end - (exo) lone wolf | chanbaek

ตอนที่ 23 : L O N E W O L F | Blood is thicker than water.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,802
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 60 ครั้ง
    7 มี.ค. 60


? cactus




Chapter 18

Blood is thicker than water.

(เลือดย่อมข้นกว่าน้ำ)






 

          ใบหน้าของจงแดเผือดลง ก่อนจะกลายเป็นสีแดงเข้ม คนรักของแบคฮยอนกลอกตาไปมาเร็ว ๆ และกระซิบ “อะไรนะ”


          “ฉันเอง” เขาตอบอย่างอดกลั้น “ร้อยโทปาร์คชานยอล”


          “โกหก!


            เสียงกรีดร้องของอีกฝ่ายทำให้ห้องพักนั้นเงียบลงอย่างน่าหวาดหวั่น แบคฮยอนก้มหน้า ขณะที่จุนมยอนเบือนหน้าหนี และอี้ชิงถอนหายใจ “โกหกใช่ไหม” จงแดถามอีก “โกหกใช่ไหม... ใช่ไหมแบคฮยอน จุนมยอน ใช่ไหม... มิสเตอร์จาง”


          “พี่จงแด... ”


          “โกหกใช่ไหม” อีกคนหนึ่งสบตาเขาอย่างแน่วแน่ “ซอนยอล”


          “เป็นความจริง” มือทั้งสองเย็นเฉียบ และที่กึ่งกลางฝ่ามือก็ปวดร้าวเมื่อหัวใจเต้นแรงขึ้น “นายรู้จักฉัน และรู้แล้วว่าฉันทำอะไร ฉันขอ... ”


          “ทำไมต้องเป็นนาย”


          ราวกับบางสิ่งในร่างกายซึ่งเล็กและผ่ายผอมพอ ๆ กับอดีตผู้ติดตามนั้นแตกหัก จงแดทรุดฮวบลงทั้งน้ำตา ครวญถามครั้งแล้วครั้งเล่า “ทำไมต้องเป็นนาย ไม่ควรเป็นนายเลย”


          “ฉันขอโทษที่... ”


          “ระหว่างนายกับแบคฮยอน สนิทสนมเกินกว่าจะเป็นคนที่บังเอิญพบกัน ฉันรู้ว่าจวนจะเสียหัวใจของแบคฮยอนไปแล้ว ก็เลย...” จงแดสะอื้น “ถ้าเป็นซอนยอลล่ะก็... ไม่เป็นไร ซอนยอลเป็นคนดี จะดูแลแบคฮยอนได้ดีเท่ากับฉัน หรือดีกว่าเสียอีก เมื่อแบคฮยอนไม่รักฉันแล้ว จะฉันหรือเขาก็ไม่มีความสุข ฉันบอกตัวเองอย่างนั้น และเชื่ออย่างนั้น เพราะฉันชอบหมอนั่น ชอบซอนยอล เพราะอีซอนยอลเป็นเพื่อน... ไม่ใช่ศัตรู เพราะอีซอนยอลไม่ใช่ร้อยโทปาร์คชานยอล!


          “ขอโทษที่โกหก” แบคฮยอนพูดขึ้นในที่สุด “แต่ฉันไม่อยากให้นาย... เสียใจ”


          “เสียใจ... เสียใจ... เฮอะ


          ร้อยโทปาร์คกลืนน้ำลาย


          “ไม่อยากให้ฉันเสียใจ... เพราะอะไร เพราะฉันจะแพ้เขาหมดรูป... อย่างนั้นใช่ไหม ฉันทำร้ายเขาไม่ได้ ฉีกเขาเป็นชิ้น ๆ อย่างที่ต้องการไม่ได้ หรือเพราะหัวใจของนายเป็นของเขา”


          “พอได้แล้ว” อี้ชิงปราม แต่ไม่มีใครสนใจ


          “หัวใจของนายจะเป็นของใครก็ได้ จะเป็นของอีซอนยอลหนึ่งร้อยครั้งก็ได้ แต่ได้โปรด... อย่าเป็นของเขาเลยนะ”


          กว่าจะรู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่ากำลังกำหมัดแน่น อยากบอกเหลือเกิน ว่าเขาเองชอบอีกฝ่าย และเห็นว่าจงแดเป็นเพื่อนไม่ต่างกัน และเพราะอย่างนั้น ความเจ็บปวดจึงเพิ่มพูนจนเกินรับ


          ให้เป็นศัตรูดีกว่า ให้เกลียดจงแดดีกว่า และให้อีกฝ่ายเกลียดเขาดีกว่า แล้วจะแย่งชิงอดีตผู้ติดตามราวสุนัขชิงกระดูกอย่างไม่รู้สึกละอาย จงแดเคยเกลียดเขานี่... ชิงชังพอ ๆ กับที่แบคฮยอนชิงชัง จากชาติกำเนิดถึงการกระทำ ไม่มีสักกระเบียดนิ้วที่อีกคนหนึ่งจะพอใจ และเขาก็เคยเกลียดคนรักของแบคฮยอน จงแดเป็นคนขายชาติ และยังเป็นศัตรูหัวใจ หันหลังให้ปิตุภูมิอย่างหน้าชื่นตาบาน...


