end - (exo) lone wolf | chanbaek

ตอนที่ 11 : L O N E W O L F | Don’t count your chickens before they’re hatched.

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 82 ครั้ง
    24 ก.ย. 59


? cactus





Chapter 8

Don’t count your chickens 

before they’re hatched.

(สงครามไม่สงบ อย่าเพิ่งนับศพทหาร)




          “โต๊ะทำงานของท่านอยู่ทางนั้น”


          คยองซูผายมือไปทางหนึ่งอย่างจงใจ โต๊ะทำงานของเขากับผู้ติดตามถูกขยับเข้าใกล้ ขณะที่โต๊ะทำงานของเซฮุนถูกขยับออกห่าง ตั้งอยู่ที่เกือบจะอีกฟากหนึ่งของห้อง


          “ขอบคุณ”


          “ขาดเหลืออะไร” ต้นห้องกำชับ “บอกผม... ไม่ใช่ร้อยโท หรือคุณแบคฮยอน ไม่ใช่ธุระของท่าน และไม่ใช่ธุระของเขา”


          “พอเถอะ คยองซู”


          “แต่... ท่านครับ”


          ชานยอลโบกมือ อีกฝ่ายจึงค้อมศีรษะให้อย่างเสียไม่ได้ หันไปจ้องจุดอ่อนถึงตายของเขาเขม็งอีกครั้ง แล้วจากห้องไปโดยดุษณี


          “เขาไม่ชอบฉัน” ทันทีที่ประตูห้องทำงานปิดสนิท เซฮุนพูดขึ้น “เขารู้เรื่อง... ที่เกิดขึ้นระหว่างเรา”


          “ผู้ใกล้ชิดทุกคน... รู้”


          “รวมถึงเขาด้วยหรือเปล่า” คราวนี้นกกระสาหนุ่มพยักเพยิดมาทางแบคฮยอน


          ชายหนุ่มร่างเล็กสะดุ้ง “ผม... ” ผู้ติดตามหันมาขอความช่วยเหลือจากเขา “คือว่า... ผม”


          ร้อยโทปาร์คเลิกคิ้ว ทางการเมือง คำถามนั้นไร้ค่า ชานยอลค่อนข้างมั่นใจ... แบคฮยอนไม่รู้เรื่องระหว่างเขากับเซฮุน และการกระตุ้นให้อีกฝ่ายเกิดอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาด้วยการโพล่งคำถามโง่งม ไร้ชั้นเชิงต่อหน้าก็บ้าสิ้นดี โอเซฮุนบ้าสิ้นดี! แต่... ในทางความรู้สึก ในทางความรู้สึกล่ะ


          “แบคฮยอนรู้ว่าเราเป็นเพื่อนกัน และครั้งหนึ่งเคยสนิทสนมกัน เขารู้เท่านั้น และรู้เท่านั้นก็พอแล้ว” ชายหนุ่มร่างสูงตอบอย่างระมัดระวัง “เริ่มงานดีกว่า อย่าเสียเวลากับ... เรื่องไม่เป็นเรื่องเลย”


          อดีตของชานยอลกะพริบตา จากนั้นก็ถอนหายใจ หัวเราะเบา ๆ อย่างฝืดเฝือ “นั่นสินะ... เรื่องไม่เป็นเรื่องทั้งนั้น”


          เจ็บ... นิดหน่อย ความรัก รักอย่างจริงใจแม้ไม่ป่าวประกาศ ตะบี้ตะบันรักแม้กฎเกณฑ์แห่งสังคมและกฎหมายแห่งรัฐบัญญัติให้เป็นสิ่งต้องห้าม ถูกทอดทิ้ง ถูกหักหลัง ต่อให้ทำราวกับไม่แยแส ทั้งหมดก็ไม่อาจเป็น เรื่องไม่เป็นเรื่องไปได้


          “โต๊ะทำงานของนายอยู่ทางนั้น”


          “ฉันรู้” เซฮุนพูดค่อยๆ “หวังว่าจะไม่มีเสี้ยน... หรือฝุ่น ฉันไม่อยากแพ้ เหมือนผู้ติดตามของนาย”


          “แพ้อะไร”


          รอยยิ้มของอีกฝ่ายเลือนราง แข็งกระด้างอย่างที่เขาคาดไม่ถึง


          “ฉันก็ไม่รู้ว่าแพ้อะไร ดูที่คอของเขาซี่ น่าสงสาร คงคันน่าดู... เนอะชานยอล”


          ข้าง ๆ ร้อยโทปาร์ค ชายหนุ่มร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าทางปากและก้าวถอยหลัง ชานยอลจึงรู้ ร้อยตรีโอหมายถึงตราประทับของเขา... จูบของเขา จ้ำเลือดสีแดงบนลำคอของแบคฮยอน


          คำถามซึ่งไร้ค่าทางการเมือง มีค่าทางความรู้สึกอย่างแท้จริง

 






          ชานยอลไม่รู้ว่าเขารู้เรื่องระหว่างอีกฝ่ายกับจุดอ่อนถึงตายของตัวเองแล้ว


          กระเพาะอาหารบิดเป็นเกลียว คยองซูทำเพื่อชานยอล ไม่ใช่เพื่อผู้ติดตามจอมปลอม ขณะที่โต๊ะทำงานของร้อยตรีโอถูกขยับออกห่างจากของร้อยโทปาร์ค มันกลับตั้งอยู่ที่ฝั่งตรงกันข้าม ประจันหน้ากับโต๊ะทำงานของแบคฮยอนราวกับจ้บวาง ชายหนุ่มร่างเล็กรู้ว่าต้นห้องไม่ได้ตั้งใจ ก็คยองซูไม่รู้นี่ว่าฉันกับชานยอลไปถึงขั้นไหน...


