Learn lover บทเรียนรักสอนหัวใจนายจอมมาร [END]

ตอนที่ 6 : Learn Lover :: Ep 05 Hi! my affiant

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2409
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4 ครั้ง
    31 ต.ค. 58





   


        
“บอกมาสิว่านี่คืออะไร” ประมุขหญิงของบ้านโยนนิตยสารประจำสัปดาห์ของมหาลัยซิลวามาตรงหน้าฉัน


 

            ตบสนั่น!! ดาวนิเทศและน้องเพชรน้ำหนึ่งเซเลปคนดัง อ่านต่อหน้า 13

 

            “อธิบายมา!”

 

            “ก็ยัยนั่นมันมาหาเรื่องหนูก่อน ใครจะไปก้มหัวยอมกันละแม่คำว่าศักดิ์ศรีมันค้ำคออยู่นะ” ฉันคิดเข้นเขี้ยวในใจพลางคิดว่าจะไปเล่นงานชมรมนิตยสารบ้าบอคอแตกนี่ให้ยับ! โดยเฉพาะคนเขียนคอลัมนี่พ่อจะจัดหนักจัดเต็มให้มันเละเลยคอยดูสิ!

 

            “แต่แกไปแย่งแฟนเขา...”

 

            “หนูไม่ผิด! ก็หมอนั่นเข้ามาจีบหนูก่อนถ้าเขามาหนูก็พร้อมรับด้วยความยินดี อีกอย่างนะแม่ฉันพูดเว้นวรรคชั่วครู่เนื่องจากใช้พลังเสียงเยอะเกินไปหน่อย เขาบอกว่าไม่ได้เป็นแฟนกับยัยนั่นซะหน่อยก็แค่คบเล่นๆขำๆอ่ะแม่ -*-”

 

            “คบกันเล่นๆขำๆงั้นหรอ...ฉันเกลียดคำนี้ขอแกจริงๆ” คุณหญิงอรุณทิตย์ส่ายหัวไปมาอย่างเอื้อมระอาสงสัยท่านคงจะเลี้ยงลูกแบบตามใจมากเกินไปหน่อย “งั้นหมั้นซะเลยเป็นไงจะได้หมดเรื่องหมดราว”

 

            “แต่!

 

            “แกต้องยอมแม่นัดเขามาดูตัวกับแกแล้วอย่าพูดมาก” คุณหญิงอรุณทิพย์พูดพลางมองลูกสาวแท้ๆอย่างฉันด้วยสายตาจิกกัดเต็มที่

 

            คงจะรู้แล้วสินะว่าฉันได้นิสัยร้ายกาจมาจากใคร -*-
 

            เฮ้! ตกลงจะไม่ฟังเหตุผลก็เลยใช่ป่ะค่ะ!...คุณหญิงแม่

 

            “โถ่ว แม่นี่มันยุค 3G 4G แล้วนะแม่ยังจะคลุมถุงชนอีกหรอมันเอาต์ไปนานแล้วนะแม่ เชยเวอร์”

 

            “แต่ฉันจะทำเข้าใจไหม! ไปอยู่บนห้องตอนบ่ายจะมีช่างมาแต่งหน้าทำผมให้แล้วตอนห้าโมงค่อยไปที่สถานที่นัดพบ อย่าคิดหนีเข้าใจไหม!!

 

            “ - ^ -

 

            “เข้าใจไหม!

 

            “คะ”  ฉันพยักหน้าตอบรับอย่างรัวๆพร้อมกับยิ้มให้คุณแม่อย่างประจบประแจง “ว่าแต่คู่หมั้นหนูเป็นใครหรือคะ ชื่ออะไร เขาเป็นลูกใคร รวยไหม หน้าตาเป็นยังไง  เป็นเซเลปหรือเปล่า โพรไฟล์เขาเริดไหมคะ”

 

            ฉันยิงคำถามนับสิบใส่มารดาบังเกิดเกล้า ถึงแม้จะเป็นคู่หมั้นที่ฉันไม่เต็มอยากจะได้แต่ก็ขอศึกษาหน่อยเถอะ ถ้าหล่อ ถ้ารวย แซ่บอย่าบอกใครจะได้ควงเล่นๆให้ผู้หญิงคนอื่นอิจฉา

 

            โดยเฉพาะถ้ายัยพลอยชมพูเห็นเข้าคงจะดิ้นเร้าๆอยากได้จนตัวสั่น...คงจะสะใจพิลึก!

