end - (exo) crawl (to) me baby! | chanbaek

ตอนที่ 2 : จะกินอะไรก็ได้ แต่กินฉันไม่ได้!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,910
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    10 ต.ค. 59





จะกินอะไรก็ได้ แต่กินฉันไม่ได้!






          เหนือฟ้า มีฟ้า เหนือเรื่องวินาศสันตะโรหนึ่งพันเรื่อง อี้ชิงรู้ว่ามีชานเลี่ย

 

         “แกจะให้ฉันทำอะไรนะ!


          “หูแตกเร้อ ตะโกนหาอะไร” เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยาก (เพราะมักจะนำความลำบากมาให้) สวนกลับ “ฉันก็แค่... ฮัลโหล ฮัลโหล ชิงโว้ย! ได้ยินไหม!


          “ได้ยินซีวะ แกแหละหูแตก ตะโกนหาอะไร”


          “ดี... อย่าลืมนะ”


          “อย่าล้ง... อย่าลืมอะไร ไอ้เลี่ย” อี้ชิงถอนหายใจ “ซื้อบ้านโว้ย... ซื้อบ้าน ไม่ใช่ถุงยางอนามัย ที่จะบอกไซส์แล้วได้เรื่อง คิดผิดคิดใหม่ เมาแล้วใช่ไหมหา”


          “ก็แล้วทำไมจะไม่ได้เรื่อง


          กว่าจะได้เรื่อง มันจะเป็นเรื่องน่ะสิ! อี้ชิงพลิกตัวไปมา ตาจ้องเป๋งที่นาฬิกาเจ้าคุณปู่ซึ่งบอกเวลาตีสาม ชานเลี่ยนะชานเลี่ย ผีส่งมาเกิดแท้ ๆ มีอย่างที่ไหน คนจะหลับจะนอน กลับโทร.มาบอกให้ซื้อบ้าน “หลังเล็ก ๆ วิวสวย ๆ นะ เป็นที่จงหยางได้จะดีมาก”  อี้ชิงถึงกับตื่นเต็มตา ร้อง “หา! ก่อนจะถูกสวนว่า “ทำตื่นตูมไม่เข้าเรื่อง”


          “ฟังนะ” เขาลุกขึ้นนั่งแล้วตอนนี้ กุมขมับไปด้วย อีหนู... เอ๊ย! น้องหนูที่นอนอยู่ข้าง ๆ ส่งเสียงหวานจ๋อย “จะไปไหน เฮียขา... ”


            “ฟังอะไร ไอ้เพื่อนใจดำ” แน้...  มีตัดพ้อ “ชิง... ฉันมีอันต้องระเห็จไปเฮยเหอ พอดีนึกขึ้นได้ว่ามีแกเป็นเพื่อน เห็นว่าแกเป็นฮาร์บิเนี่ยน (ชาวฮาร์บิน) อยู่ไม่ไกลจากเมืองที่ว่า ก็หวังจะฝากผีฝากไข้ กลับมาทำกะฉันยังงี้ ชิง... แกมันไร้สัจจะ แกคือนางอสรพิษเจียงชิง แกคือนางเตียวเสี้ยน แกคือตั๋งโต๊ะ คือลิโป้ คือคนสองหน้า คือทรราชแห่งแผ่นดิน”


          โอ้โห! โอ้โห! ใครกันแน่อสรพิษ! “ฮาร์บิน่งฮาร์บิเนี่ยนอะไร มีเหตุผลหน่อย เลี่ย... แกจะมาเฮยเหอ จะมาทางเหนือ ฉันก็ยินดีต้อนรับ แต่จู่ ๆ จะใช้ให้ซื้อบ้านในฮาร์บิน อย่างนี้ต้องการอะไรมิทราบ บ้านนะบ้าน... ใช่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ไหน เงินน่ะมีหรือเปล่า”


          “มีซิ จะเอากี่แสน กี่ล้าน ฉันต้องได้บ้านในฮาร์บิน!


          “ก็แล้วจะเอาไปทำอะไร ต้องเป็นจงหยางให้ได้อีก แพงหูฉี่ แกเป็นคนใต้ ไม่ได้คิดจะลงหลักปักฐานที่นี่ อย่าตำน้ำพริกละลายแม่น้ำเลย”


          อีกฝ่ายเริ่มส่งเสียงแง้ว ๆ “ก็ฉันไม่อยากอยู่... ที่นั่นน่ะ เฮยเหอ!


          “เออ พิลึก กินยาผิดขวดหรือเปล่าหว่า ไม่อยากแล้วมาทำไม”






 


          ไม่บอกว่าไปเพื่อเปลี่ยนหมาเป็นคนแน่ ๆ ล่ะ อายเขาตาย! ชานเลี่ยแยกเขี้ยว ขณะโกหกคำโต “ไปเลี้ยงหมา”


          เห็นไหม ตกไปหน่อยเดียวเอง จริง ๆ ต้องพูดว่า “ไปเลี้ยงคนที่เป็นหมา” หายไปสามพยางค์ ชิง เตี่ย ม้า กง ม่าไม่โกรธหรอก


          “เลี้ยงหมา... ที่เฮยเหอเนี่ยนะ”


          “เออ เลี้ยงหมาที่เฮยเหอ”


          “เลี้ยงที่บ้านแก... ที่ซัวเถาไม่ได้หรือไง”