          “เราไม่ควรรู้จักกัน” ชานยอลหมายความตามที่พูด


          “เออ! ” จงแดสวน “จะได้ไม่ต้องถามไง ว่าทำไมต้องเป็นนาย”


          “ถ้าฉันคืออีซอนยอลจริง ๆ ” ร้อยโทปาร์คกระชากเสียง “และอีซอนยอล... ขืนใจคนรักของนายจริง ๆ จะพูดว่า หัวใจของแบคฮยอนจะเป็นของอีซอนยอลหนึ่งร้อยครั้งก็ได้ อยู่หรือเปล่า นายเสียใจ... เพราะการกระทำของฉัน หรือเพราะฉันเป็นร้อยโทปาร์คชานยอลกันแน่”


          เทพเจ้าแห่งโชคชะตามีอารมณ์ขันร้ายกาจอย่างเหลือเชื่อ ถ้าเพียงแต่เขา จงแด และแบคฮยอน กระทั่งจงอิน และจุนมยอน รู้จักและคุ้นเคยกันในฐานะมนุษย์คนหนึ่งเสียก่อน อาจไม่ลงเอยด้วยความเจ็บปวดอย่างนี้ ต้นอ่อนแห่งความชิงชังอาจถูกถอนราก ก่อนแผ่สาขาเป็นการประหัตประหารอย่างไม่รู้จบ เพียงแต่ต้นอ่อนที่ว่านั้นถูกฟูมฟักด้วยอคติและการตีตรา จึงเติบโตเป็นไม้ใหญ่ซึ่งมียางที่ข้นด้วยน้ำตาและเลือด


          “ไม่สำคัญหรอก” อีกฝ่ายตอบในที่สุด “ไม่สำคัญอีกต่อไป ไม่สำคัญเท่ากับคำตอบของแบคฮยอน”


          อดีตผู้ติดตามราวกับเพิ่งหาเสียงของตัวเองพบ “คำตอบอะไร”


          “หัวใจของนาย... เดี๋ยวนี้เป็นของใคร” จงแดถาม “ยังเป็นของฉัน หรือเป็นของคนที่นายเคยเชื่อว่าจะไม่มีวันยกหัวใจให้”


          “ฉันไม่... ”


          “บอกสิว่าฉันโชคดีเหลือเกินที่ยังรักษาหัวใจของนายไว้ได้ตลอดหลายปีที่ผ่านมา หรือบอกว่าฉันโชคร้ายเหลือเกินที่ระหว่างนั้นนายกลายเป็นคนอื่น และหัวใจของนายเป็นของเขาแล้ว”


          เขาหันไปหาแบคฮยอน เม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง ซวนเซเล็กน้อยเมื่อชายหนุ่มร่างเล็กอ้าปาก และพูดอย่างกระท่อนกระแท่น


          “หนังสือเล่มหนึ่งบอกฉันว่า ทุกวันที่ก้าวข้ามธรณีประตูบ้าน ทุกคนเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย” กระทั่งอี้ชิงและจุนมยอนก็จ้องเขม็งที่ริมฝีปากของอีกฝ่าย “และวันหนึ่ง... เมื่อความเปลี่ยนแปลงทำให้เราเป็นอื่นต่อกัน เกินกว่าจะต่อติด ก็จำเป็นต้องบอกลา”


          “จะบอกว่าฉันเป็นฝ่ายแพ้ใช่ไหม”


          “ที่ฉันจะบอก คือฉันเปลี่ยนไป... จงแด” แบคฮยอนตอบ “ฉันเปลี่ยนไปอย่างไม่น่าให้อภัย และนายก็เปลี่ยนไป เข้มแข็งขึ้น มองโลกในแง่ร้ายกว่าจงแดที่ฉันรู้จัก จุนมยอนเปลี่ยนไป และชานยอลก็เปลี่ยนไป... จากวันแรกที่เราเห็นเขาในมูซาน จากวันแรกที่ฉันเป็นผู้ติดตามของเขา แต่ฉันไม่รู้... ไม่รู้จริง ๆ ว่าความเปลี่ยนแปลงของตัวเอง เข้ากับความเปลี่ยนแปลงของใครกันแน่ ฉันไม่รู้ว่ากำลังเดินไปข้างหน้าด้วยความเร็วเท่ากับใคร ไม่รู้เลย”


          “คำตอบของนาย” ชานยอลเลียริมฝีปาก “คืออะไรกันแน่”


          “คำตอบของฉัน คือฉันเปลี่ยนไปมากเกินกว่าจะรักเขาอย่างสนิทใจเหมือนก่อน” อีกคนหนึ่งสบตาเขาอย่างปวดร้าว ขณะที่จงแดส่งเสียงสะอื้นเบา ๆ  “และเปลี่ยนไปน้อยเกินกว่าจะรักนายอย่างสนิทใจเหมือนกัน”


          “ผมไม่เข้าใจ” เป็นจุนมยอนที่โพล่งขึ้น “พี่จำเป็นต้องเลือก... ไม่ใช่หรือไง”


          “และพี่ได้เลือกแล้ว” แบคฮยอนตอบอย่างหนักแน่น “เลือกที่จะไม่เลือกใคร จากนี้จะไม่มีคำว่าเราอีก จงแด เพราะหลังจากคำตอบนี้ ความรู้สึกของฉันกับนายจะไม่มีวันต่อติด และจะไม่มีคำว่าเราด้วย ชานยอล เพราะสิ่งที่เราเป็น จะไม่มีวันต่อเราให้ติดได้... ฉันยินดี ที่ได้รู้จักปาร์คชานยอล พอ ๆ กับที่เสียใจ... ที่นายเป็นร้อยโทปาร์คชานยอล”


          “รู้อยู่แล้ว” เขาตอบได้เท่านั้น “รู้อยู่แล้วแท้ ๆ ”


          ไม่มีใครสบตาใครหลังจากนั้น ต่างฝ่ายต่างเสมองออกไปนอกหน้าต่าง กระทั่งพ่อค้าของเถื่อนส่งเสียงกระแอมอย่างจงใจและเคาะโต๊ะเป็นจังหวะ คนทั้งสามจึงหันไปหาอย่างหมดอาลัยตายอยาก


          “ชัดเจนมาก แบคฮยอน ขอบใจนะ” อี้ชิงว่า “กลับมาที่คำถามเดิม”


          ร้อยโทปาร์คเลิกคิ้ว


          “ระหว่างที่พวกนายกำลังหาทางออกจากเขาวงกตสีชมพูนี่... ก็หาคำตอบให้ได้ด้วย ว่าเราจะกลับไปที่เปียงยางได้ยังไง และกลับออกมายังไง”


