Learn lover บทเรียนรักสอนหัวใจนายจอมมาร [END]

ตอนที่ 18 : Learn Lover :: Ep 17 First love

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1882
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    21 ก.ย. 58







เรนตรงย่างสามขุมเดินตรงมาที่ฉัน ไม่รู้ว่าฉันคิดไปอีกหรือเปล่านะแต่ฉันสัมผัสได้ว่าหมอนี่กำลังโกธรอยู่ จวบจนกระทั่งร่างสูงเดินมาหยุดตรงหน้า ความโกธรที่ฉายผ่านทางแววตาของเรนหายไปราวกับภาพลวงตา ร่างสูงคลี่ยิ้มหวานก่อนที่จะยื่นช่อลิลลี่สีขาวให้ฉันพลางพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน


“ดอกไม้สวยๆมอบให้คู่หมั้นคนสวยครับ : )”


ฮือฮา


คำพูดที่ร่างสูงได้เอ่ยออกมานั้นทำให้คนรอบข้างของพวกเรานั้นเกิดปฏิกิริยาตอบสนองแบบเดียวกันไม่มีผิดเพี้ยนนั่นก็คือ ช็อก! ดูเหมือนว่าคนที่รู้สึกตัวคนแรกคือพลอยชมพู ยัยนั่นทำหน้าตาเหลอหลาก่อนที่จะถามคำถามออกไป


“เอ่อ...เรนกับเพชรหมั้นกันแล้วเหรอค่ะ?”


“ใช้แล้วครับ”


“แล้วแหวน...?”


อันที่จริงยัยนี่ก็รู้ว่าตั้งแต่แรกแล้วนะว่าฉันกับเรนเป็นคู่หมั้นกันสงสัยว่ายังไม่เห็นหลักฐานที่แสดงออกอย่างชัดเจนก็เลยพยายามจะแย่ง


น่ากลัวชะมัดผู้หญิงสันดานแบบนี้ -*-


“นี่ไงครับ” เรนว่าก่อนที่จะยกมือขี้นมาเผยให้เห็นแหวนเพชรดีไซน์ผู้ชายสวมอยู่บนนิ้วนางข้างซ้าย หมอนั่นเดินตรงมาที่ฉันก่อนที่จะคว้ามือขึ้นมาแหวนเพชรแบบเดียวกันแต่มีขนาดเล็กกว่าสวมอยู่ที่นิ้วของฉันเช่นกัน


ถามว่าเป็นหมั้นกันตอนไหนน่ะเหรอ ก็เมื่อวานนี้เองหลังจากที่เรนกลับมาจากที่ญี่ปุ่นได้หนึ่งวัน จัดงานหมั้นที่คฤหาสน์ของครอบครัวเรนเชิญผู้หลักผู้ใหญ่แล้วก็คนใหญ่คนโตจากทางวงการธุรกิจมาเพียงสี่สิบท่านเท่านั้น เพราะว่าฉันไม่อยากให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่น่ะสิ! เรียนก็ยังไม่จบริอาจจะมีว่าที่สามีเสียแล้ว


แล้วตอนนี้คู่หมั้นของฉันดันประกาศป่าวๆว่าเราเกี่ยวดองกันแล้ว! ทำเอาจุดประสงค์ของฉันพังทลายไม่มีชิ้นดี! แต่ก็ยอมให้อภัยก็ได้เพราะว่ามันเป็นการฉีกหน้ายัยพลอยชมพูให้แตกเป็นเสี่ยงๆอ่ะนะ -^-


“ขอบคุณ” ฉันวางช่อดอกไม้ของพีชลงบนโต๊ะใกล้ๆก่อนที่จะรับช่อดอกไม้ของเรนมาแทน ฉันว่าไอ้ดอกไม้ช่อนี้ราคามันต้องไม่ต่ำกว่าสามพันแน่ๆ! สีขาวบริสุทธิ์ไม่ค่อยเหมาะกับฉันเท่าไหร่ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าฉันชอบมันเพราะมันเป็นมีสีที่ฉันชอบมากที่สุด….ใช่แล้วฉันชอบสีขาวซ้ำยังชอบมาก  ตั้งแต่อายุสิบสามฉันก็เริ่มมีผู้ชายเข้ามาจีบมากมาย ดอกไม้ก็เคยได้หลายช่อแต่ไม่เคยได้ดอกไม้สีขาวเลยสักครั้ง


บอกตามตรงว่าฉันดีใจมากเลยนะนี่!