 

            “ชื่ออะไรไม่รู้สินะ ได้ยินว่าหล่อมากคุณอาคานิชิเขาการันตีมา ตอนนี้ได้ยินมาเขาเรียนอยู่ซิลวาเหมือนกับลูกรู้สึกจะอยู่ปีหนึ่ง”

 

            “แม่ให้หนูหมั้นกับเด็กเนี่ยนะ!

 

            “ใช่นะสิ” แม่ฉันพูดราวกับมันไม่ใช่เรื่องแปลก ปกติคนเฒ่าคนแก่เขาจะถือไม่ใช่เหรอว่าผู้ชายที่เด็กกว่าจะดูแลเราไม่ได้แล้วดีอะไร!!

 

            “ไม่เอาอ่ะ” ฉันส่ายหัวปฏิเสธอย่างรุนแรง “เด็กงี้เง้าน่ารำคาญ -*-”

 

            “แกก็อย่าอคติกับน้องเขานักเลย เด็กน่ะพอได้กินแล้วจะติดใจ!” แม่ฉันพูดพลางหัวเราะคิกคัก

 

            “เหมือนที่แม่ได้กินพ่ออ่ะนะ -0-”

 

            ทันทีที่ฉันพูดจบก็สัมผัสได้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ฉันหันไปสบตากกับมารดาตัวเอง ก็ที่จะพบว่าบรรยากาศอันแสนน่าสะยดสยองมาจากแม่ตัวเอง คุณหญิงอรุณทิพย์มองฉันด้วยสายตาวาววับพร้อมกับน้ำเสียงดุๆ...

 

            “หุบปากไปเลยยัยเพชร!!!

 

 

 

 

 

            ผู้หญิงสวยสง่ากำลังยิ้มให้กับกระจกเธอสวมเดรสสั้นสีดำทำให้ผิวสีน้ำผึ้งของเธอโดดเด่น ผมสีดำสลวยถูกปล่อยลงมาคลอเคลียกับริน ทาริมฝีปากด้วยริมสติกสีพีช และปัดบรัชออนสีชมพูดบางเบา สโมกกี้อายระบายนิดทำให้ดวงตาดูโดเด่น

 

            เธอคนนั้นก็คือฉันนั้นเอง

            ไม่ค่อยหลงตัวเองเลยว่าไหม!?

 

            “ว้าว! คุณหนูสวยมากๆเลยคะรับรองเลยนะค่ะไม่ว่าผู้ชายคนไหนมาเห็นนี่ต้องตะลึงทุกคนแน่นอน!

 

            “ขอบคุณคะ” ฉันหันไปยิ้มบางๆให้กับช่างแต่งหน้าที่แม่เฟ้นหามาให้อย่างดี ต้องยอมรับในฝีมือของนางมากเซ้นต์ทางด้านนางเริดเวอร์

 

            “ขอบใจเธอมากนะนี่ค่าเสียเวลา” แม่มองฉันแล้วยิ้มอย่างถูกใจก่อนที่จะหญิบแบงค์พันเป็นปึกๆส่งให้นาง

 

            “ขอบคุณมากนะค่ะคุณหญิง มีอะไรเรียกใช้หนูได้นะคะ” นางยกมือไหว้แล้วเดินฉับๆออกไปทันที “อืม...แต่งตัวแบบนี้ค่อยยังชั่วหน่อย”

 

            “โถ่ แม่หนูสวยอยู่แล้วทำอะไรก็สวยอยู่ยังวันยังค่ำน่ะแหละ!

