end - (exo) crawl (to) me baby! | chanbaek

ตอนที่ 11 : จะรักก็บอก ไม่รักก็บอก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,460
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    9 ธ.ค. 59


? cactus




บทที่ 10

จะรักก็บอก ไม่รักก็บอก








          “บอกว่าไม่! ป๋ายเซียน อย่าเซ้าซี้นะ!


          ไอ้ตัวเล็กของชานเลี่ยแบะปาก “เลี่ยเกอ... เลี่ยเกอ”


          “ไม่! บอกว่าไม่!


          ช่าย... บอกว่าไม่ก็ไม่! ตัดไผ่อย่าไว้หน่อ ฆ่าพ่ออย่าไว้ลูก ทำการใหญ่ ใจต้องเหี้ยม อดีตซีอีโอจึงทำเมินเสีย หันไปอีกทางหนึ่ง ลูกหมาป่าพึมพำ “เลี่ยเกอว่า คุณหม่อทำอย่างนี่... เป็นหรื่อเปล่า”


          “ทำอะไร”


          “จุบที่ปาก”


          หันกลับไปขึ้นเสียง “ป๋ายเซียน!


          “อย่าดู่ป๋ายเลย” เด็กชายจากป่าหดคอ หน้าตายับย่น หูทั้งสองราวกับจะลู่ลงจริง ๆ “ป๋ายแค่อยากรู่”


          “สัญญากับฉันแล้วนี่ จุ๊บตรงนั้น... ” โว้ย! ช่างพูดได้ไม่อายปาก “ฉันเท่านั้นที่ทำกับเราได้”


          “แต่... เลี่ยเกอจะไม่ทำแหล่ว”


          ก็นั่นแหละปัญหา


          หนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา นอกจากทักษะการออกเสียงของมนุษย์เมาคลีที่ ได้เรื่องยิ่งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก็ไม่มีอะไรให้ตัวปัญหาแห่งซัวเถาได้หายใจทั่วท้อง


            “เลี่ยเกอ เลี่ยเกอ จุบที่ปากหน่อย”


            จะว่ายังไงดี ป๋ายเซียนเสพติด จุ๊บที่ปากของเขาน่ะสิ! ทุกเช้า หลังจากโรมรันกับนาฬิกาปลุก (ชานเลี่ยใช้วิธีตบแรง ๆ ขณะที่ลูกหมาป่าใช้วิธีกระโดดงับ) มนุษย์เมาคลีจะส่งเสียงแจ้ว ๆ “เลี่ยเกอ จุบหน่อย จุบหน่อย”


            “จุ๊บเจิ๊บอะไร ของอย่างนี้ ใครเขาทำบ่อย ๆ ”


          “ทีหนาผากหนึ่งจุบ ตาหมูกหนึ่งจุบ คางหนึ่งจุบ ขุ่นหม่อกะต้าเกอ ยัง... ทำได่บ่อย ๆ ”


          แล้วจุ๊บที่ปากน่ะ เหมือนกะจุ๊บที่หน้าผาก ที่จมูก ที่คางเมื่อไหร่! ชายหนุ่มไม่รู้จะบอกเล่าเก้าสิบอย่างไร หนัก ๆ เข้าก็หลับตาปี๋ ชะโงกหน้าไป จุ๊บ เบา ๆ เร็ว ๆ ทีหนึ่งเพื่อตัดรำคาญ


          “ป๋ายชอบ” ป๋ายเซียนไม่ยอมแพ้ “ป๋ายชอบจุบที่ปาก... จุบที่ปากของเลี่ยเกอ ก็ถ่าเลี่ยเกอจะไม่ทำ ป๋ายจะทำหยั่งไง”


          “ฟังนะ” ซีอีโอตกอับวางตะเกียบลง “จุ๊บที่ปากน่ะพิเศษ พิเศษมาก ๆ ”


          “พิเฉดหยั่งไง”


          กลอกตาไปทางซ้ายที ทางขวาที ขณะคิดสะระตะ “ทำบ่อย ๆ จะป่วยน่ะซี”


          “แต่ป๋ายยังแข่งแรง!


          “ฉันตะหากที่ป่วย”


          เท่านั้นแหละ ไอ้ตัวเล็กของชานเลี่ยรีบปีนป่าย อึดใจเดียวก็นั่งแหมะบนตัก สามหาวนัก! “เดี๋ยวเถอะ พูดเก่งขึ้นนิด ปีกกล้าขาแข็งขึ้นหน่อย ดื้อใหญ่แล้วนะ! ” เด็กชายจากป่ากลับตอกกลับว่า “ป๋าย! ” อย่างเคือง ๆ ก่อนจะแนบปลายจมูกและริมฝีปากกับหน้าผากของเขา


          “ไม่เห็นมีไข่”


          “ไข่น่ะมี! ที่ไม่มีน่ะไข้! ” ตัวปัญหาแห่งซัวเถาตะโกน “ใครสั่งให้สอนให้ทำอย่างนี้ ชิงใช่ไหม หน็อยแน่ะ”


          “เปล่าหนา แม่จะทำอย่างนี่สะ... เสมอ จะได่รู่ว่าร่อนหรือเย็น”


          ฮูหยินนั่นเอง แน่ล่ะ เตี่ยของเขาก็ว่า บริเวณใบหน้าและริมฝีปากเป็นที่ชุมนุมของเส้นลมปราณจำนวนมาก จึงรับรู้ความรู้สึกร้อนและเย็นได้ดี ทั้งยังแสดงความเป็นไปของความร้อนและความเย็นในร่างกายอันเกิดจากธาตุไฟและธาตุน้ำได้รวดเร็ว แต่... เดี๋ยวก่อนสิ...


