KING OF ISLAND เหนือใต้หล้า ข้าคือจักรพรรดิเกาะ

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 4 เจ้าไก่เพื่อนยาก (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,088
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 210 ครั้ง
    17 ส.ค. 63

                 เสี่ยวหลงเป่าใช้เวลาไปประมาณ 7 วันเพื่อทำความคุ้นเลยกับไก่ฟ้าวิเศษทั้ง 2 ตัวของเขา ซึ่งตัวหนึ่งเป็นเพศผู้และอีกตัวเป็นเพศเมีย พวกมันมีลักษณะภายนอกใกล้เคียงกับไก่บ้านปกติทั่วไป ที่ดูแตกต่างอยู่บ้างคือบนบริเวณส่วนหัว ตรงจงอยปากนั้นแหลมคมเป็นพิเศษ ปากใหญ่ๆของพวกมันดั่งกับราชานกแก้วมาคอร์ ดวงตาเหมือนแร่ทับทิม ลำตัวอวบอ้วนพอๆกับห่าน และมีขนฟูฟ่องหนาซ้อนกันถึงสองหรือสามชั้น

         อาหารไก่ฟ้าที่ตำหนักมอบมาให้เป็นเมล็ดผลไม้แห้งสามชนิด แต่ละเม็ดมีขนาดประมาณเมล็ดถั่วเหลือง ทั้งหมดถูกแยกเก็บเอาไว้อยู่ในถังไม้ปิดมิดชิด 10 ถัง แต่ละถังหนักราวๆ 10 จิน เมื่อเปิดฝาถังขึ้นมา กลิ่นหอมแบบเฉพาะตัวก็ลอยฟุ้งกระจายไปทั่วจนแทบไม่เหมือนอาหารสำหรับเลี้ยงสัตว์แม้แต่นิดเดียว

         ทุกๆวัน เสี่ยวหลงเป่ามักพาไก่ฟ้าคู่นี้ออกมาเดินเล่นย่อยอาหารอยู่รอบๆตัวเกาะ ชายหนุ่มชอบพูดคุยจนน้ำลายแตกฟองอยู่เองฝ่ายเดียว เขาทำเหมือนพวกมันเป็นดั่งสหายเก่ามาตั้งแต่ชาติปางก่อนโน่น จนเมื่อหลงเป่าเริ่มจะไม่มีเรื่องมาให้คุยโม้ตลอดเวลา เขาจึงเพลาๆลง บางครั้งยังแอบไปงีบหลับและปล่อยพวกมันให้เดินไปไหนมาไหนเอาเอง

ด้วยเหตุนี้ ความหงอยเหงาของชายหนุ่มจึงค่อยๆลดทอนลงมาบ้าง

         นอกจากไก่ฟ้าประหลาดทั้งสองตัวแล้ว ตำหนักยังส่งไก่ฟ้าธรรมดามาให้อีกหลายตัวด้วยกัน ทุกๆตัวไม่มีตัวไหนแตกต่างไปจากบรรดาไก่พันธุ์ชั้นดีในโลกเดิมของหลงเป่า ไก่ฟ้ามากกว่าครึ่งที่ได้รับมาเป็นไก่ฟ้าเพศเมียที่สามารถออกไข่ได้

         ส่วนใหญ่เสี่ยวหลงเป่าจะเลี้ยงไก่ฟ้าทั้งหมดเอาไว้ในคอกไก่อยู่ตลอดเวลา วันไหนอารมณ์ดีจึงจะลองฝึกต้อนพวกมันให้ออกมาจิกกินเหล่าวัชพืชหรือแมลงเล็กๆที่ขึ้นงอกเงยและแอบซ่อนตัวตามพื้นที่รอบเกาะ

         ภารกิจที่สองและสามของเสี่ยวหลงเป่าคือการเก็บสะสมไข่ไก่ให้ตามเป้าหมาย เพิ่มจำนวนของไก่ฟ้าธรรมดาในเวลาไม่เกินสองเดือน หลงเป่าจึงตั้งเป้าไปที่การเก็บไข่ไก่ให้ครบก่อนเป็นอย่างแรก