            ทันใดนั้น เซฮุนวางปากกา เงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างที่แบคฮยอนไม่รู้ว่าจงใจหรือไม่


          “มีอะไร” คนที่ถามขึ้นกลับเป็นชานยอล


          “ทำไมถึงคิดว่ามีอะไร”


          “นายกำลังมอง... อะไรบางอย่าง”


          นกกระสาหนุ่มแค่นหัวเราะ “ฉันสิควรถาม... ว่ารู้ได้ยังไง”


          รู้ได้อย่างไรว่าอีกฝ่ายกำลังมองอะไรบางอย่าง เพราะความสนใจของร้อยโทปาร์คอยู่ที่ร้อยตรีโอ หรือเพราะความใส่ใจของชานยอลอยู่ที่ทุกอิริยาบถของผู้ติดตาม


          ชายหนุ่มร่างสูงสะอึก ขณะที่แบคฮยอนกัดริมฝีปาก


          โอเซฮุนไม่ใช่นักการเมือง ไม่ใช่... ต่างจากชานยอลและมินโฮ อีกฝ่ายเป็นทหาร... ทหารที่เจ็บปวด จู่โจมด้วยถ้อยคำเฉียบขาด ฉับไว แต่ไร้ค่าในทางกลยุทธ์ ส่งผลต่อความรู้สึก เพราะมาจากความรู้สึกล้วน ๆ


          นับแต่คำถามแรก เป้าหมายของเซฮุนไม่ใช่การหยั่งเชิง จู่ ๆ ก็โพล่งออกมาว่า... แบคฮยอนรู้ด้วยหรือเปล่าอย่างนั้นหรือ ถ้าเขาเป็นไอ้โง่ ไม่รู้เรื่องรู้ราวจริง ๆ ล่ะก็ ผลเสียจะตกแก่ตัวผู้ตั้งคำถามเอง ไม่ใช่ใครอื่น ร้อยตรีโอทำลงไปในด้วยอารมณ์ คำถามก็คือ... อารมณ์ประเภทไหนกัน


          ยังรักชานยอลอยู่... อย่างนั้นหรือเปล่า


          “มิโคยาน มิก-ยี่สิบเก้า จากกองทัพอากาศ”


          “กี่ลำ”


          “ประจำการสามสิบห้าลำ จะนำมาใช้ในการแสดงผาดโผนสิบลำ”


          แต่ว่า... รักอะไรกัน อาการตัดพ้ออยู่เนือง ๆ ของเซฮุนนับแต่วันที่พบกันในกองบัญชาการกองทัพประชาชนบอกให้ชายหนุ่มร่างเล็กรู้... ทั้งสองรักกัน อย่างน้อยก็เคยรัก แล้วถ้ารัก... ถ้ารัก... ผลออกมา กลับกลายเป็น การล่วงละเมิดทางเพศ ได้อย่างไร


          ถ้าไม่ใช่เพราะเซฮุนเคยหักหลังชานยอล


          แบคฮยอนแค่นหัวเราะ ประเทศที่ไม่เคยให้ความอบอุ่น ปลอดภัยแก่ใคร ประเทศที่ขู่เข็ญให้ทำทุกวิถีทางเพื่อรักษาชีวิตไว้ แม้จะขัดต่อความรู้สึกในหัวใจก็ตาม


          “ฟังอยู่หรือเปล่า แบคฮยอน”


          “ครับ! ” เขาตื่นจากภวังค์ “ครับท่าน”


          “บันทึกลงไปด้วย” ร้อยโทปาร์คบอก “ผมกับร้อยตรีโอรับผิดชอบการเบิกจ่ายอาวุธเพื่อจัดแสดงในวันเฉลิมฯ ”


          “วันที่สิบตุลาคมหรือครับ” อีกฝ่ายหมายถึงวันครบรอบเจ็ดสิบเอ็ดปีการสถาปนาพรรคแรงงาน


          “ใช่” ผู้บังคับบัญชาพยักหน้า ก่อนจะทวนอีกครั้ง “มิโคยัน มิก-ยี่สิบเก้า จำนวนสิบลำ”


          “เครื่องบินรบที่ทันสมัยที่สุดของเรา... ”


          “ถูกต้อง” ร้อยตรีโอส่งเสียงมาจากอีกฟากหนึ่งของห้อง “รู้ดีมาก สำหรับผู้ติดตาม ชานยอลบอก... ”


          “มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-ยี่สิบเอ็ด จำนวนห้าลำ”


          “ครับท่าน”


          “เรายังไม่ได้ปรึกษากันเลยนะ ชานยอล”


          ผู้บังคับบัญชาของเขาสวน “นายเสียสมาธิ”


          จุดอ่อนถึงตายของชานยอลเอียงคอ เหมือนนกกระสาที่อยากรู้อยากเห็น “กองทัพอากาศแจ้งว่า ไม่อนุญาตให้เบิกจ่ายเครื่องบินรบที่เก่ากว่าซุคฮอย ซู-เจ็ด”


          “เรามีซุคฮอย ซู-เจ็ด ประจำการกี่ลำ”


          “สิบแปด”


          “สิบลำ แล้วเลิกกัน”


