Learn lover บทเรียนรักสอนหัวใจนายจอมมาร [END]

ตอนที่ 17 : Learn lover :: Ep 16 confused

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1811
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    8 ส.ค. 58









[Rian Talk]


“ลุกจากตัวฉันได้แล้วมั้ง!” พี่เพชรทุบที่แผ่นอกของผมเบาๆหลังจากที่พี่ซาโยกลับเข้าไปสิงสถิตอยู่ในห้องตามเดิม ผมไม่ตอบได้แต่ยิ้มยียวนให้เธอทำให้เธอมองค้อนผมด้วยสายตาไม่พอใจ อ่า...น่ารักดีแหะผู้หญิงเล่นตัว ผมก้มลงมาหมายจะจุมพิตเธออีกครั้งแต่เธอไหวตัวทันก็เลยนำฝ่ามือมาคั้นได้แบบพอดิบพอดี ผมพ่นลมหายใจออกมาอย่างหงุดหงิดก่อนที่จะละไปหน้าออกไปก่อนที่จะก้มลงมาประทับริมฝีปากที่แก้มขาวๆของเธอแทน


ฟอด!


“ขอนิดนึงน่า” ผมยิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนที่จะลุกไปจากร่างสูงโปร่งราวกับนางแบบของเธออย่างอ้อยอิ่งพยายามลุกขึ้นให้ช้าที่สุดเท่าที่ตัวเองจะทำได้ก่อนจงใจพูดกวนประสาทเธออีกรอบ “ขออีกรอบได้ไหมอ่ะครับ รับลองว่าคราวนี้ไม่มีพลาดแน่นอน^^”


ตุบ!


ร่างบางนอกจากจะไม่ตอบแล้วยังเขวี้ยงหมอนอิงที่วางอยู่บนโซฟาไปโดนศีรษะของผมเข้าอย่างจัง!


“โอ๊ย! เจ็บนะครับพี่สาว” ผมแสร้งร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวดพลางลูบหัวตัวเองปรอยๆ อันที่จริงมันก็ไม่เจ็บเลยสักนิดแต่ว่า...ก็อยากอ้อนอ่ะทำไงได้ -///- คู่หมั้นสวยขนาดนี้ไม่อ้อนก็บ้าแล้วครับ มันก็แค่มุกเดิมๆที่ไว้ในตบตาผู้หญิง ถ้าเป็นผู้หญิงทั่วไปก็มุกนี่ใช่ได้ผลมากเลยทีเดียวล่ะ


“นายนี่เล่นละครเก่งจังเลยนะ”


แต่...ไม่ใช่กับเธอคนนี้! คนที่รู้ทันผมรับมุกผมได้ตลอด!


ก็รู้นะว่าเธอฉลาดทันคน แต่เป็นแบบนี้บ่อยๆผมก็รู้สึกไม่ดีนะ เพราะโดยทั่วไมแล้วผมจะเลือกผู้หญิงที่โง่ๆหน่อยควบคุมง่ายดี ผมชินกับการที่ได้ควบคุมขึ้นอื่นตลอด ไม่ว่าใครจะวางแผนอะไรอยู่ผมมักจะก้าวนำไปก่อนหนึ่งก้าวเสมอ แต่กับเรื่องของเธอนี่มันจะเรียกว่า…


คู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อสินะ!


“ชิ! เบื่อคนรู้ทัน -3-”


“ถ้าไม่มีอะไรนายก็กลับไปได้แล้วมั้ง” ร่างบางลุกขึ้นจากโซฟาเดินผ่านหน้าผมไปก่อนที่จะเปิดประตูห้องเป็นเชิงบอกไล่กลายๆ


บู่วววว ไปก็ได้!


“ผมไปก็ได้ฮ่ะ” ผมกล่าวเสียงเรียบก่อนที่จะเดินล้วงกระเป๋าออกไปหน้าประตูอย่างสงบเสงี่ยม…ซะเมื่อไหร่กันล่ะ! : P


จุ๊บ!


ผมอาศัยช่วงที่ร่างบางเผลอเพราะคิดว่าตนเหนือกว่าผมดึงเธอเข้ามาปะทะแผ่นอกก่อนที่จะประกบริมฝีปากจุมพิตเธอเบาๆ ถึงแม้มันจะไม่ลึกซึ้งมากมายแต่ก็ทำให้หัวใจของใครบางคนทำงานหนักได้...สังเกตที่สีหน้าของพี่เพชรที่ตอนนี้แดงระรื่อมากกว่าปกติเล็กน้อย ถ้าเป็นคนธรรมดาก็คงดูไม่ค่อยออกเหรอก แต่พอดีว่าเป็นผมไง


หล่อ น่ารัก ฉลาด บ้านรวย แบบนี้ไม่มีอีกแล้วนะครับ! (โปรดสังเกตว่าไม่มีคำว่านิสัย)