          “ถอยไปนะ!


          ชานเลี่ยออกแรงผลักลูกหมาป่า... เบา ๆ น่ะ ก็เขารู้แล้วนี่ว่าอีกคนหนึ่งบอบบาง น่าทะนุถนอมอย่างไร อ๊ะ... ขีดฆ่าคำว่าน่าทะนุถนอมด้วย จะให้อี้ชิงหรือจินสี่สหายรู้ไม่ได้ อายเขาตาย


          “ก็เลี่ยเกอว่า... เลี่ยเกอป่วย”


          อดีตซีอีโอพูดช้า ๆ “จุ๊บที่ปากกะเราทีไร... ” ชายหนุ่มร่างสูงนิ่วหน้า “อืม... ก็... กรดไหลย้อนน่ะ! ทุกทีเลย”


          “กรดไหลย่อน”


          “ฮื่อ ท้องไส้โหวงเหวง แปล๊บแปล๊บในอกนี่ หัวใจเต้นตุ๊บตั๊บ... ตุ๊บตั๊บ เป็นกะเราคนเดียวแหละ เพราะฉะนั้น จะให้ฉันจุ๊บที่ปากบ่อย ๆ ไม่ได้นะ ป๋ายเซียน”


          “ป๋ายไม่อยากให่เลี่ยเกอเจ็บ... ”


          ตัวปัญหาแห่งซัวเถารีบพยักหน้า “คนเก่ง ว่าง่าย ๆ โตไว ๆ ”


          “เพราะฉะนั่น เลี่ยเกอไม่ต้องจุบป๋ายที่ปากแล่ว ให่คุณหม่อหรือต้าเกอทำดีกว่า”


          “ก็บอกว่าไม่ได้ยังไงเล่า!


          เท่านั้นแหละ มนุษย์เมาคลีหน้าเสีย “ป๋ายชอบ... ชอบจุบที่ปากของเลี่ยเกอหมัก ๆ เหลย” อีกฝ่ายพ้อ “แต่... ป๋ายไม่อยากให่เลี่ยเกอเจ็บ ไม่อยากเหลย”


          แล้วจะให้ผู่ชานเลี่ยทำยังไง จุ๊บที่ปาก... เอ้า! เรียกว่าจูบก็ได้วะ กระมิดกระเมี้ยนอยู่นั่น! จูบป๋ายเซียนเมื่อไหร่ได้เรื่อง หัวใจเต้นตุ๊บตั๊บ มือและเท้าชา ไพล่นึกถึงคืนนั้นในอ่างอาบน้ำ ผิวอ่อนราวกับหยกเนื้อดีขึ้นสีแดงเป็นจ้ำ ๆ ดวงตาสีอำพันที่มีน้ำตาปรอย และยัง... ขนตาซึ่งมีน้ำเกาะพราว ขยับขึ้นลงราวกับปีกของนกกางเขนในกระแสฝน


          แย่ล่ะ แย่แน่ ๆ ล่ะ ใครจะตั้งตัวได้ทัน! เขาไม่อยากเป็นอย่างนี้ ไม่อยากแม้แต่จะยอมรับ ด้วยเหตุนี้ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจ... ตัดไฟเสียแต่ต้นลมดีกว่า! ไม่จูบป๋ายเซียน ใจก็ไม่สั่น ไม่จูบป๋ายเซียน ไอ้ตัวเล็กของชานเลี่ยจะปลอดภัย


          ปลอดภัยจากเขานี่แหละ


          “ป๋ายไม่อยาก... ไม่อยาก... ”


          “รู้แล้ว ถึงอย่างนั้นก็เถอะ ฉันเท่านั้นที่ทำได้ ฉันคนเดียว เข้าใจไหม ป๋ายเซียน”


          “ฮื่อ แต่... แต่”


          เอาล่ะสิ น้ำตาคลอแล้วสิ แล้วเจ้าผู่คนลูกจะทำอะไรได้ นอกจากยื่นมือให้ป๋ายเซียน เมื่ออีกฝ่ายรับมันไว้อย่างกล้า ๆ กลัว ๆ ซีอีโอตกอับก็ออกแรงดึง พาลูกหมาป่ากลับมานั่งแหมะบนตัก ใช้มือข้างเดียวกันดุนปลายคางของเด็กชายจากป่า บังคับให้เงยหน้า แล้วก้มลงไป...


          ลิ้นของมนุษย์เมาคลีหวานอย่างเหลือเชื่อ เพราะน้ำผึ้งซึ่งเป็นหนึ่งในของเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย จินสี่สหายไม่ได้เลวเกวอย่างที่เขานึกสบประมาท อย่างน้อยยาดองและน้ำผึ้งของคนทั้งสี่ก็...


          “ฮื่อ... เลี่ยเกอ”


          ไม่เอา! ไม่คิดแล้ว!