          ซักไปให้ได้อะไรขึ้นมา! “มันเป็นหมาหายาก” ชานเลี่ยกุเรื่องขึ้น “มีคนพบตัวที่ชายป่า ติดกะรัสเซีย ซินแสบอกเตี่ย ว่าเตี่ยต้องเก็บมาเลี้ยง หัวเด็ดตีนกุดเป็นต้องเก็บมาเลี้ยงให้ได้”


          “ยังงั้น... ทำไมไม่ซื้อตัวมัน แล้วให้คนเขาส่งไป”


          “ซินแสว่า ต้องให้ฉันเป็นคนพามันไป ตะทีนี้ คนที่โน่นเขาว่ามันยังรั้น เตี่ยเลยใช้ให้ฉันไปอยู่กะมัน อยู่กันจนกว่าจะเชื่อง เรื่องอะไรฉันจะแซ่วอยู่เฮยเหอเล่า หนาวรึก็หนาว บ้านนอกก็เท่านั้น สู้ไปดูหน้ามัน เห็นกันอาทิตย์ละหน แล้วกลับมานอนเสวยสุขที่ฮาร์บิน รอให้เตี่ยเรียกตัวกลับไม่ดีกว่าเร้อ”


          “อกตัญญู ทำอย่างนี้เท่ากับหลอกเตี่ย”


          “ก็ใครใช้ให้เตี่ยงมงาย”


          “ใครใช้ให้ม้าเบ่งแกออกมาตะหาก”


          โอ๊ย! ยิ่งโกหกยิ่งไปกันใหญ่ ชานเลี่ยชักจะว้าวุ่น ตัดบทเสียดีกว่า


          “เอาเถอะ ชิง... เป็นอันว่า แกซื้อบ้านในฮาร์บินให้ฉันที เท่าไหร่เท่ากัน รีบหน่อย จะบินไปพรุ่งนี้แล้ว คงจะอยู่ที่โน่นสักสองหรือสามเดือน ขี้คร้านเตี่ยจะเรียกตัวกลับ ม้ารักฉันจะตาย”


          “เออ... รู้แล้ว พิลึกคนจริง ๆ เลี่ย ทั้งแกทั้งเตี่ย พิลึกคนจริง ๆ ”


          “เอ้อ... ”


          “จะเอาอะไรกะฉันอีก”


          “ไม่ว่าจะได้ยินอะไรเกี่ยวกะฉัน อย่าเชื่อนะ” เขากำชับ จะให้มิตรสหายท่านหนึ่งหรือท่านไหนรู้ว่าชานเลี่ยไปเพื่อเปลี่ยนหมาเป็นคน เพื่อการกุศล (และเพื่อใช้กรรมที่ทำไว้กับบริษัท) ไม่ได้เป็นอันขาด รู้ถึงไหนอายถึงนั่น! “ได้ยินไหม ชิง ได้ยินไหมโว้ย... ”


          “เออ” คราวนี้ฮาร์บิเนี่ยนพูดเสียงยานคาง “วางเสียที ง่วงจะตายหะ แกนะแก ตั้งแต่คบกันมา เรื่องดี ๆ ไม่เคยได้ยิน ไอ้เลี่ยเอ๊ย... ไอ้เลี่ย”


          ฟังแล้วปวดหัวจี๊ด ๆ ชานเลี่ยนอนลืมตา กลิ้งไปกลิ้งมาอยู่อีกพักใหญ่ ก็ถึงคราวตกนรกหมกไหม้ ใครที่ไหนจะหลับลง เตี่ยบ้า ม้าบ้า ไอ้ชิงบ้า...


          ป๋ายเซียน... บ้า...

 






            ใคร ๆ ก็บ้า!


          ชานเลี่ยเดินทอดน่อง ทำหน้ามุ่ย


          เมื่อวานนี้ที่ฮาร์บิน อี้ชิงต้อนรับขับสู้เขา พาไปยังบ้านหลังใหม่ซึ่งเป็นห้องแถว สูงสามชั้น ตั้งอยู่บนถนนจงหยาง เขตเต้าหลี่ ละแวกนั้นพรืดไปด้วยอาคารบ้านเรือนอันหลากตา เหมือนอยู่ในมอสโกมากกว่าเฮย์หลงเจียง สวยน่ะสวยแน่ แต่แพงหูฉี่ แพงจริง ๆ อย่างมันว่า ชวนให้น้ำตาตกใน





          เตี่ยโทร.มาเร่งเร้า หลังเสวยสุขในบ้านหลังใหม่ได้คืนเดียว ม้าเองก็เป็นไปกะสามี ซีอีโอตกอับจึงต้องแหกขี้ตาตื่น ขึ้นรถ หลังขดแข็งอยู่กว่าห้าชั่วโมง ตรงสู่เฮยเหอ ก็เตี่ยสั่งว่า “ต้องพบป๋ายเซียนภายในวันนี้!


ตลอดทาง ชานเลี่ยว่าในใจ... เตี่ยตัวร้าย เตี่ยตัวแสบ คนดี ๆ ที่ไหนจะเป็นมังกรฟ้าแห่งซัวเถา ลูกชายทั้งคน รถสักคันยังไม่ประเคนให้! เนรเทศมาอยู่กับหมาไม่หนำใจ นี่ถึงกับต้องใช้บริการขนส่งมวลชนเป็นครั้งแรก เพราะเตี่ยแทบจะไม่อนุญาตให้นำอะไรติดตัวมา นอกจากกระเป๋าสตางค์ เสื้อผ้า และโทรศัพท์เท่านั้น!