“นาย!” พี่เพชรผลักผมออกอย่างแรงทำให้หลังของผมไปกะแทกกับกำแพงดังปึก! แต่อย่างว่าแหละไม่เจ็บไม่คันสักนิด ผมเงยหน้าขึ้นไปสบตากับร่างบางก็พบว่าตอนนี้ เธอแสดงอากขวยเขินได้ชัดเจนมากนอกจากหน้าจะได้มากแล้ว ตอนนี้ยังไม่กล้าสบตาผมอีกด้วย


วันนี้หยอกแค่นี้แล้วกัน


“ไปแล้วครับไปแล้ว” ผมยกมือทั้งสองข้างเป็นเชิงยอมแพ้ ทั้งๆที่เกมส์นี้ผมชนะเห็นๆ ทันทีผมเดินออกมานอกประตูเก็ถูกปิดทันที ผมหัวเราะออกมาเบาๆ #พี่เพชรเป็นคนน่ารัก


ผมเดินแกว่งกุญแจมาที่รถด้วยท่าทางสบายอารมณ์งานที่ญี่ปุ่นก็เสร็จแล้ว แกล้งว่าที่คู่หมั้นคนสวยก็ทำแล้ว ที่เหลือก็…


กริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!


เสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นทำให้สมองผมหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่จะกลับมาประมวนผลใหม่อย่างรวดเร็ว ผมหยิบไอโฟนขึ้นมาดูและเมื่อได้เห็นผู้ที่โทรมาก่อนอดที่จะยิ้มไม่ได้


หมากตัวสำคัญของเกมนี้…


“ฮัลโลวครับ”


‘เรนกลับมาจากญี่ปุ่นแล้วใช่ไหม? ตอนนี้มาเจอกันหน่อยน๊า’ ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานพอๆกับใบหน้าของเธอ เธอสวย น่ารัก แต่ไม่เหมาะที่จะเป็นแม่ของลูกเพราะฉะนั้นก็เล่นๆไปก่อน


“ครับ ที่ไหนล่ะครับ?”


‘ร้าน xxx แล้วกันนะซูชิที่นั่นอร่อยมากเลย เรนต้องชอบแน่ๆ คิก!’


“แล้วเจอกันนะครับ”


‘มาเร็วนะค่ะ คิดถึงมาก’


ทันทีที่ปลายสายพูดจบผมก็ตัดสายทิ้งทันที อันที่จริงผมก็ไม่อยากทำแบบนี้เท่าไหร่แต่เพื่อคนๆนั้น!


ผมยอมให้ได้ทุกอย่าง...


ไม่เว้นแม้กระทั่งลมหายใจ...


[End Rian Talk]

 






“คัท!!! ทำไมวันนี้เธอไม่ค่อยมีสมาธิเลยเพชร! เธอไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนนะ” เสียงผู้กำกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงหงุดหงิดหลังจากฉันทำพลาดไปสามเทสแล้ว!


นี่มันอัปยศที่สุดในชีวิต!


บ้าเอ๊ย! เพราะเรนที่ไปฉันที่คอนโดทำให้สมองฉันตอนนี้มีแต่เรื่องของหมอนั่นเต็มไปหมด! ออกไปจากสมองของฉันเดี๋ยวนี้นะนายสตรอเบอรี่!


“คิก!”


เสียงหลุดขำที่ชวนตบนั้นไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร...ยัยสตรอเบอรี่ตัวแม่พลอยชมพูยังไงล่ะ!


ฉันเกลียดยัยนี่ชะมัด -*-


เป็นโชคดีของฉันที่ตอนนี้หมอนั่นยังไม่มาไม่งั้นฉันได้สติแตกไปมากกว่านี้แน่ๆ


“ขอพักทำสมาธิก่อนได้ไหมค่ะ” ฉันขอผู้กำกับ เขาพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงอนุญาตเพราะถึงแม้จะฝืนต่อไปก่อนเท่านั้นถ้าฉันไม่มีสมาธิพอ


ฉากนี้เป็นฉากอดีตของแม่เลี้ยงใจร้ายที่สามีพึ่งจะตายจากไปต้องแสดงความเสียใจที่คนรักถูกพลัดพรากจากกันไปตลอดกาล ซ้ำยังมีลูกติดถึงสองคนตัวเองก็ไม่มีอะไรนอกจากสมบัติที่สามีทิ้งไว้ให้เพียงน้อยนิด


เป็นฉากที่ผู้แสดงต้องบีบน้ำตาออกมาให้มากที่สุด


ซึ่งมันไม่เข้ากับบุคลิคของฉันอย่างรุนแรง!


ไอ้เรื่องบีบน้ำตานี่ฉันทำไม่เป็นหรอกนะ ลองให้ยัยพลอยชมพูมาเล่นดูสิ! รับรองว่าชนะเลิศแน่!


คนอย่างเพชรน้ำหนึ่งเนี่ยนะต้องมาเล่นบทร้องไห้! ขำเหอะ!


แต่แล้วตัวปัญหาหนักก็โพล่มาอีกคน...