“พี่สาวตอนเย็นไปปาร์ตี้กันนะครับ”


“หือ?”


“ก็เจสันมันจัดปาร์ตี้ฉลองเนื่องในโอกาสที่หมาของมันที่หายป่วยแล้ว” เรนเล่าให้ฟังด้วยหน้าตาชื่นบานพร้อมกับส่งแววตาวิ้งๆมาออดอ้อนฉันด้วย “ไปด้วยกันนะ”


“ไม่ไปอ่ะ” ฉันปฏิเสธ หมาหายป่วยจัดปาร์ตี้!! เป็นข้ออ้างการจัดปาร์ตี้ที่ไร้สาระมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยได้ยินมาเลย


“ไปเถอะนะ พี่ซาโยคนสวยของโชกุนเขายังไปเลยนะ”


ซาโยไป...คุณพระ! ฉันเอามือทาบอกอย่างตกตะลึง


ยัยนั่นแทบจะสิงสถิตอยู่กับห้องยังไปงานปาร์ตี้แถมกับไอ้เด็กปีหนึ่งที่หน้าม่ออย่างโชกุนด้วย สองคนนี้ต้องมีซัมติงบางอย่างอยู่แน่ๆ พักนี้ซาโยจะไม่ค่อยกลับคอนโดเท่าไหร่ เสาร์อาทิตย์ก็หายหัวไปแต่เช้าแล้วก็กลับซะดึก เรื่องนี้เพชรจะต้องยุ่ง!


“เดี๋ยวถ้าฉันจะไปก็ไปเองแหละ” แต่ขอไปเคลียร์กับซาโยก่อนล่ะกัน


“ครับๆ ว่าแต่จะไม่ให้ผมไปรับหน่อยเหรอ?” เรนเอียงคอถามด้วยท่าทีน่ารัก


“ไม่ย่ะ!”


“เอ่อ เพชรเราขอตัวกลับก่อนนะ” เสียงของพีชทำให้ฉันหันไปมองก่อนที่จะสบตากัน แววตาของพีชหม่นหมองลงถ้าเทียบกับตอนแรกที่เจอกันนั่นทำให้ฉันรู้สึกหนักใจ ฉันยังไม่ลืมพีชแต่ข้างๆฉันก็ยังมีใครอีกคน...


พีชยิ้มบางๆให้ฉันก่อนที่จะเดินอออกไป เหตุการณ์นี้มันคล้ายๆกับตอนที่เขาบอกเลิกฉัน เขายิ้มแบบนี้แล้วก็เดินจากไป ไปจากฉันไปอยู่ข้างพลอยชมพู


“เรนจ่ะ เราต้องไปซ้อมละครกันแล้ว^^” พลอยชมพูยิ้มสดใสแล้วถือวิสาสะคล้องแขนเรนเดินไปหาผู้กำกับอย่างหน้าตาเฉย แอบจี๊ดแหะ


เรนไม่ได้มีอาการต่อต้านหมอนั่นหนมาคลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ดูมีลับลมคมในให้ฉันที่ดูยังไงก็ต้องคิดว่าตานั่นต้องวางแผนอะไรในใจอยู่แน่ๆ!