ไม่ยึดทรัพย์ก็บุญถม เขานึกอย่างขมขื่น เตี่ยซาดิสม์!


ศูนย์อนุเคราะห์ ไม่ก็ศูนย์วิจัย... ศูนย์อะไรสักอย่างที่เขาจำชื่อไม่ได้นั้นอยู่ไม่ไกลจากอุทยานแห่งชาติอู่ต้าเหลียนฉืออันโด่งดัง ยิ่งนึกยิ่งสะท้อนใจ ถ้าไม่ใช่เพราะถูกส่งมาเพื่อทำดีเอาหน้า ชานเลี่ยคงกำลังชื่นชมความงามของทะเลสาบปากปล่องภูเขาไฟทั้งห้าภายในอุทยานแห่งชาติโดยมีสาวงามเกาะแขนคนหนึ่ง เกาะขาคนหนึ่ง


ไม่ใช่หมา!


เดินทอดน่องอยู่พักใหญ่ ชานเลี่ยสะดุดกึก จ้องดูป้ายอันใหญ่โต เขียนว่า “ศูนย์อนุบาลสัตว์ป่าเนิ่นเจียง” แล้วอ้าปากค้าง


ก็รูปพรรณสัณฐานของอาคารที่ทำการตรงหน้า เหมือนกับที่เตี่ยบรรยายไว้ไม่มีผิด เตี่ยบอกแล้ว... เพียงแต่บอกไม่หมด อย่างน้อยก็ไม่ได้บอกว่าอาคารหลังนั้นเก่า เกือบจะร้าง คราบน้ำฝนจับ เห็นเป็นรอยกระดำกระด่าง กระเบื้องหลังคาหลุดออกเป็นแผ่น ๆ แน่ะ... ระหว่างที่จ้องดูอยู่ ตัวอักษรคำว่า “เนิ่น” ยังเลื่อนหลุด หล่นจากป้ายเสียงดังโครม!


ถ้าเตี่ยจะทำยังงี้ เอาขี้เถ้ายัดปากเลี่ยเถอะ!


เสียงโครมครามทำให้คนข้างใน ซึ่งเป็นผู้หญิงท่าทางมอซอ หัวเป็นกระเซิง แขนขาเต็มไปด้วยรอยขูดขีดเยี่ยมหน้าออกมา เมื่อเห็นชานเลี่ย หล่อนก็ขมวดคิ้ว เขาจึงถามออกไป “ศูนย์อนุบาลสัตว์ป่าเนิ่นเจียง เปิดทำการไหมครับ”


“เปิดทำการตามปกติค่ะ”


“ที่นี่หรือเปล่า ที่... ” ชายหนุ่มชั่งใจ ไหนว่าศูนย์อนุเคราะห์เล่าเตี่ย นึกว่าไม่ต่างอะไรกะโรงเลี้ยงเด็กกำพร้า นี่มันศูนย์อนุบาลสัตว์ป่า ศูนย์อนุบาลสัตว์ป่านะ! “ที่... เลี้ยงดูป๋ายเซียน”


“ค่ะ” ท่าทางหล่อนประหลาดใจ “คุณผู่ใช่ไหม ผู่ชานเลี่ยหรือเปล่าคะ”


“ครับ ไม่ทราบว่าเตี่ย... เอ๊ย! พ่อของผม ผู่เหวินไถบอกคุณแล้วหรือยัง”


“โอ้! ” คราวนี้หล่อนมีน้ำตารื้น “โอ้... คนที่จะมารับป๋ายเซียนไปอยู่ด้วยน่ะเอง โถ... ตาหนู โชคดีเหลือเกิน”


“รับไปอยู่ด้วย! เดี๋ยวก่อน คือว่า... ”


“เข้ามาซิคะ” ผู้ดูแลศูนย์อนุบาลสัตว์ป่าเชื้อเชิญ “เข้ามาข้างในก่อน คุณผู่คนพ่อว่าให้ถ่ายรูปเป็นหลักฐาน ดิฉันติดต่อนักข่าว ทั้งใครต่อใครเยอะแยะไปหมด รวมถึงนายกเทศมนตรีด้วย ไม่ให้เรื่องเงียบแน่ล่ะ! ก็คุณใจดีเหลือเกิน ดิฉันอยากให้คนเขารู้ ว่าคุณอาสาทำอะไร ให้คนทั้งเฮย์หลงเจียงรู้ ให้คนทั้งแผ่นดินใหญ่รู้ ให้คนทั้งโลกรู้... โอ๊ย... ”


“แต่ว่า... ”


“ดื่มอะไรคะ ชาหรือกาแฟ โอ้... ท่านนายกเทศมนตรีอยู่ทางนู้นค่ะ”


“คือ... ”


“ช่างภาพอยู่นู่นแน่ะค่ะ เอ้า... ยิ้มหน่อยซิคะ เขาจะลั่นชัตเตอร์แล้ว”


แสงแฟลชสว่างวาบขึ้น ชานเลี่ยกะพริบตาปริบ ๆ “พ่อของผม... บอกคุณหรือครับว่า ผู่ชานเลี่ยมาเพื่อรับตัวป๋ายเซียนไปอยู่ด้วย”


