end - (exo) lone wolf | chanbaek

ตอนที่ 13 : L O N E W O L F | Revenge is a dish best served cold.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,544
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 75 ครั้ง
    1 ธ.ค. 59


? cactus






Chapter 10

Revenge is a dish best served cold.

(เมนู ล้างแค้น จะหอมหวานที่สุดเมื่อเสิร์ฟแบบเย็น ๆ )








CUT

(bio twitter)



          เขายอมแพ้ ถ้าแม้แต่เบโลมอร์คานาลก็ไม่อาจสู้รบปรบมือกับกลิ่นคาวของเลือดอันสดใหม่ ร้อยโทปาร์คล้มเลิกความตั้งใจที่จะใช้มันเพื่อบรรเทาอาการปวดศีรษะ หันไปหาบุหรี่มวนด้วยกระดาษจากโรดง ซินมุนฉบับสองสัปดาห์ก่อนซึ่งให้รสชาติที่คุ้นเคย ดีกว่าเป็นไหน ๆ


          ชานยอลจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าครั้งสุดท้ายที่เขาสูบบุหรี่ในกล่องกระดาษบนชั้นวางเหนือโต๊ะทำงานผ่านมานานกี่เดือน หรือกี่ปีแล้ว สำคัญอะไรเล่า เมื่อการเอาใจออกห่างบุหรี่อย่างช้า ๆ ด้วยเหตุผลด้านสุขภาพ มีอันต้องเลิกล้มไปด้วยของเหลวสีแดงจากร่างกายของผู้ติดตาม


          แต่ก่อน กลิ่นเบโลมอร์คานาล บุหรี่สัญชาติรัสเซียคือกลิ่นของร้อยโทปาร์ค ชายหนุ่มร่างสูงหลงใหลในรสขมปร่า ล้าสมัย ทว่ารุนแรงนั้น บุหรี่สีเทามวนกระจิด ต่อเข้ากับแกนกระดาษแข็งสีขาว ความยาวสามเท่าของตัวมันเองซึ่งใช้ทดแทนไส้กรอง พลเรือเอกปาร์คมินกูเรียกมันว่าปาปิรอสซ่า บุหรี่โบราณที่ไม่เป็นที่นิยมแล้วในโลกตะวันตก เพียงแต่ชานยอลรักมัน ปาปิรอสซ่าเบโลมอร์คานาล... หนึ่งในบุหรี่ซึ่งได้ชื่อว่ามีรสชาติรุนแรงที่สุดในภูมิภาคยุโรป ไม่มีใครที่ไม่สำลักกระอักกระไอในการสูบครั้งแรก กระทั่งมินโฮหรือเซฮุน แบคฮยอนจะเป็นอย่างนั้นไหมนะ...


            “จะสูบเท่าไหร่ก็ได้ แต่อย่าริอ่านสูบบุหรี่ดาด ๆ ”


          บุหรี่ดาด ๆ ในความหมายของพลเรือเอกเขี้ยวลากดิน คือบุหรี่ยี่ห้ออารีรัง หรือที่เลวร้ายน้อยที่สุด คือบุหรี่ยี่ห้อซอนบง ซึ่งวางจำหน่ายทั่วไปและเป็นที่แพร่หลายในหมู่ประชาชน พ่อบอกว่า “มีแต่คนชั้นเราเท่านั้นที่จะซื้อหาบุหรี่สัญชาติอื่น ๆ ได้ ชานยอล”  ทำให้ร้อยโทปาร์คสับสน พ่อเองไม่ใช่หรือที่สรรเสริญท่านผู้นำ บอกเขาว่าประธานาธิบดีทั้งสามได้รังสรรค์สังคมปราศจากชนชั้นอันผาสุกแห่งแรก... และแห่งเดียวในโลก ทุกคำแนะนำของพ่อล้วนแต่ขัดแย้งซึ่งกันและกัน