ฉันเดินไปนั่งเก้าอี้ที่ถูกจัดเตรียมไว้พร้อมกับยิ้มบทละครขึ้นมาอ่าน ความจริงมันน่าจะมีบทที่ตบซินเดอเรล่านะ ฉันจะได้ตบจริงให้หายแค้นไปเลย! คนอะไรทำตัวน่าหมั้นไส้คอยล่อฝ่ามือชาวบ้านตลอดเวลาแบบยัยนี่บ้าง


“พี่เพชรค่ะ! เรื่องจริงหรือเปล่าค่ะที่ว่าพี่หมั้นกับน้องเรนแล้ว?” ลอร่ากับปลายฝนรีบปรี่ตรงมาข้างหน้าฉันด้วยความรวดเร็วแล้วรัวคำถามเป็นชุด


“หมั้นกันเมื่อไหร่ค่ะ? ที่ไหน? อะไร? ยังไง?”


“แล้วทำไมยัยพลอยชมพูนั่นถึงยังไปเกาะแกะคู่หมั้นพี่อีกล่ะ?”


“หยุดก่อน!” ฉันเอ่ยเบรกทั้งสองคนก่อนที่จะรัวคำถามมามากกว่านี้ ให้ตายสิเหตุการณ์แบบนี้มันน่าปวดหัวเป็นบ้า!


“เอาเป็นว่าฉันหมั้นกับเรนจริง หมั้นเมื่อวานที่บ้านของเรน พ่อแม่ของพวกเราเห็นว่าเหมาะสมกันก็เลยจับหมั้น ฉันไม่ปฏิเสธเขาไม่ปฏิเสธก็เลยออกมาเป็นแบบนี้” ฉันค่อยๆตอบทีละคำถามพลางปรายตาไปมองพลอยชมพูที่ตอนนี้ยังเกาะแกะเรนไม่เลิก “ส่วนยัยนั่นก็รู้ๆกันอยู่”


ไม่ว่าจะเป็นของของใครถ้ายัยนั่นอยากได้ก็ต้องได้! และก็ไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง


“ฮ่ะๆ ก็นะ” ลอล่ากับปลายฝนหัวเราะแห้งๆ


และหลังจากนั้นความเงียบก็เข้ากลืนกินมีแต่เสียงผู้กำกับและเสียงจากนักแสดงเท่านั้น ฉันเองก็ไม่ได้สนใจอะไรไปมากกว่าบทในมือตัวเองหรอกนะ ฉันจะต้องศึกษาให้เข้าใจถึงความคิด ความรู้สึกของตัวละครที่ได้รับเล่นเพราะมันจะทำให้แสดงออกมาได้ดีที่สุดซึ่งมันจะแสดงความเป็นมืออาชีพของคนๆนั้น


แต่แม่เลี้ยงใจร้ายนางก็ไม่ได้เลวร้ายนักหรอกนะ นางก็แค่มีปมเล็กๆในใจที่สามีคนใหม่ของนางยังรักภรรยาเก่าอยู่เลยเจ็บใจมารับอารมณ์กับลูกเลี้ยง โดยส่วนตัวฉันไม่ค่อยชอบซินเดอเรล่าเท่าไหร่หรอกนะพอมาเจอคนที่รับบทปุ๊ป…แม่งเกลียดหนักกว่าเดิมอีก! -*-


ใครว่าฉันอคติก็เชิญเถอะ!


แต่แล้วเสียงของพระนางที่กำลังซ้อมบททั้งคู่ก็ทำให้สติสมาธิของฉันแตกเป็นเสี่ยงๆ


“เหตุใดจึงมีหญิงงามเช่นนี้อยู่ในป่าได้ ท่านเป็นใครหรือท่านหญิง?” เสียงทุ้มลึกมีเส่ห์ของเรนเอ่ยขึ้น เขาทำหน้าตาตกตะลึงกับความงามของผู้หญิงตรงหน้า


“ข้ามีนามว่าซินเดอเรล่า ท่านล่ะเป็นใคร?” พลอยชมพูยิ้มตอบด้วยท่าทีขวยเขิน

“ข้ามีนามว่า...”