“ใช่ค่ะ... แหม... ท่าทางประหลาดใจยังงี้ กะว่าจะบอกเองใช่ไหมเล่า อย่าเลยค่า... ประเดี๋ยวคนแก่อย่างดิฉันหัวใจวาย ตายไปเสียเปล่า ๆ คุณผู่คนพ่อโทรศัพท์มา ถามไถ่ถึงตาหนูเปี้ยนเมื่อวานนี้ หมายถึงเปี้ยนป๋ายเซียนน่ะค่ะ” หล่อนเช็ดน้ำตาป้อย ๆ “ดิฉันจึงเรียนให้ทราบว่า ที่นี่จวนจะ... ถูกปิดเต็มที เงินก็ขาด คนก็ขาดมาหลายปีดีดัก ตาหนูเปี้ยนถูกส่งตัวมาที่นี่ เพราะใกล้กะบ้านเดิมของแกที่สุด สงสารแกเถอะค่ะ ป๋ายเซียนมีแต่คุณหมออู๋กับดิฉันเท่านั้น คุณผู่คนพ่อฟังแล้วก็รีบบอกดิฉัน ว่าทำใจให้สบาย คุณจะมารับแกไปอยู่ด้วย ว่าคุณเพิ่งซื้อบ้านในฮาร์บิน พระมาโปรดแท้ ๆ ดิฉันกับคุณหมอพากันโล่งใจ คุณหมอเองก็อยู่ในฮาร์บิน จะได้ช่วยกันดูแล”


“คุณพ่อรู้ว่าผมมีบ้านในฮาร์บินด้วย!


“ค่ะ... คุณผู่คนพ่อว่า ได้ยินคุณคุยโทรศัพท์กะเพื่อน และท่านก็ปลื้มใจที่คุณมีความตั้งใจดี”


ปลื้มใจกะผีอะไรล่ะ! เตี่ยจับได้ไล่ทันต่างหาก คงได้ยินเต็มสองรูหู รู้ว่าเขาทำลับ ๆ ล่อ ๆ ถึงได้ตลบหลังด้วยการติดต่อศูนย์อนุบาลสัตว์ป่าเนิ่นเจียงก่อน แล้วยัดเยียดความเป็นผู้อนุบาลเปี้ยนป๋ายเซียน มนุษย์เมาคลีแห่งเฮย์หลงเจียงให้ชานเลี่ยหน้าตาเฉย!


ว่าแล้วเชียว คนดี ๆ ที่ไหนจะเป็นมังกรฟ้าแห่งซัวเถาได้!


ชานเลี่ยมองซ้ายมองขวา หาทางหนีทีไล่ แต่จะมองไปทางไหน คลื่นฝูงชนผู้ปีติ นักข่าว ช่างภาพ นายกเทศมนตรีก็อุดไว้หมด อย่างนี้ทำอะไรไม่ได้... นอกจากไหลตามน้ำ ขืนผ่ากลางปล้องขึ้นมาว่าโกหกทั้งเพ เขาไม่คิดจะรับป๋ายเซียนไปอยู่ด้วยสักนิดก็จบเห่ หุ้นที่หวังว่าจะขึ้น มีอันร่วงกราวเห็น ๆ


แสงแฟลชสว่างวาบอยู่เนือง ๆ ชานเลี่ยฉีกยิ้ม โกยเอาความเป็นพ่อพระขึ้นมาตั้งแต่ข้อเท้า ผู้ดูแลศูนย์อนุบาลหัวเราะชอบใจ ท่าทางมีความสุข หล่อนดึงแขนซีอีโอตกอับ พาไปยังห้องด้านหลัง มวลมหาประชาชนตามตูดชานเลี่ยต้อย ๆ ทั้งหวังจะได้เห็นมนุษย์เมาคลีด้วยตาตัวเอง ทั้งหวังจะเห็นปฏิกิริยาของชายหนุ่มผู้ใจบุญต่อเปี้ยนป๋ายเซียนแห่งเฮยเหอ


“แกน่ารักค่ะ” ผู้ดูแลว่าต่อ “แค่พูดไม่ได้ ชอบเดินสี่ขา หอน และกินแต่เนื้อสด ๆ ”


โอ้โห... นั่นเรียกว่าแค่เรอะ...


“ผมไม่มีวิชาติดตัวเลย” เขาแบ่งรับแบ่งสู้ “ไม่รู้จะดูแกไหวไหม”


“ไม่ต้องห่วงค่ะ ดิฉันจะให้เบอร์โทรศัพท์คุณหมออู๋ไว้ และคุณหมออู๋ก็จะไปเยี่ยมคุณกับตาหนูเปี้ยนทุกอาทิตย์”


“แหม... ไม่ต้องห่วงเลยจริง ๆ นะครับ”


“แน่นอนอยู่แล้วค่า... ”


ประตูห้องด้านหลังเปิดออก ได้ยินเสียงแอ๊ด... ยาวนาน ชานเลี่ยเขม้นมอง แต่ไม่เห็นอะไรนอกจากสีดำสนิท “ตาหนูเปี้ยนยังไม่ตื่น” ผู้ดูแลว่าอย่างนั้น “ตาหนูเอ๊ย! ตาหนู!


