Learn lover บทเรียนรักสอนหัวใจนายจอมมาร [END]

ตอนที่ 5 : Learn Lover :: Ep 04 Hot lad

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2384
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 ก.ย. 57













            “นี่นาย!” ฉันสะบัดออกจากอ้อมแขนแกร่งก็ที่จะชี้หน้าหมอนั่นด้วยความตกใจ...ในขนาดนี่ผู้ชายคนนั้นยืนตีหน้ามึนไม่สนใจแล้วยิ้มหวานโปรยเสน่ห์มาให้ฉัน

 

            ผู้ชายหน้าด้าน หน้ามึนขนาดนี้มีเพียงคนเดียวนั้นก็คือ...เด็กเปรตที่ชื่อเรนนั่น!

 

            Hi” เรนเอ่ยแล้วกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างอารมณ์ดีพลางเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงด้วยท่าทางชิวจัด “ดื่มด้วยกันซักแก้วไหมครับพี่สาว : )

 

            ร่างสูงยื่นแก้วบรั่นดีสีสวยมาตรงหน้าฉัน

 

            “นี่มุกจีบสาวของนายหรือไง”

 

            ฉันจีบปากจีบคอก่อนที่จะวางมือเรียวยาวของตัวเองไว้บนแผงอกของเขาลูบไล้ไปมาก่อนที่จะเขย่งตัวเล็กน้อยเพื่อที่จะกระซิบบางอย่างที่ใบหูขาวสะอาดของเขา “อ่อน :P

 

            ฉันสะบัดตัวหนีหมอนั่นหลงมาจากฟลอแดนซ์พร้อมกับมองหาซาโยไปด้วย...บ้าชิบ! เวลาแบบนี้ยัยนั่นหายหัวไปไหนกันนะ

 

            ฉันเห็นหน้าหมอนี่ก็หมดอารมณ์แล้ว

 

            หมับ!

 

            แรงคว้าแขนจากทางด้านหลังทำให้ฉันเซเล็กน้อยทำให้ฉันหันควับไปมอง ร่างสูงของเรนผลักฉันจนไปติดกับผนัง เขาพาร่างแกร่งที่สูงกว่าฉันมาบดบังไม่ให้ฉันหนีเขาไปได้อีก

 

            “แล้วแบบไหนล่ะครับที่เรียกว่าเก่ง” เรนเน้นคำว่าเก่งอย่างจงใจพร้อมกับจ้องฉันตาพราวระยับ “พี่สาวช่วยแสดงให้ผมดูหน่อยสิครับ ว่าแบบไหนถึงเรียกว่าเก่ง”

 

            “หึ! อายุยังไม่ถึงยี่สิบเลยนะ” ฉันปรายตามองเขาอย่างดูถูกดูแคลน “จะแก่แดดไปไหน”

 

            “ผมไม่คิดว่ามันแก่แดดนะครับ...ก็แค่เป็นเด็กที่อยากรู้อยากเห็นเท่านั้นเอง ไม่ทราบว่าพวกผู้ใหญ่อย่างพี่จะช่วยสอนให้หน่อยได้ไหมล่ะครับ^^

 

            ร่างสูงเอ่ยด้วยรอยยิ้มพราวก่อนที่จะใช้ท่อนแขนตวัดร่างฉันให้เข้าไปในอ้อมอกแกร่ง เขารูปร่างบอบบางละหม้ายคล้ายผู้หญิงอยู่ก็จริงแต่เมื่อเราอยู่ใกล้ชิดกันขนาดนี้ฉันสัมผัสได้ถึงกล้ามเนื้อที่อยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาว

 

            หมอนี่ซ่อนรูปเห็นๆ!

 

            “อย่ามาทำรุ่มร่ามกับฉันนะ!” ฉันพยายามผลักหมอนี่ออกแต่กายแกร่งกลับหนักอึ้งจนไม่อาจผลักเขาออกไปได้ ทั้งจิกทั้งข่วนแต่เรนก็ยังไม่ยอมปล่อยฉันไปสักทีจนฉันคิดว่าเขาเป็นพวกมาโซคิดส์หรือเปล่าที่ถึงได้ชอบความรุนแรงนัก “เด็กบ้าปล่อยฉันได้แล้ว!

 

            “เด็ก...?” ร่างสูงเอ่ยทวนคำพูดฉันเมื่อครู่แววตาที่เคยสดใสเปล่งประกายกลับแปรเปลี่ยนเป็นขุ่นเคืองเล็กน้อย “ผมไม่ชอบนะที่พี่สาวเรียกผมว่าเด็กน่ะ”

 

            “แล้วทำไม เด็กๆๆๆๆๆๆ” ฉันเอ่ยล้อเลียนหมอนี่กลับ

 

            อุ๊บ!