         คำอธิบายบนกระดานสีดำ สภาวะอารมณ์ของไก่ฟ้าเหล่านี้มีส่วนในการเพิ่มหรือลดของจำนวนไข่ที่ไก่ได้ออกไข่ในแต่ละวัน เสี่ยวหลงตั้งใจว่าจะเริ่มต้นด้วยการเก็บสะสมไข่ไก่ตุนเอาไว้ให้เยอะๆก่อน จากนั้นจึงค่อยเริ่มทดลองฟักไข่โดยใช้เครื่องฟักไข่ลึกลับนั้น

         นอกเหนือจากนี้ ตำหนักยังให้ยาสำหรับเร่งการเจริญพันธุ์และอาหารเสริมสำหรับไก่ฟ้ามาด้วย หากให้อธิบายให้เห็นภาพ มันก็เหมือนกับผงปรุงรสที่ใช้เปลี่ยนรสชาติโดยการโรยใส่ไว้ในอาหาร เมื่อหลงเป่าอยากรู้อยากเห็นลองนำมาชิมดู เขาจึงรู้ว่ามันมีรสชาติคล้ายคลึงกับผงปลาแห้งตามซุปเปอร์มาเก็ต

         วันแรก เสี่ยวหลงเป่าไม่ได้ทำอะไรมากนัก เขาเพียงให้อาหารเช้าและเย็นตามเวลาที่ตนกำหนด วันรุ่งขึ้นเขาได้รับไข่ไก่เพียงแค่ 5 ฟองเท่านั้น พอในวันต่อๆมา หลงเป่าจึงได้เปลี่ยนการทดลองใหม่โดยเพิ่มปริมาณอาหารในแต่ละรอบเข้าไป เขาได้ไข่ไก่เพิ่มมาเป็น 8 ฟองซึ่งผลลัพธ์ดีกว่าครั้งแรก

          ผ่านมาถึงวันที่สาม หลงเป่าลองเปลี่ยนน้ำที่ใช้เลี้ยงดูไก่บ้าง ตอนแรกที่เริ่มเลี้ยงไก่ชายหนุ่มใช้น้ำสะอาดที่นำมาจากในโอ่งดินเหนียว เมื่อได้เปลี่ยนมาเป็นน้ำในบ่อสระหยกแทน ผลปรากฎว่าเขาได้รับไข่ไก่มารวมกันถึง 10-12 ฟองต่อวัน!!

         จากนั้นเป็นต้นมา เสี่ยวหลงเป่าก็หันไปใช้น้ำจากสระหยกให้พวกไก่ฟ้าได้ดื่มกินและอาบแทนน้ำในโอ่งดินเหนียว ขั้นต่อมาชายหนุ่มยังจงใจผสมยาเร่งการเจริญพันธุ์ลงในน้ำด้วย ทว่ามันไม่ค่อยเห็นผลเท่ากับผสมลงในอาหาร หลงเป่าจึงได้ทิ้งวิธีการตรงนี้ไป

"กะต๊ากๆๆ ต๊อกกๆๆ"

         มีเสียงร้องดังออกห่างมาจากคอกที่ใช้เลี้ยงไก่ ตามด้วยเสียงกระพือปีกดังพึ่บพั่บไปเดินวนเวียนเข้ามายังลานบ้าน เมื่อหลงเป่าได้ยินก็ยกมือเกาหัวด้วยความกลัดกลุ้ม

"เฮ้ๆ! สุดสวย ใจเย็นๆ ค่อยๆพูดค่อยๆจากันก็ได้ เป็นพี่น้องกันแท้ๆ!" หลงเป่าพูดห้ามปรามกับไก่ฟ้าวิเศษเพศเมียของตัวเอง

         นางไก่ฟ้าวิเศษกำลังวิ่งไล่จิกไก่ฟ้าวิเศษตัวผู้อย่างทารุณไปรอบๆลานหน้าบ้านน้อย หลงเป่าจึงรีบวิ่งไปอุ้มเจ้าตัวแสบที่แสนดุร้ายให้แยกออกห่างจากอีกตัวทันที เสี่ยวหลงเป่าค่อนข้างเหนื่อยหน่าย เขารู้สึกสงสารเจ้าไก่วิเศษตัวผู้อยู่ไม่น้อย

         ตั้งแต่พวกมันมาอาศัยอยู่ด้วย หลงเป่าก็เห็นพวกมันทะเลาะตบตีแทบทุกวัน พูดให้ถูกคือไก่ฟ้าตัวผู้เป็นผู้ถูกกระทำ สภาพปัจจุบันของมันค่อนข้างย่ำแย่เลยทีเดียว ขนฟูทั่วทั้งตัวเริ่มกระเซอะกระเซิงยุ่งเหยิง

