end - (exo) lone wolf | chanbaek

ตอนที่ 7 : L O N E W O L F | The purpose of all war is peace.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,543
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 96 ครั้ง
    23 ก.ย. 59

? cactus






Chapter 5

The purpose of all war is peace.

(ประสงค์แห่งสงครามคือสันติภาพ)







          อากาศเหือดหายไปจากปอดของร้อยโทปาร์ค


          “หมายความว่ายังไง” เขากระซิบ


          แบคฮยอนดูราวกับคนที่เพิ่งจะตัดสินใจทำสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต “นั่นแหละ” อีกฝ่ายกลืนน้ำลาย “คือสิ่งที่ฉันอยากบอก”


          มือของเขา ตรงที่สัมผัสถูกผิวเปลือยเปล่าของผู้ติดตามร้อนผ่าว สั่นเทิ้มเป็นจังหวะเดียวกับชีพจร “ความลับของฉัน... ” กว่าจะสะอึกออกมาได้ ชายหนุ่มร่างสูงต้องใช้เวลาหลายวินาที “ฉันกำลังคิดอะไรอยู่... ทำไมถึงได้... ”


            ถึงได้รู้... รู้จริง ๆ หรือ... รู้ได้ยังไง


          อะไรบางอย่างเป็นเงาวับอยู่ในดวงตาของแบคฮยอน น้ำตานั่นเอง


          “ขอโทษนะ” จู่ ๆ ชายหนุ่มร่างเล็กก็โพล่งออกมา “ขอโทษนะ ฉันรู้... และฉันต้อง... ”


          “ต้องอะไร”


          “ฉัน... ไม่... ”


          “ต้องอะไร แบคฮยอน”


          ผู้ติดตามเบือนหน้าหนี และทำให้ความอดทนของชานยอลขาดผึง เขายื่นมือออกไปด้วยสันชาตญาณ จับที่คางของอีกฝ่าย และเมื่อถูกปฏิเสธ ก็รวบมันด้วยกำลังทั้งหมดก่อนจะบีบแน่น


          “สบตาฉัน”


          นี่มันอะไรกัน ทำไม... ประโยคนั้นสะท้อนกลับมา และกลับไป อยู่ในความคิดอ่านส่วนเดียวซึ่งเหลืออยู่ กลายเป็นแบบนี้ไปได้  ไม่ใช่ว่าฉันกำลังสอบสวนเขาเรอะ



          “นายบังคับให้ฉันทำแบบนี้”


          “ฉันไม่เข้าใจ”


          “ดีแล้ว”


          มือของอีกฝ่ายแตะลงบนหลังมือของเขา ชานยอลเป็นฝ่ายผงะบ้าง ชายหนุ่มร่างสูงก้าวถอยหลังขณะที่แบคฮยอนลุกจากเก้าอี้ ประสานมือของตัวเองเข้ากับมือของร้อยโทปาร์ค และทำให้ผู้บังคับบัญชาเป็นฝ่ายล่าถอยอย่างหมดท่า


          ชั่วขณะนั้น ชานยอลได้ยินเฉพาะเสียงลมหายใจ และเสียงหัวใจของตัวเอง มันเต้นอย่างบ้าคลั่งจนน่ากลัวว่าจะหมดแรงและหยุดนิ่งไปในวินาทีใดวินาทีหนึ่งข้างหน้า การเคลื่อนไหวทำให้สาบเสื้อคลุมชุดนอนของแบคฮยอนแบะออกจากกัน คราวนี้นอกจากผิวสีชมพูด้วยน้ำร้อน เขาเริ่มมองเห็นอย่างอื่นที่มีสีเข้มกว่า และเชิญชวนกว่า


          เพิ่งจะได้ยินเสียงชายหนุ่มร่างเล็กหอบหายใจเมื่อร้อยโทปาร์คทรุดตัวลงนั่งกับพื้น ผู้ติดตามป่ายปีนขึ้นมาบนร่างกายของเขา ก่อนจะนั่งลง ประจันหน้ากัน ใช้ส่วนที่อ่อนนุ่มที่สุดของตัวเองบดขยี้ส่วนที่แข็งแรงที่สุดของชานยอล  


          “ปล่อย... ”


          ราวกับเป็นนักโทษหรือผู้ถูกล่า เขากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่อ่อนแอกว่าเมื่อขอให้อีกฝ่ายปล่อยมือ


          เห็นได้ชัดว่าแบคฮยอนไม่สนใจ อีกฝ่ายยังโน้มใบหน้าลงมาใกล้ ลมหายใจเย็น ๆ ของผู้ติดตามรดจมูกเขา


          “ไม่ได้หรอก”


          ชายหนุ่มร่างเล็กอ้าปาก ร้อยโทปาร์คมองเห็นเขี้ยวเล็ก ๆ ลิ้นอันอ่อนนุ่มและเปียกชื้น ริมฝีปากซึ่งสั่นน้อย ๆ มันแดงก่ำเช่นเดียวกับผิวส่วนอื่น ๆ ของแบคฮยอนและคล้ายจะย้อมโลกของเขาเป็นสีเดียวกัน ท้ายที่สุด เมื่อชานยอลพบว่ายากเหลือเกินที่จะควบคุมส่วนที่แข็งแรงที่สุดของตัวเอง เขาก็ตัดสินใจ ช่างมันเถอะ...


          ราวกับการฉกกัด และฝังเขี้ยวของอสรพิษ ชานยอลสะบัดมือหลุดจากการกอบกุม ก่อนจะใช้มันพันธนาการผู้ติดตามร่างเล็กบ้าง มือหนึ่งของเขาสอดอยู่ใต้เรือนผมซึ่งยังมีรอยเปียกชื้น อีกข้างสัมผัสสะโพกอันเย็นเยียบ ซึ่งถูกห่อหุ้มด้วยผ้าซาตินสีขาวพิมพ์ลายดอกเบญจมาศ ขณะบดขยี้ริมฝีปากของแบคฮยอนด้วยอวัยวะเดียวกัน


          ริมฝีปากของชานยอลร้อน ขณะที่ของอีกฝ่ายเย็น แบคฮยอนไม่ได้ปฏิเสธลิ้นของเขาเมื่อชายหนุ่มร่างสูงใช้มันทักทายส่วนที่อยู่ภายใน ไหล่ของผู้ติดตามสั่นเทิ้มน้อย ๆ เพียงแต่ร้อยโทปาร์คสัมผัสได้ว่าอาการสั่นเทิ้มนั้นไม่ได้เกิดขึ้นเพราะความกลัว หรือแม้แต่ความตื่นตระหนก มันคล้ายความตื่นเต้นมากกว่า เหมือนสุนัขป่าที่เผชิญหน้ากับการไล่ล่าซึ่งไม่เป็นไปตามแผน ถึงอย่างนั้นก็ยังยินดีจะโจนทะยานไปกับสิ่งที่พบเจอ


          เมื่อผละออกจากกัน เขาได้สบตาแบคฮยอนจริง ๆ เป็นครั้งแรกนับแต่อีกฝ่ายก้าวเข้ามาในห้องทำงาน มันเลื่อนลอย แม้ว่าการกระทำของชายหนุ่มร่างเล็กจะถูกชี้นำด้วยประสงค์บางอย่างซึ่งเห็นได้ชัดเจน ผู้ติดตามของเขากัดริมฝีปาก เชิดหน้าขึ้น เผยให้เห็นลำคอ ขณะออกแรงดึงชายเสื้อคลุมชุดนอน มันร่วงผล็อย ลงไปกองอยู่ที่สะเอว ปกปิดส่วนที่เหลืออยู่อย่างหมิ่นเหม่


          แบคฮยอนรู้ความลับของเขาจริง ๆ อย่างที่คยองซูกลัว


          อีกฝ่ายรู้ว่านี่ไม่ใช่ครั้งแรกของชานยอล


          กับผู้ชายด้วยกัน...