“อ้าวพีช มาหาน้องพลอยเหรอจ๊ะ” สิ้นสุดเสียงของพี่คนนั้นทำให้ฉันหันขวับไปมองทางต้นเสียงทันทีแล้วก็พบกับเขา…


พีชที่ตอนนี้สวมชุดนักศึกษาเต็มยศเดินเข้ามาในสตูโอโดยในมือหอบดอกกุหลาบสีแดงช่อโตมาด้วย หมอนั่นยังดูดีตั้งแต่หัวจรดปลายเท้าสมกับคนที่เกือบได้เป็นเดือนของวิศะ


“เปล่าครับ” พีชปฏิเสธอย่างยิ้มๆเขาชะงักไปเล็กน้อยที่เห็นฉันก่อนที่จะเดินตรงเข้ามาหาฉันอย่างไม่รีรอด้วยมาดคุณชาย พีชยื่นดอกกุหลาบช่อโตมาตรงหน้าฉัน ทำให้ฉันมองหน้าเขาอย่างงงๆ “ของเธอไง รับไปสิ”


ฉันรับมันมาแบบมึนๆ ตอนนี้สมองของกำลังประมวนผลแบบเบลอๆ อะไรของเขา? ให้ฉันทำไม?


“เอ้า! ทำหน้าเอ๋อแบบนี้อีกแล้ว ไม่สมเป็นเธอเลยนะ” พีชยิ้มกว้างก่อนที่จะดีดเหม่งของฉันอย่างแรง! หมอนี่เป็นคนมือหนัก ดีดเจ็บมาก


“โอ๊ย! เจ็บนะ!” ฉันลูกหน้าผากตัวเองปรอยๆพลางนึกถึงอดีตในวันวาน เมื่อก่อนเขาก็ชอบทำแบบนี้… และจะมีเหตุการณ์บ้างอย่างตามมาทุกครั้ง....


จุ๊บ!


พูดยังไม่ทันขาดคำริมฝีปากอุ่นๆของคนตรงหน้าก็ลงมาประทับที่หน้าผากฉันเบาๆก่อนที่จะผละออกไปอย่างรวดเร็ว ราวกับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เหตุการณ์นั้นมันอยู่ในสายตาของคนแถบทั้งสตูดิโอ! โดนนินทาอีกแน่ๆ!


จากคราวที่แล้วพลอยชมพูแย่งแฟนฉันกลับเป็นว่าตอนนี้ฉันแย่งแฟนพลอยชมพูดคืน กลับกันซะงั้น ถึงฉันจะแรงๆไม่แคร์ใครแต่ฉันก็ไม่อยากตกเป็นขี้ปากชาวบ้านบ่อยๆนักหรอกนะ! มันน่ารำคาญ!


“แหมๆ จะหวานกันก็เกรงใจแฟนเก่ากันบ้างสิพีช” พลอยชมพูเดินเข้ามาหาพวกเราด้วยท่าทางยิ้มแย้มไม่มีร่องรอยความเสียใจปรากฏให้เห็นบนใบหน้าหรือดวงตาสักนิด


แสดงว่าที่คบๆกันไม่ได้รักกันสินะ…


จะคบเพื่ออะไร!!


“ขอโทษแล้วกัน”


แอด!


เสียงประตูสตูดิโอถูกเปิดขึ้นอีกครั้ง


“สวัสดีครับทุกคน ถึงคิวผมหรือยังเอ่ย^^” เรนเดินแจกยิ้มสดใสมาตั้งแต่หน้าประตู ออร่าวิ้งๆราวกับเจ้าชายแผ่มาไกลถึงที่นี่ ในมือของเขาหอบลิลลี่สีขาวช่อใหญ่กว่าของพีชประมาณสองเท่า


นี่พวกเขาจะแข่งกันเรื่องขนาด(ช่อดอกไม้)กันใช่ไหม!? ตอบ!!


“อ่ะ! พี่สะ...สาว” เรนหันมายิ้มให้ฉันแต่รอยยิ้มนั้นก็หุบแทบไม่ทัน ดวงตาคมกริบจับจ้องมาที่ช่อกุหลาบที่อยู่ในอ้อมแขนของฉัน ในดวงตาของเขาเหมือนมีเปลวไฟที่เรียกว่าโทสะกำลังลุกโชน!




To be continued







แอร๊ยย ><

หนูเรนอย่าโกธรนะค่ะ เดี๋ยวน้องนุ้งคนนี้จะเป็นคนปลอบขวัญเอง

ปมเรื่องนี้ผูกกันเยอะมาก คนๆนั้น คนๆนี้ โอ๊ยวุ่นอ่ะพูดเลย

ใครสนใจหนุ่มวิศวะอย่างหนุ่มพีชบ้าง เฮียแกน่ารักสัยๆ(พิมพ์ถูกแล้ว)

มีเรื่องสมัยอีตของคู่แฝดมาปนเล็กน้อย


เรื่องแรก(แฝดพี่เรน)  จิ้ม

เรื่องสาม(โชกุนป่วนประสาท) จิ้ม






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

292 ความคิดเห็น