            จนแล้วจนรอด ความคิดที่ว่าซื่อชุนหรือจงต้าจะช่วงชิงจูบของป๋ายเซียนไปจากเขากลับพลุ่งขึ้นในจิตใต้สำนึกระลอกแล้วระลอกเล่า เรื่องอะไรเล่า... ว่าแล้วก็เปลี่ยนลิ้นของตัวเองเป็นผึ้งงาน ตักตวงรสหวานจากน้ำผึ้งซึ่งคงค้างบนริมฝีปากนั้น น้ำหวานจากเกสรของกุหลาบสวรรค์ทำให้หัวใจของชานเลี่ยชุ่มชื้น ถึงอย่างนั้นก็มีผลข้างเคียงอันเหลือรับ


          ทำให้หัวใจเต้นดังตุ๊บตั๊บ... ตุ๊บตั๊บ... อยู่นี่ไง


          เตี่ยจ๊ะ ม้าจ๋า อาเลี่ยคนนี้จะประกอบความดีเพื่อเห็นแก่มวลมนุษยชาติ ถ้าริมฝีปากของลูกหมาป่าเป็นพิษ อาเลี่ยคนนี้จะกลืนกินพิษนั้น ไม่ให้ตกถึงปากใคร เพราะเห็นแก่ความปลอดภัยของสิ่งมีชีวิตอื่น ๆ หรอกนะ เพราะอย่างนี้หรอก!


          “ป๋ายหายใจไม่... ”


          “ชู่ว... ฉันยังไม่อิ่ม”


          กินคาวไม่กินหวานสันดานไพร่ ม้าเพียรสอนเลี่ยอย่างนี้ ความกตัญญูคือสมบัติของผู้ยิ่งใหญ่ ฉะนั้น เลี่ยจะเอาอย่างม้าว่า เลี่ยจะไม่ทำให้ม้าผิดหวัง


          ร่วมสามนาทีที่ชายหนุ่มร่างสูงเก็บหอมรอมริบความหวานจากอวัยวะเดียวกันของป๋ายเซียน นึกว่าผิวที่คล้ายกับหยกสีขาวคือส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุดในร่างกายของลูกหมาป่า ที่ไหนได้... ริมฝีปากต่างหาก นุ่มนวลและเย็นระรื่นราวกับน้ำ และก็น้ำไม่ใช่หรือที่เจ็กว่า... อาจเคลื่อนเขาทั้งลูก เติมมหาสมุทรให้เต็ม ทำให้แผ่นดินเป็นสีเขียว และอาจทำให้แผ่นดินนั้นยับย่อยลงในชั่วไม่กี่วินาที


          น้ำหวานจากเกสรกุหลาบสวรรค์ก็มีอำนาจอย่างนั้น ไม่ต่างกัน


          “หนำใจแล้วสิท่า” อดีตซีอีโอว่าหลังจากนั้น


 “ป๋ายชอบ... ชอบจริง ๆ หน่า”


          ก็นั่นแหละ ตัวปัญหาแห่งซัวเถาจึงถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนจะบอกอย่างหนักแน่น “ยังไงก็ฉัน... ฉันเท่านั้นที่ทำได้ ไม่มีใครนอกจากฉัน จำไว้ล่ะ ไอ้ตัวเล็กเอ๊ย”






 

          โฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์กทำหน้าถมึงทึง ว่าไปนั่น... เจ้าขนฟูสีเทาก็หน้าตาบู้บี้อย่างนี้ตาปีตาชาติ ไม่รู้ว่าลู่หานเห็นอะไรแมวก้อนนี้ ชานเลี่ยใช้ลักษณะนามว่าก้อนเพราะโฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์กอ้วนเหลือเกิน มันร้องแง้วขณะเดินกลับไปกลับมาในห้องบันทึกเสียงและถูกจงต้าดีดจมูกเข้าให้อีกครั้งหนึ่ง


          “อะไรหรือครับนาย” หมินซั่วถามขึ้นอย่างใจดีสู้เสือ


          เจ้านายคนปัจจุบันของเขาจึงนั่งลงบนโซฟาตัวเดียวกับจงเหริน (ซึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนสะลึมสะลืออยู่) กระแอมอย่างมากท่า ก่อนจะประกาศข่าวดี อย่างน้อยก็สำหรับผู้ก่อตั้งเสี่ยวหลงเซียสตูดิโอ


          “เพลงเจ้าตัวเล็กกับเพลงฝนดอกหญ้าได้รับความนิยมมาก”


          จงต้าชูกำปั้นขึ้นและร้อง “อาเลี่ยกะพี่เหมียนสุดยอด!


          “ทั้งสองเพลงจะถูกส่งไม้ต่อไปยังศิลปินสองคนที่มีชื่อเสียงที่สุด” ลู่หานแจง “และ... อืม ค่ายเพลงปลายทางให้เกียรติสตูดิโอของเราด้วยการ... ”


          “ด้วยการอะไรครับ” จุนเหมียนยืดคอขึ้นอย่างสงสัยใคร่รู้


          “ด้วยการ... มอบหน้าที่ถ่ายทำมิวสิกวิดีโอแก่เสี่ยวหลงเซียสตูดิโอ”


          ดูก็รู้ว่าผลตอบรับกลับไม่เป็นไปอย่างที่เจ้านายของคนปัจจุบันหวัง เพราะเจ้าของโฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์ก ทำหน้าเบ้ขณะจินสี่สหาย (รวมถึงจงเหริน) ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย


          “โธ่... นายรับอะไรมา” พี่ใหญ่ในหมู่จินสี่สหายโอด “มิวสิกวิดีโอนะนาย ที่นี่น่ะ อย่าว่าแต่ถ่ายทำแต่มิวสิกวิดีโอ หนังโป๊ยังไม่ได้”


          “หยุดเดี๋ยวนี้นะ อาซั่ว!