 






          เขาเกลียดที่ถูกจูบ ตายเสียยังดีกว่า


          ผิดไปจากที่ตั้งใจไว้มาก เขาต้องเป็นฝ่ายควบคุมสถานการณ์ไม่ใช่หรือ ตอนนี้ชานยอลยื้อยุดเอาตำแหน่งนั้นไปได้ โดยไม่มีทีท่าว่าจะผละจากสถานภาพอันหอมหวานนี้ง่าย ๆ ด้วย


            ยังพอจะมีทางหรอก...


          แบคฮยอนตัดสินใจกัดริมฝีปาก ทั้งเพื่อยั่วเย้าและสะกดกลั้นเสียงกรีดร้องของตัวเอง เขาเชิดศีรษะ เผยให้เห็นลำคอ รอจะถูกรุกราน ขณะทึ้งสาบเสื้อคลุมชุดนอนลงต่ำ มันหล่นผล็อยจากไหล่ของเขาอย่างง่ายดาย ร่างกายท่อนบนเย็นเยียบขึ้นทันทีด้วยอากาศ ขณะที่ท่อนล่างกลับร้อนฉ่า ไม่ว่าจะเพราะมันถูกปกคลุมด้วยผ้าซาตินสีขาวสะอาดหรือไม่ก็ตาม


          เขาไม่กล้าสบตาผู้บังคับบัญชา กลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้ความจริง


          รู้ว่าเขาไม่ได้เพลี่ยงพล้ำ แบคฮยอนแค่หลอกให้อีกฝ่ายคิดว่าตัวเองถือไพ่เหนือกว่า ขณะที่ชายหนุ่มร่างเล็กคือผู้หลอกล่อ ผู้ชักใยอยู่เบื้องหลังที่แท้จริง


          อาจจะได้ผล... แบคฮยอนไม่รู้ ชานยอลจู่โจมเขา ริมฝีปากของอีกฝ่ายร้อนเหมือนไฟ ร้อนอย่างที่ไม่น่าจะร้อนได้ เมื่อปะทะกับผิวเย็นจัดก็ราวกับมันได้หลอมละลายเอาบางส่วนของผู้ติดตามจอมปลอมติดไปด้วย หน้าผากของเขาถูกเผาก่อน จากนั้นจึงเป็นเปลือกตา ปลายจมูก แก้มสองข้าง และริมฝีปาก เปลวเพลิงลามเลียลำคอ กัดกินช่วงไหล่ผอมบางโดยไม่มีทีท่าว่าจะมอดลง


          นี่ไม่ใช่ครั้งแรกของชานยอล และเขาก็มาที่นี่ก็ด้วยเหตุนี้


          “ผมไม่จำเป็นต้องช่วย... คนอย่าง... พวกคุณ” เขาเคยประกาศต่อหน้าแร้งเฒ่า ขณะอีกฝ่ายยื่นข้อเสนอให้ทำลายร้อยโทปาร์คชานยอล แลกกับเงินสนับสนุนด้านการศึกษา รวมถึงโอกาสที่จะได้ลอยนวลไปอย่างไร้ร่องรอย “ทั้งผมและคุณอาจจงชังพลเรือเอกปาร์คมินกู แต่ผมไม่จำเป็นต้องแผ้วถางทางสู่ความสำเร็จให้กับลูกชายของคุณด้วยการทำลายลูกชายของเขา ผมมีวิธีของผม มีเส้นทางของผม”


          “เพราะงานนี้มีแต่คุณที่ทำได้” พลเอกชเวดูฮวานประสานมือเข้าด้วยกันอย่างหลวม ๆ และมองดูเขาผ่านรอยแยกของนิ้วอันคดงอ “เพราะคุณเป็นเจ้าของความลับ... แบบเดียวกับชานยอล”


          แบคฮยอนรู้สึกเหมือนถูกตีแสกหน้า “ความลับอะไร”


          “ความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคิมจงแด” พลเอกชเวหัวเราะขณะที่สีสันของเลือดเหือดหายไปจากใบหน้าของเขา “คุณคงรู้... ในประเทศนี้ พฤติกรรมรักร่วมเพศมีโทษสาหัส ผมไม่ได้แค่ขอร้องคุณ ตอนนี้ยังขู่คุณอีกด้วย ถ้าคุณยอมร่วมมือกับผม คุณจะได้รับทุนการศึกษาเป็นจำนวนมหาศาล ได้รับโอกาสที่จะหลบหนี และตั้งรกรากยังประเทศใหม่ อีกทั้งผมยังจะปิดปากเงียบ เรื่องรสนิยมทางเพศของคุณด้วย”


          ไม่สำคัญว่าอีกฝ่ายรู้ได้อย่างไร คำตอบต่อคำถามนั้นไม่อาจบิดผันให้ร้ายกลายดี ชายหนุ่มร่างเล็กเมื่อห้าปีก่อนชั่งใจ ก่อนจะถาม “ที่ว่าลูกชายของพลเรือเอกเขี้ยวลากดินมีความลับแบบเดียวกับผม... ”

 

         แทนคำตอบ แร้งเฒ่าแห่งเหล่าทัพโยนเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ กวาดสายตาดูคร่าว ๆ ไม่ช้า แบคฮยอนก็จับใจความสำคัญได้


          ชานยอลเคยทำร้ายเพื่อนชายในโครงการยุวชนแนวหน้า


          ด้วยการล่วงละเมิดทางเพศ...


          “เดี๋ยวก่อน!


