end - (exo) lone wolf | chanbaek

ตอนที่ 30 : L O N E W O L F | Director's cut: Dead tree.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,296
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 52 ครั้ง
    3 เม.ย. 60


? cactus




Director’s cut: Dead tree






          มูซาน, จังหวัดฮัมกยองเหนือ ปีจูเชที่ 89 (ปี 2000)


“ชื่ออะไรนะ”


          เด็กชายผิวสีน้ำตาลที่สูงกว่าเขาหน่อยหนึ่งตอบห้วน ๆ “ ...อิน ”


          “อะไรนะ อินอะไร”


          “จงอิน! คิมจงอิน! ” อีกฝ่ายแผดเสียง “ได้ยินหรือยัง ไอ้... ”


          แต่ไม่ว่าไอ้นั้นจะตามติดด้วยคำผรุสวาทใด จงอินก็ไม่มีโอกาสเอ่ยออกไป กูยอนตีเด็กชายที่หน้าแข้งด้วยเข็มขัดของพลเรือเอกปาร์ค อีกฝ่ายนิ่วหน้า ก่อนถ่มน้ำลายรดรองเท้าราคาแพงของเขา


          “พาออกไป” แม่บ้านพูดเสียงเฉียบขาด “จีซู... พาเขาออกไป”       


          “อย่านะ!


          เพียงแต่ลูกชายคนเดียวของพลเรือเอกเขี้ยวลากดินกลับส่งเสียงแหลมขึ้น “ฉันจะเล่นกับเขา” ชานยอลว่าอย่างเอาแต่ใจ “คิมจงอินไม่น่าเบื่อ”


          “ให้มันได้อย่างนี้ซี่”


          ร้อยเอกปาร์คมีอายุหกปีขณะติดสอยห้อยตามผู้ให้กำเนิดไปยังมูซาน ตำบลเล็ก ๆ ห่างไกล คลุ้งด้วยฝุ่นควันจากเหมืองเหล็กแม้ในฤดูมรสุม เด็กชายต้องการเพื่อนเล่น ขณะที่คณะเดินทางเต็มไปด้วยผู้ใหญ่ซึ่งจดจ่อกับการเก็บเกี่ยวผลประโยชน์จากทุกตารางนิ้วของตำบลแห่งนั้น  พลเรือเอกปาร์คจึงให้คัดเลือกเด็กชายอายุไม่เกินสิบห้าปีให้เล่นสนุกกับชานยอล แน่นอนว่าล้วนแต่เป็นเด็กชายท่าทางแข็งแรง กระฉับกระเฉง และมีสุขภาพดี


          “นายอ่อนกว่าฉันเจ็ดปี” จงอินที่เพิ่งจะหันไปแลบลิ้นใส่กูยอนหันกลับมาหาเขา “ควรจะเรียกฉันว่าพี่นะ”


          “ไม่มีทาง”


          “ทำไมล่ะ เจ้าเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนม” เด็กชายผิวสีน้ำตาลเงื้อหมัดขึ้น ก่อนถูกฟาดด้วยเข็มขัดอีกครั้ง แรงกว่าเดิม “ใช้ไม่ได้ ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”


          “คุณชาย... อย่าคลุกคลีกะคนพรรค์นี้เลยค่ะ”


          ถ้าเพียงแต่เขาจะรู้ว่าสิบเจ็ดปีให้หลัง จงอินจะเติบโตเป็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ผอมเกร็งด้วยกล้ามเนื้อ และแข็งแรงอย่างยิ่งด้วยการทำงานหนักติดต่อกันเป็นเวลาหลายปี ร้อยเอกปาร์คจะไม่ให้อีกฝ่ายถูกฟาดด้วยเข็มขัดเป็นอันขาด เพราะเมื่อพบกันอีกครั้งที่สถานีรถไฟมูซานพร้อมกับแบคฮยอนและจุนมยอนนั้น จงอินเป็นฝ่ายเดียวที่จำเขาได้ ความชิงชังในวันวานผสมกับโทสะที่ชานยอลล่วงเกินผู้ติดตามจอมปอลม ทำให้หมัดลุ่น ๆ ของอีกคนหนึ่งถูกใช้เพื่อตะบันหน้าเขาครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยกำลังมากกว่าปกติ


