KING OF ISLAND เหนือใต้หล้า ข้าคือจักรพรรดิเกาะ

ตอนที่ 21 : ตอนที่ 21 สร้างตารางดวงดาว

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,017
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 88 ครั้ง
    5 พ.ย. 62

          จิตใต้สำนึกของเสี่ยวหลงเป่ากำลังไล่เรียงถึงข้อความเคล็ดวิชาในแผ่นหยกใสเย็นนับสิบๆรอบ แต่ไม่ว่าหลงเป่าจะพยายามเช่นใด ข้อความที่อยู่ภายในนั้นก็ยังมีจำนวนเท่าเดิม ไม่มีการเปลี่ยนแปลงลดน้อยหรือเพิ่มขึ้นใดๆทั้งสิ้น

    "บทเดียว? ล้อข้าเล่นใช่หรือไม่?" เสี่ยวหลงเป่าบถพลางขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ชื่อเคล็ดวิชาที่ไม่หวือหวาแต่น่าจะอลังการงานสร้างอย่างที่ในหัวของหลงเป่าได้จินตนาการไปต่างๆนานานั้น ได้บดขยี้ความหวังอันเลือนลางอย่างไม่ปราณี

         เทียบกับเคล็ดวิชาแรก 'ศิลาแดง' ในรูปภาพปริศนาของสตรีลึกลับที่บรรยายจุดด้อย  จุดเสีย จุดที่ต้องระวัง และขั้นตอนในการฝึกฝนจนยาวเหยียดเป็นหางว่าวแล้ว วิถีจักรวาลบทแรกที่มีเพียงไม่กี่หน้านี้ ทำให้หลงเป่าแทบรับไม่ได้จนกับคิดไปในทางเลวร้าย

'สั้นเกินไปแล้ว เจ้ากระดานนั่นต้องกลั่นแกล้งข้าแน่ๆ  เห็นๆกันอยู่ว่านี้มันเอาเคล็ดวิชามาหั่นออกมาเป็นช่วงๆ แล้วส่งมาให้ข้าเป็นรางวัล! แหกตากันชัดๆ!!'

หลงเป่าคำรามในลำคอด้วยความเดือดาลกับความหน้าด้านหน้าทนยิ่งกว่าตัวเขา

นี่มันไม่ได้เรียก 'คัมภีร์วิถีจักรวาล' ฉบับเต็มแล้ว

นี่มัน 'คัมภีร์วิถีจักรวาลช่วงแรกเริ่ม' เพียง 1บทหลักที่ถูกทอนนำมาเป็นรางวัลต่างหากเล่า!

ถูกตุ๋น!! ข้าถูกตุ๋นจนเปื่อยชัดๆ! ราวกับเล่นบิงโกถูกรางวัลเป็นเครื่องคอมพิวเตอร์มือหนึ่งอย่างดี 1 เครื่อง แต่พอได้รับจริงๆ ของด้านในดันเป็นของมือสองมือสาม เท่านั้นยังไม่พอ พวกฮาร์ดแวร์ทั้งหลายแหล่กำลังจะหมดประกันอีก

         ด้วยความโมโห หลงเป่าพลางรีบติดต่อเจ้าแผ่นกระดานเส็งเคร็งรัวๆ แต่เหมือนมันจะทำเป็นเมินเสียงของเขา ไม่ว่าจะส่งเสียงเรียกในใจ หรือแหกปากออกมาให้ได้ยินภายนอก มันก็ยังคงเงียบสนิท เสี่ยวหลงเป่าเหมือนคนบ้าที่กำลังตีอกชกลมอยู่บนหลังคาคนเดียว

'โว้ย! อย่าคิดว่าพี่ไม่รู้นะ นี่เอ็งเล่นแบ่งซอยวิชาออกมาเป็นบทๆอย่างนี้ คงจะเอาไปใส่พ่วงเพื่อให้เป็นรางวัลภารกิจในภายหลังล่ะสิ!! ไร้ยางอาย!!' หลงเป่าโหวกเหวกต่อว่าแกมสาปแช่งไอ้แผ่นสีดำจนไม่เหลือชิ้นดีกันเลยทีเดียว