เกิดเสียงเบา ๆ คล้ายลูกสัตว์ร้องครวญคราง ฝูงชนรูดซิปปาก ยืนนิ่งราวไว้อาลัย ทันใดนั้นเอง ท่ามกลางความมืดมิด ชานเลี่ยเห็น...


ดวงตาสีอำพันคู่หนึ่ง


“เฮ้ย!


ขนลุกชันเมื่อเปี้ยนป๋ายเซียนเริ่มหอนติดต่อกัน “แกกำลังหิวค่ะ... ” หล่อนบอกอย่างอารมณ์ดี “ได้เวลาอาหารแล้ว ดิฉันจะไปเตรียมนม คุณอยากป้อนนมแกไหมคะ ตาหนูเอ๊ย! วันนี้... ตะ... ว้าย!


มวลมหาประชาชนแตกฮือ เมื่อเด็กชายอายุไม่เกินสิบสี่หรือสิบห้าปีวิ่งตรงมาด้วยสองมือสองเท้า ทั้งที่ผ่ายผอม แต่กลับมีเรี่ยวแรงมหาศาล ป๋ายเซียนกระโจนใส่ชานเลี่ย วินาทีเดียว ชายหนุ่มร่างสูงก็ลงไปนอนวัดพื้น โดยมนุษย์เมาคลีใช้มือข้างหนึ่งซึ่งหดเกร็งจนเกือบจะหงิกงอคล้ายกรงเล็บขยุ้มลำคออยู่


“สะ... สวัสดี”


ป๋ายเซียนเอียงคอ ไม่ต่างจากลูกสัตว์ที่อยากรู้อยากเห็น ผู้ดูแลเดินตรงเข้ามา แต่ก่อนที่ใครจะทันได้ทำอะไร เด็กชายแยกเขี้ยว...


แล้วกัดแขนชานเลี่ยอย่างแรง... แรงมาก ๆ 


         ชายหนุ่มร้องจ๊าก! ดังลั่น ก่อนจะเริ่มดิ้นรน อึดใจเดียว ผู่ชานเลี่ย ซีอีโอใจบุญ ลูกชายเพียงคนเดียวของมังกรฟ้าแห่งซัวเถา ผู้หล่อเหลา ผู้มีน้ำใจงาม ผู้รับอาสาจะอนุบาลมนุษย์เมาคลีแห่งเฮย์หลงเจียง...


          ก็ถึงกับสลบเหมือดไปท่ามกลางแสงแฟลชนั่นเอง





          ได้ยินเสียงแผล็บ... แผล็บ ระหว่างที่ยังครึ่งหลับครึ่งตื่น ติงลี่นะติงลี่ แกอีกแล้วสิท่า ชานเลี่ยยิ้ม เจ้าหมาขาสั้นพันธุ์เวลช์ คอร์กี้ ป่านนี้คงกำลังรอเขาอยู่ที่ข้างเตียงสนาม


          “ฉันกำลังจะไปเฮยเหอ ติงลี่” ซีอีโอตกอับละเมอ “ไปด้วยกันไหม”


          แผล็บ... แผล็บ


            “น้ำลายไม่เหนียวเหมือนก่อนแฮะ เพิ่งจะกินน้ำมาล่ะซิ”


          “ป๋าย” มันร้องตอบ “ป๋าย... ”


          “ที่เฮยเหอมีมนุษย์เมาคลี” เล่าให้ฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ “ชื่ออะไรน้า เปี้ยน... เปี้ยน... ”


          มันร้องอีก “ป๋าย”


            อ้อ... ป๋ายเซียน


“เฮ้ย!


สะดุ้งพรวด สะบัดแขน ได้ยินเสียงตัวอะไรร้องเอ๋ง! จากนั้นจึงเป็นเสียงคล้ายเล็บสั้น ๆ ตะกุยพื้น ราวแขวนผ้าที่ปลายเตียงโยกไปทางซ้ายที ทางขวาที ก่อนจะกลับมาตั้งตรงอย่างเก่า ชานเลี่ยทุลักทุเลลุกขึ้นนั่ง กล้ามเนื้อสั่นสะท้านระหว่างจ้องดูด้วยอารมณ์พรั่นพรึง


“ป๋าย... กลัว”


ที่หลบอยู่หลังราวแขวนผ้าสแตนเลสคือเด็กชาย อายุไม่เกินสิบสี่หรือสิบห้าปี รูปร่างเล็ก ผอม ผมดำเป็นกระเซิงตัดกับผิวขาวจัดจนซีด ดวงตา...


“เหวอ!


ไม่ผิดแน่ ก็ตาสีเหลืองอำพันคู่ใหญ่... คู่นั้นแหละ!


เพราะชานเลี่ยโวยวาย ผู้ดูแลจึงเปิดประตู เยี่ยมหน้าเข้ามา “ดีจัง คุณฟื้นแล้ว” หล่อนว่า “ขอโทษนะคะ ดิฉันตื่นเต้น จึงเชิญใครต่อใครมา... แหม... มากไปหน่อย ที่นี่คับแคบ อากาศไม่ถ่ายเท คุณก็เลย... ”


ใช่เสียเมื่อไหร่ล่ะแม่คุณ! ซีอีโอตกอับแทบจะผรุสวาทออกไป เพราะตาหนูเปี้ยนของคุณหรอก เพราะเจ้า... หมานั่นหรอก!