          หน้าที่สำคัญเช่นการออกแบบและเบิกจ่ายอาวุธเพื่อใช้ในขบวนพาเหรดเฉลิมฉลองครบรอบเจ็ดสิบเอ็ดปีพรรคแรงงานไม่ควรตกเป็นของร้อยโทหรือร้อยตรี ไม่ว่าใคร... ถ้าเพียงแต่ร้อยโทปาร์คชานยอลไม่ใช่ลูกโทนของพลเรือเอกปาร์คมินกู และร้อยตรีโอเซฮุนไม่ได้ถูกพลเรือเอกซงซอนบีไหว้วาน... หรือบังคับให้มา


          “ทวนอีกครั้งได้ไหมครับ”


          ชานยอลอ้าปากจะพูด แต่อดีตของอีกฝ่าย... ที่ตอนนี้ราวกับตั้งตัวเป็นคู่ปรับกับแบคฮยอนโพล่งขึ้นก่อน


          “ฟัลครัมสิบลำ ฟิชเบดห้าลำ ฟิตเตอร์-เอสิบลำ”


          “ชื่อของพวกทุนนิยม!


          ชายหนุ่มร่างเล็กปาดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผาก ฟัลครัม ฟิชเบด และฟิตเตอร์-เอ คือรหัสที่องค์การสนธิสัญญาแอตแลนติกเหนือหรือนาโตใช้เรียกมิโคยัน มิก-ยี่สิบเก้า มิโคยัน-กูเรวิชค์ มิก-ยี่สิบเอ็ด และซุคฮอย ซู-เจ็ดซึ่งล้วนแล้วแต่เป็นเครื่องบินรบสัญชาติรัสเซีย


          “แล้ว... ยังไง”


          “จะยั่วโมโหฉันหรือไง เซฮุน”


          “ด้วยเหตุผลอะไรล่ะ”


          ร้อยโทปาร์คเงียบไป แต่เขาได้กลิ่น กลิ่นของความโกรธ ไม่เข้าใจ สับสน ไปจนถึง... น้อยใจ เส้นเลือดที่ขมับของชานยอลปูดโปน หูของชายหนุ่มร่างสูงกลายเป็นสีแดง


          เซฮุนไม่ใช่นักการเมืองจริง ๆ แต่นอกจากการเป็นทหาร นกกระสาหนุ่มยังเป็นนักรัก... นักรักผู้ไม่ยอมแพ้เสียด้วย เสน่ห์อันล้ำลึก เย้าอารมณ์อย่างร้ายกาจผสมผเสในบุคลิกเปราะบาง นักรักที่พร้อมจะทอดทิ้งและหักหลัง พร้อมจะดึงดัน ขอความรักคืน ผู้โลดเต้นไปตามอารมณ์ซึ่งทำให้คนที่มักบังคับคุมขังตัวเองไว้ในกรอบแห่งตรรกะและเหตุผลเช่นชานยอลคลุ้มคลั่ง


          “ไม่รู้” ในที่สุด ผู้บังคับบัญชาของเขาก็ตอบห้วน ๆ “ฉันไม่เคยรู้... ว่านายจะทำอะไร หรือเพราะอะไรอยู่แล้ว”


          ตัดพ้อกันเข้าไป... ชายหนุ่มร่างเล็กกลอกตา


          “แค่คิดว่านายจะเข้าใจ”


          “เข้าใจว่าอะไร”


          “ว่าปาร์คมินกูไม่ใช่พ่อของทุกคน”


          คำตอบนั้นตีความได้สองทาง ทางแรก ไม่ใช่ทุกคนที่เป็น... หรือคิดเหมือนปาร์คชานยอล ไม่ใช่ทุกคนที่กอดเก็บอุดมการณ์ไว้เหนียวแน่น เกือบจะสุดโต่ง ทางที่สอง เซฮุนไม่มีผู้หนุนหลัง ไม่เหมือนชานยอลหรือมินโฮ การเอาชีวิตรอดจึงมักต้องดิ้นรน จนถึงกระเสือกกระสน แม้การกระเสือกกระสนที่ว่าจะหมายถึงการหักหลังอดีตคนรักก็ตาม


            พับผ่า... ฝึกกันท่าไหน คนจากโครงการยุวชนแนวหน้าถึงได้เป็นตัวอันตราย ปากคอเราะร้าย เจ้าสำบัดสำนวนเหมือนกันหมด


            เมื่อต่างฝ่ายต่างจนด้วยถ้อยคำ ไม่มีใครพูดอะไรต่อไป ความอึดอัดทำให้แบคฮยอนผุดยืนขึ้น โค้งให้ผู้บังคับบัญชาและบอกว่า “ผมจะชงกาแฟ ท่านต้องการหรือเปล่า”


          “ดี... ผมต้องการ”


          “ผมด้วย”


          ชายหนุ่มร่างเล็กสูดลมหายใจเข้าลึก ก่อนจะหันไปหาร้อยตรีโอ “ครับท่าน”


          ขณะที่กำลังจะเปิดประตูห้อง และก้าวออกไปสู่โถงทางเดินนั่นเอง เซฮุนเรียกเขา “อ้อ... ผู้ติดตาม... แบคฮยอนใช่ไหม”


            จะมาไม้ไหนอีกล่ะ...


            “กาแฟร้อน ๆ ช่วยได้นะ”


          ผู้ติดตามจอมปลอมหันกลับไป ขมวดคิ้ว “ช่วยอะไรครับ”


          “อังไว้กับคอ แล้วขูดเบา ๆ ด้วยสันเหรียญ รอย... จะหายไป ท่าทางยังใหม่นี่ รอยนั่นน่ะ ลองดูซี่ ชานยอลสอนให้ผมทำ เขาไม่เคย... สอนคุณหรือไง”


          “หยุดเดี๋ยวนี้นะ เซฮุน!