          “แต่คนอื่น ๆ น่าเบื่อ” เด็กชายแบะปาก “ไม่มีใครพูดกับผมอย่างนี้ ดีแต่พยักหน้าปะหลก ๆ น่ารำคาญชะมัด”


          “เพราะกลัวว่าจะถูกพ่อของนายควักหัวใจออกมาทั้งเป็น ๆ ต่างหาก”


          “โกหก” ชานยอลโต้ “พ่อไม่ใช่ยักษ์นะ!


          “ไม่ใช่ก็เหมือนใช่ น้อง ๆ ของฉันต้องเก็บตัวอยู่แต่ในบ้านเพราะ... ”


          “พอได้แล้ว! ” จีซูบอกอย่างเข้มงวด พลขับวัยกลางคนดุดันได้เสมอเมื่อต้องการ “คุณชาย... ไปข้างนอกเถอะครับ จวนจะได้เวลาแล้ว คุณท่านต้องใช้ห้องนี้ และได้โปรด... ระวังตัวด้วย”


          เพราะจงอินอายุมากกว่าเขาถึงเจ็ดปี เด็กชายที่จวนเจียนจะเติบโตเป็นเด็กหนุ่มเต็มทีจึงชักชวนชานยอลที่ไม่รู้ประสีประสาไปยังสถานที่ต่าง ๆ ซึ่งออกจะอันตรายอยู่มากสำหรับเด็กชายสองคน ไม่ว่าจะเป็นด้านในเหมืองร้าง ในโรงงานผลิตไม้แปรรูป รวมถึงทางน้ำเก่าริมฝั่งแม่น้ำทูมันซึ่งเต็มไปด้วยโคลนดูด


          “ฝั่งโน้นมีแต่ป่า”


          เด็กชายชาวเปียงยางส่งเสียงเจื้อยแจ้วขณะยกมือข้างหนึ่งขึ้นป้องดวงตาและชะแง้มองฝั่งตรงกันข้ามด้วยท่าทางราวกับนักสำเร็จ “เห็นไหม... ที่นี่ดีที่สุด ท่านผู้นำ... ดีที่สุด”


          “รู้ได้ยังไงว่ามีแต่ป่า”


          “ก็เห็น ๆ กันอยู่”


          “โง่จริง ๆ ” จงอินบอกอย่างยียวน “รู้ไหม ฝั่งโน้นมีเมือง มีตลาด ฉันรู้... เพราะพ่อค้าจากฝั่งโน้นมักขายปลากับเครื่องเล่นดีวีดีให้เรา”


          “เครื่องเล่นดีวีดี... ใช้ทำอะไร”


          “ก็ดูอะไรต่อมิอะไรน่ะสิ ถามได้! ” เด็กชายผิวสีน้ำตาลว่า “น้องชายของฉันชอบใหญ่ พวกเราจะอยู่หน้าเตาไฟ และ... ”


          “โอ้โห! นายมีน้องชายด้วย”


          จงอินเอียงศีรษะไปด้านหนึ่งอย่างงุนงง “แน่ล่ะสิ... ไม่ว่าใครก็มีน้องชาย”


          “ก็ฉันไม่มีนี่นา”


          “ที่อ้วน โง่ และเอาแต่ใจเพราะอย่างนี้เอง” ไม่ว่าใคร หากพิจารณาให้ดีจะเห็นว่าถ้อยคำของเด็กชายผิวสีน้ำตาลโหดร้ายกว่าที่ควรจะเป็น ไม่สมวัยอย่างเห็นได้ชัด และเพียงพอจะบอกความเลวร้ายในสถาพแวดล้อมที่จงอินเติบโตขึ้น “ฉันมีน้องชายถึงสามคน แบคฮยอนมีผิวขาวกว่าใคร จงแดใจดีที่สุด มีแต่จุนมยอนที่น่าสงสาร”