          “นาย... พวกเราเป็นนักดนตรี นักแต่งเพลง อย่างเก่งก็ซาวนด์เอนจิเนียร์ ให้เป็นนักแสดง ผู้กำกับ ไม่ไหวหรอก”


          “หยุดเดี๋ยวนี้นะ อาเหมียน!


          “เงินถุงเงินถังเก๊าะไม่มี จะหาใครมาเล่น พวกกระผมเร้อ อะโห... เวทนาลูกกะตาชาวบ้าน”


          “หยุดเดี๋ยวนี้นะ อาต้า!


          ขณะเดียวกัน หัวเป็นกระเซิงของจงเหรินพับลง พร้อมกับเสียงคร่อก...


            ถึงอย่างนั้น ลู่หานที่เกิดประสาทเสียขึ้นมาแล้วยังร้องออกไป “หยุดเดี๋ยวนี้นะ อาเหริน!


          ตลอดเวลา ชานเลี่ยไม่ปริปาก ไม่กระดุกกระดิก โถ... ลู่หานไม่ชอบหน้าเขาอยู่แล้ว เรื่องอะไรจะแกว่งเท้าหาเสี้ยนให้ความเกลียดชังพอกพูน


          “รู้น่า... ว่าออกจะเป็นเรื่องใหม่สำหรับพวกเรา” ผู้ก่อตั้งสตูดิโอกุ้งก้ามแดงแบ่งรับแบ่งสู้ “แต่ก็... เป็นโอกาสอันดี ไม่ใช่หรือไง”


          ดีกะผีน่ะสิ...


            “ที่ฮาร์บินนี่ มีสถานที่สวย ๆ งาม ๆ ออกแยะ”


          “ก็เท่านั้นแหละนาย” จุนเหมียนอธิบาย “นักแสดงล่ะ... ใคร เพลงเจ้าตัวเล็กของอาเลี่ยอ่อนหวาน ไม่มีผู้หญิงหน้าตาจิ้มลิ้ม เด็กน้อยน่ารัก หรือหมาแมวน่าหยิกที่ไหน ที่เราจะได้มาในราคาถูก”


          ผิวอ่อนราวกับหยกเนื้อดีแดงขึ้นเป็นจ้ำ ๆ เช่นเดียวกับแก้มที่เปล่งปลั่งด้วยเลือดฝาด และริมฝีปากสีแดงสดเสมอกัน...


          ได้มาฟรี ๆ ด้วยซ้ำ


            “ไม่รู้แหละ ฉันจะทำ”


          “โธ่... นาย!


          ไม่ทันที่ลู่หานจะตอกกลับหมินซั่วอย่างไร เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น ผู้ก่อตั้งสตูดิโอขมวดคิ้ว จ้องดูแมวสีเทาของตัวเองที่ทำหางฟู ขู่แฟ่ก่อนจะวิ่งตื๋อ ผลุบเข้าไปในเงามืดหลังโซฟา


          “โฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์กได้กลิ่นหมา” ลู่หานบอกเรียบ ๆ “น้องใหม่... ไปเปิดประตูที”


          ชานเลี่ยจึงลุกขึ้นอย่างเสียไม่ได้ สะบัดแข้งสะบัดขาแล้วตรงไปยังประตูทางเข้าสตูดิโอซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เปิดมันด้วยใบหน้าบอกบุญไม่รับ ก่อนจะเกือบสำลักเอาคำผรุสวาทออกมา   


          “ว่าไง เลี่ย” อี้ชิงยิ้มแฉ่ง “ฉันพาใครมาเยี่ยมแน่ะ”


          มือข้างหนึ่งของฮาร์บิเนี่ยนตบปุ ๆ ลงบนหัวทุย ๆ ของเด็กชายจากป่าซึ่งทำตาแป๋ว แค่คิดว่าจินสี่สหายข้างในจะเฮละโลออกมาต้อนรับป๋ายเซียน  ชายหนุ่มร่างสูงก็กลืนน้ำลายฝืดคอ


          ซึ่งยิ่งฝืดขึ้นอีก... เมื่อไอ้ตัวเล็กของชานเลี่ยโผเข้ากอดเขา แล้วพูดเสียงดัง ชนิดที่ไม่อาจรอดพ้นจากการรับรู้ของอี้ชิงไปได้


          “ป๋ายขิดถึง ขิดถึงจุบที่ปากของเลี่ยเกอจัง!


          สบตาเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากเข้า ตัวปัญหาแห่งซัวเถารู้เดี๋ยวนั้น...


          ซวย! ซวยไม่มีดี!





          เมื่อยังเล็กและเกิดผิดใจกะใครขึ้นมา ชานเลี่ยมักจะกลัดภาพถ่ายของใครคนที่ว่ากับผนัง ปาลูกเทนนิสใส่บ้าง แลบลิ้นใส่บ้าง ขูดขีดด้วยปากกาบ้าง พร่ำซ้ำ ๆ ซาก ๆ ในใจ มันน่านัก มันน่านัก มันน่านัก เฮ้อ...


            มันน่านัก!