          แบคฮยอนไม่ตอบ รีบผลักประตูเปิดออกโดยไม่หันกลับมามอง


          เหมือนกับชานยอล เขาไม่รู้ว่าจะรับมือเซฮุน ซึ่งทั้งไม่รู้จัก และไม่อาจคาดเดาการกระทำได้อย่างไร

 






          ชานยอลไม่เคยรู้สึกว่าเวลาเจ็ดสิบสองชั่วโมงยาวนานมาก่อน กระทั่งการร่วมงานกับจุดอ่อนถึงตายของตัวเองปลุกความรู้สึกนั้นขึ้นจากความอึดอัด ระแวดระวังเกือบจะตลอดเวลา


          ความเครียดทำให้ชายหนุ่มร่างสูงปฏิเสธการเรียนภาษาเยอรมันจากผู้ติดตาม แบคฮยอนไม่ได้มาปรากฏตัวที่ห้องทำงานของเขากว่าสองคืนแล้ว ขณะที่ผู้บังคับบัญชาดื่มไวน์ ขวดแล้วขวดเล่าราวกับเป็นไดโอนีซุส เทพเจ้าแห่งเครื่องดองของเมาในปกรณัมกรีก ผ่านกล้องวงจรปิด ชายหนุ่มร่างเล็กมักจะนอนคว่ำหน้าบนเตียง อ่านหรือขีดเขียนอะไรเรื่อยเปื่อย เดินออกไปที่ระเบียง ทอดอาลัยอยู่นาน ๆ ครั้ง ไม่มีอะไรพิเศษ เมื่อว่างเว้นจากการสอนภาษา อีกฝ่ายจะเข้านอนแต่หัวค่ำ ทันทีที่แสงไฟในห้องนั้นดับลง ชานยอลจะมองไม่เห็นอะไรอีก


          ท้ายที่สุด ร้อยโทปาร์คจึงมักหลับไป พร้อมกับเสียงหายใจของผู้ติดตามจากเครื่องดักฟัง


          อีกราวสิบห้าวัน ฉันจะต้องถอดกล้องวงจรปิดกับเครื่องดักฟังออก...


            ชานยอลไม่เคยคืนคำ แม้จะเป็นคำมั่นลอย ๆ ที่ให้ไว้กับจีซู คนขับรถของตัวเองก็ตาม


          แบคฮยอนเขียนอะไรหยุกหยิกบนกระดาษ... เหมือนเคย อาจจะเป็นไดอารี่ก็ได้ ชายหนุ่มร่างสูงคิด หรือไม่ก็จดหมาย เขาอาจคิดถึงครอบครัวที่มูซาน


          ร้อยโทปาร์คเกือบจะผล็อยหลับ พอดีกับที่จู่ ๆ ผู้ติดตามก็ผุดลุกขึ้น ลงจากเตียง หันรีหันขวาง ไม่แน่ใจว่าหันมาทางกล้องวงจรปิดหรือไม่


          แบคฮยอนไม่พูดอะไรสักคำ


          “อะไรของเขา”


          เขาคิดว่าชายหนุ่มร่างเล็กจะไปที่ระเบียง แต่เปล่าเลย แบคฮยอนกลับไปที่เตียง แผ่นหลังของอีกฝ่ายแม้จะเล็ก กลับถูกใช้เพื่อซุกซ่อนกิจกรรมของเจ้าตัวอย่างมิดชิด เมื่อชานยอลกะพริบตาอีกครั้ง  อีกคนหนึ่งก็กำลังวิ่งตื๋อเข้าไปในห้องน้ำ


          ร้อยโทปาร์คผงกศีรษะขึ้น ยังง่วงและเมา พยายามเงี่ยหูฟังก่อนจะนึกขึ้นได้... ในห้องน้ำไม่มีทั้งกล้องวงจรปิดและเครื่องดักฟัง เขาเสียเครื่องสอดแนมในนั้นไปแล้วนับแต่วันแรก ก็มันเปียก...


          ถูกทำให้เปียก


          แบคฮยอนทำให้เปียก


            แบคฮยอนทำให้เปียก!


          ชานยอลตื่นเต็มตา หันมาพิจารณาภาพจากกล้องวงจรปิดอย่างระมัดระวัง ในห้องนั้น ทุกอย่างเป็นปกติ ม่านไหวพะเยิบพะยาบ เงียบสนิท


          ห้านาทีผ่านไป แบคฮยอนยังไม่กลับจากห้องน้ำ


          คราวนี้ชายหนุ่มร่างสูงผุดยืนขึ้น มือปัดถูกขวดไวน์ว่างเปล่าตกแตก แต่ร้อยโทปาร์คไม่สนใจ หกนาทีผ่านไป เจ็ดนาที... เข้าสู่นาทีที่แปด


          ชานยอลหมดความอดทน เขาตรงไปที่ห้องนอนของอีกฝ่าย ทุบประตูและตะโกน


          “แบคฮยอน! แบคฮยอน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!