          อดีตผู้ติดตามเลี่ยงไปหาเด็กหนุ่ม ระหว่างเขากับจงแดจึงไม่มีอีกคนหนึ่งคั่นกลางอย่างที่ชวนให้รู้สึกกระอักกระอ่วนใจ แบคฮยอนได้เลือกแล้วจริง ๆ เลือกที่จะเบือนหน้าหนีจากปัญหาหัวใจ และหันไปหาปัญหาอื่นซึ่งรีบร้อนกว่า... คอขาดบาดตายกว่า


          “ฉันมีแผน... ” ชานยอลโพล่งออกมาในที่สุด





          “สวัสดี คนสวย”


          เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินเสียงที่น่ารังเกียจนี้อีก แบคฮยอนจึงนิ่วหน้า สะบัดมือราวกับลมหายใจของอีกฝ่ายอบอวลด้วยกลิ่นไม่พึงประสงค์


          “ไม่เอาน่า อย่าทำอย่างนั้นซี่”


          “หมอนี่... ใคร” จงแดถามอย่างฉงนฉงาย


          แบคฮยอนถ่มน้ำลาย “ตัวปัญหาน่ะ”


          “ร้อยตรีซงมินโฮ ยินดีที่ได้รู้จัก” อีกฝ่ายส่งมือให้อดีตคนรักของเขา ซึ่งจงแดจับอย่างลังเล ก่อนจะถูกเขย่าเร็ว ๆ อย่างกระตือรือร้น “นายล่ะ”


          “คิมจงแด จากมูซาน”


          “อ้า... คนรัก” เสือผู้หญิงแห่งเหล่าทัพผิวปาก “รู้หรือเปล่าว่าเพื่อปกปิดความสัมพันธ์ระหว่างนายกับเขา แบคฮยอนตัดสินใจร่วมมือกับพลเอกชเว และกลายเป็น... โอ๊ะโอ๋...  บอกพลเรือเอกปาร์คว่ายังไงนะ ชานยอล เมียของนายใช่ไหม”


          “ขอให้มั่นใจว่าฉันไม่เคยเกลียดนายน้อยลงเลย มินโฮ” ร้อยโทปาร์คส่งเสียงคำรามลอดไรฟัน


          พวกเขานั่งประจันหน้ากันในร้านกาแฟแคบ ๆ เพดานต่ำและมีกลิ่นอับในหยานจี๋ ร้อยตรีซงนั่งเอนหลัง พาดเท้าทั้งสองกับโต๊ะ ขณะที่จงแดมองไปรอบ ๆ อย่างไม่ไว้วางใจ และอี้ชิงพ่นควันบุหรี่จากปากอย่างไม่สบอารมณ์นัก


          “ไม่นึกว่าเขาจะกวนโทสะอย่างนี้”


          “ชาติจิ้งจอก” ชายหนุ่มร่างเล็กกระซิบกระซาบกับพ่อค้าของเถื่อน


          แผน ของชานยอล ได้แก่การลักลอบติดต่อกับร้อยตรีซงผ่านยามฝั่งซึ่งได้รับสินบนจากอี้ชิง โดยชายหนุ่มร่างสูงให้เหตุผลว่าอำนาจของตระกูลซงในเวลานี้เป็นภัยต่อพวกเขาทั้งหมดน้อยที่สุด ซึ่งสมเหตุสมผลทีเดียว แร้งเฒ่าต้องการกำจัดเขาที่แหวะอกอีกฝ่ายในงานเฉลิมฉลอง และไม่มีเหตุผลใดที่มินกูจะให้ความช่วยเหลือแบคฮยอนหรือจุนมยอน มินโฮและพลเรือเอกซงจึงเป็นทางเลือกสุดท้ายในการกลับสู่ปิตุภูมิและจากมาอย่างปลอดภัย


          เทพเจ้าแห่งโชคชะตาเมตตาคนทั้งหมดเป็นครั้งแรก เมื่อพ่อค้าของเถื่อนพบว่าหุ้นส่วนของตัวเองที่เหนือเส้นขนานที่สามสิบแปดล้วนแต่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของร้อยตรีซง หน่วยงานห้องหมายเลขสามสิบเก้าอันลึกลับนั้นถือกำเนิดและคงอยู่เพื่อกอบโกยเงินตราต่างประเทศสู่ดินแดนที่ไม่รู้จักคบหาสมาคมกับใคร นับแต่สี่ทศวรรษก่อนถึงปัจจุบัน


          “พวกเขาทำอะไรบ้าง” ชายหนุ่มร่างเล็กเคยถามอี้ชิงอย่างนั้น


          “ยาเสพติด อาวุธ ปลอมแปลงธนบัตร ลักพาตัว ฉ้อโกงประกันภัยระหว่างประเทศ” พ่อค้าของเถื่อนสาธยาย “และค้าแร่... จากเหมืองที่มีต้นทุนต่ำที่สุดในโลก... ค่ายกักกันยังไงล่ะ คนงานไม่ได้รับค่าแรง นอกจากอาหารกับเสื้อผ้าชั้นเลว จากพวกที่ประณามกองทัพจักรวรรดิญี่ปุ่นในสงครามโลกครั้งที่ผ่านมาว่าบังคับใช้แรงงานอย่างทารุณ”


            เพราะอย่างนี้เอง มินโฮจึงมักค่อนแคะร้อยโทปาร์คว่า ไม่รู้อะไรเสียเลย ทุกชีวิตในห้องหมายเลขสามสิบเก้าต่างรู้จักประเทศลับแลแห่งนั้นดีเท่ากับฝ่ามือของตัวเอง ทั้งคำโกหกและความป่วยไข้ และยังรู้จักโลกภายนอกดีเท่า ๆ กันอีกด้วย


          “สี่คนเชียวนา” ร้อยตรีซงว่าอย่างมากท่า “คิมอีซึล คิมจงอิน คิมมินซอก และหวงจื่อเทา”


          “เท่ากับน้ำหยดเดียวในมหาสมุทร สี่คนจากค่ายกักกันที่สิบสี่ ไม่เหลือบ่ากว่าแรงหรอก” แบคฮยอนโต้


