กรงรักพยัคฆ์ร้าย (ลบทั้งเรื่อง วันที่ 12/02/55)

ตอนที่ 2 : นกน้อยบินเข้ากรงทอง 2 (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    4 ธ.ค. 54

 

บทที่ 2

นกน้อยบินเข้ากรงทอง (2)

 

          กริ๊ง กริ๊ง

          เสียงแหลมจากโทรศัพท์ที่ดังก้องกังวานไปทั่วทั้งห้องดังขึ้นซ้ำๆ จนทำให้หญิงสาวที่กำลังนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มน่วมอุ่นต้องปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงงุน แสงแดดที่ส่องลอดบานหน้าต่างผ่านผ้าม่านสีขาวเข้ามาทำให้เธอต้องค่อยๆ ปรับสายตาอย่างช้าๆ ก่อนที่จะขมวดคิ้วมุ่นกับภาพแปลกตารอบๆ ตัว

          ที่นี่ที่ไหนกัน…” กรองมาลินพึมพำเบาๆ แล้วมองไปยังบานหน้าต่างที่ผ้าม่านนั้นไม่ได้รูดสนิทเอาไว้ ซึ่งเผยให้เห็นบรรยากาศข้างนอกที่เธอไม่เคยคุ้นตาเลยสักนิด กรองมาลินพยายามใช้สมองที่ยังพร่าเบลอนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ล่าสุดเท่าที่เธอจะจำได้

          จริงสินะ เธอเป็นลมหมดสติไปกลางพิธีแต่งงานในโบสน์ ซึ่งขณะนั้นเจ้าบ่าวของเธอกำลังแนบริมฝีปากได้รูปสีแดงจัดซึ่งตัดกับผิวขาวของเขาลงมาประทับกับเรียวปากได้รูปอันสั่นเทาของเธอ พลันเสียงประตูก็เปิดออกพร้อมกับร่างอ้วนท้วนของหญิงนางหนึ่งก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าตื่นตระหนก

          อุ้ย! ต้องขออภัยด้วยนะคะคุณผู้หญิงที่ดิฉันทำหน้าที่บกพร่องด้วยการมารับโทรศัพท์ไม่ทัน จนทำให้คุณผู้หญิงรู้สึกตัวตื่น มาร์ธาแม่บ้านวัยสี่สิบของตระกูลอีวานส์ละล่ำละลักอธิบายด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิดในการกระทำของตนเอง เพราะเมื่อครู่นั้นนางเห็นว่านายหญิงคนใหม่กำลังนอนหลับอยู่จึงอาศัยช่วงเวลานี้เดินลงไปทำธุระด้านล่าง แต่นึกไม่ถึงเลยว่ากลับมีโทรศัพท์สายตรงต่อขึ้นมา เมื่อนึกถึงเสียงโทรศัพท์มาร์ธาก็สะดุ้งเฮือก กว่าที่จะจำอ้าวไปถึงที่วางมันเสียงแหลมๆ ที่ก่อนหน้าคร่ำครวญไม่หยุดก็เงียบสงบลง ซึ่งหมายความอีกฝ่ายนั้นได้วางสายไปเสียแล้ว

          มาร์ธานึกกลัวจนตัวสั่น เพราะว่านอกเสียจากประมุขของตระกูลอย่างแจ็คสัน อีวานส์แล้ว คงจะไม่มีใครต่อสายตรงเข้ามาในห้องนอนอันกว้างใหญ่แห่งนี้ซึ่งเป็นดังโลกส่วนตัวของเขาได้ และโทษของการรับสายไม่ทันนั้นก็ยากนักที่จะเดาได้