 






          “เสียงอะไร”


          “เขามาแล้ว” เหงื่อเม็ดเป้งกลิ้งลงมาตามขมับ แม้ในห้องน้ำจะเย็นเยียบ “ร้อยโทปาร์ค”


          “ปาร์คชานยอลน่ะเรอะ”


          “ใช่ เขาคงผิดสังเกต... ฉันอยู่ในห้องน้ำนานเกินไป”


          เกิดเสียงซ่าในสายโทรศัพท์ จงอินตะโกนกลบเสียงเหล่านั้น “มันรู้ได้ยังไงว่านานเท่าไหร่ที่แกอยู่ในห้องน้ำ”


          “ในห้องมีกล้องวงจรปิด”


          “ให้ตายซีวะ แบคฮยอน! แล้วทำไมไม่บอกฉัน! ” พี่ชายบุญธรรมว่ากล่าวอย่างไม่พอใจ “แกปล่อยให้มันทำ... ได้ยังไง”


          “เลือกได้ที่ไหน แค่ทำให้ในห้องน้ำปลอดภัยก็เต็มกลืนแล้ว”


          “ช่างเถอะ แค่นี้ล่ะ”


          เสียงกริ๊กเมื่ออีกฝ่ายวางสาย ห้องน้ำเงียบลงเช่นเดียวกับเสียงเคาะประตู อีกไม่กี่วินาที ชานยอลจะกลับมาพร้อมกุญแจพวงหนึ่ง และจุดจบของเขาก็จะเดินทางมาถึงในเวลาเดียวกัน


          หัวใจของแบคฮยอนเต้นโครมคราม กระชากหมวกคลุมผมทำจากพลาสติกจากราว ห่อโทรศัพท์มือถืออย่างมิดชิด ไม่ได้... น้ำจะผ่านเข้ามาทางนี้ ชายหนุ่มร่างเล็กคิดอย่างร้อนรนเมื่อเห็นรอยแยกบาง ๆ บนห่อของฉุกเฉินนั้น พลาสติก พลาสติก ฉันต้องการพลาสติก!


            ไวเท่าความคิด แบคฮยอนหมุนเปิดหัวปั๊มขวดสบู่เหลวขนาดสองพันมิลลิลิตร เทสบู่เหลวทั้งหมดออก แล้วยัดเยียดโทรศัพท์มือถือโนเกีย เจ็ดหนึ่งหนึ่งศูนย์เข้าไปแทน ไม่ว่าจะเป็นโชคดีของเขาหรือไม่ที่ปากขวดมีขนาดใหญ่ และโทรศัพท์มือถือมีขนาดเล็ก มันก็ผลุบหายเข้าไปอย่างง่ายดาย




          ขณะที่หมุนปิดหัวปั๊มก็ได้ยินเสียงกรุ๋งกริ๋งของกุญแจและเสียงแกรก ๆ เมื่อเจ้าของบ้านพยายามเปิดประตูห้องนอนของเขา ชายหนุ่มร่างเล็กเปิดฝาถังพักน้ำชักโครกอย่างทุลักทุเล ปิดหัวปั๊มขวดสบู่เหลวแล้วโยนลงไป ก่อนจะปิดฝาถังพักน้ำแล้วหอบหายใจ


          ข้ออ้าง! ฉันต้องการข้ออ้าง!


            สบู่เหลวที่เหลืออยู่ในอ่างล้างหน้าและมีดโกนคมกริบให้คำตอบ

 






            ผิดดอกอีกแล้ว


            ความรีบร้อนนำไปสู่ความผิดพลาด กุญแจพวงนั้นพลัดตกจากมือของชานยอลครั้งแล้วครั้งเล่า ท้ายที่สุดเมื่อเปิดประตูห้องนอนได้สำเร็จ ไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว ร้อยโทปาร์คก้าวฉับ ๆ ไปที่ห้องน้ำ ดึงดันจะกระชากประตูเปิดออกให้ได้


          “แบคฮยอน!


          อีกฝ่ายไม่ตอบ


          “แบคฮยอน เปิดประตูให้ฉัน!



          แนบหูกับประตู ไม่ได้ยินอะไรนอกจากเสียงครวญครางราวกับลูกสัตว์


          “แบคฮยอน ฉันบอกให้เปิด!


          คำสั่งไม่ถูกตอบสนอง ชายหนุ่มร่างสูงจึงถอยห่าง ยกเท้าขึ้น ถีบที่ข้าง ๆ ลูกบิดอย่างแรง ทำซ้ำอยู่สองถึงสามครั้งจึงเกิดเสียงแกร๊กเมื่อประตูเปิดออก


          “แบคฮ... ”


          ผู้ติดตามของเขานอนคุดคู้กับพื้นห้องน้ำ ศีรษะและใบหน้าเปรอะสบู่เหลว ที่ข้อมือมีรอยบาดจาง ๆ เลือดซึมไม่ขาดสาย เป็นสีแดงสดตัดกับกระเบื้องสีขาวสะอาด


          เขานึกว่าอีกฝ่ายตายไปแล้ว

 






          บ้าเอ๊ย... ต่อไปนี้จะไม่โกหกใครด้วยวิธีนี้


            ศีรษะข้างหนึ่งปวดตุบ ๆ ดวงตาแสบร้อน และข้อมือก็ปวดแปลบ


          เขาโกหกสามครั้ง โกหกว่าถูกกระดาษบาดข้อมือ โกหกว่าพยายามล้างแผลในห้องน้ำ แต่ไม่ทันระวัง สบู่เหลวขนาดสองพันมิลลิลิตรจึงหล่นพลั่กถูกศีรษะจากชั้นวางซึ่งอยู่สูงขึ้นไป โกหกว่าสบู่เหลวเข้าตาและเปรอะพื้นห้องน้ำ ดังนั้นแบคฮยอนผู้บอบบางจึงมองไม่เห็นและลื่นล้ม ได้รับบาดเจ็บจนไม่สามารถเปิดประตูให้ผู้บังคับบัญชาได้