          “คมคายและงดงาม พอ ๆ กับปากเล็ก ๆ สีชมพูเหมือน... ”


          “ดอกท้อของฉัน ขอบใจนะ” เขาต่อให้อย่างระอา “ที่นายถ่อมาถึงนี่... ที่หยานจี๋นี่ ชัดเจนอยู่แล้วว่าจะร่วมหัวจมท้าย สิ่งเดียวที่ฉันต้องการได้ยิน และทุกคนต้องการได้ยิน คือนาย... ไม่ก็พลเรือเอกซง ต้องการอะไร”


          ชานยอลผิวปากอย่างเคร่งเครียด “ตรงประเด็น”


          เสือผู้หญิงแห่งเหล่าทัพเลิกคิ้ว ก่อนระเบิดเสียงหัวเราะและขยับตัว วางเท้าทั้งสองลงกับพื้น เอนหลังและกอดอก ภาษากายเหล่านั้นทำให้ชายหนุ่มร่างเล็กเลียริมฝีปาก มาแล้ว ฝ่ามือของแบคฮยอนมีเหงื่อซึม เขากอดอก... ร้อยตรีซงรู้สึกไม่ปลอดภัย อย่างนั้นแหละ... อย่างนั้น ข้อเสนอของนายคืออะไร...


            “ข้อเสนอของฉัน” มินโฮโพล่งออกมาในที่สุด “คือหนึ่งชีวิต... ต่อสองชีวิต”


          “หนึ่งชีวิต ต่อสองชีวิต” จงแดขมวดคิ้ว


          “พวกนายต้องการสี่ชีวิตจากค่ายกักกัน และฉันต้องการสองชีวิตเป็นการแลกเปลี่ยน”


          “พลเรือเอกซงดีดนิ้วเปาะเดียว สี่ชีวิตที่ว่าก็เป็นอิสระ” อี้ชิงตั้งข้อสังเกต “จะยืมมือพวกเราเพื่อสองชีวิตที่ดีดนิ้วอีกเปาะก็ได้มา... เพราะอะไร”


          ร้อยตรีซงแค่นเสียง “เพราะฉันจะถูกเรียกว่าร้อยโทซงในเร็ว ๆ นี้น่ะสิ”


          แบคฮยอนส่งเสียงขลุกขลักในลำคอ “ป้องกันไม่ให้บ้านซงด่างพร้อยกว่าที่เป็นอยู่สินะ น่าสมเพช มือที่สกปรกของนาย ล้างเท่าไหร่ก็ไม่สะอาด”


          “รวมถึงมือที่สกปรกของร้อยโทปาร์คชานยอลด้วยหรือเปล่า ดีใจที่เล็บของเขาสั้น... นึกว่าจะมีเลือดกรัง เลือดของนายยังไงล่ะ... แบคฮยอน จะล้างด้วยน้ำ... กี่น้ำ ก็ไม่สะอาดหรอก”


          อย่างที่คาด หูทั้งสองของชานยอลเป็นสีแดง เช่นเดียวกับใบหน้าของอดีตคนรัก พ่อค้าของเถื่อนถอนหายใจ “พอได้แล้ว บอกมา สองชีวิตที่ว่าเป็นใคร”


          “บอกแล้วอย่ากรี๊ดล่ะ... ”


          “ให้ตายสิวะ!


          มินโฮส่ายหน้าก่อนหัวเราะด้วยเสียงต่ำ ๆ และชะโงกเข้าใกล้ กระซิบกับเขาโดยเฉพาะอย่างจงใจ


          “ฉันต้องการหัวของแร้งเฒ่า” ร้อยตรีซงเฉลย “และหัวของปาร์คมินกู ให้ฉันได้หรือเปล่า... คนสวย”

 






          “ไม่ได้!


          “แต่... อิทธิพลของพลเรือเอกซง... ”


          “ไม่ได้! บอกว่าไม่ได้! ” ร้อยโทปาร์คแผดเสียง “พ่อ... พ่อของฉันนะ แบคฮยอน ได้ยินหรือเปล่า พวกนาย... เสียสติไปแล้ว!


          “พ่อของฉันด้วยเหมือนกัน” จุนมยอนส่งเสียงจากอีกฟากหนึ่งของท้ายรถกระบะ “ไม่ยักรู้สึกอะไรแฮะ”


          “นายไม่ใช่... ”


          ชายหนุ่มร่างสูงคำรามอย่างงุ่นง่าน อีกฝ่ายเป็นน้องชายของเขา เป็นหนึ่งในลูกชายของพ่อ... อย่างแท้จริง ไม่มีประโยชน์ที่จะแดกดันเด็กหนุ่มด้วยข้อเท็จจริงที่ว่าจุนมยอนถูกทอดทิ้งเมื่อยังเล็ก ชานยอลไม่ใจร้ายพอจะทำอย่างนั้น เขาอ่อนแอกว่าร้อยโทปาร์คชานยอลคนเดิมก่อนพบผู้ติดตามจอมปลอมมาก จุนมยอนอายุน้อย ชายหนุ่มบอกตัวเองอย่างอดกลั้น และมีสิทธิ์ที่จะโกรธ เขาไม่รู้หรอกว่าพูดอะไรหรอกมา


            “ไม่ใช่อะไร” เด็กหนุ่มโต้ “สองชีวิต ของแร้งเฒ่า... ที่บอกความจริงกับฉันเพื่อใช้ฉันเป็นเครื่องมือ ของปาร์คมินกู... พ่อที่ทอดทิ้งฉัน สองชีวิตที่ไม่เคยปฏิบัติต่อฉันในฐานะมนุษย์ ไม่มีค่าอะไรเลยเมื่อเทียบกับแม่ หรือพี่จงอิน หรือพี่มินซอก... หรือมิสเตอร์หวง”


          “คิมมินซอกกับหวงจื่อเทาให้นายทำงานวันละยี่สิบชั่วโมงนะ!