          “ทำไมล่ะ”


          “ก็เขาเป็น... โรคประหลาด ๆ น่ะ” จงอินออกท่าทางเมื่อไม่อาจอธิบายที่มาที่ไปของโรคอันซับซ้อนได้ “เมื่อถูกมีดบาด หลายชั่วโมงกว่าเลือดของเขาจะหยุดไหล”


          “แย่จริง ๆ ” ชานยอลนั่งแปะลงกับทางน้ำเก่า ไม่แยแสแม้กางเกงสีขาวราคาแพงเปื้อนโคลนสีเทาอมน้ำตาลน่าเกลียด “ยกจุมมยอนให้ฉันซี่ ให้เขาเป็นน้องชายของฉัน ฉันจะพาเขาไปที่เปียงยาง หมอของพ่อ... เขาเก่งนะ”


          “ไม่มีทาง!


          หากเขาและจงอินในวันวานรู้ว่าจะมีเรื่องเลวร้ายใดเกิดขึ้นในอนาคต ขณะนั้นเด็กชายผิวสีน้ำตาลจะพาน้องชายบุญธรรมมาพบเขาอย่างไม่ต้องสงสัย


          แต่เพราะไม่รู้นี่เอง... เพราะไม่รู้เท่านั้นเอง กงล้อแห่งโชคชะตาจึงหมุนไปอีกทางหนึ่ง เช่นเดียวกับการเล่นสนุกของเด็กชายทั้งสองก่อนดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้า...


          “เล่นซ่อนหากันเถอะ!


          “สองคนเนี่ยนะ” ชานยอลแย้ง


          “ทำไม... มีปัญหาหรือไง”


          เฮ้อ... ไม่ว่าเมื่อไหร่เมื่อระลึกถึงเหตุการณ์นั้น ชายหนุ่มร่างสูงได้แต่ถอนหายใจ จงอินเป็นนักเลงโตมาแต่ไหนแต่ไรแล้วนี่เอง


          เขากับเด็กชายผิวสีน้ำตาลผลัดกันเป็นฝ่ายซ่อนและฝ่ายหา จงอินทำได้ดีกว่าชานยอลอย่างเห็นได้ชัด ไม่ว่าจะด้วยความชำนาญในภูมิประเทศ และความปราดเปรียวซึ่งเป็นคุณลักษณะของเจ้าตัวแต่เล็กจนโต ลูกชายคนเดียวของพลเรือเอกปาร์คถูกหาพบอย่างรวดเร็วเสมอ เพราะไม่รู้จักซ่อนตัวเอาเสียเลย หยุกหยิกในพุ่มไม้โดยมีชายเสื้อโผล่ออกมาด้านนอกบ้าง หลบอยู่ด้านหลังกะละมังแสตนเลสขนาดใหญ่โดยลืมว่าจงอินอาจย่องมาจากทางด้านหลังบ้าง กระทั่งหลบอยู่ด้านหลังต้นไม้ที่มีลำต้นผ่ายผอมแม้รู้ว่าไม่อาจบดบังรูปร่างจ้ำม่ำได้หมด


          เพราะชานยอลไม่เคยแพ้... ฐานะของเขาทำให้เพื่อนเล่นในวัยเด็กอ่อนข้อให้เสมอ เด็กชายคนอื่น ๆ กลัวเกินกว่าจะทำให้เขาไม่พอใจ ดังนั้น แม้การพบกันอีกครั้งในสิบเจ็ดปีให้หลังจะลงเอยด้วยการถูกตะบันหน้า...


          จงอินก็อาจนับได้ว่าเป็นเพื่อนที่แท้จริงคนแรกของร้อยเอกปาร์ค


          “จงอิน! อยู่ไหนน่ะ!


