KING OF ISLAND เหนือใต้หล้า ข้าคือจักรพรรดิเกาะ

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 สัมผัสตันเถียน (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 217 ครั้ง
    22 ก.ค. 63

            รุ่งเช้า เสี่ยวหลงเป่ากำลังยืนอยู่หน้าลานบ้านหลังน้อยของตัวเอง ชายหนุ่มเหม่อมองอย่างโง่งมไปยังบรรดาสิ่งของเครื่องใช้หลากหลายชิ้น พวกมันกระจัดกระจายดูระเกะระกะอยู่บนพื้นที่รอบๆ หลงเป่าเริ่มสงสัยว่าสิ่งของพวกนี้คือเครื่องมือเครื่องใช้ที่ถูกมอบให้เป็นรางวัลโดยตำหนักนิรันดร์อะไรนั่น...ใช่หรือไม่

"เพ้ย! เจ้ากระดานเส็งเคร็ง! อย่างน้อยๆก็ควรจะวางมันอย่างเป็นระเบียบสักหน่อยสิ!! นั่นมัน...จานชามไม่ใช่เหรอ? เวนเอ๊ย เลอะดินเลอะหญ้าไปหมดแล้ว..."

หลงเป่าวิ่งถลาตรงเข้าไปสำรวจเครื่องใช้ทุกชิ้นอย่างระมัดระวัง

"โอ้ว..กะทะเหล็กโบราณใบนี้ใช้ยังไงนะ? โน่นก็คือตะหลิวหรอกเหรอ... อ้าว? นั่นมันชุดหม้อดินเผานี่นา ทั้งเนื้องานและวัสดุช่างดูแตกต่างกับโลกเดิมของข้าไม่น้อยเลย เอาเถอะๆ ใครจะไปสนใจรายละเอียดเล็กๆน้อยๆในสถานการณ์บ้าบอแบบนี้กันเล่า ถึงจะดูเลอะเทอะสกปรกอยู่บ้าง ข้าแค่เอาไปล้างทำความสะอาดนิดหน่อยก็พอใช้ได้แล้ว"

          เสี่ยวหลงเป่าถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางสำรวจข้าวของทุกชิ้นไปด้วย แผ่นกระดานสีดำช่างใจจืดใจดำนักที่มอบของพรรค์นี้ให้แก่เขา ชายหนุ่มจากยุคสมัย 5 จี เริ่มเช็คตรวจสภาพสิ่งของไล่ดูไปเรื่อยๆ พวกมันทุกๆชิ้นอเหมือนกับของเก่ามือสอง  แต่โชคดีที่ทุกอย่างมิได้ชำรุดเสียหาย ยังคงพอจะใช้งานได้เป็นอย่างดี

          รูปร่างหน้าตาเครื่องใช้โบราณมากกว่าครึ่งอยู่ในสภาพไม่สมบูรณ์เท่าใด มันช่างบิดๆเบี้ยวๆ ราวโดนฆ้อนทุบ  เครื่องครัวเช่นพวกหม้อต้ม กะทะเหล็ก ตะหลิว กาต้มน้ำถ้วยชา ช้อนหรือตะเกียบก็ตาม มันมีร่องรอยผ่านการใช้งานมาก่อน

    หลงเป่าคาดคะเนเอาว่าของทุกๆชิ้นคงเป็นของเก่าที่ถูกเก็บไว้นานเกินกว่า 40-50ปีแล้วเป็นอย่างน้อย เขาเลิกสนใจพวกมัน เอาแต่สาละวนอยู่ภายในลานบ้าน จัดการคัดแยกของใช้แต่ละประเภทออกมาให้เป็นหมวดหมู่

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรตกหล่นแล้ว หลงเป่าจึงรู้ว่ามันมีจำนวนราวๆ 20-30 ชิ้นด้วยกัน

"ผ้าห่ม? อะไรจะบางเฉียบขนาดนี้! ยาวคลุมตัวข้ายังไม่มิดเลย!" เสี่ยวหลงเป่าหยิบเศษผ้าผืนใหญ่ผืนหนึ่งออกมาพินิจดู สภาพมันเหมือนถูกมัดกับเพลาท้ายรถและลากไปกับพื้นขรุขระด้วยความเร็วเกิน 100 ก.ม./ชม. นานทั้งวัน