         ความสุขเมื่อตอนกลางวันของเสี่ยวหลงเป่านั้นถูกเรื่องในตอนนี้จนอารมณ์ขุ่นมัว หลังจากชายหนุ่มก่นด่าเจ้าแผ่นเฮงซวยจนรู้สึกสาสมใจแล้ว สุดท้ายก็ได้แต่ทอดถอนใจกับตนเองว่าตัวเองไร้เดียงสามากไป จนป่านนี้ยังคงไม่รู้ทันมันอีก

"ช่างเถอะๆๆ ถึงอย่างไรข้าก็ยังฝึกเคล็ดวิชาของสตรีลึกลับไปได้ไม่เท่าไหร่ ทั้งไม่เชี่ยวชาญ และทรงพลังเหมือนกับนาง ทำไมต้องหงุดหงิดกับเรื่องเพียงแค่นี้ด้วยเล่า ไม่ใช่วันข้างหน้า ข้าหลงเป่ายังมีโอกาสได้รับเคล็ดวิชาส่วนที่เหลือมาอยู่นี่นะ"

    เมื่อคิดเช่นนี้ เสี่ยวหลงเป่าจึงเริ่มสงบอกสงบใจลงได้ และเริ่มมาใช้สมาธิกับส่วนแรกของคัมถร์วิถีจักรวาลต่อ


         หน้าแรกได้อธิบายเรื่องเคล็ดวิชาอย่างตรงไปตรงมาและเรียบง่าย คัมภีร์วิถีจักรวาลคือการสะสมพลังงานในรูปแบบหนึ่งขึ้นมา โดยการดึงพลังงานของเดือนและดาวที่อยู่ท่ามกลางฟากฟ้าและหมู่ดาวเข้าสู่ร่างกาย

    การที่จะทำการดึงดูดพลังงานที่น้อยนิด สัมผัสและมองเห็นด้วยตาเปล่าไม่ได้บนนั้นให้ลงมานั้น จนต้องสร้างสิ่งๆหนึ่งขึ้นมาภายในร่างกายก่อน สิ่งนั้นคือ 'ตารางดวงดาว'

ตารางดวงดาว เรียกอีกอย่างหนึ่งว่า รากแห่งดวงดาว

         การฝึกฝน พูดแล้วเหมือนดูง่ายดาย แต่การปฎิบัตินั้นค่อนข้างจุกจิก ผู้ที่สามารถก่อร่าง 'ตารางดวงดาว' ภายในร่างได้นั้นจำเป็นต้องมีข้อแม้ใหญ่ๆอยู่ถึง 3 ข้อด้วยกัน

- หนึ่ง ร่างกายต้องปราศจาก 'รากวิญญาณ' ตั้งแต่เกิด ห้ามมีรากวิญญาณชนิดใดชนิดหนึ่งก่อนหน้า หรือภายหลัง มิฉะนั้น ตารางดวงดาวจะพังทลายลงทันที  หรืออย่างน้อยระดับการฝึกฝนก็จะก้าวหน้าอย่างยากยิ่ง จนกระทั่งการพัฒนาทุกอย่างหยุดชะงักลง

-สอง ร่างกายของผู้ที่จะสร้างตารางดวงดาวจะต้องมีพลังปราณที่บริสุทธิ์ในระดับสูงมาก ซึ่ง ระดับที่ว่านี้คล้ายกับการวัดระดับความใสแจ๋วของน้ำ ยิ่งใสมากเท่าไหร่ การสร้างตารางดวงดาวยิ่งมีอัตราความสำเร็จเท่านั้น

