เป็นตัวเองได้... ไม่เห็นต้องสมบูรณ์เเบบเลย. :-)

เเท้จริงเเล้วเราควรเปลี่ยนคำบั่นทอนตัวเองเสียดีกว่า บางทีในสายตาเราก็มองตัวเองว่าไม่ดูดีพอเสมอ

ยอดวิวรวม

5

ยอดวิวเดือนนี้

5

ยอดวิวรวม


5

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนรีวิว : ยังไม่มีคนรีวิว
จำนวนตอน : 0 ตอน
อัปเดตล่าสุด :  17 ต.ค. 64 / 16:18 น.
นิยาย 繵ͧ... 繵ͧó຺. :-)

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

"อ้วน ตัวใหญ่ ไม่สวยเลย"
       
       "ทำไมไม่เหมือนคนอื่น"

        เสียงบ่นกระปอดกระเเปดด้วยความไม่พอใจดังออกจากริมฝีปากอวบอิ่มจิ้มลิ้ม หญิงสาวเจ้าของวงหน้ากลมล้อมรอบด้วยเส้นผมยาวตรงสีดำปนน้ำตาลอ่อน นัยน์ตากลมโตสีน้ำตาลกระจ่าง ผิวขาวนวลน่าอิจฉา 
   
        เธอมีใบหน้าที่สวยพอเข้าวัดเข้าวาได้ รูปร่างนั้นก็ว่าสมส่วนทว่าเจ้าตัวกลับไม่พอใจ หน้าท้องที่ไม่ได้เเบนราบมีชั้นไขมันเล็กน้อยเป็นเพื่อนเคียงข้าง ต้นเเขนเเละขาที่มีไขมันประกอบอยู่ด้วย ทว่าไม่ได้ดูอวบอ้วนมากมายขนาดที่เรียกได้เต็มปาก

       ส่วนสูงที่ดูสูงเกินไป เเละเเผ่นหลังที่กว้างจนอยากร้องไห้ให้กับตัวเอง ดังนั้นเธอจึงไม่น่าดูทะนุถนอมเช่นผู้หญิงตัวเล็กๆ อันน่าบอบบาง

       ดูเป็นผู้หญิงที่เเสนห้าวเนื่องด้วยการมีกิริยาท่าทางที่เเตกต่าง มักพับเเขนเสื้อข่มขู่คนที่ล้อเลียน วางตัวไม่น่ารักน่าชม มีดีเเต่เรียกเสียงหัวเราะขบขันให้คนอื่นไปวันๆ

       กระโดดน้ำตายเเละขอเกิดใหม่ ให้สวยจะดีกว่ามั้ยนะ?

     นั่นก็เเค่เพียงคิดประชด ไม่มีทางทำจริงเเน่นอน
      
      พินเบ้ปากใส่ตัวเองในกระจกบานใหญ่ซึ่งติดไว้กับกำเเพงห้องนอน เธอตบหน้าท้องดังเพี๊ยะหลายครั้ง พองลมเข้าปากไปมาอย่างหงุดหงิด ก่อนจะมองกระจกสำรวจรูปร่างตัวเองอีกครั้ง

     หญิงสาวเเย้มยิ้มบางเบาสูดลมหายใจเข้ายาวๆ เรียกความมั่นใจ เเล้วจึงเคลื่อนไหวขยับตัวโพสท่าทางต่างๆ นาๆ ไม่ว่าจะในลักษณะไหนก็ดูไม่ได้ในสายตาของเธออยู่ดี

     ทำไมคนอื่นถึงดูดีกันจัง หรือเพราะเธอเเต่งตัวไม่เป็นงั้นเหรอ

     พินถามกับตัวเองก่อนจะถอนหายใจหนักหน่วง หน้าหดลงหลายส่วน เธอสั่นศีรษะพลางล้มตัวนอนเเผ่หราอยู่บนพื้น

     "ออกกำลังกายก็เเล้ว เหลือเเค่ไม่คุมอาหารเอง"
   
      น้ำตาหลั่งในภายในใจ เธอไม่สามารถห้ามปากได้ ทว่าก็พยายามกินพอประมาณไม่มากจนเกินไปเท่านั้น ส่วนออกกำลังกายเธอก็ใช้เวลาในช่วงเย็นไม่นานนัก

       เพิ่งจะเริ่มเอง อย่าเพิ่งยอมเเพ้สิ

       พินกำมือชูขึ้นสูงย้ำประโยคที่มีกำลังใจให้ฮึดสู้อยู่เต็มเปี่ยม ก่อนกำลังใจนั่นจะเหือดหายเเละข้อมือที่กำไว้เเน่นก็คลายลง ปล่อยให้หล่นตุบลงพื้นอย่างอ่อนปวกเปียกราวกับคนไม่มีเรี่ยวเเรง

      เเล้วเมื่อไรจะผอม เธอจะเเน่ใจได้ยังไงว่าออกทุกวันเเบบนี้จะถูกต้องเเละได้ผลหรือเปล่า

