Learn lover บทเรียนรักสอนหัวใจนายจอมมาร [END]

ตอนที่ 7 : Learn Lover :: Ep 06 The shameless man

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2260
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 ต.ค. 57


 



 



 

            ฉันกลับมาที่โต๊ะหลังจากตรวจสอบความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผมอีกครั้ง! คิดแล้วยังเจ็บใจไม่หาย...ไอ้เด็กบ้านั้นบังอาจมาจูบฉันต้องสองรอบ! แต่ฉันก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกนะ จูบของหมอนั่นโคตรร้อนแรงให้ตายสิเด็กบ้า!

 

            ฉันยิ้มให้คุณอาคานิชิบางๆก่อนที่จะนั่งลงตรงเก้าอี้ของฉัน

 

            เรนละสายตาจากอาหารตรงหน้าขึ้นมาสบตาฉันริมฝีปากของหมอนั้นคลี่ยิ้มบางเบาแล้วมองฉันด้วยแววตาเจ้าเล่ห์เป็นประกายจนหน้าหมั้นไส้!

 

            “เอาเป็นว่าเราจับหมั้นกันเลยดีไหมค่ะ” คุณแม่เอ่ยขึ้นก่อนที่จะหยิบแก้วพั้นมาจิบแบบสวยๆ “เจ้าเพชรนี่ก็ใกล้จะเรียนจบแล้วด้วย...ฉันกลัวว่าแกจะไปหาผู้ชายดีๆอย่างหนูเรนไม่ได้น่ะคะ”

 

            ส่งเสริมกันเหลือเกิน!

 

            “ผมว่าก็ดีนะครับ...เจ้าเรนของผมนี่ก็ลัลล้าใช่ย่อย ผมล่ะกลัวเหลือเกินว่ามันจะไปทำผู้หญิงท้องเข้า”

 

            “โถ่! ป๊าผมไม่พลาดหรอก...ผู้หญิงที่จะมาเป็นแม่ของลูกผมนี่จะต้องดี สวย เก่ง จริงไหมครับคุณป้า” ร่างสูงหันไปขอเสียงสนับสนุนจากมารดาของฉัน และไม่ต้องถามหรอกนะว่าคุณแม่ของฉันจะรับมุกของเรนหรือไม่

 

            “ต๊าย! หนูเรนนี่ความคิดกว้างไกลจังเลย แบบนี้แหละเหมาะสมกับลูกเพชรของป้า”

 

            “แม่ไม่คิดจะถามหนูหน่อยหรือค่ะ?” ฉันเอ่ยถามออกไปเมื่อสัมผัสได้ว่าฉันนั่งไร้ตัวตนบนโต๊ะนี้มานาน คุณแม่นี่ก็ไม่คิดจะปรึกษากันเลย

 

            “อ้าว พี่สาวทำไมพูดแบบนี้ล่ะครับ” เรนทำหน้าตาใสซื่อดูน่ารักน่าเอ็นดู แต่ไม่ใช่สำหรับฉัน! หมอนี่ต้องมีแผนอะไรบางอย่างแน่ๆ “เมื่อวานก่อนพี่ยังมาสารภาพรับกับผมอยู่เลยไม่ใช่หรอครับ”

 

            “ห่ะ!” นี่คือเสียงอุทานที่หลุบออกมาจากปากแต่ละคนและรวมถึงฉันด้วย ฉันไปสารภาพรักกับอีตานี่!...ตอนไหน!?

 

            “ผมยังไม่ทันพูดอะไรเลยนะ พี่ก็ยัดจดหมายใส่มือผมแล้วก็วิ่งหนีไปเลย” เรนเล่าด้วยใบหน้าเศร้าสร้อยพร้อมกับทำเสียงสะอื้นกระซิกๆราวกับผู้หญิงเสียพรหมจรรย์!