            “เลี่ยเกอออ... ” อี้ชิงกระพือขนตา “ขิดถึงจุบที่ปากของเลี่ยเกอจัง”


          “ฉันเกลียดแก”


          “แน่ล่ะ จะรักฉันได้ยังง้าย เมื่อหัวใจของมังกรฟ้าหมายเลขสอง ตกอยู่ใน... ”


          ซีอีโอตกอับฮึดฮัด “เปล่าตกอยู่กะใครทั้งนั้นแหละ!


          เกลียดนัก มันน่านัก! ก็น่าโมโหน้อยเมื่อไหร่ นอกจากเพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากจะเข้ากันดี... ดี๊ดี เป็นปี่เป็นขลุ่ยกับลู่หานแล้ว ฮาร์บิเนี่ยนยังคาดคั้นเขาอย่างไม่ลดราวาศอกด้วย


          “ปากนิดจมูกหน่อย จิ้มลิ้มเสียไม่มี” อี้ชิงยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ “ผิวอ่อนเหมือนหยก ปากแดงเหมือน... อะไรดี นี่แน่ะ เลี่ย เรื่องเจ้าหญิงนิทรา เปรียบเปรยริมฝีปากของเจ้าหญิงว่า... เย้ยกุหลาบแดงให้ได้อาย ของน้องเป็นอย่างนั้นไหม”


            มันรู้ได้ยังไง! รู้ได้ยังไง! กุหล่งกุหลาบอะไร ไม่มี้!


            “ไม่รู้!


          “ปลูกกุหลาบแดงไว้เพื่อเธอ เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าดอก บ่งบอกความจริงที่ยิ่งใหญ่” จางคนลูกกระดิกเท้าร้องเพลง เสียงดังหงุงหงิง น่ารำคาญอย่าบอกใคร “บ่งบอกว่าใจฉันยังคงมั่น พันปีหมื่นวันไม่เคยหน่าย ฟ้าดินสลายหัวใจมั่นรักเธอ”


          “ไม่ได้จังหวะ เสียงก็หลง ไม่ได้เรื่อง”


          “ป๋ายเซียนหายจากหวัดแล้วนี่”


          “แล้วยังไง”


          แล้วกลั้นหัวเราะทำไม นั่นน่ะกลั้นหัวเราะทำไม! “ห่วงน้อง... ก็บอกว่าห่วง”


          “อะไรของแก” ชายหนุ่มร่างสูงพ่นลมหายใจจากปากแรง ๆ “พูดจาไม่รู้เรื่อง”


          “รักน้องก็บอกว่ารัก”


          “จะตัดญาติขาดมิตรกะแกเดี๋ยวนี้ จางอี้ชิง! จะปาลูกดอกใส่ด้วย! จะปาให้ได้ รอก่อนเถอะ ที่ผนังบ้านหลังใหม่แหละ ไม่ใกล้ไม่ไกลร้อก


          “เอ้า เกิดรู้เรื่องขึ้นมาเฉย ๆ เร้อ” ได้ยินอย่างนั้นกลับชอบใจ ปรบมือใหญ่ หัวเราะเอิ้กอ้าก “ร้ากกก-น้องงง-ก้อออ-บอกกก-ว่าาา-ร้ากกก”


          “เงียบนะ! ใครจะได้ยินเข้า!


          เขาถลึงตาเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าทั่ก ๆ จากอีกห้องหนึ่ง อึดใจเดียวกัน ประตูห้องบันทึกเสียงก็เปิดผาง จินสี่สหายซึ่ง นำเที่ยวสตูดิโอ แก่มนุษย์เมาคลีพรวดเข้ามาก่อน จากนั้นจึงเป็นเจ้าตัวเล็กตัวจริงเสียงจริงที่กระโจนใส่ผู่คนลูก “ยังไม่ได้จุ... ”


          “ชู่ว! ไม่เอา ไม่พูด!


          “สนุกไหม ป๋ายเซียน” ฮาร์บิเนี่ยนถามอย่างเอาใจ “ชอบหรือเปล่า ฉันจะพามาบ่อย ๆ ”


          “มา! ป๋ายจ่ามา มาหา... หาเลี่ยเกอ”


          “ป๋ายเซียนใจร้าย คำก็เลี่ยเกอ สองคำก็เลี่ยเกอ เฮียก็มีหัวใจนะ”


          ตัวปัญหาแห่งซัวเถานิ่วหน้า ทะลุกลางปล้องขึ้นทันที “เฮียเฮออะไร! ” เมื่อเห็นว่าจงต้าไม่แยแส แลบลิ้นอีกด้วยจึงสำทับ “เฮียอย่างนู้นเฮียอย่างนี้ เฮอะ... แปะยิ้ง (ปัญญานิ่ม) อื้อจื่อ (ใจคด) แหล่แก๊ (ขี้โกง) ลิ้นกระดาษทราย น้ำลายเชลแล็ก ริจะพรากผู้เยาว์”


          “ทั้งหมดนี้ คือสิ่งที่ผู่ชานเลี่ยเป็นและผู่ชานเลี่ยทำขะรับทั่น”


          “ชิง! ฉันจะฆ่าแก!


          “ก็ลองดู จะได้กลับออกไปเตะฝุ่น เจ้าน้องใหม่” ลู่หานที่เพิ่งจะมาถึงพร้อมกับโฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์กในอ้อมแขนขู่ “เด็กคนนี้เข้ากับแมวของฉันได้ดี จะพามาบ่อย ๆ ก็ได้ ชิง ฉันไม่ถือสา”


          “จริง ๆ นะนาย! ” จุนเหมียนส่งเสียงแจ้ว ๆ ขึ้น “ดีจริง ๆ ป๋ายเซียน เฮีย ๆ จะเล่นกะเราให้หนำใจ”


          “ป๋าย!