         นางไก่ฟ้าวิเศษของหลงเป่าทำตัวราวราชินีผู้สูงส่งกำลังลงทัณฑ์ขุนนาง ทั้งนางไม่ยินยอมหลับนอนอยู่ร่วมกับไกฟ้าทั่วไป เสี่ยวหลงเป่าจำต้องสร้างคอกพักเล็กๆที่ข้างในปูด้วยกองฟางหนานุ่มอยู่ใกล้ๆกับสระหยก ส่วนเจ้าไก่วิเศษตัวผู้ดันชื่นชอบนอนกลางแจ้งมากกว่า แม้ว่าบนพื้นแข็งๆ มันยังสามารถนอนหลับได้สบายเป็นปกติ

"สาวน้อย เจ้าไม่ควรใช้ความรุนแรงนะ ผู้ชายร้อยทั้งร้อยไม่ชอบสตรีดุร้ายเหมือนแม่เสือหรอก อ่อ ถึงเขาจะเป็นพี่ชายหรือน้องชายของเจ้าก็ตาม รู้หรือไม่ แล้วไหงเจ้าต้องถลึงตาใส่ข้าอีกแล้วเล่า?" หลงเป่าอุ้มตัวนางไก่ฟ้าวิเศษมาไว้ตรงหน้าแล้วเริ่มเทศนาสั่งสอนราวบิดา

         นางไก่ฟ้ากลอกตามองบน ส่วนหลงเป่าก็คุยไปบ่นไปโดยไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะฟังภาษามนุษย์ของเขารู้เรื่องหรือไม่ นางไก่ฟ้ากระพือปีกสะบัดไหวไปมา ทั้งส่งเสียงร้องในลำคอราวกับกำลังไม่พอใจอย่างแรง เมื่อหลงเป่าวางมันลง นางก็ยกหัวเชิดสูง หันหน้าสะบัดก้นเดินช้าๆออกไปจากตรงนี้อย่างเย่อหยิ่ง

"มองดูทางข้างหน้าด้วย เดี๋ยวก็เดินตกทะเลหรอก"

         เสี่ยวหลงเป่าตะโกนตามหลัง เขาเดินไปหาไก่ฟ้าวิเศษตัวผู้ที่ยืนซึมเป็นท่อนไม้ ชายหนุ่มนั่งยองๆก้มลงมา พลางตบแผ่นหลังเจ้าไก่เบาๆเพื่อปลอบใจ

"เฮ้อ เพื่อนยาก ข้าล่ะเห็นใจเจ้าชะมัดเลย ทีหลังเวลานางจะเข้ามาทำร้ายเจ้า เจ้าก็วิ่งหนีเสียสิ จะยืนเฉยให้นางทุบตีเล่นอยู่ทำไม?" หลงเป่ารู้สึกงงงวยกับเจ้าไก่ฟ้าคู่นี้ชะมัดยาก หรือว่ามันเป็นพวกซาดิสม์กับมาโซคิสม์

"หวังว่าเจ้าเองคงฟังรู้เรื่องนะโอ้ แน่นอน ข้าทำได้แค่ให้คำแนะนำเท่านั้น ข้าเองก็ไม่มีว่างมาช่วยเหลือเจ้าอยู่ตลอดหรอก เอาเถอะๆ ครั้งหน้าถ้าหากโดนรังแกอีกก็รีบวิ่งหนีมาหาข้าละกัน" หลงเป่าเอามือทุบหน้าอก เขาพูดให้กำลังใจเจ้าไก่ฟ้าอีกสองสามประโยค  จากนั้นจึงลุกขึ้นเดินจากไปอย่างอารมณ์ดี



              สองสามวันให้หลัง เมื่อเสร็จสิ้นการให้อาหารพวกไก่ฟ้าในตอนเช้า เสี่ยวหลงเป่าเดินเข้าไปในคอกไก่และเก็บไข่ไก่ทั้งหมดลงในตระกร้าวิเศษที่ได้รับมา เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เขาเดินเร็วๆมุ่งหน้าไปยังสระน้ำหลังบ้าน