          เขาร้องเมื่อมืออันรุ่มร้อนบีบเค้นร่างกาย พยายามฉุดกระชากเสื้อคลุมชุดนอนออก แบคฮยอนยื้อยุดไว้อย่างสุดความสามารถ ดีแล้วไม่ใช่หรือไง เขาถามตัวเอง เข้าทางแล้วไม่ใช่หรือไง อย่าปอดขึ้นมาเดี๋ยวนี้ซิ ถึงอย่างนั้น ความรู้สึกต่อต้านก็ยังแรงกล้า ก็นี่มันอยู่เหนือการควบคุมของเขาแล้ว... รวดเร็วน่าใจหาย


          “นี่ใช่ไหมเหตุผลที่นายยืนกรานจะซื้อมัน” ชานยอลคำราม “นี่ใช่ไหมเหตุผลที่เลือกจะสวมมันเข้ามาในห้องนี้ เดี๋ยวนี้ ต้องการอะไรกันแน่ แบคฮยอน”


          เพราะนายกำลังจะเล่นงานฉันเรื่องเสียงที่ตัวเองได้ยิน เขากรีดร้องในใจ เพราะนายกำลังจะจับได้ เพราะฉันกำลังจะแย่ เพราะฉันต้องเบี่ยงเบนความสนใจของนายไปจากมัน... เดี๋ยวนี้!


          แต่สิ่งที่ตอบออกไปด้วยเสียงแหบพร่าคือ “เพราะฉันไม่รู้ว่าจะอดทนไปได้ถึงเมื่อไหร่” ผู้ติดตามหอบหายใจ “เพราะฉันอดใจไม่ไหว อยากแน่ใจว่านายรู้สึกเหมือนกัน”


          “นายบอกว่ารู้ความลับของฉัน” อีกฝ่ายกระซิบ “และนี่ก็คือความลับของฉัน คำถามก็คือ นายรู้ได้ยังไง”


          “แค่มองตานายก็รู้แล้ว”


          “โกหก!


          “จริง ๆ นะ” แบคฮยอนกัดริมฝีปาก “ฉันไม่ได้โกหก ฉันคิดว่านายต้องการฉัน และฉันก็... ฉันก็... ”


          ต้องการนายอย่างนั้นหรือ เปล่าเสียหน่อย ไม่ได้ต้องการเสียหน่อย...


          “ถ้าอย่างนั้นก็ปล่อย!


          แบคฮยอนไม่ทันตั้งตัวเมื่อร้อยโทปาร์คออกแรงกระชากเสื้อคลุมชุดนอนอีกครั้ง คราวนี้มันขาดออกจากกันเป็นแนวยาว ส่งเสียงแควกดังลั่น และก่อนที่จะคว้าเอาไว้ได้ ชานยอลก็หักข้อมือเขาไปด้านหลัง ชายหนุ่มร่างเล็กส่งเสียงร้องค่อย ๆ เมื่อปากถูกปิดด้วยริมฝีปากและลิ้นอันรุมร้อนรุมหนาว


          “อย่านะ” ประโยคนั้นติดอยู่ในลำคอ แม้แบคฮยอนจะไม่แน่ใจว่าทำไมจึงพยายามหยุดยั้งอีกฝ่าย “พอได้แล้ว... ”


          อาจเพราะเขาคาดว่าจะพบกับการปฏิบัติอย่างกักขฬะ ไม่ก็อ่อนเปลี้ยน่าหัวร่อ แต่เปล่าเลย ทุกสิ่งกลับตาลปัตร โลกของแบคฮยอนหมุนกลับด้าน ชานยอลไม่เพียงแต่คุกคามเขาอย่างมีชั้นเชิงเท่านั้น แต่ร้อยโทปาร์คยังทำให้ผู้ใต้บังคับบัญชารู้สึกได้อีกด้วย รู้สึกในสิ่งที่ไม่ควรรู้สึก รู้สึกในสิ่งที่แน่ใจว่าจะไม่รู้สึก และความรู้สึกนั้นก็ทำให้ผู้ติดตามจอมปลอมราวกับถูกเหวี่ยงออกนอกกระดาน ไม่อาจเดินหมากได้อย่างใจ


          ความรู้สึกที่ว่าถูกปกคลุมด้วยผ้าซาตินสีขาวสะอาด ร้อนฉ่าอยู่ระหว่างขาทั้งสอง แข็งขืนคล้ายม้าพยศ


          เพิ่งรู้ในวินาทีนั้นเองว่าเขากับชานยอลเหมือนน้ำมันกับไฟ และไม่ว่าจะเย็นเยียบอย่างไร น้ำมันก็ยังคงเป็นน้ำมัน ทำให้ไฟโชนแสงขึ้นได้เสมอ


          พริบตาเดียว หลังของแบคฮยอนก็กระแทกเข้ากับพื้นห้องทำงาน ชานยอลคืบคลานอยู่ด้านบนราวกับปีศาจที่หิวกระหาย “ดูให้เต็มตาว่านายทำอะไรลงไป” อีกฝ่ายบังคับให้เขาสบตา “ดูให้เต็มตาว่าฉันเป็นบ้าไปแล้ว”


          เขายังไม่ทันได้ดูอย่างที่อีกคนหนึ่งบังคับให้ดูเลย แบคฮยอนมองไม่เห็นเมื่อถูกโอบรัดด้วยอ้อมแขนอันกว้างขวาง ไหล่ของชานยอลบดบังทัศนวิสัย แม้ร้อยโทปาร์คจะยังสวมเสื้อผ้าครบทุกชิ้น เขากลับสัมผัสได้ว่าผิวซึ่งอยู่ข้างใต้นั้นร้อนจัด ไม่ต่างจากริมฝีปากของเจ้าตัวเลย


          ชายหนุ่มร่างสูงละมือจากการกะเกณฑ์สายตาเขา มันเลื้อยลงไปเบื้องล่างเหมือนงูที่ร้อนเป็นไฟ ทิ้งรอยไหม้เป็นทางบนผิวอ่อนนุ่ม งูเพลิงกัดกินเสื้อคลุมส่วนที่เหลืออยู่อย่างตะกละตะกลาม พยายามทำให้มันพ้นสภาพการเป็นเกราะป้องกันสุดท้ายของแบคฮยอน


          มันจะต้องเกิดขึ้นในคืนนี้ เดี๋ยวนี้แน่... เขาแพ้อีกแล้ว ไฟนั้นควบคุมได้ยาก แบคฮยอนคิดแต่จะเบี่ยงเบนความสนใจของชานยอล เชื่อว่าจะควบคุมร้อยโทปาร์คได้ ตอนนี้อีกฝ่ายกลายเป็นปีศาจที่คลุ้มคลั่งไปเสียแล้ว


          เปลวไฟเคลื่อนต่ำลง มันแผดเผาอกของชายหนุ่มร่างเล็กอยู่ ตอนที่...


          “คุณชายคะ”


          เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้ง ชานยอลชะงัก หันศีรษะไปทางประตูคล้ายสุนัขป่าที่งุ่นง่าน จากนั้นก็คำรามออกมาอย่างขัดใจ “ไปหลบอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน” อีกฝ่ายออกคำสั่ง “ไป... เดี๋ยวนี้!