          “เพราะใครกันล่ะ ทำให้เราต้องวิ่งหนีเจ้าหน้าที่เอ็นเอสเอกันหัวซุน เพราะใคร... ทำให้เราต้องทิ้งค่านายหน้าส่วนสุดท้ายไว้ในพุ่มไม้”


          “พอได้แล้ว! ” แบคฮยอนร้องอย่างเหลืออด “เงียบเสียที ฉันกำลังคิด


          “พี่ไม่จำเป็นต้องคิดอะไรทั้งนั้น” จุนมยอนตอกกลับ “พวกเขาไม่ใช่... ”


          “พวกเขาเป็นมนุษย์ จุนมยอน!


            สิ้นเสียงตะโกนของชายหนุ่มร่างเล็ก ถนนสายเล็ก ๆ ขรุขระซึ่งทอดจากเมืองฮเวรยองสู่เปียงยางกลับเงียบงันอย่างฉับพลัน ชั่วขณะหนึ่ง ไม่มีใครพูดอะไร เสียงของการทุ่มเถียงถูกแทนที่ด้วยเสียงเครื่องยนต์ซึ่งแล่นเหย่า ๆ ไปอย่างไม่รู้จักทุกข์ร้อน


          ทั้งอดีตผู้ติดตาม และอดีตเพื่อนร่วมงานของเขารับข้อเสนอของมินโฮ เช่นเดียวกับจุนมยอนและอี้ชิง เสียงเดียวของชานยอลจึงไร้ความหมาย ร้อยตรีซงพาคนทั้งหมดกลับสู่ปิตุภูมิอย่างราบรื่น กระทั่งพ่อค้าของเถื่อนซึ่งเป็นชาวต่างชาติและกำลังมองไปรอบ ๆ อย่างตื่นตาตื่นใจ


          ที่พักและอาหาร คือสิ่งที่คนทั้งสี่จะได้รับเมื่อไปถึงเปียงยางแล้ว แลกกับการปฏิบัติหน้าที่มือสังหาร ก่อนจะได้กลับออกไปอีกครั้ง พร้อมกับสมาชิกซึ่งเป็นที่พึงปรารถนา แม่ที่แท้จริงของจุนมยอน พี่ชายบุญธรรมของแบคฮยอน ลูกพี่ลูกน้องและเด็กรับใช้ที่ซื่อสัตย์ของอี้ชิง...


          หนึ่งในนั้นไม่ใช่เขา


          “ฉันควรจะให้นายอยู่ที่หยานจี๋” อี้ชิงกระซิบกับเด็กหนุ่ม “คิดอะไรตื้น ๆ ... ”


          “เปล่านะ!


          “นายไม่รู้จักเปียงยาง ดูแบคฮยอนเป็นตัวอย่างซี่ ห้าปีในเมืองหลวงทำให้เขารู้ว่าจะต้องมีแผนสำรองเสมอ คิดว่าจะกำจัดนายทหารระดับสูงและจากไปง่าย ๆ อย่างนั้นเรอะ ไม่มีทาง”


          ร้อยโทปาร์คหันไปเผชิญหน้าอีกสองชีวิตบนกระบะท้าย จงแดรีบเบือนหน้าหนี ดังนั้นชานยอลจึงลงเอยด้วยการสบตาอดีตผู้ติดตามอย่างแน่วแน่ “นายจะไม่... ฆ่าพ่อของฉันจริง ๆ หรอก ใช่ไหม”


          อีกฝ่ายถอนหายใจอย่างสับสน “ฉันไม่รู้”


          “แต่ว่า... ”


          “อย่าคาดคั้นแบคฮยอนเดี๋ยวนี้เลย” จงแดตอบแทน


          “แต่... พ่อของฉัน... ”


          “ฉันเองไม่อยากให้เป็นอย่างนี้ เข้าใจไหม” ชายหนุ่มร่างเล็กกระชากเสียง “ถ้าเพียงแต่จะมีทางเลือกที่ดีกว่า... ”


          “เป็นอะไรไป” จุนมยอนทะลุกลางปล้องขึ้น “พี่เคยกล้าหาญกว่านี้... กล้าหาญพอจะกำจัดเขา ฆ่าเขา! ร้อยโทปาร์คชานยอลจะไม่มีวันได้ขืนใจพี่ ถ้าหินก้อนนั้นไม่พลาดเป้า”


          คราวนี้ชายหนุ่มร่างสูงหันไปสบตาเด็กหนุ่มอย่างประหลาดใจ “หินก้อนนั้น... หมายความว่ายังไง”


          ความเงียบงันระลอกใหม่ชวนอึดอัดใจอย่างยิ่ง แบคฮยอนพึมพำขอบุหรี่มวนหนึ่งจากอี้ชิง สูดควันเข้าลึกและระบายจากปากอย่างอ้อยอิ่ง


          “ฉันเอง... ”


          ชานยอลขมวดคิ้วเมื่ออีกฝ่ายชี้ที่ริมฝีปากของเขา


          “ที่ฝากรอยแผลเป็นนั้นไว้ ฉันเอง... ชานยอล เป็นฉันเอง

 






          เขาร้องขอจากอดีตผู้บังคับบัญชามากเกินไป


          แม้ความสัมพันธ์ระหว่างพลเรือเอกปาร์คและชานยอลจะไม่ราบรื่นนัก ถึงอย่างนั้น มินกูยังเป็นพ่อ... พ่อที่แท้จริงของอีกฝ่าย เลือดย่อมเข้มข้นกว่าน้ำ ร้อยโทปาร์คจึงจากคนทั้งสี่ไปหลังจากความเงียบงันระลอกที่สาม แบคฮยอนจำได้ว่าชายหนุ่มร่างสูงกระโดดลงจากท้ายรถกระบะที่แกซอนมุน สัมผัสริมฝีปากล่างของตัวเองอย่างใจลอย ขณะก้าวช้า ๆ ซวนเซเล็กน้อย ก่อนหายลับไปในหมอกและควันที่หนาทึบ


          “อาหารเช้า... ”


          ชายหนุ่มร่างเล็กตื่นจากภวังค์เมื่ออดีตคนรักส่งถ้วยข้าวต้มเละ ๆ ให้ จงแดยิ้มอย่างฝืดเฝือ ก่อนเสมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งทุกสิ่งถูกปกคลุมด้วยหิมะ