          “อะไรวะ ใคร ๆ ก็เป็นเฮีย” หันไปเอ็ดมนุษย์เมาคลีบ้าง “เรานี่ยังไง ไว้ใจใครต่อใครง่าย ๆ อย่างนี้ ใช้ไม่ได้”


          “ถ้าแค่น้อยใจก็อย่าดุน้อง” ฮาร์บิเนี่ยนลอยหน้าลอยตาพูด


          นายของเขานั่งลงและปล่อยก้อนแมวลงกับพื้น โฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์กรี่เข้าใส่ลูกหมาป่าทันที ป๋ายเซียนชูมันขึ้น ส่งเสียงแง้วสูง ๆ ต่ำ ๆ สื่อสารกับสัตว์เลี้ยงของลู่หานอย่างออกรส ท่ามกลางความนิยมยินดีของจินสี่สหาย ความอาทรของอี้ชิง และความไว้เนื้อเชื่อใจของผู้ก่อตั้งเสี่ยวหลงเซียสตูดิโอ เฮ้อ... ใคร ๆ ก็รักเด็กชายจากป่า และเด็กชายจากป่าก็รักใคร ๆ ง่ายกว่าปอกกล้วยเข้าปาก ว่ากันอย่างตรงไปตรงมา เพราะเป็นผู้อุปการะหรอก เพราะเป็นเจ้าของบ้านที่มนุษย์เมาคลีอาศัยอยู่หรอก ชานเลี่ยจึงมีภาษีกว่าใคร นอกจากนั้น...


            ก็ไม่เห็นว่าจะพิเศษตรงไหนนี่หว่า


            ถึงอย่างนั้นก็เถอะ “มันจะกัดเอานะ ป๋ายเซียน” ชายหนุ่มร่างสูงอดว่ากล่าวอย่างเป็นกังวลไม่ได้


          “โฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์ก จะกัดคนที่ไม่ชอบหน้าเท่านั้น”


          “อ้าว... ยังงี้มันก็ไม่ชอบหน้าผมซี่” อดีตซีอีโอยู่หน้า


          “เออ ก็ไม่ชอบหน้าทุกคนที่ฉันไม่ชอบหน้านั่นแหละ” ลู่หานตอบห้วน ๆ


          “เอาล่ะ” เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากรีบห้ามทัพ “ฉันจะบอกทางให้ป๋ายเซียนแล้วกัน และจะบอกวิธีใช้กุญแจบ้านด้วย ให้น้องออกจากบ้านบ้างดีกว่า เลี่ย ดีต่อป๋ายเซียนเอง”


          “จะมาที่นี่ทำไมก็ไม่รู้”


          จงเหรินร้องบอกอย่างงัวเงีย “มาเล่นกับเฮีย”


          “เงียบน่า!


          “มา... ส่งเปี้ยนตัง” ไอ้ตัวเล็กของชานเลี่ยกลับให้คำตอบที่สมเหตุสมผลที่สุด “เชา ๆ เลี่ยเกอไม่ต่องรอ... ป๋าย ป๋ายจะมาถี่นี่ ส่งเปี้ยนตังให้”


          “ทำเผื่อเฮียมั่งซี่... ” หมินซั่วเสริม


          “ไม่เอา ลำบากป๋ายเซียน” ซีอีโอตกอับหันไปแฮ่ใส่ พี่ใหญ่ในหมู่จินสี่สหายจึงบ่นอุบ “อะไรหว่า... ของตัวเองก็ลำบากป๋ายเซียนเหมือนกันนี่”


          “ตกลงกันสำเร็จ สมประโยชน์เมื่อไหร่ บอกฉันด้วยล่ะ” นายคนปัจจุบันของเขาส่งเสียงหาวอย่างจงใจ ไม่มีความแนบเนียนเสียเลย “จะได้กลับมาถกกันเรื่อง... มิวสิกวิดีโอ”


          “นายนะนาย! ยังจะดันทุรังอีก”


          “หือ” ฮาร์บิเนี่ยนขมวดคิ้ว หันไปหาลู่หาน “มิวสิกวิดีโออะไร”


          “เพลงของน้องใหม่น่ะชิง ค่ายเพลงปลายทางมอบหมายให้เราถ่ายทำมิวสิกวิดีโอ ได้ยินเพลงเจ้าตัวเล็กหรือยัง เดโมไหม? อาเหริน เปิดที ดัง ๆ หน่อย”


          อาวล่ะ...


          ตัวปัญหาแห่งซัวเถาเหงื่อซก


          มาแล้ว... ชิงมาแล้ว มาโน่นแล้ว มันมาแล้ว...