“ตาหนู ออกมาเร้ว” หล่อนหันไปเรียกป๋ายเซียนซึ่งตัวสั่นงันงก “ออกมาเถอะจ้ะ คุณคนนี้ไม่ทำอะไรเราหรอก”


เห็นได้ชัดว่าป๋ายเซียนพยายามเดินสองขา แต่เมื่อทำอย่างนั้น ขาทั้งสองกลับรับน้ำหนักไม่ไหว เด็กชายล้มลงสองครั้ง ก่อนจะยอมแพ้ ใช้สองมือช่วย ระหว่างโขยกเขยกตรงมา


“แกไม่รู้วันเกิดของตัวเองค่ะ” ผู้ดูแลเล่าเมื่อเด็กชายกลับมานั่งที่เก่า คือเก้าอี้เล็ก ๆ ข้างเตียงแล้ว “แต่คุณหมออู๋ว่า แกอายุราวสิบเก้าถึงยี่สิบปี เห็นจะได้”


“สิบเก้าถึงยี่สิบปี! ” ชานเลี่ยอุทาน “เป็นไปไม่ได้... ก็เด็กคนนี้... ”


“ดิฉันทราบค่ะ หน้าตาท่าทางแก เหมือนเด็กอายุสิบสี่ หรือสิบห้าปีเท่านั้น ก็แกโตมาในป่า กับฝูงหมาป่า  พัฒนาการของแกจึงช้ากว่าเด็กปกติ”


ก้มดูเด็กชายอีกครั้ง ป๋ายเซียนจ้องเขาเป๋ง ตาสีอำพันมีน้ำมาก ทั้งวาววับและสดใส


“มีอะไรที่ผมควรรู้บ้าง”


“ป๋ายเซียนไม่มีท่าทีต่อต้านค่ะ ไม่ได้ดุร้าย ออกจะเชื่องด้วยซ้ำ” หล่อนลูบหัวมนุษย์เมาคลี ป๋ายเซียนครางในลำคอ ท่าทางพอใจ “แม่หมาป่าของแก ซึ่งเราให้ชื่อว่าฮูหยิน ก็ไม่ดุร้าย เมื่อแกออกมาที่ชายป่า จนมีคนไปพบเข้า ก็อยู่กับฮูหยินแหละ ไม่รู้ซิคะ... เหมือนฮูหยินพาแกมาส่ง อยากให้กลับสู่โลกของตัวเอง”


“อย่างนั้นหรือครับ”


“ตาหนูยังพูดไม่ได้ แต่พอจะฟังภาษาของเราออก เข้าใจอากัปกิริยาของเรา ดิฉันกับคุณหมออู๋จึงสอนให้แกสื่อสารด้วยคำหรือพยางค์ง่าย ๆ ซึ่งจะช่วยให้แกปลอดภัย และมีชีวิตรอด” ผู้ดูแลอธิบาย “เราบอกแกว่าแกชื่อเปี้ยนป๋ายเซียน แต่แกออกเสียงไม่ได้ จนเดี๋ยวนี้ แกจึงยังแทนตัวเองว่าป๋าย”


เมื่อได้ยินอย่างนั้น ป๋ายเซียนก็รีบชี้ที่ตัวเองแล้วร้อง “ป๋าย”


“เห็นไหมคะ” หล่อนบอกอย่างอารี “เราสอนให้แกพูดว่าหิว เจ็บ กลัว ชอบ ไม่ชอบ อยาก และไม่อยาก รวมถึงสอนให้แกใช้ห้องน้ำ ป๋ายเซียนเรียนรู้ไว แกมีพฤติกรรมเลียนแบบมนุษย์ อย่างที่เด็กเล็ก ๆ มักจะเป็น ต้องใช้เวลาอีกมาก แต่แกจะดีขึ้น และจะไม่เป็นภาระของคุณแน่นอน ดิฉันถือวิสาสะ ให้เบอร์โทรศัพท์ กับที่อยู่ของคุณในฮาร์บินแก่คุณหมออู๋แล้ว อย่าหาว่าละลาบละล้วงเลยนะคะ ดิฉันถามเอาจากคุณผู่คนพ่อ”


“ไม่เป็นการละลาบละล้วงหรอกครับ” ที่ละลาบละล้วงน่ะมันเตี่ย...


“เมื่อกี้ตาหนูทำอะไรคุณหรือคะ ได้ยินเสียงเอะอะ”


“เขา” ชานเลี่ยอึกอัก “เขาเลียแขนผม ไม่รู้ว่านั่นปกติหรือเปล่า”


แต่ผู้ดูแลกลับหัวเราะร่วน “แสดงว่าตาหนูชอบคุณค่ะ” ท่าทางเหมือนหล่อนกำลังวาดวิมานในอากาศ “แกเลียแผลให้คุณ เพราะรู้ว่าคุณเจ็บ ตาหนูเปี้ยนรู้สึกผิดที่กัดคุณ”


ยกแขนขึ้นดู ป๋ายเซียนเลียที่รอยเขี้ยวของตัวเองจริง ๆ ด้วย!