          วันหนึ่ง เมื่อไม่มีเบโลมอร์คานาลในกระเป๋าเสื้อ ชานยอลได้รับบุหรี่ทำมือมวนหนึ่งจากพนักงานทำความสะอาดในอาคารที่ทำการพรรคแรงงาน มันถูกมวนด้วยกระดาษจากโรดง ซินมุน หนังสือพิมพ์ซึ่งออกโดยพรรคแรงงานเอง พนักงานที่ค้อมศีรษะอย่างพินอบพิเทาบอกเขาว่า “ลองโรดง ซินมุนสักหน จะไม่หันไปหาบุหรี่อื่น ๆ ”


          ปรากฏว่าชานยอลตกหลุมรักมัน พอ ๆ กับที่เคยตกหลุมรักเบโลมอร์คานาล แม้จะทำปากแข็ง บอกแก่พนักงานทำความสะอาดว่าโรดง ซินมุนไม่มีอะไรพิเศษ ก็พ่อได้กำชับแล้วว่า “อย่าริอ่านสูบบุหรี่ดาด ๆ ”


          เมื่อถ้อยคำของพ่อคือถ้อยคำของประธานาธิบดี และถ้อยคำของประธานาธิบดีคือถ้อยคำของโลกทั้งใบ เขาจะปฏิเสธถ้อยคำเหล่านั้นได้อย่างไรกัน


          เซฮุนอาจจะเป็นเบโลมอร์คานาลสำหรับเขา... เป็นตัวแทนแห่งความลุ่มหลง ความหุนหัน และความรุนแรง เพียงแต่ชานยอลไม่แน่ใจนัก ว่าแบคฮยอนเหมือนหรือต่างจากโรดง ซินมุนอย่างไร ทำให้หันเหจากเบโลมอร์คานาลน่ะใช่...


          และก็คงจะเป็นหนึ่งใน บุหรี่ดาด ๆ ของปาร์คมินกูเช่นกัน


          มองอย่างเลื่อนลอยที่บุหรี่สองมวนบนพื้นห้อง เบโลมอร์คานาลไม่อาจกลบเกลื่อนกลิ่นคาวจากเลือดบนผ้าปูที่นอน พอ ๆ กับที่ข้อเสนอของเซฮุนไม่อาจบีบรัดหัวใจของเขาได้เท่ากับความลับของแบคฮยอน


          ผู้ติดตามขยับตัว ชานยอลได้ยินเสียงแสกสากซึ่งเกิดจากการเสียดสีระหว่างส่วนที่ยังขยับได้ของอีกฝ่ายกับผ้าปูที่นอน จากนั้นจึงเป็นเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด “ปล่อย... ” แบคฮยอนกระซิบ “ปล่อยฉัน”


          โทสะและความชิงชังผุดพลุ่งขึ้นอีกระลอก ร้อยโทปาร์คตะคอกโดยไม่หันไปมอง “คำพูดของนายไม่มีค่า ไม่มีอีกต่อไป!


          “ได้โปรด ชานยอล... อย่าทำอย่างนี้”


          อย่าทำอย่างนี้อะไรกัน เขาต่างหากที่ต้องพูดแบบนั้น “บอกฉันซิแบคฮยอน” ผู้บังคับบัญชาคาดคั้น “ตอนที่บอกว่า กลัวว่าจะอดรนทนต่อไปไม่ไหว แค่มองตาฉันก็รู้แล้วว่ารู้สึกเหมือนกัน อยากแน่ใจว่ารู้สึกเหมือนกัน คิดอะไรอยู่”


          อีกคนหนึ่งไม่ตอบ ชายหนุ่มร่างเล็กแค่สะอื้นเบา ๆ


          “ตอบสิโว้ย!


          “ฉันโกหก! ” แบคฮยอนกรีดร้องขึ้น “ฉันโกหก! พอใจหรือยัง! สาแก่ใจหรือยัง ฆ่าฉันเลยซี่ ฆ่าฉันเดี๋ยวนี้เลย!