          เขารวบเอาเศษผ้าที่เหลืออยู่ขึ้นห่อหุ้มร่างกายอย่างลวก ๆ  ขณะถอยเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ ชานยอลยืนขึ้นและทำตัวโก่งขณะเปิดประตูห้อง เห็นได้ชัดว่าเพื่อปิดบังรอยนูนที่เป้ากางเกง


          “มีคนมาพบค่ะ” แม่บ้านซึ่งคอยอยู่ด้านนอกบอก “เป็นคนของคุณพ่อของคุณ เห็นว่ามีธุระด่วน”


          “ขอบใจ ผมจะลงไปเดี๋ยวนี้”


          ก่อนจะปิดประตู เขาเห็นอีกฝ่ายหันกลับมามองยังโต๊ะทำงานราวจะออกคำสั่งให้แบคฮยอนคอยอยู่ตรงนั้น เพียงแต่ความรู้สึกพ่ายแพ้ และความเปิดเปิงทางจิตใจที่ได้ประสบทำให้ชายหนุ่มร่างเล็กเสียขวัญ เขาห่อตัวเองด้วยเศษผ้าที่เหลืออยู่และกลับไปที่ห้อง ไม่ส่งเสียงอะไร และไม่ออกมาอีกเลยจนกระทั่งเช้า





          ชานยอลยอมรับว่าเขากำลังหัวเสีย


          ผู้ติดตามไม่ปรากฏตัวที่ห้องอาหารในวันรุ่งขึ้น และเมื่อร้อยโทปาร์คลุกจากโต๊ะ แม่บ้านก็รายงานว่า “คุณแบคฮยอนไม่สบายค่ะ น่าสงสาร สะโหลสะเหลลงมาบอกเมื่อเช้ามืด อิฉันยกข้าวต้มกับยาลดไข้ขึ้นไปให้แล้ว”


“เขาต้องไปที่กองบัญชาการกองทัพประชาชน วันนี้... กับผม”


          “คุณแบคฮยอนให้เรียนคุณชายด้วยว่า จะลงมาในเวลาทำงานค่ะ”


          ชายหนุ่มร่างสูงพูดลอดไรฟัน “ให้มันจริงเถอะ”


          คนของพลเรือเอกปาร์คเพียงแต่นำเอกสารทางราชการมาให้ พร้อมทั้งสมาร์ตโฟนซึ่งคยองซูจัดหามา รวมถึงเสียงกระซิบหรือข่าววงใน


          “ร้อยโทชเว ลูกชายคนโตของแร้งเฒ่าเดินทางกลับจากมอสโกแล้ว คุณชายจะได้พบเขาที่กองบัญชาการกองทัพประชาชนในวันพรุ่งนี้”


            “ไม่เกี่ยวกับผม”


          “คุณชาย... ทั้งคุณและร้อยโทชเวมีอนาคตไกล โดดเด่นกว่าใครในโครงการยุวชนแนวหน้า ถ้าไม่นับร้อยตรีซง” คนของพลเรือเอกเขี้ยวลากดินกระแอม “อีกไม่กี่สัปดาห์ จะถึงวาระครบรอบเจ็ดสิบเอ็ดปีการสถาปนาพรรคแรงงาน ท่านประธานาธิบดีจะปรากฏตัวในวันนั้นด้วย อันที่จริง กำหนดการกลับจากมอสโกของร้อยโทชเวคือเดือนพฤศจิกายน หรืออีกสองเดือนข้างหน้า ดังนั้น สำหรับการกลับมาอย่างกะทันหันนี้ คุณพ่อของคุณจึงไม่เห็นเป็นอื่น นอกจาก... ”


          “การประจบประแจง”


            “หรือฝากเนื้อฝากตัว... ไม่ใช่แค่พลเรือเอกปาร์คกับพลเอกชเวที่ขับเคี่ยวกัน คุณกับร้อยโทชเวด้วย คุณชายต้องระวังตัว ระยะนี้แร้งเฒ่าอาจทำอะไรหลายอย่าง เพื่อขัดขาคุณ เพื่อกรุยทางให้กับลูกชายของเขา”


            “ผมรู้อยู่แล้ว”


            แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ แบคฮยอนไม่ได้รออยู่ด้านหลังโต๊ะทำงาน


          ชานยอลกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง จ้องดูภาพจากกล้องวงจรปิด และพบอีกฝ่ายนอนขดตัวอยู่บนเตียง ไม่กระดุกกระดิก ไม่ส่งเสียง ไม่ดีแน่ถ้าเขาจะถลันไปที่ประตูห้องนอนของแบคฮยอน ทุบมันเพื่อเร่งให้ผู้ติดตามออกมา หรือแม้แต่ขอกุญแจสำรองจากแม่บ้าน ไขเข้าไปและจัดการอะไร ๆ ให้แล้วเสร็จ


น่าอาย... เขาคิด น่าขายหน้า... ร้อยโทปาร์คต้องกลับเข้าไปในห้องทำงาน คว้าเศษผ้าซึ่งเคยเป็นเสื้อคลุมชุดนอนทำจากผ้าซาตินสีขาวสะอาดติดมือ จากนั้นจึงขังตัวเองไว้ใต้ฝักบัว อาบน้ำ สูดกลิ่นหอมจากเศษผ้า และช่วยตัวเอง


สิบนาทีต่อมา ชายหนุ่มร่างสูงก็รามือจากกาแฟและหนังสือพิมพ์ ไม่มีข่าวที่น่าสนใจนัก ท่านผู้นำเดินทางไปเปิดพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง การเพาะปลูกได้ผลดี ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ ไตรมาสที่สามทับหนึ่งร้อยห้าขยายตัวสูงขึ้นร้อยละสองจุดเก้า ค่าเงินปอนด์ยังอ่อนค่าลงอย่างต่อเนื่อง นับแต่ผลประชามติซึ่งชี้ขาดให้สหราชอาณาจักรออกจากการเป็นสมาชิกสหภาพยุโรป เหตุกราดยิงในสหรัฐอเมริกา ภัยพิบัติในญี่ปุ่น และอัตราการฆ่าตัวตายซึ่งเพิ่มขึ้นในเกาหลีใต้ ชานยอลถอนหายใจ... ทุกอย่างเรียบร้อยดี ประเทศแห่งนี้คงเป็นดินแดนแห่งความผาสุกอยู่เช่นเดิม ขณะที่โลกภายนอกปั่นป่วน ทั้งหมดนี้เป็นเพราะวิสัยทัศน์ของประธานาธิบดีและความสามัคคีของประชาชน





หนังสือพิมพ์พยองยาง ไทมส์ รายงานข่าวเดียวกัน ทำให้ร้อยโทปาร์คพอใจ คนต่างชาติจะได้รู้... เขาคิดอย่างนั้น ว่ามหานครแห่งนี้ต่างหาก ประเทศแห่งนี้ต่างหาก คือรัฐอันสมบูรณ์พร้อมกว่ารัฐใดในโลก





“คุณแบคฮยอน ระวังนะคะ”


แต่เสียงของแม่บ้านชักนำโทสะของเขา พาชานยอลถอยห่างจากความอิ่มเอมทั้งหมด ผู้ติดตามบยอนเดินลงบันไดเวียนมาโน่นแล้ว ทั้งใบหน้าและริมฝีปากซีดขาวราวกับกระดาษ ขาวพอ ๆ กับเสื้อคลุมชุดนอนตัวนั้น ชายหนุ่มร่างสูงกำหมัดแน่นขณะจู่โจม