          ที่นี่ที่ไหนเหรอคะ กรองมาลินรีบเอ่ยถามหญิงในชุดแม่บ้านทันทีเมื่อสมองที่ยังงุนงงอยู่เริ่มทำงาน มาร์ธาจึงล่ะทิ้งความกังวลเกี่ยวกับโทษทัณฑ์ของนางเสีย ทว่าเมื่อหันกลับมาจะตอบคำถามหญิงสาวที่นอนอยู่บนเตียงก็กำลังขยับตัวลุกนั่ง นางจึงต้องรีบก้าวยาวๆ มาที่ช่วยพยุงด้วยความเป็นห่วงเป็นใย มือที่เอื้อมมานั้นถ่ายทอดกระแสอันอบอุ่นอย่างจริงใจผ่านเนื้อผ้าชั้นดีทำให้คนที่ถูกละเลยจากคนรอบข้างมาตลอดนับสิบปีอย่างกรองมาลินรู้สึกชุ่มชื้นใจนัก การเสี่ยงแต่งงานกับชายที่ไม่รู้จักครั้งนี้ เธออาจจะได้ในสิ่งที่เธอถวิลหามานานแสนนาก็เป็นได้

          ขอบคุณค่ะ

          คุณผู้หญิงเพิ่งฟื้นไข้นะคะ ลุกขึ้นนั่งเร็วๆ แบบนี้อาจจะไม่ดีต่อร่างกายนะคะน้ำเสียงของมาร์ธาดูไม่ดีนัก เพราะว่าใบหน้าของกรองมาลินสาวเอเชียซึ่งเป็นคุณผู้หญิงของตระกูลอีวานส์ซีดเซียวราวกับไก่ต้ม

          ฟื้นไข้? ทวนถามอย่างแปลกใจ เพราะว่าสิ่งที่จำได้ครั้งสุดท้ายก่อนทุกอย่างจะดับมืดไป นั่นก็คือเธอเพียงแค่ กลัว จนเป็นลมไป

          ใช่ค่ะคุณผู้หญิงเพิ่งฟื้นไข้ เมื่อวานนี้คุณผู้หญิงไม่สบายจนกระทั่งหมดสติไป คุณท่านจึงพากลับมาที่นี่ พร้อมกับเรียกด็อกเตอร์บาเร็ทมาตรวจอาการและฉีดยากล่อมประสาทให้คุณได้พักให้เต็มที่ค่ะ มาร์ธารายงานทุกอย่างออกมาตามความเป็นจริงโดยน้ำเสียงที่กล่าวถึงผู้เป็นนายนั้นเต็มไปด้วยความนอบน้อม และนางก็อาศัยช่วงนี้คอยลอบสำรวจคุณผู้หญิงของตนเองด้วยสายตาชื่นชม สวยและน่ารักอย่างชาวเอเชีย มิน่าเล่าคุณท่านถึงได้ตกลงแต่งงานด้วย

          แล้วเขาเอ่อคุณท่านตอนนี้อยู่ที่ไหนเหรอคะ

          คุณท่านให้เรียนว่า ท่านต้องรีบบินไปทำธุระด่วนที่เมืองไทยค่ะ คงจะประมาณสักหนึ่งสัปดาห์จึงจะกลับ

อืม…” กรองมาลินครางในลำคอเบาๆ ก่อนที่จะยิ้มน้อยๆ ที่มุมปาก เพราะอย่างน้อยการที่ สามี เดินทางไปทำงานด่วนเช่นนี้ก็ทำให้ภรรยาหมาดๆ อย่างเธอโล่งใจ จะได้มีเวลาปรับตัวให้คุ้นเคยกับสถานที่ที่เป็นอาณาจักรของเขาเสียก่อน

เดี๋ยวมาร์ธาจะเตรียมน้ำอุ่นเอาไว้ให้นะคะ คุณผู้หญิงจะได้อาบให้สดชื่น มาร์ธาเลือกใช้คำแทนตัวเป็นชื่อของตนเองซึ่งเป็นการแนะนำตัวของเธอทางอ้อม

เดี๋ยวค่ะ ที่นี่ที่ไหนเหรอคะ

คฤหาสน์ของตระกูลอีวานส์ ในเบิร์กเซอร์ค่ะตอบคำถามด้วยความภาคภูมิใจ มาร์ธานั้นหลงใหลที่นี่มาก เพราะที่นี่เปรียบเป็นดังสรวงสวรรค์บนดินที่ตั้งอยู่บนเนื้อที่ถึงห้าร้อยไร่ เป็นสวนธรรมชาติแห่งใหญ่ที่เต็มไปด้วยไม้ดอกนานาพันธุ์ เป็นที่ที่ชุบชีวิตจากเด็กข้างถนนที่แพทริคบิดาของแจ็คสันเก็บมาเลี้ยงให้กลายมาเป็นแม่บ้านดูแลที่นี่ อยู่กินอย่างสุขสบาย ดังนั้นยามใดที่มาร์ธาต้องเอ่ยถึงมันความรู้สึกจึงแสดงออกมาได้อย่างชัดเจน