         เสี่ยวหลงเป่าค่อนข้างมั่นใจแล้วว่าพลังวิญญาณในอาหารมาจากไหน มีสองทฤษฏีที่ยังคงติดในอยู่ในหัว  ชายหนุ่มต้องการอยากพิสูจน์ให้แน่ชัดไปเลย เขาเอากระบวยเก่าๆตักน้ำในสระหยกลงในหม้อที่เตรียมมาจนเต็ม เมื่อทำเสร็จจึงตรงไปยังห้องครัว

          เมื่อไปถึงก็รีบนำน้ำไปต้มจนเดือดและเทน้ำที่ร้อนระอุลงในถ้วยชา ก่อนอื่นหลงเป่าลองผสมน้ำที่ได้จากโอ่งดินเหนียวลงไปในถ้วยชาเพื่อลดความร้อนลง น้ำใสในโอ่งเป็นน้ำเย็นสะอาดบริสุทธิ์ที่ไม่ถูกปนเปื้อนใดๆแม้ว่าสภาพอากาศด้านนอกจะย่ำแย่ก็ตาม

         ส่วนน้ำที่ได้จากสระหยก หลงเป่าไม่แน่ใจในความสะอาดจึงพยายามต้มเพื่อฆ่าเชื้อโรค เมื่อน้ำร้อนในถ้วยโดนน้ำเย็นจึงกลายเป็นน้ำที่มีอุณหภูมิอุ่นพอเหมาะ แถมมันยังส่งกลิ่นหอมละเอียดอ่อนๆเจือจางออกมา

"อึกๆๆๆๆๆ"

              เสี่ยวหลงเป่ากระดกน้ำอุ่นในถ้วยชาลงไปในลำคอรวดเดียวทันที จากนั้นก็นั่งขัดสมาธิลงบนพื้นห้อง พอหลับตาก็พยายามจะลองสัมผัสความเปลี่ยนแปลงตรงบริเวณจุดใต้ท้องน้อยตนเองว่าเป็นไปได้หรือไม่

         ทุกๆวันที่ผ่านมา เสี่ยวหลงเป่าสวาปามพวกปลาทะเลที่จับได้มาโดยตลอด หากว่าสมมติฐานของเขาถูกต้อง แสดงว่าภายในร่างกายของตัวเองจะต้องเต็มไปด้วยพลังวิญญาณสะสมอยู่พอสมควรเป็นแน่

ช่วงเวลานี้ดำเนินออกไปเกือบ 1 ชั่วยาม
อยู่ๆ ชายหนุ่มก็ต้องสะดุ้งตกใจ

"นี่มัน.....น่าเหลือเชื่อสุดๆ!"

เสี่ยวหลงเป่าที่สัมผัสได้ถึงพลังวิญญาณในร่างอ้าปากอุทานเสียงดัง

              ประสาทการรับรู้ดูเหมือนกับว่าจะพัฒนาขยายออกไปเรื่อยๆราวปาฏิหาริย์ หลงเป่าเหมือนคนมัวเมา ไม่เพียงต่อต้าน กระแสความคิดยังเกิดความเข้าใจโดยไม่รู้ตัว เขารั้งพลังวิญญาณที่กระจัดกระจายในร่างไปยังจุดๆเดียว

         มีกระแสพลังงานอันน่าอัศจรรย์รวบรวมเข้าไว้ด้วยกัน มันกำลังไหลเวียนเข้าสู่ช่วงท้องน้อยช้าๆ หลงเป่ามั่นใจว่านั่นคือสิ่งที่เขาได้ดื่มเข้าไป ความรู้สึกดื่มด่ำเพิ่มพูนเข้ามา พอการรับรู้ที่อยู่เหนือมนุษย์ถือกำเนิดขึ้น หลงเป่าจึงนึกถึงเรื่องนึงขึ้นมาได้

นี่คงเป็นการ 'เลื่อนระดับ' ที่เคยอ่านในนิยายหรือบนจอภาพยนตร์ใช่ไหม
เช่นนั้น หากกระบวนการนี้จบลง ตัวเขาอาจกลายมาเป็นผู้ฝึกตนคนหนึ่งทันที

              จุดตันเถียนบริเวณท้องน้อยค่อยเปิดออกอย่างช้าๆ ดูดซับเอาพลังวิญญาณจำนวนน้อยนิดเข้าไปกักเก็บเอาไว้ จากนั้นก็แพร่กระจายพลังวิญญาณอันอ่อนโยนที่เหลือแทรกซึมไปทั่วอวัยวะส่วนต่างๆของร่างกายหลงเป่า