    อนึ่งแล้ว ตัวการที่ทำลายความบริสุทธิ์ของปราณในร่างกายคือสิ่งต่างๆที่กิน ดื่ม หรือใช้ในชีวิตประจำวันหลังจากเริ่มต้นฝึกยุทธ ยกตัวอย่างเช่นการใช้เม็ดยาเป็นระยะเวลานานเกินไปจนกำจัดสิ่งตกค้างไม่หมด หรือการสะสมของสิ่งสกปรกในระหว่างที่ซึมซับพลังปราณในหินปราณมานาน เป็นต้น

-สาม ช่วงวัยหรืออายุ โดยจะต้องเป็นอายุจริงๆของผู้ที่ติดจะฝึก ไม่ใช่นับเอาสภาพอายุที่คนคนนั้นพยายามแสดงออกมาภายนอก ซึ่งจำกัดเอาไว้เพียงไม่เกิน 50ปีลงมาเท่านั้น

-สี่ ก่อนที่จะสร้างตารางดวงดาวขึ้นมาได้ จะต้องเรียนรู้จนสำเร็จเคล็ดวิชา 'วิถีกำหนดลมหายใจ' หรือวิชาที่ใกล้เคียง ก่อนอย่างน้อยขั้นแรก มิเช่นนั้นตารางดวงดาวที่สร้างขึ้นมาก็จะขาด 'ทางเดินของดวงดาว' และตารางดวงดาวนั้นไม่มีทางพัฒนาต่อไปถึงขั้นที่สองหรือขั้นที่สามได้

         เมื่อเสี่ยวหลงเป่าศึกษามาจนถึงจุดนี้ ชายหนุ่มก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น อย่างน้อยๆเริ่มแรกที่เขาจะก้าวเข้าไปในโลกของผู้มียุทธ วิชาวิถีกำหนดลมหายใจก็เป็นหนึ่งในวิชาพื้นฐานหลักที่เจ้าแผ่นกระดานเส็งเคร็งมอบให้เขา

'การทำภารกิจของข้า ครึ่งหนึ่งคือความสำเร็จที่ข้าพยายามไปให้ถึงด้วยทางเลือกของข้าเอง ส่วนอีกครึ่งนั้นเป็นเส้นทางที่เจ้าแผ่นกระดานแผ่นนั้นกำหนดเอาไว้ให้ข้าก่อนแน่แล้ว'

หลงเป่ารวบรวมทุกๆเรื่องที่ผ่านมาเอาไว้ในหัวและกลั่นออกมาเป็นข้อสรุป

'อย่างไรก็ช่าง ทั้งนี้ทั้งนั้น แม้ไม่รู้ว่ามันกำลังช่วยข้าเพราะเหตุผลอะไร หรือวางแผนอะไรเอาไว้ในอนาคต แต่สิ่งที่ข้าต้องการในช่วงนี้คือความแข็งแกร่งที่ปกป้องตัวเองได้ เพื่อความอยู่รอดในภายภาคหน้า ข้าหลงเป่าจะทนยอมเพื่อเป็นลาที่ถูกจูงหรือลากไปก่อน'

         หลงเป่าจำเป็นต้องปล่อยเรื่องพวกนี้ทิ้งเอาไว้ จนกว่าที่ตนเองจะแข็งแกร่งพอจนไม่มีใครมากำหนดกฎเกณฑ์ชีวิตเขา หลงเป่าจึงได้เริ่มจดจำทำความเข้าใจในขั้นพื้นฐานแรกเริ่มของวิชาวิถีจักรวาลซ้ำไปซ้ำมาเหมือนกับนักเรียนเตรียมสอบดีเด่น

1 ก้านธูป...... 2 ก้านธูป ..........

ครึ่งชั่วยาม.... 1 ชั่วยาม .........