 






            ห้านาทีหลังจากนั้น เพื่อนรักที่กำลังจะหักเหลี่ยมโหดอยู่รอมร่อหันมาหาเขา ค่อย ๆ ฉีกยิ้มราวกับภาพสโลว์โมชันในภาพยนตร์เกรดบี “เลี่ยจ๋าาา... ”


          ชานเลี่ยกลอกตา “จ้ะ”


          “ว้านนนหวานนน เขียน ๆ อยู่นี่ เลี่ยคิดถึงอะไร... หรือใคร้จ๊ะ”


          นั่นไง! นั่นไง! แทงไก่ชนไม่ยักถูกยังงี้มั่ง ใคร้อะไรล่ะ ใคร้! เสียงสูงเชียะ ไฮโน้ตไปไยเพื่อนรัก ถามอยู่นั่น เซ้าซี้อยู่ได้ ถามทั้งที่รู้แก่ใจว่า ใคร คือคำตอบ มันน่านัก! มันน่านัก! นอกจากลูกดอกแล้ว เขาจะฟาดภาพถ่ายของอี้ชิงบนผนังด้วยไม้เบสบอล ก่อนจะรดด้วยน้ำยาล้างห้องน้ำ คอยดู!


          “คิดถึงเงิน คิดถึงทอง เขียนแล้วจะได้เงินได้ทอง ท้องอิ่ม”


          “ท้องเดียวหรือสองท้องที่อิ่ม”


          รดด้วยน้ำยาล้างห้องน้ำแล้ว จะเยี่ยวรดด้วยโว้ย ขยำเป็นก้อน ผูกกับลูกเปตองแล้วถ่วงน้ำ ไอ้บ้า!


          “มีอะไรหรือเปล่า ชิง”


          “เปล่า เพราะออก” หันไปฉอเลาะ พูดเพราะพรายกับนายคนปัจจุบันของเขาเสียอย่างนั้น “เออแน่ะ แล้วมิวสิกวิดีโอล่ะ จะว่ายังไง”


          “มืดแปดด้าน คุณจาง” หมินซั่วตอบแทน “นายพูดถูก สถานที่สวย ๆ งาม ๆ ถมเถไป แต่ใครล่ะ พระเอก ใครล่ะ นางเอก เสี่ยวหลงเซียสตูดิโอเบี้ยน้อยหอยนิดออก”


          “เอ๊ะ ไม่จำเป็นต้องเป็นนางเอกนี่ ไม่มีอะไรบอกว่า เจ้าตัวเล็ก เป็นผู้หญิง”


          “ก็นั่นล่ะฮะ คุณจาง” จงต้าแบะปาก “จะหาเด็กสาว ๆ หน้าแฉล้ม หรือเด็กเล็ก ๆ น่ารัก หรือหมาแมวว่าง่าย ก็ไม่รู้จะหาจากไหน ไม่รู้จ... เอ๋... ”


          ใจหายแว้บ... อี้ชิงพยักหน้าหงึกหงัก ลางไม่ดีแล้วซิ! ฮาร์บิเนี่ยนผิวปาก พยักเพยิดไปทางลูกหมาป่าที่ยังพูดเรื่อยเจื้อย ฟัดเหวี่ยงโฮเวิร์ด ฟอน ฮินเดนบูร์กอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่


          “คุณจางหมายถึง... ป๋ายเซียน”


          “จริงด้วย! ” ลู่หานตบเข่าฉาด “จริงด้วย! ให้ตายซี่! ชิง จริง ๆ ด้วย ป๋ายเซียนเป็นที่รู้จักอยู่แล้ว อย่างนี้ก็ง่ายเข้า ค่าตงค่าตัวก็... ไม่แพง”


          เอ้า! หันมาหาเขาพร้อมเพรียงกันอย่างนี้ ผู่ชานเลี่ยจะทำอะไรได้ นอกจาก “ไม่แพง” อดีตซีอีโอตอบส่ง ๆ “เชิญ... เชิ้ญ เชิญเลย เลือกที่ชอบ ๆ เลือกที่สบายใจ”


          “พระเอกล่ะ” แน้! นางอสรพิษเจียงชิงพูดเสียงปะเหลาะ “เพลงเจ้าตัวเล็ก มีเจ้าตัวเล็กเป็นตัวชูโรง แล้วเก๊าะต้องมี... ผู้ดูแลเจ้าตัวเล็กนี่เนอะ เนื้อเพลงรำพันถึงเจ้าตัวเล็ก เก๊าะต้องมีตัวแทนผู้รำพัน อยู่ไหนเอ่ย พระเอกของป๋ายเซียน”


          “อย่ามองฉันอย่างนั้น! ” ทำตาขวางใส่ใครต่อใครที่กำลังยิ้มเผล่ “ไม่! ฉันไม่ทำ”


          “แต่... ป๋ายเซียนเชื่อฟังอาเลี่ย มีอาเลี่ยอยู่ด้วย ป๋ายเซียนจะไม่ตื่นกล้อง” จุนเหมียนโอ้โลม


          “ไม่รู้ล่ะ คำไหนคำนั้น เด็ดขาด เกรียงไกร ยิ่งใหญ่ ชานเลี่ย!


          อี้ชิงเม้มริมฝีปาก ไม่ยอมแพ้... ไม่ยอมแพ้แน่ ๆ กดโทรศัพท์ยิก ๆ แล้วส่งให้ผู้ก่อตั้งเสี่ยวหลงเซียสตูดิโอไวเท่าความคิด


          “อะไรน่ะ ชิง”


          “นายแพทย์อู๋ซื่อชุน” เพื่อนคู่ทุกข์คู่ยากแสยะยิ้ม “ให้เขาเป็นพระเอกเถอะ เขาเป็นอีกคนหนึ่งที่ใส่ใจป๋ายเซียน”


          เท่านั้นแหละ ที่ว่าคำไหนคำนั้น ถึงกับอันตรธานไปในสายลม ผู่คนลูกยืนขึ้นอย่างกะทันหัน ย่างสามขุมเข้าใกล้เพื่อนสนิท ใบหน้าถมึงทึงขณะยื้อยุดโทรศัพท์มือถือและวางสาย


          “เออ! ฉันจะเล่นเอง แกนะแก”


          หน็อยแน่... นัตถิ จางอี้ชิง สหายตา


          นั่นแหละ ความเป็นสหายไม่มีในจางอี้ชิง!