         ชายหนุ่มแทบกุมขมับ เนื่องจากมันมีขนาดใหญ่และกว้างพอสมควร หลงเป่าจึงพับมันทบไปทบมาอย่างทุลักทุเล แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้น

"หา? อย่าบอกว่ามันคือหมอนหนุน? วัตถุก้อนสี่เหลี่ยมที่แข็งราวกับท่อนไม้นี่นะ? หากข้าหลับลงได้เพราะเจ้าหมอนประหลาดนี่ก็บ้าแล้ว!"  เสี่ยวหลงเป่าอดสงสัยไม่ได้ เขาพลิกสิ่งที่เรียกว่า'หมอน'กลับไปกลับมา ไม่รู้ด้านในยัดสิ่งใดเอาไว้

         ต่อมา หลงเป่าก็พิจารณาเครื่องนุ่งห่มที่มีไม่มากนัก แค่มองเขาก็มีใบหน้าเหยเก ทุกๆชิ้นเป็นเสื้อผ้าและชุดชั้นในชาวบ้านแนวย้อนยุคในทีวีก็ไม่ปาน แถมชุดลำลองเหล่านี้ดันเข้ากับขนาดตัวของหลงเป่าพอดิบพอดีอย่างน่าประหลาด

    แน่นอนว่าทุกๆชิ้นมันทั้งเก่าและสีซีดออกเหลือง ดูไม่ต่างกับของประเภทอื่นก่อนหน้า จนเสี่ยวหลงเป่าถึงกับหมดคำพูดไปพักใหญ่

พอได้สติ ชายหนุ่มก็รีบกระวีกระวาดทดลองสวมใส่พวกมันทันที ทั้งถูกบ้าง ผิดบ้าง มึนงงจนเกือบเห็นดาวไปเป็นครึ่งค่อนวัน

"เจ้าบ้า! เจ้าแผ่นกระดานเฮงซวย!!"

    เสี่ยวหลงเป่าสบถปนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน  ทั้งกระดานสีดำ ทั้งตำหนักอะไรนั่น มันจะขี้งกเกินไปหน่อยไหม ช่างล้อเล่นกับความคาดหวังของเขาเหลือเกิน

"เย็นไว้ๆ ข้าต้องทนๆๆ ของแค่นี้ ทำอะไรข้าไม่ได้!"

                   หลงเป่าหอบทั้งเสื้อผ้า หมอนแข็งๆ กับผืนผ้าห่มขาดๆ รีบวิ่งฉิวกลับไปที่ห้องพัก เขาโยนพวกมันทั้งหมดลงบนพื้นไม้เก่าๆในห้องจนฝุ่นลอยคลุ้ง ด้วยที่อารมณ์ยังค้างอยู่เลยถลึงดวงตาสองข้างใส่เจ้าแผ่นกระดานสีดำบนผนัง หลงเป่าเริ่มโวยวายจนน้ำลายแตกฟองไม่หยุด

         เสี่ยวหลงเป่าทั้งดึงทั้งพยายามแงะเอากระดานเส็งเคร็งออกมา ยิ่งทำไปหลงเป่าก็ยิ่งเหน็ดเหนื่อยอยู่คนเดียว เหมือนชกกำปั้นลงบนปุยนุ่ม เจ้าแผ่นกระดานยังไร้ความรู้สึกตอบโต้กลับมา

ชายหนุ่มนั่งลงพักหายใจ เขารู้สึกว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป ตนเองอาจจะกลายเป็นบ้าเพราะความเหงาหงอยเปล่าเปลี่ยวเข้าสักวัน

         แผ่นกระดานอันนี้ดูเหมือนจะเชื่อมโยงอยู่กับบ้านน้อยและตัวเกาะ เกาะเล็กๆใบนี้ก็น่าประหลาดไม่แพ้กัน หลายวันมานี้ เสี่ยวหลงเป่ามีความรู้สึกว่าตัวเกาะที่เขาอาศัยอยู่มิได้อยู่นิ่งๆ แต่เคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความเร็วคงที่

    มันคล้ายกับเรือรูปร่างเป็นเกาะแก่งตามธรรมชาติลำหนึ่ง เพราะใช้ความเร็วเคลื่อนที่ไม่มากมายอะไร หากหลงเป่าไม่ได้มีความรู้สึกไว อีกทั้งในผืนทะเลที่มองไปทางไหนก็เห็นแค่เพียงเส้นขอบฟ้าสุดลูกหูลูกตา เขาย่อมต้องไม่มีทางรับรู้ได้อย่างรวดเร็ว

'น่าเหลือเชื่อชะมัด!!'