เบิร์กเซอร์เหรอ น้ำเสียงแผ่วเบาลอดผ่านริมฝีปากออกมา พลันดวงตากลมโตก็เบิกกว้างขึ้น ใช่แล้วเธอจำได้ว่าในเบิร์กเซอร์นี้มีคฤหาสน์อยู่หลังหนึ่ง ซึ่งมันเคยเป็นพระราชวังของราชนิกูลในสมัยก่อน บิดาของเธอเคยเล่าให้ฟังว่าท่านเคยมาทำงานบูรณะที่นี่ ท่านบอกว่ามันสวยงามมากจนทำให้เธอต้องลงทุนไปรื้อชั้นหนังสือในห้องสมุดเพื่อดูรูปภาพของมันพิสูจน์ความจริง เธออยากจะบอกเล่าให้บิดาฟังนักว่าเธอได้เข้ามาอยู่ที่นี่ แต่เสียดายนักที่ท่านอายุสั้นด่วนจากเธอไปตั้งแต่เมื่อสิบปีที่แล้ว

         

 


               วันเวลาผ่านๆ ไปอย่างรวดเร็วจนกรองมาลินรู้สึกตกใจ เธอไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเช้าวันนี้จะเป็นวันครบรอบหนึ่งเดือนของชีวิตแต่งงานที่เงียบเหงาเพราะ สามี ยังไม่ยอมเดินทางกลับมาที่บ้านเสียที ทั้งๆ ที่ควรจะเป็นช่วงข้าวใหม่ปลามันอันหวานชื่น ดังนั้นวันๆ กรองมาลินจึงได้แต่ขลุกอยู่ในห้องสมุดอันกว้างใหญ่ของตระกูลอีวานส์ เธอดูภาพถ่ายของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า พยายามที่จะศึกษาข้อมูลของผู้เป็นสามีให้ได้มากที่สุด และไม่น่าเชื่อเลยว่ามารดาของแจ็คสันจะเป็นคนไทยเหมือนอย่างเธอ

          คุณไม่เหมือนลูกครึ่งเลยนะคะ กรองมาลินพึมพำออกมาเบาๆ ด้วยรอยยิ้ม ปลายนิ้วเรียวงามแตะลงบนใบหน้าของเจ้าของภาพถ่ายแล้วไล้ไปมา หลายวันที่ผ่านมาไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดกรอกหูของคนที่นี่ที่เยินยอสรรพคุณของเขา หรือเป็นเพราะอะไร เธอถึงได้รู้สึกว่าอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้จ้องมองภาพถ่ายของเขา แม้ว่าใบหน้าหล่อเหลาในภาพนั้นจะดูเย็นชาจนเกือบจะน่ากลัว แต่ทว่ามันกลับทำให้ใจดวงน้อยสั่นไหวพร้อมกับถลำลึกหลงใหลอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

          เฮ้อกานต์ควรจะดีใจหรือเสียใจดีคะ ที่เรายังไม่ได้พบหน้ากันอีกเลย กรองมาลินวางแผ่นภาพในมือลง เธอตัดสินใจจะลงไปที่ห้องครัวเพื่อเรียนทำอาหารกับมาร์ธา จะได้ไม่นั่งคิดฟุ้งซ่านถึง สามี อย่างโดดเดี่ยวเช่นนี้ ทว่ายังไม่ทันที่จะย้ายตัวออกจากเก้าอี้บุนวมนุ่ม มาร์ธาก็ก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า

          คุณท่านโทรศัพท์มาเมื่อครู่นี้ค่ะ บอกว่าอีกสองวันจะเดินทางกลับเบอร์เซอร์แล้ว คุณผู้หญิงดีใจไหมคะ มาร์ธาบอกเล่าข่าวดีให้กับคุณผู้หญิงด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ

          อืม…” กรองมาลินพยักหน้า แล้วเอาแต่ยิ้มอายๆ เพราะไม่รู้ว่าจะตอบออกไปว่าอย่างไร ทั้งที่ใจนั้นทั้งตื่นเต้นทั้งดีใจ ในที่สุดเวลาแห่งการรอคอยก็กำลังจะจบสิ้น สำหรับเธอไม่ว่าตัวจริงของแจ็คสัน อีวานส์คนนี้จะเป็นเช่นไร แต่ ณ เวลานี้สิ่งที่เธอต้องการก็คือ การได้ใช้ชีวิตกับเขาสักที


 

 
           ถึงกำหนดวันที่แจ็คสันจะเดินทางกลับมาที่คฤหาสน์ในเมืองเบอร์เซอร์กรองมาลินก็ตื่นนอนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สางด้วยความรู้สึกตื่นเต้น อันที่จริงเธอแทบจะไม่ได้นอนเสียด้วยซ้ำ เพราะประหม่าจนทำให้สะดุ้งตื่นอยู่บ่อยครั้ง และเมื่อลงไปรับประทานมื้อเช้าเสร็จหญิงสาวก็กลับขึ้นมารออยู่บนห้องนอน เธอคอยมองลอดหน้าต่างกระจกฝ่าสายฝนออกไปทุกๆ ห้านาที จนในที่สุดก็ต้องลากเก้าอี้มานั่งชะเง้ออยู่ริมหน้าต่างเสียเลยโดยมีมาร์ธาแม่บ้านประจำคฤหาสน์หรูคอยรับใช้อยู่ข้างๆ กายด้วยความรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยอย่างจริงใจ

          อุ้ย! คุณผู้หญิงคะอย่าเปิดหน้าต่างเลยนะคะ เดี๋ยวจะโดนละอองฝนแล้วจะไม่สบายมาร์ธาร้องห้ามเสียงหลงเมื่อเห็นฝ่ามือเล็กตั้งท่าจะเลื่อนบานกระจกหน้าต่างทั้งๆ ที่ด้านนอกเม็ดฝนยังโปรยปรายลงมาไม่หยุด

          แต่…” กรองมาลินเบี่ยงหน้ากลับมาสบตากับมาร์ธาและตั้งท่าว่าจะแย้ง ทว่าสายตาที่เต็มไปด้วยความหวังดีของนางก็ทำให้หญิงสาวเปลี่ยนใจยอมทำตามคำร้องขออย่างง่ายดาย จากนั้นจึงหันกลับไปเหม่อมองทัศนียภาพภายนอกหน้าต่างที่ตอนนี้กระจกใสนั้นถูกละอองฝนบดบังให้ทุกสิ่งดูเลือนรางต่อ ไม่นานนักเธอก็มองเห็นรถยนต์คันหรูวิ่งฝ่าสายฝนที่กำลังกระหน่ำตกอย่างไม่ปรานีปราศรัยเข้ามาตามถนนอันกว้างของคฤหาสน์ตระกูลอีวานส์

          มาร์ธา! นั่นใช่ไหม กรองมาลินเผลอตัวลุกขึ้นยืนเกาะกระจกมองอย่างดีใจ พร้อมกับเรียกมาร์ธามาดูภาพที่เธอกำลังเห็นด้วยอาการตื่นเต้น โดยไม่เกรงกลัวเสียงฟ้าร้องฟ้าคำรามที่ดังก้องไปทั่ว และส่งผลให้หน้าต่างกระจกใสสั่นสะท้าน

          เอไม่ใช่รถของที่นี่นะคะ คงจะเป็นรถของคุณไซมอนมากกว่าค่ะ มาร์ธาที่ลุกมาชะโงกหน้ามองตามปลายนิ้วเรียวบอกกับอีกฝ่าย ซึ่งใบหน้าที่สลดลงอย่างเห็นได้ชัดของกรองมาลินก็ทำให้นางรู้สึกเสียใจนัก จากนั้นสักพักร่างบอบบางที่ทุกคนในคฤหาสน์คอยประคบประหงมก็ค่อยๆ หย่อนตัวลงนั่งที่เดิม ก่อนจะเกาะขอบหน้าต่างรอคอย สามี ของตนเองต่อไป