          เลือดทุกหยดในร่างกายของเขาคล้ายจะเดือดพล่าน สูบฉีดไอน้ำร้อนจัดสู่กล้ามเนื้อทุกมัด ร้อยโทปาร์คกระโจนพรวดเดียวกลับขึ้นไป จ่อปลายบุหรี่ซึ่งยังไม่มอดลงกับดวงตาของผู้ติดตาม “อย่า-บัง-คับ-ให้-ฉัน-ทำ-อย่าง-นั้น-เป็น-อัน-ขาด” ชายหนุ่มร่างสูงพูดช้า ๆ “โทษของผู้ทรยศคือประหารชีวิต หรือถูกใช้แรงงานจนกว่าจะตาย... เหมือนหมาตัวหนึ่ง นายติดต่อกับผู้ทรยศในโซล ตั้งใจจะเป็นผู้ทรยศ และสมคบคิดกับผู้ทรยศมากหน้าหลายตา พวกเราทุกคน... ใช้ชีวิตร่วมกันในโซลอย่างนั้นเรอะ พวกเขาจะยิงเป้านาย ยิงอย่างไม่ลังเลเลย แบคฮยอน”


          “ตายเสียดีกว่าถูกทำแบบนี้” แบคฮยอนบอกอย่างโกรธจัด “ตายเสียดีกว่า เมื่อเขารู้แล้วว่านายทำอะไรกับร่างกายของฉันบ้าง ฉันไม่มีหน้าไปพบคนที่สำคัญต่อฉันเหลือเกินคนนั้น ด้วยร่างกายที่สกปรกแบบนี้หรอก!


          อีกฝ่ายถูกมัดอยู่ไม่ใช่หรือ ตัวเปล่าเล่าเปลือย ชอกช้ำอย่างน่าเวทนา ถึงอย่างนั้น ชานยอลกลับรู้สึกราวกับเล็บของผู้บังคับบัญชาค่อย ๆ กรีดผ่านผิวหน้าอก ฉีกทึ้ง ตะกุยตะกาย กระทั่งกลายเป็นแผลเหวอะหวะ น่าสยดสยอง ก่อนที่แบคฮยอนจะทาแผลนั้นด้วยเกลือ และถ่มน้ำลายรดพร้อมทั้งใบหน้าบิดเบี้ยว


          “นี่ใช่ไหมเหตุผลที่กระเสือกกระสนเป็นผู้ติดตาม” ร้อยโทปาร์คกระซิบลอดไรฟัน “เพื่อไต่เต้า... ใช้เต้าไต่เสียด้วย เพื่อจะเป็นผู้ทรยศที่ฉกาจฉกรรจ์ เพื่อวันหนึ่งจะได้มีเงินมีทอง... หนีไป”


          “ฉันจะปล่อยให้นายเข้าใจอย่างนั้น”


          “อย่ามาทำเหมือนฉันเป็นตัวตลก ฉันเป็นเจ้าของนาย เป็นแล้ว... และจะเป็นต่อไป!


          “เชิญ... จะอ้างสิทธิ์เหนือร่างกายของฉันด้วยการยัดไอ้จ้อนเข้ามา ซ้ำแล้วซ้ำอีก เหมือนหมูเหมือนหมา เหมือนสัตว์ป่าก็ตามใจ! ” แบคฮยอนผรุสวาท “เพราะนั่นคือทั้งหมดที่นายจะได้ ทั้งหมด... ไม่มีความรัก ไม่มีความภักดี ไม่มี!


          “ใครสนใจความรักกัน”


          “ทุกคนนอกปราสาทสามฤดูของนายรู้จักความรัก” อีกฝ่ายแค่นหัวเราะ “ปราสาทสามฤดูที่มีแต่ความกระหายในอำนาจ คำโกหก และการเหยียบย่ำเพื่อนร่วมโลก คนอย่างนายที่เติบโตขึ้นในปราสาทหลังนั้น จะไม่มีทางรู้จักหรือได้รับความรัก ไม่มีทางและไม่มีวัน!