 

            “จริงเหรอยัยเพชร” คุณหญิงอรุณทิพย์หันมาถามผู้เป็นลูกสาว

 

            “แม่เชื่อละครน้ำเน่าของหมอนี่เหรอ -*-”

 

            “ทำไมพี่สาวต้องพูดแบบนั้นด้วยล่ะครับ!” ร่างสูงเอ่ยดวงตาสีดำสนิทของเขาดูหม่นหมองลงอย่างเห็นได้ชัด “พี่สาวน่ะใจร้ายที่สุด! มาเล่นกับความรู้สึกของผมได้ยังไงครับ คนสวยนิสัยไม่ดี! T^T

 

            แปะๆ เอาออสก้าไปเลยดีกว่าค่ะ!

 

            “โอ๋ๆ หนูเรนจ๊า” การแสดงละครนั้นได้ผลดีมากเมื่อใช้กับแม่ของฉัน “หนูเรนไม่ต้องกังวลนะคะ ยัยเพชรไม่หนีหนูไปไหนหรอก...เอาเป็นว่าแม่จะจัดงานหมั้นให้เร็วที่สุดนะจ่ะ”

 

            “จริงเหรอครับ” เรนผงกหัวขึ้นมาด้วยความรวดเร็ว ดวงตาเขามีประกายวิ้งๆขึ้นมาทันที “ขอบคุณมากนะครับ คุณแม่!

 

            เฮ้ยๆ! เรียกแม่กันแล้วหรอรีบกันไปไหม!?


            “แต่แม่

 

            “เงียบนะยัยเพชรตามฉันกลับบ้านไม่งั้นมีเรื่องแน่!

 

            ฉันบอกได้คำเดียวว่า ซวย!

 

            ฉันตวัดสายตาไปจ้องเรนด้วยความอาฆาตแค้นพิกัด ส่วนหมอนั่นก็ฉวยโอกาสที่คนอื่นเผลอยักคิ้วให้ฉันอย่างกวนๆ

 

            ฉันบอกแล้วไงว่าอีตานี่มันหน้าด้าน!!!!

 

            “ตกลงตามนี้นะครับ...งานหมั้นจะมีอีกในสองเดือนข้างหน้า” คุณอาคานิชิบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “พร้อมกับงานจับมือธุรกิจของพวกเราด้วย ดีไหมครับคุณหญิง”

 

            “ตามที่คุณอาคานิชิว่ามาเลยค่ะ ทางฉันโอเคเสมอ” แม่ตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ยิ้มเสียจนปากจะฉีกถึงหูแล้วนะ!

 

            แต่หนูไม่โอเคกับแม่ไง!

 

            ฉันได้แต่บ่นพึมพำสาปแช่งไอ้เด็กจอมเสรแสร้งนั้นอยู่คนเดียว ในขณะที่หมอนั่นยิ้มด้วยหน้าตาชื่นบาน ไม่วายแอบขยิบตาและยิ้มหยันให้ฉันด้วย

 

            เพชรคนนี้จะกรี๊ดแล้วนะ!

 

 



 

            “ทำไมทำหน้าบูดเหมือนไปกินรังแตนแบบนี้ล่ะ” ซาโยเอ่ยถามฉันด้วยใบหน้าฉงนใจ ตอนนี้พวกเรากำลังนั่งอยู่ในโรงอาหารกลางของมหาลัย ไม่อยากจะบอกว่าที่นี้มันใหญ่และไฮโซเวอร์ อธิการบดีทุ้มงบเกือบสิบล้านเนรมิตโรงอาหารนี่ขึ้นมา!

 

            เริดสุดๆ

 

            “แม่จับฉันหมั้น” ฉันตอบกลับไปด้วยความเซ็งจัดแล้วยกโกโก้ร้อนขึ้นมาจิบ โกโก้มันทำให้ผ่อนคลายขึ้นเยอะเลยล่ะ

 

            “กับใคร!?

 

            “ก็...”