      เป็นคำถามซึ่งกังวลใจมานาน เเต่เธอก็สะลัดมันทิ้งออกไปอีกครั้ง

        หญิงสาวกระฟัดกระเฟียดลุกขึ้นนั่ง โดยชันขาข้างหนึ่งขึ้นกัดเล็บอย่างหงุดหงิดใจ ท่าทางเเบบนี้มันดูใช้ได้ซะที่ไหนกัน ดังนั้นจึงถูกมองเป็นสาวห้าวสาวเเกร่งไม่น่าทะนุถนอมไปโดยปริยาย
       
       "ไม่ผอมก็ไม่ต้องผอม"

       เเม้ปากจะขยับบ่นอุบอิบไปมาเเบบนั้น ในใจก็ยังคงหวังไว้อยู่อีกเช่นเดิม

      ถึงจะถูกมองเป็นสาวห้าว เเต่พินก็มีเเต่งตัวบ้างทาหน้าทาปากให้สมกับเป็นผู้หญิง ใครจะไปรู้ผู้หญิงตัวสูงคนนี้ก็อยากเเต่งตัวให้สวยอยู่เหมือนกัน

    เธอยังคงมีความห่วงสวย ห่วงรูปร่าง ไม่ใช่ปล่อยปะละเลยไปเสียทีเดียว

    พินตอนนี้สวมใส่เเค่เสื้อในเเละกางเกงขาสั้นเเนบเนื้อหนึ่งตัวเท่านั้น เพราะอยู่ในห้องของตัวเองจึงทำท่าสบายเเละปล่อยตัวเเบบนี้โดยไม่กังวล

   เธอยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้กับตัวเอง บางครั้งก็ยอมเเพ้บางครั้งก็ฮึดสู้ขึ้นมาอย่างเเปลกประหลาด ข้อมือขาวพ่องจวนเห็นเส้นเลือดชัดเจนเอื้อมหยิบโทรศัพท์จากโต๊ะขึ้นมา

   หน้าจอเปิดบอกเวลาเป็นช่วงบ่าย หญิงสาวหอบร่างตัวเองลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก่อนจะตัดสินใจเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า

    ข้างในมีเสื้อยืดตัวใหญ่เเขวนไว้หลายสิบตัว คาดว่าคงมีเสื้อยืดมากกว่าเสื้อเเบบอื่นๆ พินบิดขี้เกียจจนได้ยินเสียงกระดูกดังเกร๊กเเล้วจึงรื้อตู้หาเสื้อที่ตัวเองไม่ค่อยได้สวมใส่ซึ่งอยู่ลึกเข้าไปอย่างยากลำบาก

     ใช้เวลาไม่นานก็รื้อได้เสื้อที่ต้องการพอดี

      เสื้อเชิ้ตเเขนยาวสีฟ้าอ่อนเเละกระโปรงผ้าพริ้วสีน้ำเงินคราม มันหายากอยู่พอควรเพราะเธอไม่เคยสวมใส่กระโปรงหรือเสื้อเชิ้ตจำพวกนี้ในชีวิตประจำวันเลยสักครั้ง เเม้จะซื้อติดตู้ไว้

       ทุกวันก็สวมใส่เพียงเสื้อยืดกางเกงขายาว พอลองมาใส่เเบบนี้ดูก็คล้ายจะไม่มั่นใจดูเลิ่กลั่กพอควรถ้าหากมีคนมาเห็น

       พินสาละวนอยู่กับการติดกระดุมเสื้อ เเต่ก็เพียงครู่เดียว จากนั้นจึงสวมกระโปรงยาวเทียบข้อเท้าทับกางเกงขาสั้นเล็กด้านใน ปัดเสื้อเเละกระโปรงไล่ฝุ่นที่เกาะอยู่เล็กน้อย

      เธอไม่อยากเห็นตัวเองดูอ้วนขึ้นมาอีกเเล้ว ดังนั้นจึงไม่มีใจอยากเดินไปด้านที่กระจกตั้งอยู่

     หญิงสาวเดินไปหน้าโต๊ะเครื่องเเป้ง เปิดลิ้นชักหยิบตลับเเป้งทาใบหน้าเพียงเล็กน้อย เเล้วจึงหยิบลิปสติกมาทาริมฝีปาก สีเเดงเป็นสีที่ดูฉูดฉาดเกินไป พินเลือกใช้สีชมพูอ่อนเเทน

    เธอไม่ค่อยได้เเต่งตัว ดังนั้นจึงเพียงเเค่ทาหน้าเเละทาปากเป็นพอใช้ได้

    ไม่รู้จะออกมาดูดีหรือเปล่าสำหรับสายตาคนอื่น เเต่ในสายตาของเธอก็เพียงพอดูได้เเล้ว

    เป็นตัวของตัวเองดีที่สุดเเล้ว
 

 

ไรท์; เเอบอู้มาเเต่งนิยายสั้นตอนจบอยู่นั้นเอง
 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น