          “กิมจิไหม”


          “ขอบคุณ” แบคฮยอนพยักหน้า “จุนมยอนกับมิสเตอร์จางล่ะ”


          “ยังไม่ตื่น”


          บทสนทนาระหว่างคนทั้งสองสั้นและเรียบง่าย ไม่เปลี่ยนแปลงเลยนับแต่การคบหาดูใจเริ่มต้น ที่เปลี่ยนไปคือความรู้สึกของเขาและรอยยิ้มของอีกฝ่ายซึ่งแห้งแล้งและชืดชาอย่างเหลือเชื่อ


          “ฉันไม่รู้ว่า... ” ชายหนุ่มร่างเล็กเริ่ม “จะทำยังไงดี”


          ล่วงเข้าสู่วันที่สามในมหานครแห่งเรื่องโกหกพกลม พวกเขาไม่พบมินโฮ เช่นเดียวกับที่ไม่รู้ว่าชานยอลเป็นตายร้ายดีอย่างไร อี้ชิงมักอ่านหนังสือเงียบ ๆ ที่มุมห้องนั่งเล่น ขณะที่จุนมยอนมักเหม่อมองสถานที่ไกล ๆ โดยปราศจากคำพูด แบคฮยอนขังตัวเองไว้ในห้องนอน และอดีตคนรักขังตัวเองไว้ในครัว


          “นายไม่อยากทำ”


          “ฉันทำไม่ได้” เขาตอบอย่างอ่อนแรง “จงแด พวกเขาร้ายกาจ เท่าที่พอจะเป็นไปได้ คือไปพบแร้งเฒ่าหรือพลเรือเอกปาร์ค ขอให้พวกเขาตบตาพลเรือเอกซง ร่วมมือกับเรา คืนแม่... จงอิน มินซอก และมิสเตอร์หวงให้เรา กระพือข่าวลือว่าถูกลอบสังหาร”


          “เข้าท่านี่... ”


          “แต่มีช่องโหว่” แบคฮยอนแก้ “เราจะจากที่นี่ไปจริง ๆ หรือยังเมื่อพลเรือเอกซงรู้ความจริง เราจะปลอดภัยจริง ๆ ก่อนมินโฮรู้ว่าทั้งแร้งเฒ่าและพลเรือเอกปาร์คยังมีชีวิตอยู่หรือเปล่า”


          “นาย... จะไม่ฆ่าพวกเขาจริง ๆ ใช่ไหม”


          ชายหนุ่มร่างเล็กถอนหายใจ “แม่ของชานยอล บอบบางพอ ๆ กับแม่ของฉัน จงแด” แบคฮยอนว่า “และกล้าหาญพอ ๆ กัน ที่สำคัญ เธอดีต่อฉันมาก ถ้า... ถ้ามินกูจากเธอไป... ”


          “ฉันเข้าใจ”


          “อย่าลืมตัดดอกพลัมให้คงซู และตัดดอกซานซูยูให้ดาจอง” เขาทวนคำพูดของพลเรือเอกเขี้ยวลากดิน “ฉันสับสน... จงแด ฉันไม่ควรรับข้อเสนอของแร้งเฒ่า ไม่ควรมาที่นี่ ไม่ควรเป็นผู้ติดตามของเขา ฉันอ่อนแอลงมาก... มากเหลือเกินอย่างที่จุนมยอนว่า แต่ฉันรู้สึก... รู้สึกจริง ๆ ว่าต่อให้เป็นชีวิตที่เลวทรามที่สุดก็ยังมีความหมายสำหรับใครบางคน หรือบางสิ่ง แร้งเฒ่ามีลูกชาย... และเท่าที่ฉันรู้ มีลูกสาวอีกคนหนึ่ง ฉันจะไม่ฆ่าพวกเขา ฉันทำไม่ได้ แต่... ทำยังไงดี”


          อีกฝ่ายนิ่งอั้นไป “ไม่เข้าใจนักหรอก แต่... ” จงแดสั่นศีรษะอย่างอับจน “นายเปลี่ยนไป เปลี่ยนไปมากจริง ๆ แบคฮยอน”


          “จุนมยอนจะไม่มีวันเข้าใจ เขาจะเกลียดฉัน”


          “ก็ถูกของเขา... ทั้งแร้งเฒ่าและมินกูไม่เคยปฏิบัติต่อเขาในฐานะมนุษย์”


          “และเราจะตอบโต้ด้วยวิธีเดียวกัน อย่างนั้นใช่ไหม” เขาเม้มริมฝีปากเป็นเส้นตรง “ฉันไม่เคยมีความสุขเลย รู้หรือเปล่า... ตลอดเวลาที่ผ่านมา ฝันว่าความตายของพ่อจะได้รับการชดใช้ แต่สิ่งที่เกิดขึ้น... คือฉันกลายเป็นหมากตัวหนึ่งบนสังเวียนวินาศสันตะโรนี่! พวกเขาเป็นอสุรกาย เราเชื่ออย่างนั้น และโต้กลับอย่างอสุรกาย โอ... จงแด เราทั้งหมดคืออสุรกาย!


          อดีตคนรักซุกใบหน้ากับฝ่ามืออึดใจหนึ่ง ก่อนเงยหน้าขึ้นและกะพริบตาเร็ว ๆ อย่างไม่เป็นธรรมชาติ “กินเสีย อย่าเพิ่งพูดอะไรตอนนี้เลย ฉันจะปลุกจุนมยอน”


          ข้าวต้มเละ ๆ เครื่องในสัตว์และกิมจิแตงกวาให้รสเฝื่อนในปาก แบคฮยอนลืมเสียแล้วว่าตัวเองไม่ถูกโรคกับผักชนิดนี้ ความเป็นกังวลทำให้สติสัมปชัญญะเลือนราง


          ได้ยินเสียงขลุกขลักในครัว เมื่อหันกลับไปมองก็พบกลุ่มผมซึ่งชี้โด่เด่ด้านหลังอ่างล้างจาน อี้ชิงนั่นเอง ชายหนุ่มร่างเล็กประหลาดใจ จุนมยอนขี้เซาอย่างผิดปกติ เขาพบเด็กหนุ่มผู้หิวโหยที่โต๊ะอาหารก่อนคนอื่น ๆ เสมอ หรือจะไม่สบาย...