          อีกสักพักคุณท่านก็คงจะกลับมานะคะ คุณผู้หญิงอย่าเศร้าไปเลยค่ะ มาร์ธาเห็นแบบนี้แล้วใจไม่ดีเลยมาร์ธาเอื้อมมือมาวางลงบนฝามือเล็กอย่างเห็นใจ และรู้สึกเศร้าไปด้วย กรองมาลินจึงต้องหันมายิ้มอ่อนๆ เพื่อกลบอาการระทมทุกข์ของตนเอง ก่อนที่จะมีเสียงเคาะประตูดังขึ้นมา คนทั้งสองจึงพร้อมใจกันหันไปมองต้นทางของเสียงดังกล่าว แล้วมาร์ธาจึงผละมาที่ประตู นางเปิดมันออกก็ได้พบกับคาเรนสาวน้อยหนึ่งในบรรดาเด็กรับใช้ของตระกูลอีวานส์ยืนนิ่งอยู่

          คุณไซมอนต้องการขอพบคุณผู้หญิงเป็นการส่วนตัวค่ะ คาเรนรีบรายงาน ก่อนที่มาร์ธาจะโบกมือไล่ให้ออกไปต้อนรับเอาไว้ก่อน และทันทีที่มาร์ธาหมุนตัวกลับมา หญิงสาวที่เพิ่งผละออกมาจากบานกระจกใสก็รีบเอ่ยถามทันที

          คุณไซมอนที่มาร์ธาเคยเล่าว่าเป็นลุงของคุณท่านใช่ไหมคะ กรองมาลินเรียกสามีของตนเองว่าคุณท่านตามคนที่นี่ และเธอจำได้เลือนรางว่าครั้งหนึ่งมาร์ธาเคยเล่าให้ฟังว่าแจ็คสันมีญาติอยู่คนหนึ่ง ชื่อไซมอน คาร์ตัน ซึ่งเป็นพี่ชายต่างมารดาของแพทริค อีวานส์ประมุขคนก่อนของที่นี่

          ใช่แล้วค่ะคำตอบเพียงเท่านี้ก็ทำให้กรองมาลินถึงกับต้องระบายลมหายใจผ่านปลายจมูกเรียวงามออกมาอย่างหนักหน่วง เพราะเธอไม่ค่อยคุ้นชินกับการที่จะต้องรับแขกเอาเสียเลย ตอนที่อาศัยอยู่ในบ้านของตระกูลสมิทนั้นเธอก็อยู่แต่แค่เพียงบนห้องนอนหรือไม่ก็สวนหลังบ้านเท่านั้น

         

          กรองมาลินเดินนำหน้ามาร์ธาลงมายังห้องรับแขกอันกว้างใหญ่ซึ่งนานวันถึงจะมีใครสักคนเข้ามาใช้บริการ เพราะคฤหาสน์ที่เบอร์เซอร์หลังนี้ค่อนข้างปิดตัวเงียบ ตั้งแต่ที่กรองมาลินแต่งเข้าบ้านสามีมาก็ยังไม่เคยมีแขกคนไหนแวะเวียนมาเลย

          มาแล้วเหรอ หลานสะใภ้ของฉัน เสียงทุ้มเอ่ยทักทายทันทีที่กรองมาลินก้าวเท้าเข้ามาพร้อมกับเดินตรงดิ่งเข้ามาหา หญิงสาวจึงทำตัวไม่ค่อยถูกด้วยความประหม่า ทว่าอย่างน้อยก็ยังโชคดีที่มาร์ธาเดินตามเธอไม่ห่าง เหมือนกับจะรู้ว่าคุณผู้หญิงคนนี้ของนางกำลังตื่นกลัวคนแปลกหน้า

          เอ่อสวัสดีค่ะกรองมาลินเป็นฝ่ายเอ่ยทักทายก่อนพร้อมกับยื่นมือออกไปสัมผัสกับอีกฝ่าย ซึ่งสายตาและรอยยิ้มของไซมอน คาร์ตันก็ทำให้หญิงสาวรู้สึกแปลกๆ ค่อนไปทางหวาดกลัว ยิ่งเมื่อสัมผัสกับฝ่ามือใหญ่ของอีกฝ่ายเธอก็ต้องรีบชักกลับ เพราะกระแสบางอย่างที่สัมผัสได้มันเตือนให้เธอถอยห่างออกมา