         วันต่อมา ห้องครัวกับสุขาแบบโบราณก็ถูกหลงเป่าทดลองใช้ เขาให้คะแนนห้องครัวมากกว่าห้องถ่ายทุกข์ที่ค่อนข้างยุ่งยาก คอกไก่ฟ้าเองก็ถูกสำรวจไปทั่วทุกมุม มีไก่ฟ้าธรรมดาเกือบ 20 ตัวอยู่ภายในคอกนั้น ไข่ไก่จำนวนหลายสิบฟองถูกหลงเป่าเก็บตุนเอาไว้เพื่อใช้ประทังชีวิต เขาแบ่งมันออกมาราว 1 ใน 3 เพื่อทดลองฟักด้วยอุปกรณ์ที่ได้รับมา

    เครื่องมือฟักไข่ทำให้หลงเป่าคิดว่าตัวเองหลุดเข้ามาในโลกเวทมนตร์เรื่องใดเรื่องหนึ่ง ในขณะที่ไก่ฟ้าสองตัวที่ดูแตกต่างจากไก่ฟ้าตัวอื่นๆกำลังกวาดสายตาจ้องมองมาทางเขาจากระยะไกลอยู่บ่อยๆ
ไก่ฟ้าทั้งสองนี้คือไก่เพศผู้และเพศเมีย เป็นสัตว์วิเศษที่หลงเป่าสุ่มเลือกได้มา

         เสี่ยวหลงเป่าเอาคางเกยขอบหน้าต่างไม้อยู่ในห้อง ตอนนี้ชายหนุ่มกำลังอยู่ในสภาพใกล้เคียงดั่งคนเป็นโรคซึมเศร้าแบบเฉียบพลัน สีหน้าเริ่มหม่นหมองหดหู่ดูไร้ชีวิตชีวา เขาวางทุกสิ่งที่ทำมาในช่วงเช้าลงกลางคัน เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง

    ไก่ฟ้าวิเศษทั้งสองตัวกำลังเดินเหยียบย่ำไปทั่วเกาะ สภาพอากาศในช่วงบ่ายทำให้อุณหภูมิกลางแจ้งร้อนอบอ้าวจนลามไปถึงพื้นที่ภายในห้อง เสี่ยวหลงเป่าเสมองมาทางผนังห้องที่มีแผ่นกระดานสีดำติดอยู่บนนั้น

"สมใจแกรึยังเล่า..."

    หลงเป่ารู้สึกเมื่อยล้าทั้งกายและใจอย่างเสียมิได้ ความอดทนมานะและกำลังใจเต็มร้อยตั้งแต่ทะลุมิติมาเริ่มร่อยหรอลดลงเรื่อยๆ ชายหนุ่มยุคใหม่อย่างเขาเพิ่งจะมาทราบว่าตัวเองก็เหมือนมนุษย์ที่ถูกปั่นหัวให้วิ่งทำงานอย่างเดิมๆซ้ำไปซ้ำมาอยู่คนเดียว

    หลงเป่าลุกขึ้นยืนด้วยสภาวะเหมือนซอมบี้ พอก้าวเท้าไม่กี่ก้าวก็มายืนอยู่ตรงหน้าแผ่นกระดานดำลึกลับ เสี่ยวหลงเป่าบังเอิญเจอะเจอบางสิ่งที่ดูใกล้เคียงกับระบบฟังก์ชั่นอะไรสักอย่างเหมือนกับพวกไอแพคบนแผ่นกระดานสีดำช่วงเช้ามืดของวันนี้