            “จงแด” เขาส่งเสียง “จุนมยอนล่ะ”


          นานหลายอึดใจ กว่าใบหน้าซีดเผือดของอดีตคนรักจะปรากฏขึ้นที่ชานพักบันไดซึ่งอยู่สูงขึ้นไป “ฉันหาเขาไม่พบ” จงแดว่า “จุนมยอนไม่อยู่ที่นี่”


          “อะไรนะ!


          “เขาอาจ... ออกไปเดินเล่น... หรือกวาดหิมะ” พ่อค้าของเถื่อนสันนิษฐาน


          “เป็นไปไม่ได้ เราไม่ได้รับอนุญาตให้ออกไป” แบคฮยอนส่ายหน้า “ที่นี่เป็นบ้านพักในความดูแลของพรรคแรงงาน ร้อยตรีซงให้ทหารประจำอยู่รอบ ๆ จำไม่ได้หรือง... ”


          “ใครพูดถึงฉันนะ”


          เสียงนั้นทำให้คนทั้งสามสบตากันอย่างหวาดหวั่น อี้ชิงวางถ้วยข้าวต้มลงอย่างช้า ๆ เมื่อได้ยินเสียงเคาะประตูอย่างที่ชายหนุ่มร่างเล็กรู้ว่าอีกฝ่ายจงใจล้อเลียน ก่อนร้อยตรีซงปรากฏตัวขึ้น ส่งยิ้มให้โดยไม่ใส่ใจท่าทีกระอักกระอ่วนของคนทั้งหมด


          “อุดอู้พิลึกแฮะ... ในนี้” มินโฮย่างสามขุมเข้าใกล้เขา “อร่อยหรือเปล่า คนสวย”


          เพียงแต่แบคฮยอนตอบอย่างห้วน ๆ ว่า “ต้องการอะไร”


          “อ้า... ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไร เรื่องน้ำร้อนน้ำชาหรอก ไม่เอาน่า... อย่าขมวดคิ้วซี่”


          “ท่ามากนัก”


          “น้อยหรือมากกว่าอดีตผู้บังคับบัญชาของนายล่ะ”


          ชายหนุ่มร่างเล็กเบือนหน้าหนี ไม่สบตาอีกฝ่าย เสือผู้หญิงแห่งเหล่าทัพพยักหน้าให้จงแดและพ่อค้าของเถื่อน คนทั้งสองจึงขยับเข้าใกล้


          “ฉันมาที่นี่... เพื่อบอกว่าจะพาพวกนายไปที่ร้านตัดเสื้อ”


          “ร้านตัดเสื้อ” อี้ชิงนิ่วหน้า “ทำไม... ”


          “ก็... งานเลี้ยง งานมงคล โอกาสอันดีที่จะได้กำจัดคนใดคนหนึ่ง พลเอกชเว หรือพลเรือเอกปาร์ค” มินโฮว่าอย่างไม่ยี่หระต่อสายตาเคลือบแคลงสามคู่ “โธ่ ไม่คิดอย่างนั้นหรือไง น้ำขึ้นให้รีบตัก โอกาสทองอย่างนี้... ทั้งแร้งเฒ่าและพลเรือเอกเขี้ยวลากดินปรากฏตัวพร้อมกันในงานเลี้ยง นานทีปีหนจะเกิดขึ้น”


          “งานเลี้ยง ในโอกาสอะไร” จงแดถามอย่างตรงไปตรงมา


          “ก็เรื่องกินดอง ทองแผ่นเดียวกัน


          ราวกับตกลงไปในในน้ำเย็นจัด “อะไรนะ! ” แบคฮยอนอุทาน “ทองแผ่นเดียวกันอะไร”


          “โธ่เอ๋ย... พ่อเมียโดยพฤตินัย”


          “ซงมินโฮ!


          อีกฝ่ายชูมือทั้งสองขึ้นเหนือศีรษะอย่างไม่จริงใจนัก “คนสวย... เขากำลังจะแต่งงาน”


          หัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะหนึ่ง ชายหนุ่มร่างเล็กตื่นตระหนกเกินกว่าจะถามว่า “กับใคร”


          “ได้ยินไม่ผิดหรอก” มินโฮกระซิบ “ร้อยโทปาร์คชานยอลกำลังจะแต่งงานกับลูกสาวคนสุดท้องของแร้งเฒ่า ชเวซึงวาน ตลกดีนะ ว่าไหม ฉันเพิ่งจะว่าความให้เขา เราเพิ่งจะมีความสัมพันธ์ที่ อา... น่าชื่นใจ แต่... พลเรือเอกปาร์คเป็นพ่อของเขานี่นะ ก็... ไม่เสียแรงที่เป็นชานยอล แค่สามวัน กระโจนกลับเข้ามาในกระดาน และเล่นต่ออย่างสมศักดิ์ศรี ใช่ไหม อดีตผู้ติดตาม”


          เพียงแต่แบคฮยอนพูดอะไรไม่ออก เขาเพิ่งจะถูกกระหน่ำด้วยความผันผวนซึ่งเป็นความจริง และความจริงที่ผันผวนไปมา


          ตลกหรือ... ใช่ ร้อยตรีซงพูดถูก


          ตลกอย่างเหลือร้าย... เหลือรับเลยล่ะ





 

#ฟิคเปียงยาง

อ๊อยยย กลุ้ม เขียนเองกลุ้มเอง 555 ต้องการกำลังจึย /กะพริบตาปริบ ๆ

รู้สึกเหมือนยิ่งใกล้จบยิ่งเขียนยากเลยค่ะ ;_; ถ้าขมวดประเด็นตรงไหนได้ไม่ดี ติชมได้เลยน้า