 

            “ฉันก็ไม่ได้บอกว่าแกไม่สวย” คุณหญิงอรุณทิพย์ถอนหายใจ “ฉันกลัวว่าถ้าให้แกแต่งเองมันจะเหมือนไปผับมากกว่าไปดูตัวนะสิ!

 

            ป๊าด!!!! เบื่อจริงๆคนรู้ทัน! -^-

 

            “ไปได้แล้วเดี๋ยวฝ่ายโน้นจะรอนาน...”



 

 

 

 

            “มะม๊า...นี้มันจะสิบนาทีแล้วนะพวกนั้นยังไม่มาอีกอ่า”

 

            ฉันครางเสียงยาวแล้วเท้าคางกับโต๊ะด้วยความเซ็งจัด บ้าชะมัดหม่อมแม่ไม่รู้จะรีบไปไหนพมาก่อนเวลานัดตั้งยี่สิบนาทีแล้วนี่ก็เลยเวลานัดมาสิบนาทีแล้วพวกอาคานิชิอะไรนั้นไม่ให้โพล่หัวมาให้เห็นซักตัว!

 

            ฉันหันไปมองมารดาที่นั่งอยู่ข้างๆเอาแต่เล่นโทรศัพท์ไม่สนใจลูกที่นั่งหัวโด่อยู่ข้างๆเลย!

 

            “แม่!!!!!

 

            ฉันตะโกนใส่หูของแม่บังเกิดเกล้าของตัวเอง คุณหญิงอรุณทิพย์เอามาทาบอกตัวเองด้วยความตกใจก่อนที่จะมองฉันด้วยสายตาคบกริบดุจใบมีด

 

            ละ...ลางไม่ดี -*-

 

            “เพชรแม่บอกแล้วใช้ไหมว่าห้ามเท้าคางอย่างนั้นมันไม่สุภาพ! แล้วไอ้อาการตะโกนโหวกเหวกโวยอย่าทำอีกนะมันส่อถึงสกุล! เป็นผู้หญิงน่ะหัดนั่งหลังตรงสิแม่เคยสอนแกหรอว่าให้นั่งหลังค่อม! นั่งให้ดีๆคุณอาคานิชิเขามาถึงแล้ว!

 

            ไงแม่ฉันแล๊ปเก่งป่ะ!

 

            “สวัสดีครับคุณหญิงอรุณทิตย์ สวัสดีจ่ะหนูเพชรน้ำหนึ่ง” เสียงทุ้มลึกดูใจดีสำเนียงไทยฟังดูแปล่งๆเล็กน้อย

 

            “สวัสดีค่ะ...คุณอาคานิชิ” ฉันยกมือไหว้คนตรงหน้าอย่างนอบน้อม ไม่ต้องบอกฉันก็รู้โดยอัตโนมัติว่าคนตรงหน้าฉันคนนี้เป็นใคร เขาดูอ่อนโยนเป็นมิตรและดูใจดีก็จริงแต่ว่าออร่าของที่แผ่ออกมามันดูน่าเกรงขามมาก

 

            “แล้วลูกชายของคุณละค่ะ!?” แม่เอ่ยถามทันทีหลังจากทักทายพูดคุยกันแล้วพอเป็นพิธี

 

            “อ๋อ! คือว่า... นั้นไงครับ!” คุณอาคานิชิผายมือไปทางทิศประตู ฉันกับคุณแม่หันไปมองทันที

 

            เฮือก!!! O_O

 

            ผู้ชายคนนั้นมัน...

 

            “สวัสดีครับคุณหญิงอรุนทิพย์ คุณพ่อพูดถึงคุณหญิงให้ผมฟังบ่อยมากเลยนะครับ...คุณพ่อบอกว่าคุณหญิงยังสวยมากอยู่เลยด้วย^0^

 

            คำชมนั้นน่ะจากใจจริงหรือเปล่า!