          การปะทะคารมระหว่างชานยอลกับผู้ใต้บังคับบัญชาสิ้นสุดลงอย่างกะทันหันด้วยเสียงครืด... ครืด... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ เขารู้ในทันทีว่าชายหนุ่มร่างเล็กจวนเจียนจะคลุ้มคลั่ง แบคฮยอนสะดุ้งและสูดหายใจเข้าทางปากอย่างรวดเร็ว    อาการบ้าดีเดือดจากความสิ้นหวังหายไปอย่างรวดเร็ว อีกไม่นานผู้ติดตามจะกลับมาร้องไห้ อ้อนวอนเขาทั้งเสียงสะอื้น “ปล่อยฉันไป... ปล่อยฉันไป ชานยอล” หรือใกล้เคียง


          ถึงอย่างนั้น อะไรกันที่เป็นความจริง แบคฮยอนที่กู่ร้อง แล่เนื้อเถือหัวใจของเขาด้วยคำพูด หรือแบคฮยอนที่สะอึกสะอื้นด้วยความหวาดกลัว ร้อยโทปาร์คกำลังจะถูกหลอกลวงอีกครั้งหนึ่งหรือเปล่า


          ไวเท่าความคิด เขารับโทรศัพท์ พร้อมกับที่อีกคนหนึ่งร้องว่า “อย่านะ! ” เสียงจากปลายสายไม่ใช่เสียงของจงแดอย่างแน่นอน เสียงนี้ทุ้มกว่า แหบห้าวกว่า และร้อนรนกว่า


          “แบคฮยอน! เจอน้องหรือ... ”


          “มีธุระอะไรกับแบคฮยอน”


          ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นอย่างระแวดระวัง “คุณเป็นใคร เขาลืมโทรศัพท์หรือเปล่า ช่วยบอกเขาด้วยว่า... ”


          “จะให้บอกเขาว่าใครโทรศัพท์มา ผู้ทรยศอีกคนหนึ่งหรือเปล่า พี่ชายใช่ไหม ตัวจริงเสียงจริง หรือตัวปลอม... ที่เพิ่งจะขาดใจตายบนแผ่นดินทุนนิยมสด ๆ ร้อน ๆ ครึ่งชั่วโมงที่แล้ว”


          ใช้เวลาประมวลผลไม่กี่วินาที เมื่อไม่เห็นประโยชน์ของการเสแสร้ง อีกฝ่ายก็ตะโกน “แกทำอะไรแบคฮยอน! ”        


          “แกรู้อยู่แล้ว”


          “ฉันจะฆ่าแก” ปลายสายบอกอย่างเคียดแค้น “ฉันจะฆ่าแก ปาร์คชานยอล”


          “อ้อ... รู้จักฉันเสียด้วย” ร้อยโทปาร์คเงยหน้าขึ้นและหัวเราะอย่างไม่เป็นธรรมชาติ “ผู้สมรู้ร่วมคิดสินะ ถ้าอย่างนั้นก็น่าจะรู้... ว่าแบคฮยอนตั้งใจจะทำอะไรในฐานะผู้ติดตามของฉัน ยินดีด้วยนะ ฉันสนองความต้องการนั้นอย่างถึงพริก... ถึงขิง... ถึงอก... ถึงใจแล้วล่ะ”


          อย่างเห็นได้ชัด ผู้สมรู้ร่วมคิดคนนี้รู้ว่าอะไรคือความต้องการของแบคฮยอน รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เพียงแต่ไม่คาดฝันว่าจะเป็นไปอย่างนี้ ไม่คาดฝันว่าจะผู้ติดตามจะกลายเป็นของเขา โดยเฉพาะเป็นของเขาอย่างไม่เต็มใจ เพราะอีกฝ่ายปฏิเสธอย่างเร่งร้อนว่า


          “ไม่จริง แบคฮยอนจะไม่พลาด”


          “จงอิน... ไม่ต้องเป็นห่วงฉัน”


          “เงียบ! ” ร้อยโทปาร์คกระชากเสียง “ต้องการชีวิตของฉันสินะ อยากจะบีบคอฉัน... เอาให้ตายคามือ มาซี่ มาที่เปียงยาง มาสู้กันซึ่ง ๆ หน้า หมดเวลาสำหรับปาหี่แล้ว!