ทว่า พลังวิญญาณเกินกว่าครึ่งที่เหลือได้สลายหายไปจนหมดสิ้น

         ภายในตันเถียนเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง หลงเป่ารู้สึกได้ว่าร่างกายตนเองกำลังแข็งแกร่งและมีความอดทนมากขึ้น ชายหนุ่มดื่มด่ำไปกับความรู้สึกอันน่าพิศวงสักพักแล้วจึงลืมตาทั้งสองข้างช้าๆ 

         จนถึงบัดนี้ พลังวิญญาณ ณ จุดตันเถียนกำลังควบแน่นที่ละนิดทีละน้อย คลื่นพลังวิญญาณบางส่วนเปลี่ยนรูปร่างคล้ายคลึงกับการตกผลึกที่มีลมปราณอยู่ข้างใน หากเป็นผู้ฝึกตนย่อมต้องเข้าใจ มันคือการสร้าง [ผลึกปราณ]

ในที่สุด จุดตันเถียนของเสี่ยวหลงเป่าก็ถูกสร้างขึ้นเป็นผลสำเร็จ

         เมื่อรู้ว่ายังต้องใช้เวลาอีกนานพอสมควร หลงเป่าเองก็ไม่สามารถจะหยุดยั้งกระบวนการตกผลึกที่เกิดขึ้นได้ เขาจึงเลิกสนใจมันไปชั่วคราว

"เป็นเพราะเนื้อปลาหรือว่าน้ำกันแน่?" ชายหนุ่มเกิดลังเลอีกครั้ง หากว่าพวกปลาเหล่านั้นมีผลทำให้น้ำในสระเกิดการเปลี่ยนแปลงมากกว่าเล่า

         เพื่อความมั่นใจเต็มร้อย เสี่ยวหลงเป่าคว้าคันเบ็ดเพื่อออกไปจับปลาอีกรอบ  หลงเป่านำปลาจากทะเลสดใหม่ไปทำอาหาร จัดแจงแยกพวกมันออกเป็น 2 กลุ่ม

         กลุ่มแรก หลงเป่านำพวกมันไปต้มในหม้อที่บรรจุน้ำเปล่าจากโอ่งดินเหนียว ส่วนกลุ่มที่สอง ชายหนุ่มเริ่มต้มมันโดยใช้น้ำจากสระหยก เขาทดสอบกินเฉพาะเนื้อปลาโดยที่ไม่แตะต้องน้ำในหม้อไหนเลย

         ผลปรากฏว่าหลงเป่าไม่รับรู้ถึงพลังวิญญาณจากเนื้อปลากลุ่มแรก ส่วนเนื้อปลาในกลุ่มที่สองเต็มไปด้วยพลังวิญญาณแทรกอยู่ด้านใน

"มันคือน้ำในสระหยกนี่เอง!! หลงเป่าต้นต้นขาดังฉาด

         การค้นพบผลลัพธ์อันน่าทึ่ง ทำให้เสี่ยวหลงเป่ากระชุ่มกระชวยหัวใจ อดไม่ได้ที่จะถูฝ่ามือเข้าหากันด้วยความตื่นเต้น

         วันนี้ทั้งวัน เสี่ยวหลงเป่ากุลีกุจอวิ่งไปๆมาๆอยู่แถวสระหยก เมื่อดวงตะวันกำลังเริ่มคล้อยเป็นช่วงเย็น สภาพของหลงเป่าที่เพิ่งคลานขึ้นจากสระน้ำก็เปียกปอนเต็มไปหมด กล้ามเนื้ออ่อนล้าถึงขีดสุด ปวดเมื่อยจนล้มคว่ำหอบหายใจหนัก

"ปลาทะเลก็คือปลาปกติทั่วไป น่าจะเป็นน้ำในสระหยกที่มีพลังวิญญาณเข้มข้นสูง เมื่อข้าลองดื่มลงไปโดยตรง พลังวิญญาณที่หนาแน่นทำให้ร่างกายข้าที่ยังเป็นคนธรรมดาเลยไม่สามารถดูดซึมได้ง่ายๆ สุดท้ายประโยชน์ที่ได้รับมาจึงน้อยนิด มิหนำซ้ำ ผลกระทบที่มากเกินควรยังทำข้าเกือบบาดเจ็บภายใน กระทั่งภายนอกจะระบมไปหมด"