 

            “แหม! หนุ่มน้อยนี่ปากหวานจังเลยนะน่ารักจริงๆ” คุณแม่แก้มแดงด้วยความขวยเขินที่มีหนุ่มรุ่นลูกมาแซว

 

            “อะ...อ้าวพี่สาว!!” เรนพูดขึ้นอย่างตื้นเต้นทั้งน้ำเสียง สีหน้าและแววตาของเขา ถ้าฉันไม่ได้คิดไปเองนะ

 

            หมอนี่กำลังสนุก!

 

            “รู้จักกับหนูเพชรด้วยเหรอจ่ะ” คุณแม่เอ่ยทำพร้อมกับทำหน้างงงวยก่อนที่จะหันมามองฉันด้วยสายตาคาดคั้นสุดๆ

 

            “เอ่อก็...”

 

            “พอดีพี่เพชรเขาเป็นป้ารหัสของผมหน่ะครับ เลยรู้จักกันดี” เรนตอบด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแต่ดวงตาของเขายังไม่ยอมละออกไปจากใบหน้าฉันสักที “แต่น่าเสียดายที่เธอไม่อยากรู้จักผม...เศร้าจัง TOT

 

            ตอแหลมากบอกเลย!

 

            “เพชรแกไปทำเสียมารยาทกับน้องไว้เหรอ!

 

            “เปล่าคะแม่” ฉันตอบเสียงอ่อยก่อนที่จะตวัดสายตาไปมองเรนอย่างจิกกัดเต็มที่ หมอนี่ทำแม่ว่าฉันมาหลายรอบแล้วนะเป็นใครกันน่ะห่ะ! ถามยังทำให้ภาพพจน์ที่แสนงดงามของฉันดูไม่ดีในสายตาพ่อความอีก! หมอนี่มันเป็นตัวแห่งความหายนะชัดๆ!

 

            “อาหารมาแล้วครับ” พ่อของเรนเอ่ยเพื่อไม่ให้บรรยากาศกร่อย “ทานกันก่อนดีกว่านะครับแล้วค่อยคุยเรื่องอื่น^^

 

            “คะ/ครับ”

 

            หลังจากที่เราได้นั่งทานอาหารไปแล้วสักพักโดยมีคุณพ่อของเลยเป็นคนทำให้บรรยากาศดีขึ้นเลยๆจากตอนแรกฉันเกร็งๆเล็กน้อย ตอนนี้กลับหายเกร็งแล้ว เป็นคนที่สนุกสนานน่าคบจริงๆ

 

            ฉันวางช้อนส้อมลงทั้งๆที่อาหารยังพร่องไม่ถึงขึ้นจาน...กินไม่ลง ต่อให้อาหารจะอร่อยแค่ไหนก็เถอะแต่ถ้ามีคนมานั่งจ้องตลอดเวลาที่คุณตักอาหารใส่ปากคุณจะรู้สึกอย่างไรกันล่ะ!

 

            “หนูขออนุญาตไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ” ฉันเอ่ยด้วยน้ำเสียงสุภาพก่อนที่จะลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปทางทิศของห้องน้ำ  ฉันมองตัวเองในกระจกเพื่อเช็คความเรียบร้อยของเสื้อผ้าหน้าผม หยิบลิปสติกขึ้นมาแต้มตรงจุดเดินเล็กน้อย

 

            เพอร์เฟค!

 

            ฉันเดินออกมาจากห้องน้ำแต่ไม่ได้ทันระวังตัว!

 

            มือใหญ่ของผู้ชายเอื้อมมาปิดปากฉันก่อนที่จะลากเข้าไปที่สวนหย่อมใกล้กับห้องน้ำ ตอนนี้เป็นเวลากลางคืน แถมคุณอาคานิชิสั่งปิดภัตคารนี้โดยเฉพาะเพราะฉะนั้นจะไม่มีใครมาช่วยฉันได้เลย!

 

            เขาปล่อยฉันหลังจากที่ลากมาถึงสวน ฉันหน้ากลับไปมองหน้าผู้ชายสารเลวคนนั้นพร้อมกับหง้าปากเตรียมจะด่าแต่...

 

            “เรน!?” หมอนี่ฉุดฉันออกมางั้นเหรอ!