“บอกผมซิ” ร้อยโทปาร์คถามเสียงเหี้ยม “ความดื้อรั้น ดื้อด้าน... ภาษาเยอรมันว่ายังไง”


ดูเหมือนแบคฮยอนจะพร้อมรับมืออยู่แล้ว ก็ซื้อเวลาให้ตัวเองได้ตั้งชั่วโมงนี่Die Sturheit (ดี ชทัวร์ไฮต์) ” ชายหนุ่มร่างเล็กตอบ “แปลว่า... ความดื้อรั้น”


          “แล้ว... คุณนี่ช่างดื้อด้านเสียจริงล่ะ”


          “Du bist wirklich stur. (ดู บิสต์ เวียร์คลิคช์ ชทัวร์) ” ผู้ติดตามพึมพำ “ครับท่าน”


          “น่ายินดี” ชานยอลว่าเสียงเย็น “คุณยังมีสมองอันฉับไว แม้พิษไข้จะกัดกิน”


          อีกฝ่ายรู้แน่ว่าถูกเสียดสี แบคฮยอนคงไม่นึกอยากอยู่ลำพังกับเขา โดยเฉพาะเมื่อเหลือบมองจีซู คนขับรถซึ่งยืนอยู่ไม่ไกลจากโต๊ะอาหารอย่างมีความหวัง


          เพียงแต่ชายหนุ่มร่างสูงรีบหันไปบอกคนขับรถผู้อารีว่า “กลับไปเถอะ ผมจะขับเอง”


          “แต่... คุณชายเพิ่งจะบอกว่า... ”


          “กลับไปเถอะ” ร้อยโทปาร์คย้ำ “กลับไป จีซู ผมมีข้อราชการ... ต้องปรึกษาแบคฮยอน”


          แววตาของผู้ติดตามแสดงความหวาดกลัวออกมาทันที





 

          ทันทีที่แม่บ้านปิดประตูรถยนต์ให้เขา ชานยอลก็กระทืบคันเร่ง ที่หางตา ผู้ติดตามจอมปลอมเห็นว่าอีกฝ่ายเหยียบมิดเท้า คล้ายการเหยียบย่ำทำลายแมลงเล็ก ๆ คนทั้งสองถูกกระชากไปข้างหน้าด้วยความเร็วสูง แบคฮยอนกลั้นหายใจ ผู้บังคับบัญชาซึ่งพื้นเสียไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียวระหว่างหนึ่งร้อยยี่สิบวินาทีอันยาวนาน


          “อีกคำหนึ่งได้ไหม แบคฮยอน”


          “อะ... อะไรนะ”


          ร้อยโทปาร์คไม่ตอบ ขณะเลี้ยวรถอย่างกะทันหัน มันพุ่งตรงไปยังตรอกอันไร้ผู้คน ปักหัวลงกับความเงียบงัน เยือกเย็น และวังเวง


          “ฉันอยากรู้”


          เขาหันไปยิ้มให้ชายหนุ่มร่างสูง พยายามทำใจดีสู้เสือ  “อยากรู้อะไร”


          “ตอบฉัน... ”


          “อย่านะ!


          แบคฮยอนหลับตาเมื่ออีกฝ่ายโถมตัวเข้าใส่ แต่ชานยอลไม่ได้ทำอะไร ไม่ได้บีบคอ หรือคุกคามด้วยวิธีอื่น เพียงแต่แนบหน้าผากของตัวเองลงกับหน้าผากของเขา เมื่อลืมตา จึงเห็นแต่ดวงตาซึ่งราวกับถ่านไฟที่ลุกแรงลอยอยู่ใกล้ ๆ


          “คนโกหก ภาษาเยอรมันว่ายังไง”


          “คนโกหก... ”


          “ตอบมา” อีกคนหนึ่งคำราม


          “Der Lügner (แดร์ ลืกเนอร์) ” ชายหนุ่มร่างเล็กกระซิบ “นายได้คำตอบแล้ว”


          “แดร์ ลืกเนอร์” ชานยอลทวนคำ จากนั้นก็แสยะยิ้ม “นายโกหก นายไม่มีไข้”


          “ฉันอธิบายได้”


          “ฉันไม่ได้กลิ่นไข้ และ... ” อีกฝ่ายขยับเข้ามาใกล้อีก “ตัวนายเย็นอย่างนี้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”


          เขาถูกกัด ฟันของร้อยโทปาร์คงับลงที่ริมฝีปากล่าง เช่นเดียวกับที่เขาทำเมื่อแปดปีก่อน เพียงแต่ชายหนุ่มร่างสูงไม่ได้ทำร้ายเขา ตรงที่ถูกงับนั้นถูกดูดกลืนในวินาทีต่อมา มันผลุบหาย ไหลเลื่อนไปในความรุ่มร้อนของอีกคนหนึ่ง ก่อนจะถูกรัดด้วยลิ้น บดขยี้ด้วยริมฝีปาก เสียดสีกับไรหนวด และเปื้อนเปรอะด้วยความปรารถนาเมื่อชานยอลถอนจูบ


          “นายอยากแน่ใจว่าฉันรู้สึกเหมือนกัน”


          ต้องใช้เวลาครู่หนึ่งกว่าแบคฮยอนจะรู้ว่าเป็นเขาเองที่พูดประโยคนั้นออกไปในคืนที่ผ่านมา “กะ... ก็อาจจะใช่”


          “และนายหนีไปก่อนจะได้รับคำตอบ”


          “ก็... ใช่”


          “Coward. (คนขี้ขลาด) ” ชานยอลพร่ำบ่นกับริมฝีปากของเขา “You’re a coward. (นายมันขี้ขลาด) ”


          กว่าจะกลับมาหายใจได้ทั่วท้อง ก็ตอนที่ร้อยโทปาร์คถอยรถออกจากตรอกร้างนั้นแล้ว


          “รู้อะไรไหม แบคฮยอน”


          ชานยอลพูดขึ้นอีกครั้งเมื่อถึงที่หมาย และชายหนุ่มร่างเล็กก็เป็นกังวลเกินกว่าจะตอบรับหรือปฏิเสธในทันที


          “ถ้าเรารู้สึกเหมือนกันล่ะก็... นายควรจะระวังตัวไว้หน่อย”


          แบคฮยอนขมวดคิ้ว “ทำไม”


          “เพราะอย่างแรกและอย่างเดียวที่ฉันรู้สึกกับนายตอนนี้” ชายหนุ่มร่างสูงหันมาบีบคางเขา “คือ... ”


          ผู้ติดตามจอมปลอมไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย มันถูกใช้สำรวจร่างกายของเขาอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ปิดบัง อีกครั้งที่สายตาของผู้บังคับบัญชาทำให้เขารู้สึกราวกับถูกเอ็กซเรย์ อันเป็นสิ่งที่ทรงพลังและเหนือความคาดหมายอย่างยิ่ง เมื่อเทียบกับความอ่อนเดียงสาของชานยอลในอดีตอันเลือนราง