หลงเป่าพลิกตัวหงายหน้ามองฟ้า ทั้งที่สภาพย่ำแย่ แต่แววตากลับสดใส

"หากข้ากลายเป็นจอมยุทธ์ได้ ผลลัพธ์ของมันคงดีกว่านี้เป็นเท่าตัว เห็นได้ชัดเจนว่าปลาในสระไม่ได้โดนผลกระทบในทางลบจากคลื่นพลังวิญญาณนั่นเลย กลับกัน พวกมันทั้งหมดยังดูดซึมพลังวิญญาณเข้าไปโดยไม่รู้ตัว แถมยังไม่เป็นอันตรายอันใด เป็นผลทำให้พวกปลาทะเลธรรมดาอุดมไปด้วยพลังวิญญาณเต็มเปี่ยม"

 "ถ้าให้ข้าคาดเดา หากคนธรรมดาพยายามใช้งานคลื่นพลังวิญญาณในสระหยกโดยตรงคงไม่ค่อยเห็นผลเท่าใด วิธีการที่พอถูไถคือเจือจางมันลง แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังได้แค่ดูดซับบางส่วนเท่านั้น ที่เหลือจะสลายหายไปหมด"

"แต่พวกสัตว์ทั่วไปกลับกลายมีความสามารถดูดซึมและกับเก็บพลังวิญญาณเอาไว่ในตัวได้อย่างสมบูรณ์แบบโดยที่ไม่เป็นอันตราย นี่อาจรวมไปถึงสัตว์วิเศษที่ว่าด้วยซ้ำ เลือดเนื้อพวกมันเลยกลายมาเป็นเสมือนยาชูกำลังให้กับผู้ฝึกตน"

         เสี่ยวหลงเป่าหัวเราะลั่นที่ค้นพบความจริง ปลาทะเลทุกตัวของเขาในสระหยกได้วิวัฒนาการจากปลาสปีชี่ย์ธรรมดาไปเป็นปลาวิเศษที่เต็มเปี่ยมด้วยพลังวิญญาณอันล้ำค่า ถึงแม้ว่าปลาวิเศษเหล่านี้จะไม่มีพลังการต่อสู้เหมือนเดิม หลงเป่าก็ไม่ได้สนใจ เพราะแต่เดิมพวกมันก็คือปลาทั่วๆไปอยู่แล้ว

         ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมภารกิจถึงต้องให้เขาจับปลาลงไปในสระหยก ทำไมถึงมีภารกิจผลักดันให้เขาไปเป็นผู้ฝึกตน สิ่งนี้เป็นไปได้อยู่แล้ว เพียงแต่มันอยู่ใกล้ตัวเกินไปจนชายหนุ่มยากจะสังเกตเห็นทันที

    เสี่ยวหลงเป่ารู้สึกถึงความทะเยอทะยานแปลกๆขึ้นมาทันใด ยิ่งคิดเยอะ เขาก็รู้ว่าภารกิจที่เหลืออยู่ นอกจากจะช่วยให้อยู่รอดปลอดภัยโดยไม่อดตายเสียก่อน ยังเป็นการปูทางให้ตนเองย่างเท้าก้าวเข้าสู่ความแข็งแกร่งโดยเร็ว

'ราวกับว่ามันมีจุดประสงค์...เพื่อข้าค่อยๆเติบโตและพัฒนาขึ้น' ความคิดของหลงเป่าแล่นฉิว ส่วน 'มัน' ที่ว่าย่อมเป็นเจ้ากระดานสีดำลึกลับแผ่นนั้น

อันหนทางภายหน้าย่อมคาดเดายาก หลงเป่าเลยเลิกคิดเรื่องนี้เอาไว้ก่อน

"แล้วถ้าข้าลองเปลี่ยนน้ำใช้ดื่มกินของพวกไก่เหล่านั้นเป็นน้ำในสระแทนเล่า?" ไม่รอช้าเสี่ยวหลงเป่าทดสอบดูทันที