 

            “ใช่ครับพี่สาว^^” เรนยิ้มหวานก่อนที่จะเดินเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆ ร่างสูงคว้าเอวฉันไปโอบด้วยแขนข้างเดียวอย่างสบายๆ “พี่สาวหลบหน้าผมทำไม รู้ไหมว่าเด็กน้อยคิดถึงพี่สาวมากแค่ไหน”

 

            เรนว่าก่อนที่จะบดริมฝีปากลงมาฉันเม้มปากจนแน่นสนิทเพื่อไม่ให้ร่างสูงสอดแทรกลิ้มเข้ามาด้วยแต่เรนกลับมีความอดทนกับเรื่องพวกนี้สูงเขาค่อยๆบดขยี้ลงมาจนฉันทนไม่ไหวเผยอปากออกมาเล็กน้อยนั้นแหละคือจุดอ่อน!


 

            เรนค่อยสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปในโพรงปากของร่างบาง...ละเมียดละไมราวกับว่ากำลังลิ้มรสไอศกรีมที่ไม่อยากให้มันหมดไปเร็วๆ ค่อยๆบรรจงจุมพิตอย่างอ่อนหวานแต่ก็แฝงไปด้วยความร้อนแรง

 

            นี่เป็นจูบที่ลึกซึ้งของเรามากที่สุดเลยก็ว่าได้

 

            “ชื่นใจจัง” เรนยิ้มเจ้าเล่ห์ทันทีที่เขาถอนริมฝีปากออกไปแต่ไม่วางยังแอบมาหอมแก้มฉันอีก ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองเรนแล้วก็พบว่าลิปสติกของฉันติดอยู่บนริมฝีปากของเขาเป็นจำนวนมาก

 

            “ปากนาย...ติดลิปสติก”

 

            “ครับ!? อ๋อ! ก็เล่นจูบกันร้อนแรงซะขนาดนี้...ถ้าไม่เลอะก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงแล้วครับ^^

 

            ร่างสูงถูกปากของตัวเองเบาๆเพื่อนำคราบลิปสติกออกก่อนที่จะเดินมากระซิบที่ข้างหูฉันด้วยน้ำเสียงทุ้มสุดเซ็กซี่ของเขา

 

            “เจอกันที่โต๊ะนะครับแล้วก็...อย่าลืมเติมลิปมาล่ะมันออกหมดแล้ว : )

 

            “ตาบ้า!!!!

 

            ฉันตะโกนเสียงดังโดยมีเสียงหัวเราะของเรนดังขึ้น

 

            ผู้ชายอะไรหน้าด้านหน้าทนซะเหลือเกิน!!



 

 To be continued


 

...Talk...
เรื่องนี้พระนางโดนคลุมถุงชน!
แต่ดูเหมือนว่าพ่อพระเอกของเราจะเต็มใจมากจนหน้าหมั่นไส้นะค่ะเนี่ย -///-
       
 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #102 Sukanya Soda (@nalakmook) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 มีนาคม 2558 / 06:44
    ชอบมากสนุก
    #102
    0
  2. #77 jenjira jj jen (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 19:58
    ง่อวววววว. อกอีป้าจะแตกค่ะ นุ้งเรนรุกเร็วเว่อร์ จัดเลยค่ะนุ้งเรน ป้าเชียร์ค่ะ
    #77
    0
  3. #57 Sirigon So Kongto (@anothai-kt) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2557 / 08:47
    ท่าทางนู๋เรนจะชอบพี่สาวจริงๆนร้าาาา
    #57
    0
  4. #26 เป๊ปซี่น้อย (@pepsi06) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 24 กันยายน 2557 / 16:14
    เรนร้ายมากเลยค่ะ
    #26
    0
  5. #25 อัน (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กันยายน 2557 / 12:12
    เรนชัวร์!! รอค๊า^^
    #25
    0
  6. วันที่ 21 กันยายน 2557 / 11:21
    รออ่านต่อนะค๊าาาาาา
    #24
    0