          “นายมันน่านัก... ”


          พร้อมกันนั้น ร้อยโทปาร์คปล่อยมือด้วยอาการสะบัดอย่างแรง ทำให้ใบหน้าของแบคฮยอนถูกเหวี่ยงไปทางหนึ่ง ได้ยินเสียงดังกร๊อบ


            นายมันน่านัก ชายหนุ่มร่างเล็กแค่นยิ้มในใจ ชานยอลเปิดประตูรถยนต์ ก้าวออกไปอย่างสง่างาม ขยับปกเสื้อ และสำรวจความเรียบร้อยของอินทรธนูบนบ่า ดาวสามดวงเป็นเงาวับบนแถบสีแดง ตัดกับเครื่องแบบสีเข้มของกองทัพประชาชน


เครื่องแบบของชานยอลค่ะ


          ถ้าไม่ใช่เพราะถูกทำให้ไขว้เขวและหวาดกลัว แบคฮยอนคงสังเกตเห็นความพอเหมาะพอเจาะของอีกฝ่ายในเครื่องแบบซึ่งเจ้าตัวรักและหวงแหนเร็วกว่านี้


          นายมันน่านักอย่างนั้นเรอะ...


          คิดซ้ำไปซ้ำมา


          เฮอะ! แกมันก็น่านักเหมือนกัน... ปาร์คชานยอล






 

          เพราะรู้อยู่แล้วว่าเมื่อเวลาแห่งการเฉลิมฉลองวาระครบรอบการสถาปนาพรรคแรงงานมาถึง ทั้งพรรคแรงงานและโชซอนอินมินกุนจะคลาคล่ำไปด้วยผู้คนที่เขารู้จัก ทั้งที่อยากพบและไม่อยากพบ ชานยอลจึงค่อนข้างพอใจในตัวเอง เขาควบคุมตัวเองได้ดีพอใช้ กระทั่งพบกับซงมินโฮ


          อดีตเพื่อนสนิทในโครงการยุวชนแนวหน้าเคลื่อนตัวผ่านฝูงชนมาประจันหน้าเขา ว่องไว เลื่อนไหลราวกับงู


          “ไง ชานยอล” จนถึงเดี๋ยวนี้ ชายเครื่องแบบของอีกฝ่ายก็ยังลุ่ยอยู่ “และ... อ้อ... ” มินโฮแสร้งทำเป็นประหลาดใจ แต่ไม่แนบเนียนนัก “สวัสดี บยอนแบคฮยอน”


          ร้อยโทปาร์คกางแขนข้างหนึ่งออกด้วยสันชาตญาณ แต่มินโฮไวกว่า ข้อพับแขนของเขาถูกฟาดด้วยสันมือ เบากว่าที่ใครจะเห็นว่าเป็นการทำร้ายร่างกาย และแรงกว่าที่ชานยอลจะใช้มันเป็นเครื่องกีดขวางต่อไป


          เสือผู้หญิงแห่งเหล่าทัพคว้าแขนผู้ติดตามของเขา กระซิบว่า “ยังขาวเหมือนไข่มุก และยังนุ่มเหมือนผู้หญิง”


          เพราะอะไรเพื่อนของเขาจึงติดใจแบคฮยอนนัก ชานยอลไม่รู้ มินโฮไม่มีท่าทีคุกคาม เพียงแต่การทักทายของอีกฝ่ายเป็นไปโดยเจตนาบางอย่างซึ่งร้อยโทปาร์คเห็นว่าไม่บริสุทธิ์ใจ


          “ไม่มีใครทักทายใครอย่างนั้น” เขาผลักเพื่อนเก่าออกไป “โดยเฉพาะผู้มีอารยะ”


          “หวงก้างเรอะ สหาย”


          ชานยอลเกลียดรอยยิ้มแบบนั้น ยิ้มที่มุมปากอย่างมีเลศนัย ยิ้มอย่างผู้ถือไพ่เหนือกว่า และไม่มีสิ่งใดควรค่าแก่การเก็บมาใส่ใจ


          “เหงาแย่เลย อุดอู้อยู่กับหมอนี่” อีกฝ่ายพยักเพยิดมาทางชายหนุ่มร่างสูง “จะดีกว่าไหม ถ้าเราได้พูดได้จา... กันบ้าง ถือเสียว่าฉันเป็นเพื่อนคนหนึ่ง เพื่อนจากโชซอนอินมินกุน”


          “แบคฮยอนมีเพื่อนและผู้บังคับบัญชาจากโชซอนอินมินกุนอยู่แล้ว” ชานยอลกระชากเสียง “คือฉัน... แบคฮยอนไม่จำเป็นต้องมีนาย”


          “จำเป็นต้องมีใครหรือไม่จำเป็นต้องมีใคร เจ้าตัวเป็นผู้ตอบ ใช่ไหม... หือ... ”


          ผู้ติดตามมองเขาสลับกับร้อยตรีซง ท่าทางตกประหม่า สับสน ชานยอลออกแรงผลักเสือผู้หญิงแห่งเหล่าทัพอีก มินโฮชูมือขึ้นเหนือศีรษะอย่างล้อเลียนขณะล่าถอย


          เพียงแต่เขาไม่ทันเห็นกระดาษแผ่นเล็ก... เล็กมาก ๆ ซึ่งร้อยตรีซงยัดใส่มือแบคฮยอนในวินาทีที่สัมผัส


          ไม่ทันเห็นว่าแบคฮยอนกัดริมฝีปาก ขณะหย่อนมันลงไปในกระเป๋ากางเกงอย่างนุ่มนวล เงียบเชียบ


          “อย่ายุ่งกับคนของฉัน อย่าทำร้ายคนของฉัน”


          “ไม่เลย... สหาย ไม่แม้แต่จะคิด”


          ร้อยโทปาร์คเคี้ยวกรามกร้วม อยากตะเพิดมินโฮออกไปให้พ้นหน้า “ชาติเสือ... ไม่มีใครไว้ใจจิ้งจอก”


          “จิ้งจอกไม่เคยสูญพันธุ์ และไม่มีวันสูญพันธุ์ เพราะมันไม่คิดจะวิ่งแร่ออกไปเป็นตัวแรกในสงครามระหว่างสัตว์ป่า” อีกฝ่ายบอกอย่างใจเย็น “เสือต่างหากที่มักถูกถลกหนัง ค่าที่มัน... ไร้ชั้นเชิง


          “ซงมินโฮ!