ฉันทนกับบทหวานเลี่ยนโคตรแบบนั้นไม่ไหวจึงเดินหนีออกมานอกห้อง อย่าให้ฉันรู้นะว่าใครเป็นคิดบทบ้าๆนั้น! แล้วดูสองคนนั้นสิแลดูท่าจะอินกับบทบาทที่ได้รับมากเลยนะ น่าหมั่นไส้ทั้งคู่! โดยเฉพาะเรน...หมอนั่นรู้ทั้งรู้ว่าฉันไม่ชอบยัยซุงแหลนั่นทำไมถึงชอบไปยุ่งกับนางทุกทีเลยนะ!


น่าโมโหที่สุด!


“โกธรอะไรมาเหรอ” น้ำเสียงที่คุ้นหูทำให้ฉันหันไปมอง ก็พบร่างสูงของพีชที่กำลังยืนกอดอกพิงเสาอยู่แถมยังสูบบุหรี่ด้วย


“นายสูบบุหรี่ด้วยเหรอ?” ฉันเลือกที่จะถามคำถามเขาไปเพราะไม่อยากตอบ


“อือ” พีชพยักหน้า “เฉพาะเวลาที่เครียดๆเท่านั้นนะแหละ”


“-_-+”


“เฮ้! อย่ามองฉันด้วยสายตาแบบนั้นสิ ฉันสูบไม่กี่เกินสิบครั้งต่อเดือนหรอกน่า”


“ฉันก็ยังไม่ได้ว่านายเลยสักคำ” หมอนี่ยังรู้ทันฉันเสมอว่าฉันคิดอะไร เขาบอกว่าแววตาของฉันนั้นดูไม่ยากเลย ทั้งๆที่คนอื่นบอกว่าแววตาฉันอ่านยากจะตายไป


“ก็เธอมองฉันด้วยสายตาตำหนิอย่างชัดเจนเลยนินา แถมยังมีขมวดคิ้วร่วมด้วยแสดงว่ากำลังหงุดหงิดอยู่แน่ๆ”


“นายนี่ไม่เปลี่ยนไปเลยนะ” ฉันยิ้มพลางถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นคนที่เสมอต้นเสมอปลายจริงๆ


“แน่นอนล่ะว่าฉันไม่เคยเปลี่ยน...” พีชพูดก่อนที่แววตาของเขาจะฉายแววจริงจังออกมา ร่างสูงเดินเข้ามาประชิดร่างฉัน ฝ่ามือใหญ่เอื้อมมากอบกุมใบหน้าของฉันก่อนที่จะจุมพิตลงมาเบาๆ “และฉันเองก็ยังรักเธอไม่เคยเปลี่ยน...รักมาตลอดสองปีที่เราคบกันและอีกปีที่เราเลิกกันก็ยังรักอยู่”





To be continued









จบตอน!!!!!!!!!

ตอนนี้บทชูโรงเฮียพีชพระรองผู้แสนอ่อนโยน(?)ของเรา

เฮี่ย เอ้ย เฮียบอกรักเพชรของเราแล้วนะ

ขุนพระเอกไปมุดรูอยู่ที่ไหนรีบไสหัวออกมาด่วนๆเลย

คอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วยนะตัว


 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

292 ความคิดเห็น

  1. #131 -@cHiLd$ (@yoonaz1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 22:38
    รอน่ะค่าาา
    #131
    0
  2. #130 BaiFern Fragrace'z (@fern-jidapa-2544) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2558 / 20:12
    สู้ๆน้ะค่ะ รอค่าาาา
    #130
    0
  3. #129 ฮุนฮาน55 (@rattanasiri2000) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2558 / 21:07
    รอออออออ
    #129
    0
  4. วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 20:39
    รอน้าาาแต่งไวๆเน้ออออ
    #128
    0
  5. #127 taew-onwara (@taew-onwara) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 19:39
    ชอบบๆๆๆๆๆน่ารักม้ากกกกไรท์>>เรนน่ารักก
    #127
    0
  6. #126 endfeel (@princesssong) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2558 / 07:28
    จะรอน้าาา
    #126
    0