    จากนั้นเอง ชายหนุ่มก็สัมผัสมันเพื่อเลื่อนดูรายละเอียดที่แล้วมาหรือปัจจุบันได้ มิหนำซ้ำ หากเป็นเรื่องของภารกิจทุกอย่าง มิคาดเลยว่าจะสามารถขอคำแนะนำบางอย่างจากเจ้าแผ่นกระดานดำได้โดยตรง
ใช่ เพียงถาม คำตอบที่ได้ก็จะแสดงออกมาอยู่บนนั้น

"ข้าก็ช่างโง่ เส้นผมบังภูเขาแท้ๆ หึหึหึหึ" เสียงหัวเราะดูแคลนในลำคอของชายหนุ่มเปล่งออกมา

    เทคโนโลยีในโลกเดิมของตัวเองกับสิ่งวิเศษคล้ายคลึงกันที่อยู่ต่อหน้าดูเหมือนจะซ้อนทับกันอยู่เล็กน้อย วิธีการบางอย่างดูแล้วแทบไม่ต่างกับเครื่องมือสมัยใหม่เช่นระบบสัมผัสหรือสั่งการด้วยเสียงเลย

    สุดท้าย เสี่ยวหลงเป่าก็หาทางสื่อสารกับเจ้าแผ่นกระดานสีดำอันนี้จนได้ เป็นเหตุให้เขาวิ่งเข้าออกห้องไปมาตั้งแต่เช้าเพื่อทดสอบภารกิจอันที่แล้วซึ่งก็คือการตกปลาลงสระ

ผลปรากฎว่าจำนวนปลาที่ตั้งไว้ไม่ถูกกำหนดอีกต่อไป มีแค่การจำกัดปริมาณในแต่ละวัน

  
           การค้นพบทำให้หลงเป่าคึกคะนองปานม้าศึกอยู่ชั่วคราว แต่ก็แค่นั้น ไม่นานก็เริ่มแผ่วลงมาช้าๆ ท้ายที่สุดเขาก็มานั่งจับเจ่าและทำตัวเอ้อระเหยลอยชายอยู่ที่นี่

'ต้องทำยังไงข้าจึงจะกลายเป็นผู้ฝึกตนได้เล่า?' หลงเป่าโคตรจะสงสัย ขาของเขาแพลงและรู้สึกปวดเมื่อยกล้ามเนื้อจากการโหมวิ่งไปมาจึงอดไม่ได้ที่ต้องนวดเฟ้นมัน

     ในฐานะที่เสี่ยวหลงเป่ามาจากโลกยุคใหม่ที่พัฒนาขับเคลื่อนด้วยความทันสมัย เจ้าแผ่นกระดานสีดำยังคงห่างไกล มันเองไม่มีระบบนำร่องระยะไกลผ่านดาวเทียม หรือพวกเครื่อยข่ายไร้สายอย่างเช่นคลื่นไวไฟหรือบลูทูธ

คนอย่างเขาเสี่ยวหลงเป่ากำลังจะตรอมใจตายเพราะความอ้างว้าง!

         หลงเป่าปวดหัวจี๊ดขึ้นมาทันที เขาล้วงเอาสมาร์ทโฟนใต้หมอนบนเตียงไม้ออกมา ตั้งแต่ตัวเองต้องมาติดเกาะ เสี่ยวหลงเป่าก็ไม่ได้ใช้งานมือถือราคาแพงอีกเลยเพราะมันไม่มีสัญญาณใดๆ เข้าอินเตอร์เน็ตก็ไม่ได้

         ชายหนุ่มรีบเปิดเครื่องทันที วันเดือนปีในตัวเครื่องยังระบุเอาไว้เป็นเวลาดั้งเดิมของโลกเก่าที่เขาเพิ่งจากมา แบตเตอรี่ในเครื่องยังคงเหลือมากกว่า 60 เปอร์เซ็นต์ อยู่ในโหมดที่ประหยัดพลังงานมากที่สุด

หลงเป่าลูบคลำมันอย่างหวงแหน คิดอะไรคนเดียวอยู่ชั่วครู่แล้วจึงค่อยๆยื่นมือถือออกไปโชว์หรา แกว่งไกวเครื่องไปมาอยู่ตรงหน้าแผ่นกระดานดำบนผนังห้อง