         หลังจากนั้น  ไก่ฟ้าที่เลี้ยงเอาไว้ก็ดูเหมือนจะแข็งแรงอ้วนท้วมสมบูรณ์มากกว่าเก่า ที่ทำให้หลงเป่าเป็นปลื้มคือปริมาณของไข่ไก่ที่ได้ในแต่ละวัน จากเดิมที่ได้เพียง 7-8 ฟองต่อวันก็เพิ่มมาเป็น 10-12 ฟอง มากที่สุดก็ยังเกิน 13 ฟอง

         เสี่ยวหลงเป่ารวบรวมเก็บเอาไว้ส่วนหนึ่ง นำพวกมันบางส่วนมาเป็นอาหารแทบทุกมื้อร่วมกับเนื้อปลาบนโต๊ะ ชายหนุ่มค้นพบอีกว่าไข่ไก่ของไก่ฟ้าเต็มไปด้วยพลังงานอันเต็มเปี่ยมเหมือนอย่างกับเนื้อปลา อีกทั้งจุดตันเถียนที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่างของเขาเองยังสามารถดูดซับพลังวิญญาณได้ง่ายดายกว่าเนื้อปลา

นี่น่าจะเป็นเพราะไก่ฟ้าพวกนี้เป็นสัตว์วิเศษแต่กำเนิด ตรงกันข้ามกับพวกปลาที่แต่เดิมเป็นเพียงสัตว์ทะเลทั่วๆไปที่เพิ่งวิวัฒนาการได้ไม่นาน

         เสี่ยวหลงเป่าหัวเราะร่าอย่างมีความสุข ยิ่งเมื่อนึกถึงจำนวนไข่ไก่ที่รับในทุกๆวัน เขาก็รู้สึกฮึกเหิม เริ่มเห็นหนทางในการเคลียร์ภารกิจเสียที

"กระต๊ากกๆๆๆ"

         ไม่นาน นางไก่ฟ้าวิเศษผู้เย่อหยิ่งก็เดินตรงดิ่งมาทางนี้ นางมองเห็นท่าทางของเสี่ยวหลงเป่าที่กำลังยิ้มจนเห็นฟันขาวครบทุกซี่ก็กลอกตาเบื่อหน่าย  นางไก้ฟ้าเชิดหัวขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง เดินสะบัดก้นสวนทางตรงไปยังสระหยกทันที

         เจ้าไก่ฟ้าวิเศษเพศผู้มีท่าทีหงอยๆเดินตามหลังมา ดูแล้วไม่เจริญหูเจริญตาสักเท่าไหร่ มันเอี้ยวคอมองหน้าหลงเป่าจากนั้นก็เดินตามหลังไปทางสระหยกเช่นกัน

    นางไก่ฟ้ายืนนิ่งอยู่ริมสระ มองดูฝูงปลาที่แหวกว่ายดำผุดอยู่ข้างใต้ ตอนที่หลงเป่าสงสัยว่ามันกำลังจะทำอะไร นางก็เริ่มเคลื่อนไหว ทันใดก็กระโจนพุ่งดิ่งลงไปยังสระหยก

"เฮ้ย!!"

         ยังไม่ทันให้ชายหนุ่มอุทานจนสุดเสียง ไก่ฟ้าวิเศษตัวผู้ก็กระโจนลงไปบ้าง เสียงผิวน้ำแตกกระจายจนเกิดคลื่นเล็กๆ ฉับพลัน ร่างของไก่ทั้งสองก็พุ่งขึ้นมาบนผิวน้ำอย่างรวดเร็ว สะบัดปีกไม่กี่ครั้งก็ไปยืนอยู่บนพื้นข้างๆสระเสียอีกฝั่งแล้ว

         ปลาทะเลตัวใหญ่เกินกว่า 2 ฝ่ามือถูกกรงเล็บของไก่ฟ้าแต่ละตัวจิกเอาไว้แน่น พวกมันไม่สนใจท่าทีตกตะลึงเหมือนเห็นผีของหลงเป่า ไก่ฟ้าทั้งคู่ก้มหน้าจิกกินเนื้อปลาอย่างเอร็ดอร่อย

"ไก่สองตัวนี้......มันคืออะไรกันแน่วะเนี่ย!!"

       



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 210 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #86 +~mojune~+ (@mojune_potter) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 13:34
    สงสารจริงๆ
    #86
    0
  2. #18 หนอนหนังสือ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 15:16

    555อย่างฮา


    #18
    0
  3. วันที่ 30 กันยายน 2562 / 23:07

    คงเหงามาก

    #3
    0