 

            “กรี๊ด!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!” เสียงกรี๊ดดังลั่นของบรรดาผู้หญิงที่อยู่ในโรงอาหารดังขึ้นมาขัดจังหวะการพูดของฉัน พวกผู้หญิงทั้งหลายต่างวิ่งกรูกันมาบริเวณทางเดินตรงกลาง

 

            “นั่นไงแกเด็กพวกนั้นไง”

 

            “โอ๊ะ! โคตรหล่อเลยอ่ะแก อยากได้มาเป็นสามีจัง”

 

            “เอ๊ะ! ผู้หญิงที่เดินตรงกลางนั้นใครอ่ะ น่าหมั้นไส้จัง!

 

            “แฟนน้องเคลวินไง...น่าอิจฉาชะมัด”

 

            “น้องเคลวินมีแฟนแล้วหรอเสียดายอ๊า”

 

            “เด็กคนนั้นหน้าหวานมากเลยอ่ะ”

 

            “น้องเรนไงแฝดน้องรินเขาอ่ะ น้องโชกุนก็น่ารักนะดูสิ >///<
          

            “อ๊าย! น้องเจสัน น้องซัมเมอร์หล่อมาก ฉันจะเป็นลมแล้ว”

 

            นี่คือเสียงของบรรดาผู้หญิงเกือบเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ ที่เอาแต่พร่ำเพ้อถึงความหล่อบรรลัยของเด็กพวกนั้น พวกผู้ชายต่างก็เบะปากออกมาด้วยความอิจฉา ฉันแอบเห็นว่าเรนก็อยู่ในกลุ่มพวกนั้นด้วย ทำไมฉันไม่แปลกใจเลยนะ -*-

 

            “วุ่นวายจัง” ซาโยบ่นออกมาเบาๆ ในขณะที่ฉันพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

 

            ผู้หญิงที่นี้ส่วนใหญ่เป็นพวกคุณหนูที่เกิดในตระกูลสูงส่งทั้งนั้น แต่ดูกิริยาที่แสดงออกมาสิ...ต่ำสิ้นดี!

 

            “เหมือนชะนีร้องหาผัวเธอว่าไหม”

 

            “แรงไปนะ แต่ฉันเห็นด้วย!” ซาโยตอบรับพร้อมกับยกนิ้วโป้งให้ฉันแล้วขยิบตาให้

 

            เสียงจอแจของผู้หญิงเริ่มเงียบลงก่อนที่จะมีร่างสูงโปร่งคุ้นตามาหยุดอยู่ข้างๆโต๊ะที่เธอนั่งอยู่ การกระทำนี้เรียกเสียงฮือฮาจากผู้คนรอบข้างมากทีเดียว

 

            “สวัสดีครับพี่สาว...รู้สึกว่าเราจะเจอกันบ่อยนะครับ^^” เรนว่าก่อนที่จะถือวิสาสะนั่งลงข้างฉันอย่างหน้าตาเฉย โชกุนเพื่อนของเขาที่ฉันเจอที่ผับเองก็นั่งลงข้างๆซาโย ส่วนคนอื่นๆก็ทยอยมานั่งตรงเก้าอี้ที่เหลือ

 

            โอเค! ตอนนี้เราเด่น...เด่นมาก!!

 

            “ใครเขาอยากจะเจอนาย” ฉันพึมพำเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน

 

            เพื่อนๆในแก๊งเขาหล่อสะท้านโลกกันทุกคนเลยจริงๆ นี่พวกเขาคบกันที่นิสัยหรือหน้าตากันนี่! แถมแต่ละคนฐานะก็ธรรมดากันซะที่ไหน รวยโอเวอร์กันทุกคน -*-

 

            “พี่รินนี่ไง คู่หมั้นของผม” เรนแนะนำฉันให้ทุกคนได้รู้จัก “เธอชื่อเพชรน้ำหนึ่ง อยู่คณะเดียวกับเราอยู่ปีสาม แล้วก็เป็นป้ารหัสของผมด้วย”