"เฮ้ย เจ้ากระดาน ข้าเหนื่อยที่ต้องคอยวิ่งไปวิ่งมาโดยไม่รู้ว่าความสำเร็จถึงขั้นไหนแล้ว มองดูสิ เจ้าเคยเห็นไหม? นี่คือสิ่งประดิษฐ์อัจฉริยะจากศตวรรษที่20ในโลกของข้าเลยเชียวนะ มันถูกเรียกว่าสมาร์ทโฟน มือถือ มือถือยังไงล่ะ"

"ฮะแฮ่มๆ เข้าเรื่องเลยละกัน เจ้าสิ่งนี้มันสามารถสื่อสารโต้ตอบในระยะไกลได้ เจ้าไม่คิดว่ามันดูวิเศษไปเลยเหรอ เมื่อเทียบกับแผ่นกระดานโง่ๆที่แค่ติดอยู่กับผนังห้องตลอดเวลา เจ้าทำได้แค่ประกาศภารกิจ สรุปผลและแจกแจงเรื่องรางวัลเท่านั้น เวลาจะทำธุรกรรมอะไร ไม่ว่าอยู่ตรงส่วนไหนของเกาะ ข้าก็ต้องเสียเวลาวิ่งกลับมา ช่างไม่มีความสะดวกเอาเสียเลย"

"นี่ยังไม่รวมแอฟถ่ายรูป ดูหนัง ฟังเพลงอีกนะ เจ้าถ่ายรูปก็ไม่ได้ ส่งไลน์ก็ไม่ได้ ไอแพดตกรุ่นยังโอเคกว่าเลย ข้าไม่ได้ดูถูก แต่นี่คือเรื่องจริง เทียบกันแล้ว เจ้ายังห่างชั้นถึงหนึ่งแสนแปดหมื่นโยชน์ เจ้าสื่อสารระยะไกลกับข้าก็ไม่ได้ ต้องให้เจ้าของเกาะเช่นข้าเป็นคนวิ่งไปมาเหมือนถูกผีเข้า เจ้าเองเป็นแค่ของวิเศษ AI ระบบอนาล็อคเก่าๆที่หน้าต่างใช้งานแบบดิจิตอลเท่านั้นแหละ ขนาดมือถือเครื่องเล็กในมือนี่ยังอเนกประสงค์กว่าเลย ฮ่าฮ่าฮ่า"

         เสี่ยวหลงเป่าแดกดันราวคนไร้สมอง เขาโคตรคันปากจนต้องหาอะไรก็ได้มาคุยเพื่อระบายความตึงเครียดที่อัดแน่นอยู่ในจิตใจออกมา หลงเป่าไม่สนใจว่ามันเองเข้าใจสิ่งที่เขาต้องการสื่อออกไปหรือไม่ หากมันจะทำการลงโทษเขาในภายหลัง เขาเองก็ไม่แคร์

    ชายหนุ่มพล่ามอยู่เนิ่นนาน เสี่ยวหลงเป่ามีท่าทีที่ฮึกเหิม เขายืนจังก้าท้าพายุอยู่ในห้องเท่ารู้หนูของตน หลงเป่ายังคงแกว่งมือถือไปมาต่อหน้าเจ้าแผ่นกระดานบนผนัง

นานเท่าใดไม่รู้ เมื่อหมดอารมณ์สนุกยุแหย่ ชายหนุ่มก็เงยหน้าหัวเราะเยาะเป็นคนบ้า หันหลังคิดจะเดินจากไป

วู๊มๆๆ

    หลงเป่านั้นไม่ทันสังเกตหน้าจอของแผ่นกระดานสีดำที่กำลังเปลี่ยนแปลง พื้นผิวสีดำสนิท บัดนี้กลายมาเป็นสิ่งที่คล้ายหลุมดำ ดูลึกล้ำราวกับไม่มีก้นหลุม จู่ๆหลุมดำก็พลันออกแรงส่งแรงดูดตรงไปยังหลงเป่า เป้าหมายคือสมาร์ทโฟนในมือของชายหนุ่ม

