นเด็กดีนะ" แม่ทำหน้าไม่พอนายวี "นายวีก็เกิดอยากรู้ว่ามีมยังจำวีได้มั้ย วีจึงยอมไปกินข้าวกับฉัน "ครับ เดี๋ยวผมจะไปครับ" นายวีเดินขึ้นห้องไปแต่งตัว




"ตาวีมารับแล้วมีม" คุณแม่พูดแล้วก็ยิ้มแฉ่งให้ฉัน "ค่ะแม่" ฉันตอบแม่แล้วก็เดินเข้าไปหานายวีแล้วนั่งรถไปที่ภัตตาคารโดยไม่พูดกับนายวีสักคำ "นี่เธอจะพูดอะไรเลยหรือไง" ฉันเงียบและทำหน้าบึ้งตึงเครียด







ภัตตาคาร...


"นี่เธอ เธอคงจะอยากแต่งงานกับฉันมากน่ะสิ" วีทำหน้าไม่ชอบฉัน "นี่คุณ ฉันก็ไม่อยากจะแต่งงานกับคุณหรอกนะ อย่าคิดไปเอง" ฉันหันหน้าหานายวีแล้วก็ทำหน้าโกรธ "คนอย่างเธอนี่ไม่ชอบผู้ชายหล่อๆหรอ สมัยก่อนเห็นนี่เห็นจีบผู้ชายหล่อๆทั้งนั้น"  "นี่คุณรู้ได้ไง" ฉันสงใสว่าทำไมนายวีถึงรู้จักฉัน "ดูท่าเธอคงจำฉันไม่ได้ล่ะสิ" วีทำหน้ากวนให้ฉันสงใส "นี่คุุณคือนายวีระชิต ทีระประทีป ที่เคยเรียนมัธยมที่บางแสนใช่มั้ย" ฉันชี้หน้านายวีแล้วทำหน้าโกรธมาก "เธอจำฉันได้แล้วหรอ แล้วจำได้มั้ยว่าเคยทำอะไรให้ฉัน" นายวียิ้มกวนๆให้ฉัน "นายต่างหากที่ทำให้ฉันต้องโดนลงโทษ" ฉันโกรธนายซีมาก "ฉันจะกลับ" ฉันลุกขึ้นเดินไปหาแท๊กซี่ "นี่เธอจะรีบไปไหน มากินข้าวด้วยกันก่อนสิ แล้วเดี๋ยวฉันจะไปส่งเอง" วียิ้มอย่างสะใจประกอบกับประโยคสุดท้าย "ห้ะ ไม่มีแท็กซี่ นี่มันวันซวยอะไรของฉันเนี่ย" ฉันยืนรอแท็กซี่ "ไป เดี๋ยวผมไปส่ง" นายมือเอามือจับแขนฉันแล้วพาฉันไปขึ้นรถ "ปล่อยๆ ฉันไม่ไปฉันจะรอแท็กซี่อยู่ตรงนี้" ฉันพยายามเอามือนายวีออกจากแขนฉัน "ขึ้นรถ" ฉันไม่ขึ้นและไม่ตอบนายวี "ไม่ขึ้นใช่ไหม ได้" นายวีขึ้นรถแล้วสตาร์ทรถ "เดี๋ยวๆคุณ" ฉันรีบขึ้นรถ "ไหนบอกไม่ไปกับฉัน" ฉันไม่ตอบตลอดทางกลับบ้าน






บ้านพันธวรากิจ


"อ้าว!!มีม ทำไมกลับมาเร็วจังล่ะลูกแล้วใครมาส่งล่ะ" แม่สงใสฉันแล้วพาฉันเข้าบ้าน "ก็อีตาคุณชายวีของคุณแม่น่ะสิค่ะเป็น...เอ่อ.."ฉันหยุดพูดเพราะกลัวเดี๋ยวแม่รู้ว่าฉันเคยมีปัญหากับวีมาก่อน "เป็นอะไรล่ะลูก" แม่เห็นฉันทำตัวน่าสงใสแม่เลยสงใสตาม "ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ หนูไปก่อนนะคะ" ฉันลุกขึ้นแล้วรีบวิ่งขึ้นห้องไป




"ทำไมแม่ต้องให้ฉันมาแต่งงานกับคนที่เคยทำให้ฉันโดนลงโทษตอนนั้นด้วยนะ"ฉันคิดในใจ 




#มีมรู้แล้วว่านายวีเป็นคู่แค้นที่เคยมีปัญหากันมาก่อน แล้วอย่างนี้ถ้ามีมต้องแต่งงานกับนายวีจริงๆมีมจะทำยะงไงล่ะ!! 





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น