          “โอ๊ะโอ... ใครมาโน่นแน่ะ” เสือผู้หญิงแห่งเหล่าทัพหลิ่วตา “คิดถึงเขาหรือเปล่า ชานยอล แน่อยู่แล้ว ก็พวกนายสนิทกันจะแย่... เซฮุนเคยติดนายแจนี่นา”






         

          ได้ยินเสียงพล่อกหนัก ๆ เมื่อชานยอลหมดความอดทน ร้อยตรีซงล้มลง รวดเร็วราวใบไม้ร่วง ผู้บังคับบัญชาของเขาหอบหายใจ ใครต่อใครพากันจ้องดูเป็นตาเดียว


          “ใจเย็น ๆ ” เขาเอื้อมมือไปแตะข้อศอกชายหนุ่มร่างสูง “ใจเย็น ๆ เอ้อ... ครับท่าน”


          แต่ชานยอลไม่ตอบ และมินโฮซึ่งกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ พลางเช็ดเลือดที่มุมปากด้วยแขนเสื้ออย่างลวก ๆ ก็ไม่พูดอะไร ไม่ทำอะไร นอกจากยิ้มอย่างไม่รู้สึกรู้สม ดังนั้น แบคฮยอนจึงเงยหน้าขึ้นบ้าง และมองตามสายตาของร้อยโทปาร์คไป


            โอ้... นั่น...


            ชายหนุ่มร่างเล็กอุทานในใจ


          ชายคนที่ยืนห่างออกไปเล็กน้อย และกำลังมองชานยอลสลับกับมินโฮอย่างตกตะลึงนั้นมีผิวขาวซีด มองเห็นเส้นเลือดฝอยเป็นจ้ำ ๆ รูปร่างผอมบางคล้ายนกกระสา ชายคนที่ว่าสวมเครื่องแบบกองทัพประชาชนเช่นเดียวกับคนทั้งสอง ผมสีอ่อนถูกชโลมด้วยน้ำมัน หวีจนเรียบแปล้ ดูเหมือนเทพบุตรผู้อ่อนแอซึ่งเพิ่งจะถูกแงะออกมาจากภาพเขียนในตลาดมืด


          “ร้อยตรีโอเซฮุน” แบคฮยอนอ่านออกเสียงป้ายชื่ออันเล็ก ๆ ติดอยู่บนแฟ้มกระดาษสีน้ำตาลซึ่งอีกฝ่ายถือมาด้วย


          ชายหนุ่มร่างเล็กไม่แปลกใจอีกต่อไปแล้ว


          เพราะทั้งชื่อเสียงเรียงนามและรูปพรรณสัณฐาน ร้อยตรีโอคือชายในเอกสารซึ่งพลเอกชเวเสนอแก่เขาอย่างไม่ต้องสงสัย


          เพื่อนชายคนที่เคยถูกชานยอลทำร้ายด้วยการล่วงละเมิดทางเพศนั่นเอง

 








#ฟิคเปียงยาง

มีใครดู Game of Thrones บ้างคะ 

คือจะบอกว่า จริง ๆ คาแรกเตอร์ของซงมินโฮ Winner นี่เรากะให้เหมือนปีเตอร์ เบลิช

นิ้วก้อยหรือ Littlefinger นั่นเอง




แต่จะออกมาเหมือนหรือไม่เหมือน ดีหรือไม่ดีนี่อีกเรื่องหนึ่งนะ 555

เปิดตัวเซฮุนแย้ว ห้ามตกใจนะ 555





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 96 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #1158 Chi_Yeol (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 03:55
    พี่ชานทำยังงั้นจริงหรอ หรือโดนใส่ร้าย??
    ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ~
    #1,158
    0
  2. #1123 PRAE.VV (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 11:25
    ไม่ได้ดู GOT เลยค้าบบ เลยไม่รู้ว่ายังไง แต่ที่แน่ๆคือมินโฮดูกวนประสาทมากๆ และที่สงสัยคือชานยอลทำผิดจริงๆใช่ไหม?
    #1,123
    0
  3. #1105 iam1485 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 11:32
    ชานยอลทำอย่างนั้นจิงๆหรอ หรือเปนการเข้าใจผิด หรืออะไรเอ่ย โอ้ย
    #1,105
    0
  4. #1045 R.forests (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 12:12
    แง้ เราไม่ได้ดู got เลยไม่รู้จัก แต่มินโฮดูกวนตีนดีเราชอบ อยากรู้เบื้องหลังชานยอลมากๆค่ะ
    #1,045
    0
  5. #1016 RaineyRainn (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2562 / 23:41
    ชานยอลทำอย่างนั้นจิงๆหรอ
    #1,016
    0
  6. #925 ชานอย่าแกล้งน้อง (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 22:36
    ไรท์บอกห้ามตกใจ แต่อินี่ช็อคไปแล้วค่ะ
    #925
    0
  7. #863 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 14:18
    ชานยอลล่วงละเมิดทางเพศเซฮุนจริงเหรอ 
    #863
    0
  8. #799 DBK1802 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 03:14
    โอ๊ยยย หลายสิ่งอย่างประเดประดังจนช็อค ความลับชานยอลคนรู้เยอะจนไม่เหมือนความลับและแม่ง 5555
    #799
    0
  9. #772 KaRToon_HH (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กันยายน 2560 / 14:36
    แบครักกับจงแดหรอ แต่ช็อคมาก พี่ชานกับเซฮุน!!!??
    #772
    0
  10. #715 TOFUJAM (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 22:49
    แบคก็ชอบผู้ชาย... ถึงหล่อนจะเกลียดชานยอลมากแค่ไหน แต่ก็หนีเขาไม่รอดหรอก หึ! มีคนรู้ความลับชานยอลเยอะแบบนี้ ต่อไปชานยอลจะโดนอะไรหรือเปล่าเนี่ย กลัว ;-;
    #715
    0
  11. #596 Pinkuplatong (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 10:07
    โอเซฮุน แว้กกก อิพิชานทำไรน้องง่ะ ขืนใจเซฮุนเหรอ
    #596
    0
  12. #575 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 เมษายน 2560 / 17:33
    โอ๊ยยยยยยยยยยย ตอนแรกคิดว่าชานยอลร้ายมากแน่ๆ แต่เหมือนจะไม่ทันคนยังไงก็ไม่รู้ แล้วถ้าชานยอลนิสัยแบบนี้จริงๆ ขอสงสารล่วงหน้า เพราะอนาคตนังต้องสาหัสแน่นอนเลย
    #575
    0
  13. #356 CB_CHpcy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 15:00
    ว่าแล้วต้องเป็นเซฮุนนนนนนนนนนน
    #356
    0
  14. #224 qqxr_ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 มกราคม 2560 / 08:13
    อหหหห ความลับแต่ละคน
    #224
    0
  15. #203 Renoir92 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 23:11
    ว่าละ ออความลับนี่แหม่ น้องต้องโดนจัดหนักในอีกไท่กี่ตอนข้างหน้าแน่นอล
    #203
    0
  16. #184 ชั้นรัก exo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 15:38
    เป็นความลับที่เกินคาดหมาย นี่คิดว่าชานยอลอาจไปฆ่าใครสักคนมา ที่ไหนได้ ถถถถถถถถ
    #184
    0
  17. #88 pakh63 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 12:50
    มีความซับซ้อนซ่อนเงื่อน
    #88
    0
  18. #56 ♡bbh♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 20:27
    มินโฮส่งอะไรให้แบคเนี่ย อ่านไปๆเริ่มสงสารชานยอลยังไงก็ไม่รู้555555 ก็งงๆเหมือนกันทั้งๆที่ชานยอลออกจะร้ายซะขนาดนั้น แต่อ่านจากมุมมองนี้รู้สึกชานยอลจะรวนง่าย แล้วก็ไม่ค่อยทันอะไรต่างๆเลย~ ที่เซอร์ไพรซมากสำหรับตอนนี้คือคนที่ชานยอลเคยล่วงละเมิดคือเซฮุนเนี่ยสิ ว้าววววว
    #56
    0
  19. #50 Ppp (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 21:51
    ความลับของแบคนี่แบบบบบบบบ ว้าวววววววววใจละเกิน 555555555555