เสี่ยวหลงเป่าเกิดสะดุ้งเฮือกขึ้นมาแต่ก็สายเกินไป เขาไม่มีเวลาให้ขัดขืน เมื่อรู้ตัวก็ได้แต่มองไปอย่างโง่งม ยืนซึมกระทือเป็นปลาตายค้างอยู่ในท่าคว้าเอาอากาศว่างเปล่า

    แค่หนึ่งอึดใจ ข้อความใหม่ก็ปรากฎออกมาจากแผ่นกระดานดำที่แปรสภาพเป็นพื้นผิวเรียบที่ยาวมากกว่ากว้างเล็กน้อยดังเดิม

'คำร้องขอจากเจ้าของเกาะได้รับการยินยอมจากตำหนัก เครื่องมือแปลกปลอมชิ้นนี้จะถูกยึดเอาไว้เพื่อใช้อ้างอิงเป็นหลัก'

"ม่ายยยยยยยยยยยยยยย!!!?"

    สิ้นข้อความอธิบายบนกระดานสีดำ เสี่ยวหลงเป่าก็ได้สติขึ้นมาทันที ชายหนุ่มร้องโหยหวนปานจะขาดใจตาย   'ซ่านหมี่' คือแบรนด์มือถือ Hi-End ของเขา และยังเป็นรุ่นลิมิตเต็ทอีดิทชั่นอีกด้วย มันราคาตั้งหลายพันหยวน

 เสี่ยวหลงเป่าหระหน่ำทุบตีกระดานสีดำบนผนังอย่างบ้าคลั่ง อนิจจา ตัวเองกับเจ็บฝ่ามือไปโดยเปล่าประโยชน์ แผ่นกระดานสุดอำมหิตดูเหมือนไม่คิดคืนมือถือของเขามา

         หลงเป่าทนอัดอั้นไม่ไหวอีกต่อไป เขาร่ำไห้ราวกับเด็กน้อย กระโดดขึ้นบนเตียงไม้จนมันสั่นไหวและโยกไปมา

"ฮึก ฮือๆ ซ่านหมี่ของข้า! นั่นเป็นของที่แฟนเก่าซื้อให้ข้าเชียวนะ แถมยังแพงมากด้วย รูปความทรงจำมากมายยังอยู่ในนั้น บ้าๆๆๆ รังแกกันเกินไปแล้ว! บัดซ๊บบบที่สุด!!!! " หลงเป่าซุกหน้าลง พึมพำสะอึกสะอื้นไปถึงครึ่งค่อนวัน


              จนกระทั่งดวงอาทิตย์กำลังค่อยๆเริ่มคล้อยต่ำลง เสี่ยวหลงเป่าก็ค่อยๆเริ่มทำใจรับความเป็นจริงได้ เขาพยายามเช็ดน้ำตาและขี้มูกด้วยปลายแขนเสื้อ สภาพของเขาในตอนนี้ทั้งสกปรกเต็มไปด้วยเหงื่อไคลที่สะสมมา

    หลงเป่าคว้าเอาผ้ายับๆผืนหนึ่งแทนผ้าเช็ดตัวแล้วเดินออกไปยังข้างบ้าน เขาชำระล้างร่างกายด้วยน้ำสะอาดที่ไม่มีวันหมดในโอ่งดินเหนียว ความเย็นฉ่ำของน้ำที่ตักราดด้วยกระบวยช่วงหน้าร้อนทำให้จิตใจค่อยๆสดชื่นกลับมาไม่น้อย

"ข้าต้องไม่ยอมแพ้เช่นนี้ ข้าต้องรอดให้จงได้!" น้ำถูกตักเทราดจากบนศีรษะลงสู่เบื้องล่าง แววตาของเสี่ยวหลงเป่าที่เหมือนกองฟืนที่มอดดับไป จู่ๆก็เหมือนติดไฟขึ้นมาอีกครา

นิสัยอันดื้อดึงกว่าใครตั้งแต่เกิด มันได้ฉุกกระชากจิตวิญญาณต่อสู้ให้คืนชีพขึ้นมาใหม่