          ฮาๆ เธอนี่สมกับเป็นสาวเอเชียจังเลยนะ ขี้กลัวจริงๆ นี่ถ้าอยู่ใกล้นายแจ็คสันจะไม่หัวใจวายหรือยังไง หมอนั่นน่ะยิ่งทำตัวน่ากลัวอยู่ด้วยไซมอนที่ผงะไปเพราะอาการของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นหลานสะใภ้ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะทันทีหลังจากที่ตั้งสติได้

          ขะขอโทษค่ะ กรองมาลินที่สัมผัสได้ถึงน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความรู้สึกตำหนิรีบขอโทษขอโพยอีกฝ่ายอย่างรู้สึกผิด

          ไม่เป็นไรหรอก นั่งก่อนสิ เมื่อหย่อนตัวลงประจำตำแหน่องของตนเอง กรองมาลินก็ยิ่งรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ เพราะสายตาที่มองมาอย่างสำรวจของไซมอนทำให้เธออยากจะลุกหนีนัก

          หน้าตาของเธอเหมือนพ่อของเธอมากราวกับพิมพ์เดียวกันเลยนะกรองมาลินไซมอนเปิดฉากคุยก่อน คราวนี้กรองมาลินต้องเอียงคอมองเขาอย่างแปลกใจ เพราะไม่เพียงแค่ไซมอนจะเรียกชื่อไทยของเธอได้อย่างชัดเจน เขายังทำทีเหมือนกับว่าเคยรู้จักกับบิดาของเธออีกด้วย

          คะ?

          ฉันกับคุณพ่อของเธอเคยเป็นเพื่อนกันมาก่อนน่ะ ขยายความในสิ่งที่หญิงสาวรุ่นลูกสงสัย พร้อมกับหัวเราะในลำคอเบาๆ

          จริงเหรอคะ ดีจังเลยค่ะ

          ฉันกับพ่อของเธอรู้จักกันที่ลอนดอน แล้วฉันก็เป็นคนพาเขาเข้ามาเหยียบที่นี่ พาเขาไปเที่ยวที่ต่างๆ ก่อนที่เขาจะเดินทางกลับ จากนั้นเราทั้งสองก็ติดต่อกันตลอด ก่อนที่ฉันจะได้รับข่าวร้ายว่าเขาหายสาบสูญไป เสียใจด้วยนะหนูกรองมาลิน

          ค่ะ กรองมาลินรับคำด้วยเสียงเศร้า เธอก้มหน้าลงมองมือที่วางเอาไว้บนหน้าตักของตนเองนิ่ง พลันแหวนวงเล็กที่อยู่บนนิ้วก็ให้ความรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา มันเตือนให้เธอรู้ตัวว่าตอนนี้เธอไม่ได้ไร้ญาติขาดมิตรดังเดิมแต่ยังมีสามีอยู่ทั้งคน

         



มาทีล่ะน้อย เพราะปั่นได้ทีล่ะน้อยค่ะ
ตอนหน้ารับรองว่าพระเอกกับนางเอกได้เจอกันแน่นอนค่ะ

ชลพินทุ์

ปล.1 มาคอยลุ้นกันค่ะว่า พระเอกของเราจะโผล่ออกมาตอนนี้ไหม อิอิ
 ปล.2 ฝากหน้าเพจด้วยนะคะ
http://www.facebook.com/?ref=tn_nonslim#!/pages/%E0%B8%8A%E0%B8%A5%E0%B8%9E%E0%B8%B4%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B8%E0%B9%8C-%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%A0%E0%B8%B2/101139699986958


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

194 ความคิดเห็น

  1. #32 omelet-omelet (@omelet-omelet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 17:36
    ชอบอิมเมจพระเอกจัง
    ว่าแต่รูปป๋าสมัยไหนละนั่น อิอิ
    #32
    0
  2. #31 somjeed2 (@somjeed2) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2554 / 01:00
    จ๊ะเอ๋ะ เข้ามาให้กำลังใจนะค่ะ
    #31
    0