 

            ริมฝีปากสวยหยักได้รูปของเรนเลื่อนมาปิดริมฝีปากของฉันเขาบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงพร้อมกับเพิ่มความร้อนแรงให้มากขึ้นมากขึ้นเรื่อยๆ จนฉันแถบจะอ่อนระทวยไปกับรสจูบของเขา

 

            ให้ตาย! เด็กบ้านี่ร้อนแรงชะมัด -^-

 

            ฝ่ามือร้อนของเขาเลื่อนจากเอวขึ้นมาตรงแผ่นหลังขาวลูบไล้ปัดป่ายไปมาอย่างยั่วเย้าและจงใจทำให้ฉันหัวหมุนไปกับสัมผัสของเขา...ราวกับกำลังจะบอกว่าเขามีประสบการณ์โชกโชนมากขนาดไหนกับเรื่องแบบนี้

 

            ใบหน้าหวานของเรนเลื่อนต่ำลงมาที่ต้นคอเพื่อที่จะฝากรอยคิดส์มาร์กเอาไว้

 

            “พอได้แล้วเด็กบ้า” ฉันดันใบหน้าหล่อเหลาเขาให้ออกห่างจากซอกคอฉัน “มากเกินไปแล้วนะ”

 

            “ผมบอกแล้วไงว่าไม่ใช่เด็กน่ะ”

 

            ดวงตาสีดำสนิทดุจรัตติกาลของเรนฉายแววไม่พอใจขึ้นมาอีกครั้งและโน้มตัวลงมาหมายจะจุมพิตฉันอีกครา

 

            “โอเค...ไม่ใช่เด็กก็ไม่ใช่เด็ก” ฉันยอมยกธงขาวยอมแพ้อย่างโดยดี สาบานได้เลยว่านี่เป็นครั้งแรกที่ฉันยอมแพ้ใครง่ายๆแบบนี้

 

            เรนค่อยๆยอมถอยตัวออกห่างจากฉันอย่างโดยดีแต่สายตาคมกริบคู่นั้นยังไม่ละสายตาจากฉันไปไหน

 

            “ฉันจะกลับแล้ว...” ฉันพูดขึ้นพลางยกสายนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูก็พบว่านี่มันเป็นเวลาเกือบตีหนึ่งแล้ว

 

            “ผมไปส่ง”

 

            “ไม่ต้อง”

 

            ฉันปฏิเสธความหวังดีประสงค์ร้ายของเขาก่อนที่จะเดินปลีกตัวออกมา ฉันเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังเมาและสนุกกันได้ที่ออกมาอย่างยากลำบาก ฉันพาตัวเองออกมาที่หน้าผับก็พบว่ามันเปลี่ยวร้างไล่ผู้คนสุดๆ

 

            ก็นะ...มันตั้งตีหนึ่งแล้วนี่นา คนส่วนใหญ่ต่างก็หลับใหลไปแล้วเหลือแต่พวกมนุษย์ราตรีอย่างพวกเราที่ยังไม่ได้นอนและคนส่วนใหญ่ก็อยู่ในผับกันเสียหมด ถ้ามีคนมาฉุดฉันตอนนี้ก็คงไม่มีใครรู้หรอกบอกเลย!

 

            “ว้าว! สุดฮอตมายืนทำอะไรคนเดียวล่ะครับ”

 

            น้ำเสียงที่ฟังดูรำคาญก็ลอยมากระทบกับโสตประสาทองฉันทำให้ฉันอดที่จะหันไปมองไม่ได้ ผู้ชายหน้าตาค่อนข้างดีคนหนึ่งเอ่ยพร้อมกับแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ จากที่มองๆดูแล้วแลถ้าเขาจะดื่มมาหนักพอตัว

 

            “หยิ่งซะด้วย คนสวยไม่ตอบผมเลยหรอ”

 

            ฉันพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิด

 

            “ไปไกลๆเลยไป!” ฉันว่าก่อนที่จะเดินหนีไปทางอื่น

 

            หมับ!

 

            ไอ้ผู้ชายบัดซบคนนั้นจับแขนฉันแล้วเหวี่ยงฉันอย่างแรงจนท้องของฉันกระแทกกับตัวรถคันหรูสีขาวคันหนึ่งอย่างแรง

 

            จุก!

 

            ฉันเอามือทั้งสองกุมท้องอย่างทรมาณเกิดมาจากท้องแม่แม่ยังไม่เคยตีฉันเลยสักครั้งแล้วหมอนี่กล้าดียังไงมาทำร้ายฉันแบบนี้!