 

            “สวัสดีค่ะพี่เพชร” รินแฝดผู้พี่เอ่ยพร้อมกับยิ้มจริงใจให้ฉัน คนเป็นพี่ก็ดูนิสัยดีอยู่หรอกผิดกับคนน้องลิบลับเลย

 

            “สวัสดี =_=

 

            “พี่เพชรต้องระวังเรนมากๆนะค่ะ หมอนี่น่ากลัว เจ้าเล่ห์ เจ้าแผนการ เจ้าชู้ แถมสกิลการเล่นละครของหมอนี่ก็เทพซะจนนักแสดงฮอลลีวู้ดยังอายเลยนะค่ะ

 

            ไม่ทันแล้วล่ะน้อง -*-

 

            “แหม พี่รินก็พูดเกินไป ผมไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นสักหน่อย –v-

 

            “นายมันโคตรเลวร้ายเลยต่างหาก” ทุกคนบนโต๊ะยกเว้นซาโยพูดออกมาอย่างพร้อมเพรียงกัน...ความคิดเห็นของทุกคนตรงกันหมดเลยสินะ-*-

 

            “ใจร้ายกันจัง” เรนเบะปากทำท่าทำทางให้ดูหน้าสงสารแน่นอนมุกว่ามันใช้ไม่ได้ผลโดยสิ้นเชิง มุกนี้มันเก่าไปแล้วล่ะเรน!

 

            “นี่พวกแกไม่คิดจะไปกินข้าวหน่อยเหรอ ฉันหิวนะเว้ย!” ผู้ชายหัวแดงเอ่ยขึ้นอย่างหงุดหงิดดูเหมือนว่าเขาคนนี้จะชื่อว่าเจสันนะ

 

            “นั่นสิมัวแต่จีบสาวอยู่นั่นแหละ” ผู้ชายที่นั่งข้างๆรินพูดขึ้นมาบ้าง แต่คำพูดนั้นเรียกสายตาพิฆาตจากแต่ละคนได้เป็นอย่างดีโดยเฉพาะจากเรนและโชกุน

 

            “ทีแกลากฉันขึ้นจากเตียงตั้งแต่ตอนตีห้า มาโรงเรียนแต่เช้าเพื่อมาจีบริน ฉันเคยบ่นแกไหมเคลวิน!?” โชกุนบ่นออกมายาวเหยียดพลางจ้องเคลวินด้วยสายตาประนาม!

 

            “นั่นสิครับ ลากเราไปโน่นไปนี่ พวกผมก็เหนื่อยเป็นนะ” เรนเองก็ร่วมประนามเคลวินประสานงานกับโชกุนได้อย่างดีเยี่ยม

 

            “โว๊ย!! ฉันไปก็ได้ว่ะ!” เคลวินเอ่ยออกมาอย่างหัวเสียก่อนที่จะดึงให้รินลุกขึ้นตามเขา “ไปกินข้าวกันดีกว่านะริน เบื่อคนพาล!”

 

            พวกผู้ชายทีเหลือโอ่ร้องออกมาอย่างไม่ชอบใจใส่เคลวิน เคลวินหันมาแยกเขี้ยวใส่พวกนี้ก่อนที่จะพารินไปที่อื่น...ที่แท้ก็ติดแฟนงอมแงม

 

             อ๋อ...ตอนนี้ให้ข้อคิดอย่างนึงนะ พวกคนหล่อมักจะปัญญาอ่อน -*-

    

 

 To be continued

 

 



จบตอนแล้วคุณเคลผู้น่าสงสารนานๆทีจะโพล่มา
ตอนนี้โดนรุมเละ! ฝากติดตามตอนต่อไปนะคะ^^




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #28 -@cHiLd$ (@yoonaz1) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2557 / 23:05
    สนุกอ่ะ มาต่ออีกๆ รอค่ะรอ -..-
    สู้ๆน่ะค่ะ
    #28
    0