#ฟิคเมาคลี

ผู้ใดยุขึ้นกว่าผู่ชานเลี่ยไม่มี...




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,556 ความคิดเห็น

  1. #1535 heykiki (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 31 มีนาคม 2563 / 03:58
    อิตาพี่เอ๊ย 55555555555 ไม่มี๊ใครชอบไม่มี๊ แต่หวงแบบออกอาการสุด
    #1,535
    0
  2. #1513 Vibrance (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2563 / 05:55
    55555555แต่แกจุ้บป๋ายบ่อยนะนังเลี่ย!แต่ป๋ายก้ไปอ้อนเค้าอะหนูวว
    #1,513
    0
  3. #1493 windnie1106 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:45
    ชิงชิง รู้ใจเลี่ยทุกอย่างเลย เพื่อนรัก
    #1,493
    0
  4. #1486 อะหมีบอยด์มูฟเม้น (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:21
    น้องจะดังแล้ว 5555555555
    #1,486
    0
  5. #1454 Ihaveadream (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 19:26
    55555 สมน้ำหน้า! ไอ่คนปากแข็ง!
    #1,454
    0
  6. #1446 เจ้าครีม (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2561 / 21:51
    ทำอะไรชิงรู้ทันโม้ดดด55555555
    #1,446
    0
  7. #1392 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 20:39
    ชอบพี่อี้อ่ะขยี้ทุกความรู้สึกของเลี่ยเกอได้ตลอด 55555
    #1,392
    0
  8. #1375 jinnis (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มกราคม 2561 / 23:31
    โอ๊ยยยยยยย ฮามาก ขำไปอ่านไป จอสั่นเลยค่ะ5555555
    #1,375
    0
  9. #1350 DBK1802 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 00:49
    โอ๊ยยย ตลกอ่ะ นอนขำกลิ้งไปเลย อะไรจะปะทะฝีปากและคารมกันได้ขนาดนี้ บรรยายได้ดีมากเลยค่ะ สนุกมากกก
    #1,350
    0
  10. #1323 KyuMin_Pumpkin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 11:50
    ตลกเพื่อนคู่นี้จริงๆ ขี้แซวกันละเกิน~~. 55555
    #1,323
    0
  11. #1303 dewwiizodiac (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 19:59
    อี้ชิงคือมือปราบมาร 55555
    #1,303
    0
  12. #1276 luck_0x3_lux (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 04:09
    ขำมากกกกก ปากแข็งอย่างอาเลี่ยต้องเจออี้ชิง 55555555555
    #1,276
    0
  13. #1226 L-Maneerat (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 10:27
    อยากจะดึงอี้มาจุ๊บรัวๆ ????????????????????
    #1,226
    0
  14. #1225 Tongdchr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2560 / 10:01
    5555555555 ผู่คนลูกขี้หวง และซึน คอยดู ตอนถ่ายเอ็มวีนางต้องหลุดอาการให้ทุกคนจับได้แน่ๆ
    #1,225
    0
  15. #1212 Meannie Sirichon (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 00:23
    ชอบพี่อี้ค่าา5555555555555555555
    #1,212
    0
  16. #1195 ebabenz (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 12:54
    55555555555555
    #1,195
    0
  17. #1176 Pinkuplatong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 19:54
    ฮ่าๆๆๆ ชานเลี่ยผู้ยุไม่ขึ้นไม่มี
    #1,176
    0
  18. #1156 sweetpss (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 01:27
    ฮืออชอบจังเวลาเขาจูบกัน55555
    #1,156
    0
  19. #1118 จีวอนชิ':) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 17:44
    บางทีฉันก็สงสารเขา อย่าล้อเขาเยอะเลยหน่า
    #1,118
    0
  20. #1033 PINKLAND (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 14:09
    ชอบอี้ชิงจังเลย5555555555555
    #1,033
    0
  21. #951 หรินป๋าย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 12:14
    ฮามากกก 555555 คือพอคุณหมอจะมาเป็นพระเอกเอ็มวีนี้เปลี่ยนใจทันทีเลยนะ 5555
    #951
    0
  22. #936 LUNLEE (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 มีนาคม 2560 / 14:10
    5555 ชานเลี่ยหนอชานเลี่ย
    #936
    0
  23. #812 นุ้ตะไคร้ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 2560 / 18:10
    ฮื่อออ น่ารักมากเลยอ่ะ เลี่ยเกอมีความปากแข็งนะเนี่ย รักก็บอกรักซี่
    #812
    0
  24. #671 BN0412 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:59
    ฟินเลยยย
    #671
    0
  25. #660 tonWANja (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 17:36
    ไม่มีทางซะหรอกหมอ!! งานนี้ก็ไม่ให้หมอหรอ นี่ใคร นี่ผู่ชานเลี่ยนะ!!! เอาเว่ย!!!
    #660
    0