จนกระทั่ง 2 ชั่วยามยามค่ำคืนผ่านพ้นไปอย่างช้าๆโดยไม่รู้ตัว

         เสี่ยวหลงเปาหลับตานั่งขัดสมาธิเพื่อเดินพลังภายในวนไปวนมาอย่างเป็นระบบอย่างที่เคล็ดวิชาเขียนอธิบายเอาไว้ ลมหายใจเข้าและออกของหลงเป่ามีความสม่ำเสมออย่างไม่น่าเชื่อ หากจะสังเกตให้ดีแล้วละก็ ระดับการหายใจของเสี่ยวหลงเป่ายังเป็นไปด้วยความพิสดารแตกต่างกับการหายใจแบบปกติของมนุษย์ทั่วๆไป

    บางครั้งก็รุนแรงเหมือนเหล่าพยัคม์ บางครั้งก็ร้อนแรงราวกับนกไฟ หลายครั้งที่เกรี้ยวกราดดั่งมังกร และหลายคราที่เชื่องช้าดูสุขุมเหมือนกับเต่าพันปี

    ฉับพลัน สภาพแวดล้อมรอบกายเสี่ยวหลงเป่าก็เกิดเปลี่ยนแปลงขึ้นมา มวลอากาศราวกับสั่นสะเทือนจนเป็นระลอกคลื่นกระจายตัวไปทุกทิศทาง พลังปราณที่มีอยู่กระจัดกระจายภายในอากาศจนเกิดความผวนผันอ่อนๆ

    บนท้องฟ้าเหนือหัวหลงเป่านั้นดูเหมือนกระพริบแวววับ เหมือนกับชายหนุ่มที่อยู่เบื้องล่างนี้กำลังติดต่อสื่อสารเพื่อล่อลวงพวกมันให้ส่งพลังงานของมันให้กับเขา ไม่ช้า คลื่นพลังที่แตกต่างกับพลังปราณตามธรรมชาติก็เริ่มปรากฎออกมา แม้จะเพียงแค่เล็กน้อย แต่เสี่ยวหลงเป่าก็รู้สึกถึงมันได้

พวกมันกำลังมา ล่องลอยจากเบื้องบน เยื้องย่างสู่เบื้องล่าง

เป้าหมายของพวกมัน คือ เสี่ยวหลงเป่า!

ครืน

         ทันใดนั้น พลังงานที่แตกต่างกับพลังปราณบนโลกนี้ก็รวมไปยังเบื้องหน้าของหลงเป่า ฝ่ามือข้างขวาของหลงเป่าก็เปลี่ยนแปลงไป ชายหนุ่มยกมือขึ้น สลับทำเป็นท่ามุทรา สร้างจุดแรกของตารางดวงดาวขึ้นบนอากาศเบื้องหน้าที่ว่างเปล่ามืดมิด     และไม่หยุดเพียงแค่นี้ นิ้วมือของหลงเป่ายังลากไปมาบนอากาศอย่างช้าๆไม่รีบร้อน

ฟั่บ

    นิ้วของหลงเป่าเคลื่อนไหวไปมา เดี๋ยวก็ลากไปทางด้านซ้าย เดี๋ยวก็ลากกลับไปทางด้านขวา ทั้งขึ้นบนและลงล่าง ทุกๆอิริยาบทของชายหนุ่มดูเหมือนกำลังวาดวัตถุชนิดหนึ่ง ตำแหน่งจากจุดหนึ่งไปยังจุดหนึ่ง เมื่อนิ้วของหลงเป่าลากผ่านไป พวกมันก็เกิดเป็นเส้นสายบางๆที่สะท้อนอยู่กลางอากาศเหมือนกับหมู่ดาว
ไม่นาน ตารางขนาดใหญ่แบบหยาบๆก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าเสี่ยวหลงเป่า นอกจากพื้นที่แบบคร่าวๆแล้ว ภายในนั้นไม่มีอะไรอยู่เลย