              เสี่ยวหลงเป่าพยายามแต่งกายด้วยชุดลำลองใหม่อยู่นานจนเข้าที่ เสียงท้องร้องจนเขาต้องเดินกุลีกุจอไปทางด้านห้องครัว เมื่อต้องเดินผ่านห้องสุขา ตัวเองยังยืนยิ้มมองดูอยู่หน้าสุขาอย่างกับคนบื้อใบ้

    ห้องครัวสร้างขึ้นด้วยไม้สีน้ำตาลไม่ทราบชนิดทั้งหลัง มันเป็นครัวสไตส์โบราณที่โผล่ออกมาบ่อยๆในจอทีวี มีเตาหินใหญ่ 2 เตา ตรงกันข้ามมีมุมที่สำหรับเอาไว้ใช้เก็บพวกเสบียงและฟืน

              หลงเป่านำกิ่งไม้ไผ่มาตัดด้วยมัดเพื่อทำเป็นฟืน เขายังนำใบจากมาเป็นเชื้อไฟ โชคดีที่เขามีกองไฟประหลาดที่ไม่มีวันดับอยู่ด้านนอก ชายหนุ่มเริ่มต้นวางหม้อดินเผาลงไป นำน้ำสะอาดจากโอ่งดินเหนียวเทลงไป ระหว่างรอน้ำเดือด เขาก็อ้อมออกไปเพื่อจะจับปลาในสระน้ำมาทำอาหารกินอย่างเคย

ตั้งแต่ที่พวกปลาทะเลเหล่านี้ได้ลงแหวกว่ายอยู่ในสระ พวกมันทุกตัวดูเชื่องมาก มากเสียจนสามารถจับด้วยมือเปล่าได้ง่ายๆ

"อ้าว? 1 2 3 4....." เสี่ยวหลงเป่าชักแปลกใจตอนเห็นพวกมัน

         จำนวนหมู่ปลาในบ่อมีจำนวนมากขึ้น เสี่ยวหลงเป่าแน่ใจว่าไม่ได้คิดไปเองแน่ๆ ทุกครั้งที่มีการจับปลาขึ้นมาจากทะเล หรือแม้แต่นำพวกมันในสระมาเป็นอาหาร ทุกอย่างจะถูกบันทึกเอาไว้ตลอดบนกระดานสีดำ

    ก่อนหน้า ปลาทะเลในบ่อต้องมีเพียง 25 ตัวเท่านั้น แต่ปลาที่อยู่ในสระน้ำของเขาดูจะมากกว่าเดิม คาดว่ามีปลาทั้งหมดราวๆ 30 กว่าตัวแหวกว่ายอยู่ในนั้น

หลงเป่าค่อนข้างงุงงง ทำไมปลาทะเลในบ่อถึงเพิ่มจำนวนได้เอง ตนเองจึงได้เพียงแบกหน้ากับไปดูรายละเอียดบนแผ่นกระดานสีดำลึกลับอีกรอบ

' 33 ตัว? เป็นไปได้ยังไง?'

    เสี่ยวหลงเป่าทิ้งความสงสัยเอาไว้ก่อน เดินกลับไปจับปลาขึ้นมาใส่เข่งชีวิต 2 ตัวแล้วจึงกลับไปที่ห้องครัว เมื่อปลาต้มธรรมดาไร้เครื่องปรุงแต่งรสชาติเสร็จสิ้นดวงอาทิตย์ก็กำลังจะลับขอบฟ้า

นี่คือมื้อเที่ยงควบมื้อเย็นประจำวันนี้ของหลงเป่า ปลาทะเลที่ต้มด้วยน้ำเปล่าเพียงอย่างเดียว กับมีรสชาติหวานหอมผิดคาด ชายหนุ่มจึงกินมันได้อย่างเอร็ดอร่อย

         ในช่วงที่ชายหนุ่มกำลังเริ่มอิ่ม อยู่ๆกับมีความรู้สึกอันน่าประหลาดเกิดขึ้นภายในร่างกายของเขา เหมือนมีบางสิ่งบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นและควบเเน่นช่วงท้องน้อยใต้สะดือลงมา 3 ชุน

    พลังงานบางชนิดกำลังก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ เสี่ยวหลงเป่ากับสัมผัสมันได้ชัดแจ้ง เขาคลำบริเวณท้องน้อยอย่างลืมตัว ร่างกายของเขานั้นเหมือนมีกิ่งก้านสาขาจากหน่ออ่อนที่แตกกระจายออกมาจากจุดๆนั้นไปตามเส้นชีพจรส่วนต่างๆ

"หรือว่า......ข้ากำลังสร้างสิ่งที่เรียกว่า [จุดตันเถียน] ขึ้นมา?!"