 

            “หยิ่งนักนะ! คิดว่าตัวเองใหญ่นักหรอไง” หมอนั่นว่าก่อนที่จะย่างสามขุมเข้ามาแล้วยื่นใบหน้าเลวๆเข้ามาใกล้ “รู้ไหมว่าฉันน่ะลูกใคร!

 

            มามุกนี่อีกแล้ว...นอกจากสารเลวทำร้ายผู้หญิงยังขี้ขลาดตาขาวจนต้องเอาชื่อพ่อชื่อแม่มาอ้างอีก!

 

            “ไปถามพ่อ!...แกเองสิ” ฉันโต้ตอบกลับไปด้วยวาจาที่เผ็ดร้อนพร้อมกับถ่มน้ำลายใส่หน้าหมอนั่นสำหรับฉันคำว่าศักดิ์ศรีต้องมาก่อนอยู่แล้วไม่ว่าจะโดนอะไรฉันจะไม่ยอมก้มหัวให้ใครเด็ดขาด! “โง่เนอะ ขนาดพ่อแม่ตัวเองยังไม่รู้เลยว่าชื่ออะไรเลยต้องเร่มาถามคนอื่นเขาแบบนี้น่ะ”

 

            “ยัยผู้หญิงอวดดี!!” หมอนั่นเวื้อฝ่ามือขึ้นเพื่อจะฟาดมันลงมาบนใบหน้าของแต่...

 

            “ทำร้ายผู้หญิงแบบนี้นะครับ^^” เสียงทุ้มอ่อนโยนของคนที่คุ้นเคยดังขึ้นมา เรนยิ้มพลางบิดข้อมือของสารเลวที่คิดจะปล้ำฉันอย่างแรงผิดกับใบหน้าที่ยังเปื้อนยิ้มอยู่ “แถมผู้หญิงคนนี้ก็เป็นผู้หญิงของผม รถคนนี้ก็เป็นรถของผมซะด้วยสิ”

 

            “ผะ...ผมขอโทษครับผมไม่รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นของคุณเรน ไม่งั้นผมไม่กล้าที่จะทำเรื่องแบบนี้หรอก” หมอนั่นว่าพร้อมกับยกมือไหว้อย่างร้องของชีวิต ตัวหมอนี่สั้นอย่างกับเจ้าเข้า “ไว้ชีวิตผมด้วยนะครับ”

 

            “งั้นคุณก็ช่วยรีบไสหัวไปตอนนี้ด้วยนะครับ...ก่อนที่ผมจะโกธรไปมากกว่านี้^^

 

            แน่นอนว่าทันทีที่เรนพูดจบประโยคหมอนี่ก็รีบใส่เกียร์หมาหนีแบบไม่คิดชีวิต เรนเป็นลูกเต้าเหล่าใครกันนะทำไมหมอนั่นจะต้องกลัวเขาขนาดนี้ด้วย

 

            มาเฟียชัดๆ

 

            “ไม่คิดจะขอบคุณผมหน่อยหรือครับพี่สาว”

 

            “ขะ...ขอบคุณ” ฉันเอ่ยพลางยกมือเกาแก้มด้วยความขวยเขินเกิดมานี่ฉันพูดคำว่าขอบคุณแค่ไม่กี่ครั้งอีกนะ

 

            เรนยิ้มหวานให้ฉันพร้อมกับมองฉันด้วยสายตาเอ็นดู

 

            “เพชร!” เสียงหวานหูของซาโยดังขึ้นก่อนที่ยัยนั้นจะวิ่งมาฉันด้วยความเร็วเท่าที่คนสวมรองเท้าส้นสูงเกิดสี่นิ้วทำได้พร้อมกับมีผู้ชายเดินตามยัยนั้นมาต่อยๆ “เกิดะไรขึ้น!

 

            “กลับกันเถอะ...”

 

 

To be continued


 

 

 

...Talk...
สนุกไหมเอ่ย? ฝากติดตามหนูเรนต่อไปด้วยนะค่ะ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #76 jenjira jj jen (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มกราคม 2558 / 19:38
    โอยยยย.. ชอบบบบบอ่ะ เด็กๆเป็นมาเฟียด้วยหรา?
    #76
    0
  2. #23 -@cHiLd$ (@yoonaz1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 กันยายน 2557 / 10:58
    มาต่อีกน่ะค่ะ ><
    #23
    0
  3. #22 เป๊ปซี่น้อย (@pepsi06) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2557 / 13:39
    เรนน่ารักอ่ะ
    #22
    0
  4. #21 -@cHiLd$ (@yoonaz1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 18:39
    แค่ตัวอย่างก็ฟินแล้ว .. -..-
    #21
    0
  5. #20 เป๊ปซี่น้อย (@pepsi06) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 01:22
    เจิมมมม
    #20
    0