“ป๋าย” ป๋ายเซียนพยายามสื่อสาร เด็กชายอ้าปาก ชี้ที่ลิ้นของตัวเอง ชี้ที่ชานเลี่ย แล้วจึงชี้ที่ตัวเองอีกครั้ง “ป๋าย”


“จ๊ะ? ”


มนุษย์เมาคลีทำซ้ำอีก


“เขาว่ายังไงครับ”


ผู้ดูแลยิ้มตาหยี “ตาหนูว่าแกเลียคุณแล้ว ดังนั้น คุณจึงเป็นของแกค่ะ”


            อา... นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย






 

            หลังได้รับคำยืนยันจากหล่อน ว่าเมื่อได้รับการดูแลอย่างเหมาะสม ป๋ายเซียนจะโตขึ้นอีกหน่อย พูดได้ และใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ปกติ เขาก็หอบหิ้วตาหนูเปี้ยนกับสมบัติติดตัวอันได้แก่กิ่งไม้และเขี้ยวหมาป่าขึ้นรถ ผู้ดูแลยืนโบกผ้าเช็ดหน้าหยอย ๆ ทั้งน้ำหูน้ำตา ขณะรถแล่นออกจากศูนย์อนุบาลสัตว์ป่าเนิ่นเจียง


          ลึกลงไป ชานเลี่ยผู้หยาบกระด้างนึกนับถือน้ำใจหล่อน เขารับเอาป๋ายเซียนมาเมื่อมนุษย์เมาคลีพอจะสื่อสารได้และใช้ห้องน้ำเป็น ก่อนหน้านั้น ผู้ดูแลเอย คุณหมออู๋เอย ต้องเผชิญหน้ากับอะไรหนอ รอยขูดขีดตลอดแขนอาจมาจากตาหนูเปี้ยนสุดรักสุดหวงแหนกว่าครึ่ง


            “แกติดเนื้อสดค่ะ กับผลไม้ป่า” หล่อนฝากฝัง ค่อนไปทางสั่งเสีย เพราะไม่รู้ว่าป๋ายเซียนจะอยู่รอดปลอดภัยไปกี่น้ำ “ถ้าเป็นสเต็กล่ะก็... แรร์เท่านั้น แต่ก็พอจะกินอาหารทั่วไปได้อยู่หรอก ค่อย ๆ แทรกเข้าไประหว่างมื้อนะคะ ทีละนิดละหน่อย ขี้คร้านแกจะติดใจ”


            “ครับ... คร้าบ... ”


            “แกดื่มนมได้นะคะ ระยะนี้ต้องเป็นนมแพะ ท้องไส้ไม่ดีนัก ย่อยนมโคไม่ได้”


            สารพัดจะจำ!


            นั่งรถไปได้ชั่วโมงกว่า เจ้าตัวดีก็หลับปุ๋ย แน่ะ... เอาหัวทุย ๆ มาเกยไหล่เขาอีก


          “ถอยไป ไอ้ตัวเล็ก”


          เออ... มันฟังรู้เรื่องหรือเปล่าหว่า!


          ดังนั้น ชานเลี่ยจึงขยับตัว มนุษย์เมาคลีเมื่อไม่ได้ดั่งใจก็ร้องครวญคราง เหมือนลูกสัตว์เล็ก ๆ จริง ๆ ป๋ายเซียนไม่ลืมตา ทว่าทำอ่อนปวกเปียก ให้ร่างกายขยับโขยกไปมาตามแรงเหวี่ยงของรถ สักพักหัวก็ตกปุลงที่อกเขา จะขยับก็ขยับไม่ได้ เด็กนี่...


          ขดตัวกลม เหมือนตัวนิ่ม หลับสนิททั้งอย่างนั้นเลย!


          ซีอีโอตกอับถอนหายใจ... เอาก็เอาวะ แค่ต้องทนไปอีกสี่ชั่วโมง






 

          กลับถึงบ้านที่ฮาร์บิน ชานเลี่ยพบว่าการสื่อสารกับมนุษย์เมาคลีเป็นไปโดยราบรื่น ไร้ปัญหาอย่างน่าอัศจรรย์ ป๋ายเซียนว่าง่ายกว่าที่คิด จัดห้องให้อยู่ก็อยู่ จัดที่นอนให้นอน ชี้ห้องน้ำให้ดูก็ดู ชายหนุ่มอดดีใจไม่ได้ แหม... ก็เขากลัวป๋ายเซียนจะยกขาฉี่รดเสาบ้าน ประกาศอาณาเขตประสาหมาน่ะสิ


          “พรุ่งนี้จะให้ช่างมาทำราวติดผนัง” เขาบอกลูกสัตว์พลัดถิ่นซึ่งทำตาแป๋ว จ้องดูชานเลี่ยขยับไม้ขยับมือไปมาอย่างไม่รู้เบื่อ “จะได้เกาะ เราน่ะ หัดเดินสองขาเสียมั่ง”


          ปัญหาน่ะมันเพิ่งจะมาเกิดเอาตอนกลางคืน... หลังมื้อค่ำซึ่งชายหนุ่มพยายาม “แทรกอาหารทั่วไประหว่างมื้อ” แหละ


          ได้ยินเสียงโครม ๆ ป๋ายเซียนคึกคัก วิ่งพล่านไปทั่ว ไม่รู้ชนอะไรบ้าง เกิดเสียงเพล้ง! เมื่อของตก แตกกระจาย แล้วไฟฟ้าก็ดับพรึ่บ!