จริง ๆ ก็มีความสุขกับการเขียนถึงเจ้าร้อยตรีซงนะ

พอตัวละครนี้มา ไดอะล็อกจะต้องดูมีลูกล่อลูกชนขึ้นทันที ไอ้ตอนคิดก็ปวดหัว แต่ก็สนุกดี อยากดีดปากนาง 555





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 60 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #1139 PRAE.VV (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 20:20
    อะไรเนี้ยยยยยย เมื่อไรเรื่องวินาศสันตะโรนี่จะจบบบบบบบบสักที!!!
    #1,139
    0
  2. #1059 R.forests (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 18:14
    OMG ยากทุกทางTT
    #1,059
    0
  3. #1030 RaineyRainn (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 22:22
    หน่วงอย่างไม่มีสิ้นสุด
    #1,030
    0
  4. #965 moony+lilac (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 13:56
    เอาละ ถึงเวลาที่เวลาที่แบคฮยอนต้องทำอะไรแล้วบ้างนะถ้ายังรู้สึก ไม่รู้สึกจะตกใจไปทำไม
    #965
    0
  5. #940 ชานอย่าแกล้งน้อง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 21:17
    ม่ายยยยยยยยยยยยยยย พอที!
    #940
    0
  6. #911 pakkkkoom (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 00:12
    ว่าแล้วววว พี่โรมจักรยังใช้ตัวละครไม่ครบ แง 😱
    #911
    0
  7. #888 annelf10783 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 16:29
    กลับไปแต่งงานเลยเหรอร้อยโทปาร์ค
    #888
    0
  8. #876 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 14:39
    มีตอนไหนบ้างที่จะไม่เจ็บปวด เฮ้ออออ!!
    #876
    0
  9. #811 DBK1802 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2560 / 02:20
    ทุกวันที่เราก้าวออกจากบ้าน ทุกวันที่เราพบปะใครต่อใคร นั่นทำให้เราเปลี่ยนไป ..ชอบมาก
    #811
    0
  10. #785 KaRToon_HH (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 11:27
    พี่ชานแต่งงาน แบคจะรู้สึกไงนะ
    #785
    0
  11. #763 JP_Spectrum (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 00:18
    ใจจะขาดแล้วว แต่งงานอะไรของพิชานนนน
    #763
    0
  12. #729 TOFUJAM (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 12:13
    โอยยยย เป็นชานยอลอีกแล้วว หรือนี่คือแผน?
    #729
    0
  13. #698 luck_0x3_lux (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 05:44
    โอ้ยยยย ลุ้นเหลือเกิน คนอ่านนี้จะขาดใจตาย5555555
    #698
    0
  14. #666 chickenkyung (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2560 / 13:40
    ไม่รุว่าชานยอลมีแผนไรรึป่าวนะ แต่รุแค่ว่าพี่แกน่าสงสารจริงๆ
    #666
    0
  15. #615 Pinkuplatong (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 21:42
    โอ๊ยยยย กลุ้มเด๊ แต่คิดอีกทางนึง ชานยอลอาจจะกำลังช่วยอยู่ก็เป็นได้ ชานยอลแต่งกับูกสาวเชว แล้วพอสองคนดองกัน ก็จะมีอำนาจมากพอ เพื่อล้มพวกซง แล้วทีนี้ก็จะช่วยสี่คนที่ถูกขังอยู่ได้


    แล้วกลุ้มต่อไปคิอ จุนมยอนไปไหนอี๊กกกก
    #615
    0
  16. #477 Ppp (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 21:52
    อิซงนี่เป็นคนที่พูดอะไรออกมาน่าตบมาก 55555555

    เป็นคนที่อ้าป่กแล้วมีแต่ความกวนตรีน 555555555555

    ฮื้อออออออออออ อิชานนนนนนนนนนนนน

    แต่งงานไรมึ้งงงงงงงงง ได้แบคแล้วทิ้งหรออออออออออ

    ต้องแต่งกะแบคดิเว้ยยยยยยยยอิบร้าาาาาาาาาาา
    #477
    0
  17. #471 babemay (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 19:47
    น่าสงสารมากเลย เจ็บปวดกันไปหมด ฮือ
    #471
    0
  18. #403 049910bxl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 16:11
    สงสารทุกคน
    #403
    0
  19. #377 qqxr_ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 20:03
    อ่าน ล้วอยากกรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #377
    0
  20. #375 pturquoise (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:08
    อะไรคือร้อยโทจะแต่งงาน อหหหหหหหหหหหหห ปวดใจเหลือเกิน ฮืออออออ
    #375
    0
  21. #374 นางฟ้าบยอน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 23:33
    โหยยย อ่านล่ะเครียดเลย5555แต่สนุกมาก ดีใจมากๆที่ไรท์อัพ
    #374
    0
  22. #373 blackaieye'ㅅ' (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:17
    โอยยยยยยๆ จะแต่งงานจริงอ่าาา;-;
    #373
    0
  23. #370 pearr-i (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 15:53
    อือหือออ เรื่องยังคงเข้มข้ยขึ้นทุกตอนเสมอ
    หมั่นไส้คำพูกคำจาของซงมินโฮตลอดเลย
    ถ้าเราเป็นแบคนะ คงขอตบปากสักทีเถอะ 5555
    #370
    0
  24. #366 Rnave12 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 12:57
    หน่วงเลย แต่ชอบที่แบคบอกว่าพวกเขาก็เป็นมนุษย์ ชีวิตของทุกคนก็มีค่าทั้งนั้นแหละ ช่วงนี้รท.ปาร์คโดนมรสุมทางจิตใจมากๆ ดูแต่ละค.จริงที่ได้ยินจากปากแบค ว่าเป็นคนที่ปาหินใส่อะ เหยคือ ต้องสตรอง
    #366
    0
  25. #364 명령이 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 09:01
    มันมีเรื่องให้คิด ให้ลุ้นทุกตอน นี่ใกล้จบจริงๆ เหรอคะ
    #364
    0