          “ดีขึ้นหรือยัง”


          “ดีขึ้นแล้ว ขอบคุณนะ”


          “ถ้าฉันไม่เผอิญอยากทบทวนบทเรียนภาษาเยอรมันล่ะก็” ชานยอลบอก “รู้ใช่ไหมว่าจะเกิดอะไรขึ้น”


          ผู้ติดตามจอมปลอมพยักหน้าเงียบ ๆ


          จะสำคัญอะไรว่าเขาโกหกอีกฝ่ายกี่ครั้ง ร้อยโทปาร์คก็โกหกเหมือนกันนี่ โกหกว่าเพราะเกิดอยากทบทวนบทเรียนภาษาเยอรมันขึ้นมาดื้อ ๆ จึงมาที่ห้องนอนของเขา เคาะประตูแล้วไม่ได้ยินเสียงตอบ จึงทำอย่างนี้


          ระหว่างเรา ไม่มีอะไรที่เป็นความจริงหรอก


          “ฉันจะให้ช่างซ่อมประตูและเปลี่ยนพื้นห้องน้ำ ระหว่างนี้ใช้ห้องน้ำชั้นล่างก่อน อย่าลืมเสื้อคลุมอาบน้ำล่ะ”


          “ได้”


          เขาหวังให้ไอซึ่งรวยรินขึ้นจากถ้วยนมสดบดบังสายตา หวังให้ชานยอลไม่รู้ว่าตัวเองกำลังโล่งใจ ห้องน้ำชั้นล่าง... ห้องน้ำสำหรับแขก เป็นที่แน่นอนว่าไม่มีกล้องวงจรปิดหรือเครื่องดักฟัง


          แต่โชคร้าย ขณะที่ลมพัดแรง หอบเอาไอทั้งหมดไปด้วยนั้น ชายหนุ่มร่างสูงหันมาสบตาเขาพอดี


          “อะไร”


          “เปล่านี่”


          ร้อยโทปาร์คถอยหลัง พิงสะโพกกับโต๊ะทำงาน ยกแก้วบรั่นดีขึ้นจิบช้า ๆ ราวผู้ล่าที่กระหายเหยื่อ


          เป็นครั้งแรกที่เขาสังเกตว่า มีกลิ่นแอลกอฮอล์อบอวลในห้องนั้น อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในสัปดาห์ที่แล้ว แบคฮยอนทำจมูกฟุดฟิด ผสมกันระหว่างไวน์และบรั่นดี ชานยอลดื่มเข้าไปมาก... แค่ไหนนะ


          เขาไม่เคยกลัวสติปัญญาของชานยอล สิ่งที่เขากลัวและเกรงมากที่สุดคืออารมณ์ของอีกฝ่าย เพราะมันถูกกักเก็บ และกดเก็บไว้ใต้หน้าที่ ค่านิยม และเหตุผล ตลอดยี่สิบสามปีที่ร้อยโทปาร์คชานยอลเติบโตขึ้นในฐานะผู้สืบทอดความยิ่งใหญ่ของพลเรือเอกปาร์คมินกู


          “ไม่ดีกว่า”


          มือของชายหนุ่มร่างเล็กสั่น “ไม่ดีกว่าอะไร”


          “อย่าใช้ห้องน้ำชั้นล่างเลย”


          “ทำไม... ”


          เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่ออกเมื่ออีกฝ่ายเปิดประตูห้องทำงานและร้องเรียกแม่บ้าน ซึ่งเพิ่งจะนำนมร้อนขึ้นมาให้ผู้ติดตามจอมปลอมเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “กูยอน มาทางนี้เดี๋ยว”


          “ค่ะ คุณชาย”


          แล้วหญิงวัยกลางคนก็โค้ง โค้งต่ำเท่ากับความหวังในหัวใจของเขา


          “รวบรวมของใช้ทั้งหมดของแบคฮยอน ย้ายเตียงนอนของผมไปที่สุดมุมห้อง ยกเตียงสนามเข้าไป จากนี้แบคฮยอนจะใช้ห้องน้ำและห้องนอนร่วมกับผม”


          “ไม่ได้นะ!


          “ทำไมจะไม่ได้”


          “ฉัน... ผม... ” แบคฮยอนอึกอัก ความโกรธและความกลัวบีบรัดลำคอ “ผมไม่บังอาจ”


          “บังอาจอะไรกัน ผมไม่ใช่ผู้บังคับบัญชาที่เจ้ายศเจ้าอย่าง” แล้วก็หันกลับไปกำชับกับแม่บ้าน “ทำตามที่ผมบอก ภายในวันพรุ่งนี้ ผมจะต้องเห็นเตียงสนามของเขาในห้องนอนของผม เห็นเสื้อผ้าของเขาในตู้เสื้อผ้าของผม”


          “ได้ค่ะ คุณชาย”


          ประตูห้องทำงานปิดลงพร้อมกับความหวาดหวั่นอย่างสุดหัวใจของเขา ซึ่งเพิ่มพูนขึ้นด้วยประโยคถัดมาของผู้บังคับบัญชา ที่ตอนนี้กลายสภาพจากไอ้หนูของแบคฮยอน เป็นหมอนั่นที่รับมือได้ยากเหลือเกิน


          “ฉันจะให้คนหาสบู่เหลวขวดใหม่ให้นายด้วย”