          ชานยอลวางสาย จากนั้นจึงดับบุหรี่กับหน้าอกของแบคฮยอน ราวกับจะชดเชยความเจ็บปวดอันไร้ที่มาในหัวใจของตัวเอง ระหว่างที่ผู้ติดตามร้องเสียงหลง ดิ้นรนด้วยอาการปวดแสบปวดร้อนนั่นเอง ชายหนุ่มร่างสูงเขวี้ยงโทรศัพท์มือถือออกไปอย่างสุดแรงเกิด กระทบหน้าต่างซึ่งแตกออกเป็นเสี่ยง ๆ และร่วงหล่นสู่พื้นหินเบื้องล่าง


          “ให้ตายสิโว้ย! หยุดร้องไห้เสียที”


          แต่อีกคนหนึ่งไม่สนใจ เสียงของชายหนุ่มร่างเล็กเสียดแทงความรู้สึกของเขา ท้ายที่สุด ชานยอลจึงไปจากห้องนั้น เพียงเพื่อจะขังตัวเองไว้ในห้องทำงาน ใช้หินทับกระดาษทุบสมาร์ตโฟนที่ตัวเองซื้อให้ผู้ใต้บังคับบัญชา ทำลายมันเช่นเดียวกับที่ตัวตนของเขาถูกเหยียบย่ำ ดื่มเหล้าโสมแก้วแล้วแก้วเล่า เพียงเพราะเหล้าโสมเป็นเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ชนิดเดียวที่ไม่ก่อให้เกิดอาการเมาค้าง ก่อนจะปาขวดลงกับพื้น ทุบโต๊ะและร้องไห้ คร่ำครวญอย่างเอาเป็นเอาตาย


          “ทำไมถึงเป็นแบบนี้! ทำไมถึงเป็นแบบนี้วะ!


          กว่าน้ำตาจะเหือดแห้ง ในหลายชั่วโมงต่อมา ร้อยโทปาร์คกลับเข้าไปในห้องนอนอีกครั้ง


          เพียงเพื่อจะทำให้มีเสียงร้องไห้กับเสียงคำราม และเสียงของการกระทั้นกระแทก... ดังออกมาอีกหน

 






          เขาอาจจะตายไปแล้วก็ได้ หลังจากหลายวันที่ถูกคุมขังในห้องนอนของชานยอล อ้อ... เป็นห้องนอนของเขาด้วยนี่ เมื่อพายุอารมณ์ในคืนแรกผ่านพ้นไป ร้อยโทปาร์คเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขา แบคฮยอนรับรู้เรื่องราวเหล่านั้นอย่างคนครึ่งหลับครึ่งตื่น ครึ่งเป็นครึ่งตาย มือของเขาไม่ได้ถูกผูกเข้ากับหัวเตียงด้วยเข็มขัดอีกแล้ว ขาข้างหนึ่งก็เช่นกัน เพียงแต่อีกข้างหนึ่งนั้นถูกล่ามด้วยตรวน ยาวพอจะเข้าไปทำอะไร ๆ ในห้องน้ำได้เท่านั้น มีดโกนโบราณหายไปแล้ว ไม่มีของมีคมหรือเคมีภัณฑ์ใด ๆ ในระยะเอื้อมถึง


          ผู้บังคับบัญชาไม่ให้เขาไปทำงาน ไม่มีอาหาร นอกจากน้ำดื่มในขวดพลาสติกขนาดสองลิตร ตั้งไว้บนโต๊ะเล็ก ๆ ใกล้กับเตียงนอนเป็นประจำทุกวัน แบคฮยอนสนิทสนมกับความแร้นแค้น จึงอดทนได้ดีพอใช้ ชายหนุ่มร่างสูงจะกลับมาพร้อมกับอาหารชุดหนึ่งทุกเย็น การปะทะคารมจะดำเนินไประหว่างมื้ออาหาร จบลงด้วยการระบายโทสะ ซึ่งทุกครั้งผู้ติดตามจะนอนตัวแข็งทื่อ ราวกับท่อนไม้ ประกาศอย่างชัดเจนด้วยร่างกายว่าอีกฝ่ายไม่อาจทำให้หัวใจสะท้านสะเทือน