          เด็กชายชาวเปียงยางป้องปากก่อนส่งเสียงตะโกนแหบแห้ง ดวงอาทิตย์จวนจะลับขอบฟ้าแล้ว ต้นไม้น้อยใหญ่ซึ่งกิ่งใบล้วนแห้งโกร๋นทอดเงาเหยียดยาวบนพื้นดินปนทราย พื้นรองเท้าของชานยอลสึกเสียแล้ว แม้ต้องการหาเพื่อนเล่นให้พบ แรงเสียดสีใต้ฝ่าเท้าก็ทำให้เขาสนุกกับการละเล่นน้อยลงทุกขณะ


          “ออกมาได้แล้ว ฉันยอมแพ้แล้ว ขอร้องล่ะ!


          ไม่มีเสียงตอบ จงอินไม่เคยอ่อนข้อให้เขา ชานยอลได้แต่เดินคอตก ลากเท้าไปบนลานดินกว้างใหญ่ไม่ไกลจากเหมืองเหล็ก อากาศแห้งลงเล็กน้อย ส่งผลให้ยามค่ำคืนอับทึบด้วยฝุ่นควันซึ่งดูคล้ายกลุ่มเมฆขมุกขมัวสีเหลืองตุ่น ๆ ในความมืดมิด


          “จงอิน! จงอิน!


          แสงไฟจากอาคารที่พักของผู้ให้กำเนิดอยู่ไม่ไกลนัก เด็กชายจากเปียงยางแบะปาก ไม่เล่นแล้ว! ไม่เล่นก็ไม่เล่น ขณะก้าวเร็ว ๆ ข้ามลานกว้าง เจ้าคนไม่มีมารยาท เจ้าคนไม่ได้ความ!


            “จงอิน! นี่เป็นโอกาสสุดท้าย! จง... ”


          ทันใดนั้น ชานยอลยืนตัวแข็งทื่อ ก่อนรอยยิ้มอย่างนึกสนุกปรากฏที่ริมฝีปาก ไม่ไกลนักด้านหน้า ด้านหลังไม้ใหญ่ซึ่งยืนต้นตายอย่างอ้างว้างมีเด็กชายคนหนึ่งหมอบคู้อยู่


          ความมืดทำให้เขาไม่สังเกตเห็นรูปร่างของอีกฝ่ายซึ่งเล็กกว่าจงอินอย่างเห็นได้ชัด รวมถึงผิวที่ซีดเซียวกว่า และผมที่มีสีอ่อนกว่า ชานยอลรู้แต่ว่าเด็กชายด้านหลังต้นไม้นั้นสวมเสื้อผ้าชุดเดียวกับเพื่อนเล่น เขาไม่รู้ว่าในมูซานนี้เสื้อผ้าหายากและมีราคาแพง


          เด็กชายจากเปียงยางย่อตัวลง ย่องเข้าใกล้ด้วยฝีเท้าที่เบาราวกับแมว แล้วเมื่ออีกคนหนึ่งอยู่ในระยะเอื้อมถึง ชานยอลก็ปรี่เข้าใส่ สองมือตะปบลงที่ไหล่เล็ก ๆ บอบบาง คล้ายจะแตกหักเดี๋ยวนั้น พร้อมกับร้องว่า “จับได้แล้ว!


          “อย่าแตะต้องฉัน!


          อีกฝ่ายกรีดร้อง สลัดหลุดจากมือทั้งสองของเขา ก่อนซวดเซล้มลงท่ามกลางแสงไฟเลือนราง


          “อ้าว... ” ชานยอลร้องอย่างผิดหวัง “นายไม่ใช่จงอินนี่”


          “ก็ไม่ใช่น่ะสิ! ” เพื่อนใหม่บอกอย่างขุ่นเคือง “ฉันเป็นน้องชายของเขาต่างหาก ฮี่โธ่เอ๊ย”


          “อ้อ... น้องชาย” เขาเอียงคอขณะใคร่ครวญถึงคำบอกเล่าของเด็กชายผิวสีน้ำตาล “ไม่ใช่จง... จงแตแน่ ๆ ล่ะ เขาว่าจงแตใจดี ว่าแต่... เป็นแบคฮาหรือจุนซางล่ะ จุนซางแน่ ๆ ท่าทางกระเสาะกระแสะอย่างนี้”