          ขนบนต้นคอของชายหนุ่มร่างเล็กลุกเกรียว


          “เพราะมันหายไปแล้ว ฉันหาขวดสบู่เหลวในห้องน้ำที่ตกกระแทกหัวนายไม่เจอเลย... แบคฮยอน”

         






          การทำงานในเช้าวันรุ่งขึ้นยิ่งกว่าหายนะ ทั้งคำบอกเล่าของจงอิน และความคิดเรื่องร้อยโทปาร์ครบกวนจิตใจเขา แบคฮยอนดื่มกาแฟสามถ้วยแล้วเมื่อชานยอลขอตัวไปเข้าห้องน้ำ ทิ้งเขาไว้ลำพังกับร้อยตรีโอในห้องทำงาน


          เสียงขูดปากกากับกระดาษดังแกรกกราก ผู้ติดตามตัดสินใจก้มหน้าลง ไม่ยอมสบตาเซฮุนที่ฝั่งตรงกันข้าม แต่จนแล้วจนรอด เมื่ออีกฝ่ายซึ่งเป็นนายทหารชั้นสัญญาบัตรเริ่มต้นบทสนทนา แบคฮยอนก็ไม่อาจปฏิเสธได้


          “รอยทั้งหมด หายไปแล้วนี่”


          “ต้องขอบคุณคำแนะนำของท่าน” เขาพูดลอดไรฟัน ยังคงไม่สบตาอย่างแน่วแน่


          “ชานยอลช่วยด้วยหรือเปล่า”


          “ไม่ครับ ไม่ใช่ธุระของร้อยโท”


          อีกฝ่ายดื่มชาอึกหนึ่งอย่างช้า ๆ อ้อยอิ่งจนเกือบจะน่ารำคาญ แล้วจึงหันมาเล่นงานเขาอีก “เจ็บไหม เวลาที่เขาทำ”


          “อะไรนะครับ”


          “เวลาที่ชานยอลทำ... เจ็บหรือเปล่า”


          แบคฮยอนหน้าแดง สองคนแล้วที่ถามเขาอย่างนี้ เซฮุนผู้มีสัมพันธ์กับร้อยโทปาร์ค และมินโฮผู้รู้เห็นสัมพันธ์นั้น เจ็บอะไรกัน... บางครั้ง ชายหนุ่มร่างเล็กสงสัย คนที่อ่อนแอย่างนั้น ทำอะไรเจ็บ ๆ เป็นด้วยหรือ


          เสียงฉีกขาดของเสื้อคลุมชุดนอนผ้าซาตินระเบิดขึ้นในหู ผู้ติดตามสะดุ้ง โพล่งคำตอบออกไป “ผมไม่ทราบว่าท่านหมายถึงอะไร”


          “เชื่อผมสิ... คุณรู้อยู่แล้ว”


          “เกรงว่าสติปัญญาของผมไม่สูงพอ” เขาแบ่งรับแบ่งสู้ “ท่านต้องการชาอีกหรือเปล่าครับ”


          อีกคนหนึ่งมองเขาอย่างพิจารณา ก่อนจะพยักเพยิดและยกถ้วยชาขึ้น แบคฮยอนตรงเข้าหา รีบรับถ้วยชาซึ่งยังอุ่น ๆ อยู่นั้นมา ความปรารถนาเดียวในเวลานั้นคือไปจากห้องที่อึดอัดนี้เสียที


          “นี่แน่ะ... ” แต่ร้อยตรีโอกลับไม่ปล่อยมือจากถ้วยชา


          “คะ... ครับ”


          “ระวังตัวนะ แบคฮยอน”


          “ผมไม่เข้าใจ” ดวงตาของอีกฝ่ายหรี่ลงคล้ายจะจับผิด “ไม่เข้าใจครับท่าน”


          จุดอ่อนถึงตายของชานยอลถอนหายใจ


          “แล้วคุณจะรักเขา” เซฮุนบอกอย่างหนักแน่น “คุณจะตกหลุมรักเขา... ในที่สุด”


            ไม่จริงหรอก!


            อย่างขาดสติ เขากระชากถ้วยชาจากมือร้อยตรีโอโดยแรง โค้งให้อย่างลวก ๆ แล้วจากห้องไป


          ฉันมีจงแดอยู่แล้ว แบคฮยอนบอกตัวเองอย่างนั้น


          แต่นั่นมันก่อนที่ค่ำคืนของเขาในห้องนอนของชานยอลจะเริ่มต้น








#ฟิคเปียงยาง

ฮึบ คราวนี้มาทีเดียวทั้งตอน

ตอนหน้า ความเข้มข้นจะบังเกิดแล้วนะคะ

ฮะ จริงนะ! - อ๋อ... ไม่รู้อ่ะ ;_; จะพยายามเขียนให้ดีที่สุดแน้ 555

เรารู้ค่ะว่าช่วงนี้เนื้อเรื่องมันอืดแถมยังมึนตึ้บ /พนมมือ 

แต่เดี๋ยวการเมืองจะซาลง กลายเป็นการไล่ล่า และดราม่าอุ่น ๆ ช่วงท้ายเรื่องแหละ


สุดท้ายนี้ ขอกำลังใจหน่อยแน้ แท็กมันกริบมากอ่ะแง้ ;_; เสียเจลฟ์

(point หลักของ talk อยู่ตรงนี้แหละ 555)

คือดีไม่ดียังไง กระทุ้งเราได้ค่ะ กระทุ้งโลด 





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 82 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,172 ความคิดเห็น