          ทุกคืน เขาจะถูกกกกอด คล้ายการกระแทกกระทั้นทั้งหลายแหล่ไม่เคยเกิดขึ้น ชานยอลจะกอดเขาจากด้านหลัง ทำให้ชายหนุ่มร่างเล็กจมลงไปในอ้อมแขนที่กว้างขวาง จูบเบา ๆ ที่คอ และครวญครางไม่ได้ศัพท์ราวกับละเมอ


          ความหวังของเขามอดไหม้ไปแล้ว เช่นเดียวกับก้นบุหรี่ร้อนจัดซึ่งเคยแผดเผาผิวบริเวณหน้าอกในคืนแรก เมื่อไม่รู้ว่าจุนมยอนเป็นตายร้ายดีอย่างไร จงอินตัดสินใจอย่างไร และจงแดรู้สึกอย่างไร แต่ละวันที่บอกเวลาได้จากแสงซึ่งส่องผ่านบานหน้าต่างเข้ามาเท่านั้นก็เกือบจะไร้ความหมาย


          เขาจะตาย... ตายในห้องนี้อย่างไม่ต้องสงสัย


          ความหวังของแบคฮยอนมาถึงในวันสุดท้ายของสัปดาห์ แม่บ้านเข้ามาในห้องและถูกเกลี้ยกล่อมให้ปล่อยตัวเขา ในวินาทีแห่งอิสรภาพวินาทีแรก ชายหนุ่มร่างเล็กตระหนักว่าเขาไม่อาจวิ่ง ส่วนล่างของร่างกายประท้วงด้วยอาการระบมอย่างถึงที่สุด ดังนั้น ผู้ติดตามจอมปลอมจึงได้แต่กระย่องกระแย่งลงบันได บ่ายหน้าไปทางหลังคามัสยิดสีเขียวสด หนีไม่คิดชีวิต


          เพียงแต่... ระหว่างโขยกเขยกผ่านส่วนที่เหลืออยู่ของโทรศัพท์มือถือซึ่งถูกปาลงมาจากห้องนอนของชานยอล เปียกน้ำค้างและแทบจะไม่มีชิ้นดีนั่นเอง ข้อความสุดท้ายจากจงอินเด่นหราบนหน้าจอ ส่งมาถึงเขาในคืนแรกของการถูกย่ำยี และคงค้างอยู่อย่างนั้น


          ฟังนะ แร้งเฒ่ามาพบจุนมยอน และบอกน้องว่า...


            ความจริงพรั่งพรูผ่านสายตา แบคฮยอนส่งเสียงกรีดร้องอย่างเงียบงัน พร้อมกันนั้น เขาหันหลังให้มัสยิดนิกายชีอะห์ ด้วยการตัดสินใจอย่างแน่วแน่ ชายหนุ่มร่างเล็กนั่งรถประจำทางไปยังสถานที่แห่งหนึ่ง ที่ซึ่งเขาจำได้ขึ้นใจ... ว่ารายละเอียดของการเดินทางนั้นเขียนด้วยน้ำส้มสายชู บนกระดาษยับยู่แผ่นหนึ่ง


          ทันทีที่ผู้ติดตามจอมปลอมแจ้งความประสงค์ว่าต้องการจะพบร้อยตรี... ร้อยตรีคนสำคัญในสถานที่แห่งนั้น ประตูห้องหมายเลขที่สามสิบเก้าก็เปิดออก ต้อนรับเขา ดูเหมือนปากที่อ้ากว้างของอสุรกาย


          “มีอะไร... มาหาฉันถึงนี่ ท่าทางไม่ค่อยดีเลย คนสวย”


          มินโฮทักทายอย่างเกียจคร้านจากคอกทำงานหนึ่ง


          “ฉันมาที่นี่... ”