“ไม่เห็นรู้จัก” อีกคนหนึ่งทำปากยื่น “จงแตอะไรกัน แบคฮาอะไรกัน จุนซางอะไรกัน เจ้าโง่ นายไม่รู้จักพวกเราเสียหน่อย”


ชานยอลเม้มริมฝีปากอย่างไม่พอใจ “จะจงอินหรือนายก็ดีแต่ว่าฉันอย่างนั้น พวกนายนี่ไม่มีมารยาทเอาเสียเลย”


“ไม่เกี่ยวกับนายเสียหน่อย”


          เด็กชายทั้งสองยืนประจันหน้ากันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเขาเห็นว่าอีกฝ่ายยืนพักเท้าโดยไม่เปลี่ยนท่าทางเลย ใบหน้าเผือดซีดนิ่วน้อย ๆ อย่างเจ็บปวด


          “เจ็บ...  ที่ข้อเท้าอย่างนั้นหรือ”


          “เพราะใครกันเล่า เจ้าโง่ ใครใช้ให้พรวดพราดเข้ามาอย่างนี้!


          แม้จะมีอายุเพียงหกปี แต่เพราะเติบโตขึ้นในสังคมที่ท่วมท้นด้วยพิธีรีตอง ชานยอลจึงคุกเข่าให้อีกคนหนึ่ง แม้การกระทำนั้นจะนับว่าเกินวัยไปมาก “ขึ้นหลังฉันซี่” เขาแนะ “ฉันจะพานายกลับไปที่บ้าน”


          “จะบ้าหรือไง ตัวนายก็เท่านี้”


          “ตัวโตกว่านายแล้วกัน! ” เด็กชายจากเปียงยางตอกกลับ


          เมื่อท้องฟ้าเป็นสีเข้มขึ้นทุกขณะ และไม่มีทีท่าว่าข้อเท้าข้างที่บาดเจ็บจะมีอาการดีขึ้น หนึ่งในน้องชายของจงอินจึงขยับตัวอย่างเสียไม่ได้ ก่อนนั่งลงบนหลังของเขา แม้แก้มผอม ๆ ทั้งสองยังป่องอยู่เพื่อบอกว่าไม่พอใจ


          “บ้านของนาย... ไปทางไหน”


          “ทางโน้น” เพื่อนใหม่ตอบห้วน ๆ


          ชานยอลพาอีกฝ่ายไปส่งที่ด้านหน้าบ้านเรือนกลุ่มเล็ก ๆ ปลูกเบียดเสียดกัน เก่าคร่าและโย้เย้ จวนจะถล่มลงได้ทุกเมื่อ ขณะนั้นดวงจันทร์ลอยสูง เพราะเป็นคืนเดือนหงายและในมูซานไม่มีแสงไฟ แสงสีเงินยวงจึงตกกระทบผิวของเพื่อนใหม่อย่างไม่มีอะไรปนเปื้อน แวบหนึ่งขณะเด็กชายจากด้านหลังต้นไม้ซึ่งยืนต้นตายหันมาโบกมือให้อย่างไม่เต็มใจนัก ลมหายใจของเด็กชายจากเปียงยางกลับขาดห้วง


          เพราะผิวของอีกฝ่ายเป็นสีขาวราวกับไข่มุก นุ่มนวลคล้ายไหมราคาแพง และเนียนละเอียดราวกับผิวของตุ๊กตากระเบื้องเคลือบ


          “แบค... แบคฮา” ชานยอลพูดตะกุกตะกัก “ไม่ใช่... แบคฮยอนใช่ไหม”


          อีกฝ่ายไม่ตอบอะไร เพียงแต่แลบลิ้นให้ ก่อนจากไปในเงาอันทึบทะมึนของบ้านเรือนและคอกสัตว์ เหลือไว้แต่กลิ่นคล้ายถ่านเถ้าจากเตาไฟ และความทรงจำเกี่ยวกับเด็กชายแปลกหน้าด้านหลังต้นไม้สีขาวในลานกว้าง