          ชานเลี่ยไม่นับถือศาสนา ถึงตอนนั้นยังร้องออกมา “ก็อดดด ก็อดดด”


          แล้วโทรศัพท์หาอี้ชิง


          บอกเล่าเก้าสิบแล้ว ฮาร์บิเนี่ยนตัวดีก็ตวาด “ไอ้เลี่ย! แกให้ป๋ายเซียนกินอะไรนะ”


          “โดนัทไง โดนัทชุบน้ำตาลน่ะ กับเคลือบช็อกโกแลต มันชอบนะ”


          “ไหนบอกว่าป๋ายเซียนเป็นหมา”


          “แล้วยังไง”


          “ไอ้เลี่ยเอ๊ย! ไอ้เลี่ย! ใครเขาให้หมากินหวาน”


          ก็อด! ก็อด! ก็อด! พระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์! พระบิดา พระบุตร พระจิต! พระพรหม พระศิวะ พระนารายณ์! ซุส โพไซดอน ฮาเดส! ทำไมลืมเสียได้!


          กดวางสายแล้วนั่งกุมขมับอยู่คนเดียว


          นั่นน่ะแค่ปัญหาแรก และนี่ก็แค่วันแรก ต่อจากนี้จะเอาอยู่ไหม ชานเลี่ยไม่รู้


          ไม่รู้เลยจริง ๆ





#ฟิคเมาคลี

ยังยืนยันคำเดิม

สู้ ๆ นะพี่เลี่ย

ป๋ายเซียนก็ทน ๆ พี่เขาหน่อยนะ 555

 QRD  
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,556 ความคิดเห็น

  1. #1526 heykiki (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 17:08
    น่าร๊ากกกก เอ็นดูป๋าย
    #1,526
    0
  2. #1504 Vibrance (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 04:32
    โว้ยยยยคือตลกมากกกอ่านกี่ทีก็ตลกมันแบบบ ชานเลี่ยโว้ยยยยแต่ตาหนูน่าเอ๋นดูเชียวค่ะ
    #1,504
    0
  3. #1497 m0986303437 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2562 / 22:31
    ไม่นับถือศาสนาแต่มาครบเลยจ้าา
    #1,497
    0
  4. #1477 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 21:53
    แงน้องงงง 55555555555555
    #1,477
    0
  5. #1463 moony+lilac (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 09:48
    โอย เลี้ยงหมาหรือเลี้ยงลูก โดนน้ำตาลเข้าไปทีป๋ายคึกเลยชานเลี่ยนาชานเลี่ย 55555555555555555555
    #1,463
    0
  6. #1462 youngminalpaca (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 21:00
    กลับมาอ่านอีกรอบค่ะ ยังสนุกเหมือนเดิมเลย
    #1,462
    0
  7. #1438 เจ้าครีม (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 19:40
    เลี่ยต้องสู้นะ55555
    #1,438
    0
  8. #1406 soorin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 20:00
    สู้เค้านะอาชานเลี่ย
    #1,406
    0
  9. #1383 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 12:22
    ไหวไหมชานเลี่ย 5555
    #1,383
    0
  10. #1376 patita4282369 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2561 / 10:46
    เ อ้ยชอบเลย
    #1,376
    0
  11. #1357 -Masterpiece- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 23:00
    555555โอยยยปวดหัวแทนเลี่ย
    #1,357
    0
  12. #1341 DBK1802 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 23:57
    ก็ยังติดใจกับการบรรยายอ่ะ คือชอบมาก พล็อตนี้ก็ชอบ 5555 รอดูว่าเฮียจะจัดการยังไง
    #1,341
    0
  13. #1338 คาวาอิแปลว่าน่ารัก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 12:43
    ชอบป๋ายเซียน
    #1,338
    0
  14. #1314 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 08:36
    จะไหวมั้ยเนี่ยยย ชานเลี่ย~
    #1,314
    0
  15. #1298 dewwiizodiac (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 18:18
    55555555 ตลก
    #1,298
    0
  16. #1289 lopenav (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:28
    น่าวงวาร5555555555
    #1,289
    0
  17. #1267 parkxbyun (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 21:00
    พี่เลี่ยสู้ๆนะคะ55555
    #1,267
    0
  18. #1249 chickenkyung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2560 / 09:53
    โว้ยยพี่เลี่ยวงวารพี่แกนะคะ
    #1,249
    0
  19. #1217 Tongdchr (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 14:18
    ชานเลี่ยกินได้ ไม่ละลายในปากแต่ละลายในใจ ฮิ้วววววววววววว
    #1,217
    0
  20. #1190 ebabenz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 08:10
    หมากินหวาน555555555
    #1,190
    0
  21. #1169 Pinkuplatong (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:18
    หนุกหนานมากๆๆๆๆๆ ชอบพ่อชานเลี่ยที่สุด มีความทันลูก55555 ป๋ายน่าร้ากกก
    #1,169
    0
  22. #1146 sweetpss (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 21:42
    น่ารักจางงงฮืออยากได้55555
    #1,146
    0
  23. #1141 NookNH94 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 18:59
    ป๋ายน่ารักกกกกกก
    #1,141
    0
  24. #1136 HoneyB'c (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 01:26
    น่าร้ากกกกกกกกก
    #1,136
    0
  25. #1135 sshinora (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 11:17
    ชอบบบบบ
    #1,135
    0