          เขาบอกอย่างเด็ดเดี่ยว แบคฮยอนแห่งมูซานไม่มีอะไรต้องเสียอีกต่อไป


          “เพื่อบอกว่ารับข้อเสนอของนาย”


          เส้นทางของเขากับชานยอลไม่เคยบรรจบกัน และจะไม่มีวันบรรจบกัน แน่ล่ะ... แน่อยู่แล้ว เขารู้ว่าเขาจะไม่เสียใจ ไม่เสียใจอย่างแน่นอน






#ฟิคเปียงยาง

เพิ่งเห็นว่าอัปไม่ติด แง ขอโทษนะคะ 

/นี่ก็หลงไปนั่งน้อยใจอยู่ตั้งนานว่าทำไมไม่มีคนสกรีม 555







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 75 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #1164 Chi_Yeol (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 14:53
    สรุปพระเอกน่าสงสารที่สุดในเรื่องและ TT
    ยิ่งตอนอ่านพาร์ทบรรยายความรู้สึกนาง สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดจริงๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 3 สิงหาคม 2563 / 22:59
    #1,164
    0
  2. #1129 PRAE.VV (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 14:58
    ชานยอลคือรักมากเกลียดมากไปแล้ว และแบคฮยอนก็เลือกเดินคนละเส้นทางกับชานยอลมาตั้งแต่แรก บอกทีว่ามันจะจบยังไง ใครจะตายก่อนระหว่างตลค.กับคนอ่าน ; - ;
    #1,129
    0
  3. #1077 somusan (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 22:17
    เป็นตอนที่เหม่อมาก อ่านแล้วโคตรโกรธร้อยโทเกือบจะเกลียดเลยด้วยซ้ำ ตอนจี้บุหรี่ใส่อกผู้ติดตามคือโคตรแย่อะ สติมันจะขาดผึ่งอะไรขนาดนั้นอะ โกรธโคตรๆน้ำตาไหลเลยอะ
    #1,077
    0
  4. #1067 แอคหลุมไม่ปรากฎนาม (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 02:35
    ใครบอกให้ชานยอลไปพบแพทย์คือมาคุยกับเจ๊หน่อยมา ชานยอลให้ใจน้องนะ ซึ่งเขาต้องการคนที่จะเข้าใจเขามาเสมออะ แล้วน้องมาพ้งมันหมดเลยนะ!!!!!!!! แต่อย่าจี้บุหรี่ใส่น้อง เจ้บมาก แค่โดนขี้ธุปยังสะดุ้งเปนหมาเลย นี่เอาไปจี้น้องได้ไง แสบนะโว้ย
    #1,067
    0
  5. #1050 R.forests (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 15:17
    สงสาร ฮือ ทุกอย่างมันยากไปหมด ที่ชานยอลทำกับแบคฮยอนมันเลวร้ายมากๆ มันให้อภัยไม่ได้เลย แต่มันพอเข้าใจได้ สภาพจิตใจชานยอลเองก็ไม่ได้ปกติ แบบว่าลึกๆแล้วเก็บกด อารมณ์ร้าย เข้าใจได้ที่ทำแบบนี้ แล้วก็มาร้องไห้คนเดียวงี้ สถานการณ์ของแบคฮยอนก็ย่ำแย่มาก เหมือนทุกอย่างพังลงอะพอโดนจับได้ บีบคั้นใจเรามาก ไม่รู้จะพิมพ์ยังไงแง นึกไม่ออกว่าจะจบยังไงTT
    #1,050
    0
  6. #1021 RaineyRainn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 09:33
    พาชานยอลไปพบจิตแพทย์ที อาการหนักแล้ว
    #1,021
    0
  7. #980 tenpeachyy (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:39
    อือแบบต้องสงสารใครก่อน โอ้วปวดใจ
    #980
    0
  8. #963 moony+lilac (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 15:59
    อันนี้คือไม่ได้เกินจริงเลยนะ แง ร้องไห้ ไม่รู้เลยว่าจะไปบรรจบกันได้ยังไง ชานยอลป่วยนะ ป่วยรุนแรงด้านจิตใจ คนที่ไหนจะเข้มแข็งได้อีกถ้าถูกทรยศทุกทางแบบนี้ แตกสลาย ;_;
    #963
    0
  9. #931 ชานอย่าแกล้งน้อง (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 09:12