          น่าเสียดายที่ไม่ช้าเด็กชายจากเปียงยางจะลืมมัน


          และลืมไปอย่างสนิทใจทีเดียว





#ฟิคเปียงยาง

ถึงเวลาโบกมือลาจริง ๆ แล้ว จะได้ขึ้นคำว่า end ด้านหน้าชื่อเรื่องเสียทีหลังจากหนึ่งปีผ่านไป

ใจหายเนอะ จากนี้ก็คงคิดถึงทุกคนในเรื่องนี้แย่เลย ;)

ขอบคุณอีกครั้งที่อยู่ด้วยกันมาจนถึงตอนนี้นะคะ

แล้วพบกันในเล่มน้า




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 52 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #1146 PRAE.VV (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 22:14
    นั้นไง ว่าแล้วว่าต้องมีอีหรอบแบบนี่ ลืมซะนี่เจ้าเด็กอ้วน ปาร์ค ชานยอล! อยากอ่านเวลาชานยอลที่เป็นชานยอลจริงๆอยู่กับคนอื่นๆจัง และแน่นอนอยู่กับแบคฮยอนคือที่สุด มันต้องดีแน่ๆ เพราะจริงๆแล้วชานยอลน่ารักมากๆต่างหาก ~
    #1,146
    0
  2. #1097 ycpl (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 เมษายน 2563 / 00:26
    เป็นตอนที่อบอุ่นหัวใจมากๆ ชานยอลน่ารักแต่เด็กเลยเจ้าอ้วนนย
    #1,097
    0
  3. #1066 R.forests (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 21:57
    ดีใจที่ชานยอลรู้สึกว่าจงอินเป็นเพื่อนน้า น่ารักมากเลยย แต่ละคนแบบ ตอนเด็กเป็นยังไง ตอนโตก็เป็นอย่างนั้นเลย5555
    #1,066
    0
  4. #1037 RaineyRainn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2562 / 00:36
    ถ้าเขาจำกันได้ คงจะฟินไม่น้อยนะคะ
    #1,037
    0
  5. #1003 byunbeeyeol (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 19:38
    ฮื่อออ น่ารักมากๆๆ ขอบคุณที่แต่งตอนนี้มาให้นะคะ น่ารักมากๆๆ ถึงเราจะเพิ่งมาอ่านก็เถอะ เคยอ่านน้องป๋ายตั้งนานแล้ว และก็เห็นเรื่องนี้ แต่ส่วนตัวไม่ค่อยชอบดราม่าสักเท่าไหร่กลัวแบดเอนดิ้งอีกตังหากเลยไม่อ่าน แต่บังเอิญเจอจากทวิตเลยอยากมาอ่านเพราะไม่เคยเห็นใครแต่งเกี่ยวกับเกหลีเหนือ ขอบคุณตัวเองมากๆที่คลิกเข้ามาอ่าน มันดีต่อใจมากๆ ไรท์แต่งเก่งมากๆเลย ทำเอาเราเสียน้ำตาไปหลายรอบ แถมข้อคิดยังดีมากๆ(ชอบชื่อตอนด้วยค่ะ) ขอบคุณที่แต่งมาให้อ่านนะคะ รักเรื่องนี้มากๆ จะสนับสนุนผลงานอื่นๆนะคะ เยิ๊บๆ
    #1,003
    0
  6. #948 ชานอย่าแกล้งน้อง (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 12:12
    อยากให้จำกันได้จังเลยยยยยย เคยเจอกันตั้งแต่เด็กๆ ชานยอลตีกันกับจงอินตั้งแต่ตอนนั้นเลย555555 ฮือออออ น่ารักกกกก แบคฮยอนแสบมาก แลบลิ้นใส่ชานยอลด้วย แต่ทั้งสองคนก็จำกันไม่ได้ แต่ตอนนี้รักกันแล้วนะ TwT
    #948
    0
  7. #918 pakkkkoom (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 13:30
    เสียดายที่จำกันไม่ได้ น่ารักมาๆเลยยยย 😍
    #918
    0
  8. #892 annelf10783 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:10
    น่ารักมากๆมากเลย ตอนเด็กของทั้งสองคน เคยเจอกันมาก่อน
    #892
    0
  9. #883 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 20:42
    ชานยอลกะแบคฮยอนคือพรหมลิขิตอย่างแท้จริง เกิดมาเพื่อกันและกัน
    #883
    0
  10. #857 soorin (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 22:54
    ประทับใจด้วยคนนะคะ สุดยอดจริงๆ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ
    #857
    0