    เสี่ยวหลงเป่าตกตะลึงแทบใจหายใจคว่ำ  ต้องบอกว่าสิ่งที่เรียกว่าตันเถียน คือแหล่งศูนย์รวมพลังของผู้มีพลังชี่ (พลังภายใน)  ส่วนใหญ่แล้วหมายถึงเหล่าผู้คนที่มีพลังกายเกินกว่ามนุษย์ธรรมดาทั่วไป

ผู้ที่สร้างจุดตันเถียนขึ้นมาได้ จะถูกเรียกว่า 'ผู้ฝึกยุทธ'

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ที่พัฒนาตันเถียนของตนเองต่อไปจนถึงระดับหนึ่งจะกลายเป็น 'ผู้ฝึกตน' ที่ก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์

              หลงเป่าทั้งสับสนทั้งสงสัยใคร่รู้อย่างมาก  หลายวันมานี้ตนเองไม่ได้ทำอะไรที่เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนพลังภายในเลย ทุกๆวันเขามีแต่ตกปลา ตกปลา แล้วก็ตกปลา จะพูดว่าการตกปลากลายเป็นงานหลักของเขาไปแล้ว

'หรือว่าตกปลาก็ยกระดับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ได้แล้ว? ไม่สิ ไม่ใช่แน่ ไม่ใช่แค่การตกปลาธรรมดาแบบนั้นแน่ๆ'

         เสี่ยวหลงเป่าเดินวนไปวนมารอบห้องครัว และในที่สุดก็เอะใจเรื่องหนึ่งขึ้นมา ชายหนุ่มหยิบชิ้นปลาที่เหลืออยู่ จากนั้นก็ส่งมันเข้าปากทันที เมื่อหลงเป่ากลืนมันลงไป ตัวเขาเริ่มรู้สึกได้ทันทีว่าร่างกายของเขากำลังดูดซับเนื้อปลาและเปลี่ยนให้กลายเป็นกระแสของพลังงานบางอย่างแล้วจึงถูกตันเถียนกักเก็บเอาไว้

"เนื้อปลานี่เอง!! ข้าเริ่มจำบ้างได้แล้ว มันต้องเป็นเพราะในเนื้อปลาเหล่านี้มีพลังงานที่เรียกว่าคลื่นวิญญาณ พลังวิญญาณเหมาะสมมากที่สุดสำหรับมนุษย์ทั่วไป หรือผู้ที่กำลังฝึกฝนเพื่อก้าวขึ้นมาเป็นผู้ฝึกยุทธ์และผู้ฝึกตนในอนาคต"

นึกถึงรายละเอียดบนแผ่นกระดานดำ หลงเป่ายังมีข้อสงสัยอีกอย่าง

 "พลังวิญญาณจะต้องมีอยู่ในสิ่งมีชีวิตจำพวกสัตว์วิเศษขึ้นไปนี่นา เช่นเนื้อของไก่ฟ้า แต่ว่าปลาทะเลพวกนี้เป็นข้าที่ตกขึ้นมาได้ มันน่าจะเป็นเพียงแค่ปลาทะเลทั่วไปเท่านั้น  ไม่สมควรจะมีพลังวิญญาณ แล้วเพราะอะไรพวกปลาทั้งหมดในสระอยู่ๆถึงได้เปลี่ยนไปกลายเป็นปลาทะเลที่อุดมสมบูรณ์ไปด้วยพลังวิญญาณได้?"

       


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 217 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #85 +~mojune~+ (@mojune_potter) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2563 / 13:26
    โดดเดี่ยวเดียวดายในท้องเล
    #85
    0
  2. #84 0971539347am (@0971539347am) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 18:36
    สงสารเลย 555
    #84
    0