    ไอ่บ้าาาาา ว้าวกว่าของชานยอลอีกอ่ะ 5555555555555555555

    แบคกับจงแด อว้อยยยยยย ฉันอยากสัมผัส 5555555555555555555

    เออ ละอะไร นางจะไปรุกจะไปอยู่เหนือร้อยโทปั้คหรออออออออออ

    ตายแระ พลาดดดดดดดดดด แค่การแต่งตัวเข้าไปล่อเขาก็พลาดแล้ว

    ข้อมูลไม่แน่นเหรอแบค โดนร้อยโทปั้คคุมแทนเบย แอร้อยยยยยยยยยย

    ฉันรักความเกรี้ยวกราดของร้อยโทปั้คละเกินค่ะคุ๊ณณณ ฮืออออออ ฮอตเบอร์แรง

    เอาให้หนัก เอาให้สั่นคลอนนะคะชานยอล วรั้ยยยยยยย 5555555555555555

    แบคกลายเป็นหวาดระแวงการอยุ่กับชานยอลไปเลยค่ะ โถวววววว ลูกหมาของแม่

    ละอิท่านซงมิโนนี่มาส่งอัลไลให้แบค อยากรุ้วววววววววววววว

    อุตะ ท่านโอเซ เจอหน้ากันจะเป็นเยี่ยงไรหนอออออ

    ฮื้ออออออออออออ มาต่อเร็วๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #50
    0
  20. #48 lovelylittleduck (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 06:16
    รู้สึกเหนื่อย รู้สึกว่าความรู้สึกทำงานหนัก แต่สนุกจริงๆค่ะ ยิ่งชานยอลเป็นผู้คุมเกมขึ้นมาบ้างแล้วยิ่งสนุก ชอบชั้นเชิงของทุกตัวละครเลย ได้คิดตาม ไม่เบื่อเลยค่ะ รวมถึงชั้นเชิงทางภาษาด้วย สวยงามจริงๆ ชอบมากเลยนะ เป็นกำลังใจให้ มาบ่อยๆ นะคะ นี่อ่านทุกเรื่อง รอน้องป๋ายด้วยยย
    #48
    0
  21. #47 'schdapt (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2559 / 00:04
    จริงๆมีหลายอย่างจะเม้น แต่ทุกบรรทัดที่อ่านก็ทำให้ทับๆๆๆกันจนจำได้แค่ว่าตอนสุดท้ายเจอเซฮุน นี่รู้สึกบีบใจทุกครั้งเวลามีบทสนทนาระหว่างชานยอลกับแบคฮยอน มีความจิกกัด เล่นแง่ ชั้นเชิง ฮือออ คนแต่งสุดยอดมากอ่ะ ติดตามนะคะ ????????????
    #47
    0
  22. #45 pearr-i (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 09:14
    กริ๊ดดดๆ ชานยอลไม่ได้ไก่อ่อนอย่างที่แบคคิดตอนแรก ชอบอ่าาาา
    #45
    0
  23. #39 lovelylittleduck (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 04:05
    กรีดร้องทุกบรรทัด ชานยอลมีความเกรี้ยวกราด ฮือออออ ชอบบบ วันนี้พี่เค้าชนะ นี่ถือว่าชนะ 55555 ลุ้นตลอดเลยค่ะ ชอบมากจริงๆ ตอนนี้รู้ความลับแบคฮยอนกับความลับคุณปาร์คชาน นี่เค้าเคยล่วงละเมิดทางเพศเพื่อนชายเลยหรอ โอ้ววว ค่อนข้างตื่นตาตื่นใจ 55555 ขอบคุณที่ตั้งใจแต่งนะคะ รอเสมอเลยยย
    #39
    0
  24. #37 countingstars (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2559 / 02:42
    ฮือ ชอบอะ แต่งสนุกมากๆเลยค่ะ อ่านแล้วได้ความรู้ประวัติศาสตร์เพิ่มขึ้นด้วย อ่านไปนี่คิดตามตลอดว่าจะเป็นยังไงต่อนะ คือฉลาดทั้งคู่ แต่เหมือนแบคจะรู้ทันมากกว่า แผนเยอะ มีอะไรในหัวมากมาย คงจะเคียดแค้นพ่อชานมากจริงๆ แต่ก็นะ อะไรๆก็ไม่แน่นอนค่ะ ยกตัวอย่างสถานการณ์เกี้ยวกันของพระนางในแชปนี้5555555555555555 ส่วนเรื่องความลับของแค่ละฝ่ายก็เปิดเผยแล้วเล่นเอาตกใจอยู่เหมือนกันค่ะ แอบอยากรู้ว่าคนที่ชานละเมิดคือใคร จะมีความเกี่ยวข้องกับเนื้อเรื่องหรือไม่ ตอนต่อๆไปต้องเข้มข้นขึ้นกว่านี้แน่ๆเลย เหมือนจะมีปมอีกหลายเรื่องที่ยังไม่คลาย ยังไงก็จะติดตามต่อไปเรื่อยๆนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #37
    0
  25. #36 ♡bbh♡ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2559 / 19:04
    ผิดคาดนะเนี่ยยย คิดว่าแบคฮยอนจะเก่งไปทุกอย่าง แต่ปรากฏว่าแบคก็ผิดแผนอยู่เหมือนกัน เดาทางไม่ถูกเลยว่าใครจะแพ้ใครก่อน5555 มันเหมือนสลับกันมากกว่า ตอนนี้คิดว่าทั้งคู่ก็คงฉลาดอยู่ในระดับนึงแต่ก็น่าจะไล่ตามกันไปเรื่อยๆ ความลับของชานยอลนี่อู้หูมากค่าาาา แต่จริงๆของแบคก็ไม่แพ้กันนะ5555 ติดตรงที่ชานยอลเป็นฝ่ายทำร้ายก้เลยดูจะหนักหนามากกว่า แต่แบคคือก็แค่รักกันแต่ก้คงเป็นเรื่องใหญ่ในสมัยนั้น ;-; เหนือความคาดหมายเหมือนกันนะเนี่ย
    #36
    0