  11. #828 ไอจัง เองนะ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 18:32
    ประทับใจยันตัวอักษรสุดท้ายจริงๆค่ะ เป็นเรื่องที่ทำให้ดิ่งลงสู่อารมณ์ของตัวหนังสือได้ ประทับใจมากเลยยย
    #828
    0
  12. #792 KaRToon_HH (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 21:55
    เมื่อก่อนนี่น่ารักจังน้าาาา คิดถึงจุนมยอนด้วยนะเนี่ย เสียดายที่จำกันไม่ได้คงคิดถึงเรื้องนี้มากแน่ๆ มันมีอะไรเยอะกว่าความรัก มันเป็นโลกที่คนแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นกัน ตัวละครทุกตัวน่าสงสารมาก ทุกชีวิตไม่ได้ราบรื่นต้องก้าวผ่านอุปสรรคมากมาย และครอบครัวของแบคฮยอนในเรื่องนี้ต้องเจออะไรที่แย่ๆ ซึ่งมันโหดร้ายมาก แต่ยังดีที่จบแฮปปี้ ได้ข้อคิดเยอะมาก ขอบคุณอีกครั้งนะคะที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมา
    #792
    0
  13. #736 TOFUJAM (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 16:24
    เคยเจอกันก่อนหน้านี้แล้วนี่นา แสบจริงๆเลยแบคฮยอน
    #736
    0
  14. #706 d_kmolly (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 12:19
    ชอบเรื่องนี้มากๆคะ
    #706
    0
  15. #635 Bbbbbbobi (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:10
    เราขอโทษที่ไม่ได้มาคอมเม้นต์เลยนะคะ นั่งไล่อ่านทั้งวันเลย เป็นฟิคในดวงใจอีกเรื่องเลยค่ะ สนุกมากๆๆๆๆๆ
    #635
    0
  16. #629 leearx (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 23:52
    สนุกมากๆเลย ขอบคุณที่พาเราเดินทางไปกับเปียงยางแห่งนี้นะคะ
    #629
    0
  17. #623 Pinkuplatong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2560 / 00:11
    ไม่อยากให้จบเลย อยากอ่านตอนพิเศษอีกร้อยๆตอนเลย งื้ออออ สนุก
    #623
    0
  18. #569 peemai0102 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 12 เมษายน 2560 / 23:32
    ขอบคุณสำหรับ เรื่องราวดีๆ ประทับใจมากเขียนได้ดีมากจริงๆ
    #569
    0
  19. #566 Ppp (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 22:25
    เขาหมายตาหมายใจกันมาแต่เด็กน้อยแล้วแกรรรรรรรร

    คู่กันแล้วไม่แคล้วกันว้อยยยยย อิอิอิอิอิ

    จบแล้วอ่ออออออ ขออีกสักสิบตอนได้มั้ย แง้งงงงงงงงง
    #566
    0
  20. #565 KhimSF7 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 10:52
    ฮืออออ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
    #565
    0
  21. #554 049910bxl (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 15:53
    TTTTTTTTTTT
    #554
    0
  22. #545 galaxy_tamtam (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 20:34
    แล้วแบคฮยอนจำชานยอลได้ป่าวววว
    #545
    0
  23. #538 pturquoise (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 11:07
    เคยพบกันมาก่อน แล้วชานยอลก็จำไม่ได้ ฮืออออออออ
    #538
    0
  24. #533 ริปไทด์ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 08:41
    ไม่อยากให้จบเลยค่ะ ฮือออ
    #533
    0
  25. #532 pearr-i (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 01:06
    แปลว่าแบคฮยอนเป็นที่ต้อตาต้องใจชานยอลมาตั้งแต่เด็กแล้วสินะ
    #532
    0