  1. #1162 Chi_Yeol (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2563 / 13:40
    เอาแล่ววววๆ -,.-
    จุดนี้มีจงแดก็ช่วยอะไรไม่ได้ 55555
    #1,162
    0
  2. #1127 PRAE.VV (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2563 / 12:28
    คราวนี้แหละ โดนจับตามองทุกฝีก้าว
    #1,127
    0
  3. #1107 iam1485 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 19:49
    หืมมม ชานยอลนางรู้ทันนน
    #1,107
    0
  4. #1085 Roryland (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 มีนาคม 2563 / 16:29
    ลุ้นทั้งเรื่อง สนุกค่ะ
    #1,085
    0
  5. #1078 pcy__somsom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 22:52
    สนุกมากค่ะ
    #1,078
    0
  6. #1075 somusan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 มีนาคม 2563 / 21:05
    โคตรลุ้นแบบกรีดร้องอัดหมอนหลายรอบมาก โอัยยยย
    #1,075
    0
  7. #1048 R.forests (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2562 / 14:41
    โอ้ยเครียดๆๆ มันแบบลุ้นไปหมด ชอบตัวละครทุกตัวเลยค่ะ
    #1,048
    0
  8. #1019 RaineyRainn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2562 / 08:49
    ลุ้นไปกับแบคฮยอนมากก
    #1,019
    0
  9. #929 ชานอย่าแกล้งน้อง (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 00:11
    เ-ี้ยแล้วไง
    #929
    0
  10. #906 pakkkkoom (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2561 / 16:08
    รักหลายเศร้ามาเว่ออ แง 😭
    #906
    0
  11. #866 ❤ Little "B" ❤ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 21:16
    แบคจะรักชานยอลเหมือนที่ตัวเองรักใช่หรือป่าวเซฮุน
    #866
    0
  12. #834 Limonin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 01:01
    ฮื่อออ ง่วง แต่ไม่อยากนอน กดตอนต่อไป
    #834
    0
  13. #818 abcalicee (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 15:24
    โอ้ยย เข้มข้นสุดด
    #818
    0
  14. #802 DBK1802 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 18:07
    ทุกคนต่างมีความลับต่อกันทั้งนั้นเลย เซฮุนนี่ก็ร้าย ไม่รู้ว่าเจตนามาแบบไหน แต่ปล่อยชานให้แบคเถอะนะ 5555
    #802
    0
  15. #775 KaRToon_HH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 06:10
    เซฮุนนี่รักชานยอลอยู่ใช่ป้ะแล้วทำไมต้องหักหลัง แบคใสนะเนี่ยเจ็บอะไร5555 อย่าลืมจงแดนะลูกก
    #775
    0
  16. #753 JP_Spectrum (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2560 / 17:55
    ทุกคนว่าเก่งละนะ แต่เราว่าพิปาร์คก็เก่งสุดตามแบคทันจนได้
    #753
    0
  17. #718 TOFUJAM (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2560 / 00:49
    ชานยอลไหวพริบดีมาก เยี่ยมมม! ส่วนเซฮุนนี่ไม่ค่อยชอบเลย อย่ามาใช้คำว่ารักกับชานยอล ถ้ารักจริงต้องไม่ปล่อยให้ชานยอลโดนกล่าวหาฝ่ายเดียวแบบนี้
    #718
    0
  18. #690 luck_0x3_lux (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2560 / 00:43
    เซฮุนมีความร้ายอะ ไม่เบานะตัวเธอ นางน่าจะยังรักชานยอลอยู่อะ
    ลุ้นแทนแบคฮยอนมาก แต่ก็อยากอยู่ทีมพี่ชานเหมือนกัน เลือกไม่ได้เรยว่าจะเชียร์ใครดี
    #690
    0
  19. #656 chickenkyung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2560 / 14:34
    หลังจากบ่นขอความเท่ห์ให้พี่ปาร์ค ตอนนี้แทบลงไปกราบพี่แก555
    #656
    0
  20. #645 Be • AFTeR (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2560 / 22:09
    แบคควรไปเป็นนักแสดงนะคะ สุดยอดมากกก
    #645
    0
  21. #599 Pinkuplatong (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 12:41
    ยัยบี๋แต่งละครเก่งมาก ตลกที่ชานยอลก็ตามทันหมดอ่ะ แต่ยัยบี๋เจ้าเล่ห์กว่า โอ๊ย เข้มข้นมาก โอเซฮุนก็อยากแอบร้ายนะ
    #599
    0
  22. #579 kmxiioxe_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 15 เมษายน 2560 / 14:28
    กลัวใจอะไรสักอย่าง 555555555555
    #579
    0
  23. #550 อุลตร้ายอล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 03:04
    เซฮุนนี่ไม่เบา คำพูดคำจา แอบฟินนิดหน่อยตอนชงชานยอลกะแบค
    #550
    0
  24. #549 อุลตร้ายอล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 02:58
    ดุเด็ดเผ็ดมันมาก ขนลุกแทนแบคเลยตอนที่ชานยอลบอกว่าจะหาสบู่ให้ใหม่ เกรี้ยวกราดมาก ฮืออออ ภาษาสวยอ่านเพลิน ชอบมากค่ะ
    #549
    0
  25. #548 อุลตร้ายอล (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 02:53
    ดุเด็ดเผ็ดมันมาก ขนลุกแทนแบคเลยตอนที่ชานยอลบอกว่าจะหาสบู่เหลวให้ใหม่ เค้ารู้ทันแล้วค่ะ เค้ามาเหนือแล้วค่ะ ฮือ เกรี้ยวกราดสุดๆ ชอบค่ะ ภาษาสวยมากกกกกกก รัก
    #548
    0