    สงสารทุกคนเลย ชานยอลทำแบคฮยอนแล้ว แต่ก็ยังแอบไปร้องไห้ แบคฮยอนไม่มีทางเลือก เลยรับข้อเสนอของมินโฮ จงอินจะทำยังไงต่อ คงไม่มาหาชานยอลที่เปียงยางจริงๆหรอกนะ TT
    #931
    0
  10. #907 pakkkkoom (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 19:23
    ถ้าให้เลือกสงสารได้คนเดียวนี่คือยากกว่าได้เลือกตั้—ในปีนี้อี้กกกก
    #907
    0
  11. #885 annelf10783 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 04:36
    ฮืออออออ ใจช้านานนน
    #885
    0
  12. #868 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 21:59
    ไม่รู้จะต้องสงสารใครดี
    #868
    0
  13. #842 soorin (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 13:17
    สงสารรรรแงงงง
    #842
    0
  14. #804 DBK1802 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 20:59
    น่าสงสารพิชานยอล โดนทำให้เสียใจแบบนั้นเลยไปรุนแรงกับแบคฮยอนซะได้ ฮื่อออ มันเจ็บปวด
    #804
    0
  15. #755 JP_Spectrum (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 18:59
    โอยยยยยิ่งสุมไฟแค้นกันเข้าไปอีกฮือ
    #755
    0
  16. #746 pukiest (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2560 / 18:18
    มันเจ็บหัวใจ
    #746
    0
  17. #737 Busalanda2545 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2560 / 18:42
    ท้ายที่สุดเเล้ว ชานยอลนั่นเเหละที่น่าสงสารที่สุด
    #737
    0
  18. #720 TOFUJAM (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 02:11
    แล้วเมื่อไหร่เส้นทางของทั้งคู่จะมาบรรจบกับได้ สงสารทั้งสองฝ่ายนั่นแหละ แบคโดนกระทำเกินไปจริงๆ แต่จะทำยังไงได้ก็ไปทำชานบอลไว้แบบนั้น ไปเล่นกับความรู้สึก ไม่แปลกใจที่ชานยอลจะเป็นบ้าได้ขนาดนั้น
    #720
    0
  19. #658 chickenkyung (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 15:15
    ชานยอลเอ๊ยยยย นายนี่มันเปียงยางจริงๆเลยนะ เฮ้อออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
    #658
    0
  20. #605 Pinkuplatong (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 18:48
    บีบหัวใจที่สุด สงสารชานอยุที่ถูกหักหลัง แต่นี่มันก็เกินไปป่ะ แค่สงสารแบคมากกว่า จุนมยอนจะเป็นไงบ้างก็ยังไม่รู้
    #605
    0
  21. #587 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 00:04
    อ๊า ทุกอย่างพังหมดเลย สงสารรรรรรรรรรรรรรรรแบคฮยอน สงสารชานยอล
    #587
    0
  22. #559 อุลตร้ายอล (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 20:12
    แอบเสียใจที่แบคโดนกระทำ ฮือ สงสารอยู่นะ อยากให้ครั้งแรกของแบคกะชานเต็มใจทั้งคู่
    #559
    0
  23. #464 babemay (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 14:37
    ทีมชานยอลอยู่ดีอะ การที่ชานยอลแค้นมันไม่ผิดเลย เพราะนางไม่รู้อะไร เฮ้อ
    #464
    0
  24. #389 049910bxl (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 16:41
    ยืนยันว่าทีมชานยอล และไม่เชียร์จงแดด้วย สมน้ำหน้าด้วยซ้ำ 55555555555 เห้อ เราเลวเอง 55
    #389
    0
  25. #319 CLAREY (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2560 / 17:49
    น่าสงสารทั้งสองคนเลย T T
    #319
    0