มันมีรูปร่างเป็นวงรีที่มีความยาวมากกว่าความกว้างวงหนึ่ง

ไม่มีอะไรเลย แม้แต่ทางเข้าก็ตาม

         ต่อมา เสี่ยวหลงเป่าทำท่ามุทราอีกครั้ง ตารางดวงดาวที่เพิ่งเป็นรูปเป็นร่างก็เริ่มขยับ ตารางเริ่มหมุนอย่างเชื่องช้า สุดท้ายมันก็เกือบจะกลายเป็นจานร่อนไป ล่องลอยไปมาล้วนรอบตัวของหลงเป่า เพียงแต่สีสันนั่นช่างจืดชืดเหลือคณาหากเทียบกับตารางดวงดาวที่ถูกระบุเอาไว้ในคำอธิบายเบื้องต้นของเคล็ดวิชา

พรึ่บ

         หลงเป่าชี้นิ้วออกไป ตารางดวงดาว ลอยกลับไปทางเบื้องหน้าของเขาอีกครั้ง คราวนี้มันเริ่มกลายสภาพจากภาพลวงตาจนเหมือนจะจับต้องได้ขึ้นมา หลงเป่าชี้นิ้วไปทางด้านซ้ายและขวา เพื่อสร้างบางอย่างขึ้นอีกครั้ง

ที่แท้ ก็คือตำแหน่งทางเข้าแรกของ 'ทางเดินของดวงดาว' ผืนนี้

         จุดแรกคือตำแหน่งของประตูบานที่ 1 เป็นประตูที่หม่นหมองไร้ความสวยสดงดงามอย่างสิ้นเชิง ประตูบานนั้นกำลังถูกเสี่ยวหลงเป่าค่อยๆเนรมิตขึ้นมาจากความว่างเปล่า ไม่นานมันก็ค่อยๆเป็นรูปเป็นร่าง จนสุดท้ายก็พอคาดเดาออกว่าเป็นประตูชนิดไหน

ควับ

         เสี่ยวหลงเป่าตวัดมืออย่างรวดเร็ว ประตูโค้งอันวิจิตรแต่ไร้ประกายก็เสร็จสมบูรณ์ในที่สุด เมื่อถูกผลักดันด้วยนิ้วมือของชายหนุ่มที่เป็นเจ้าของตารางดวงดาวผืนนี้ ประตูทรงโค้งที่เรียบง่ายก็ลอยไปติดตั้งในจุดที่มันต้องอยู่ตลอดไป

ประตูที่ดูปิดตายเสร็จสิ้น


         บัดนี้ 'ตารางดวงดาว' ขั้นพื้นฐานแรกเริ่มได้จำลองได้แล้ว ประตูทางเข้าของมันก็ถูกเสี่ยวหลงเป่าจัดการจนแล้วสิ้น ต่อไปหลังจากนี้ก็การ 'เดินพลังดวงดาว' ที่ยากขึ้นไปอีก

"ฟู่" เสี่ยวหลงเป่าพ่นลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่
 
         ดูเหมือนชายหนุ่มสร้างมันทั้งคู่ขึ้นมาอย่างง่ายๆ ที่จริงแล้ว เสี่ยวหลงเป่าต้องเร่งพลังสมาธิจากวิถีกำหนดลมหายใจจนขีดสุดเลยทีเดียว แถมตารางดวงดาวและประตูดวงดาวที่เขาสร้างขึ้นมานั้นยังไม่เสร็จสมบูรณ์ แค่เพียงเท่านี้ เสี่ยวหลงเป่าก็แทบใช้พลังปราณภายในร่างกายไปจนแทบหมดสิ้นเพื่อล่อเอาพลังงานรูปแบบใหม่ภายนอกเข้ามา

"ขั้นต่อไป เริ่มจุดชนวน!" เสี่ยวหลงเป่าคำรามก้อง แววตามีความมุ่งมั่นอย่างถึงที่สุด

         ขั้นตอนจุดชนวนนั้น คือขั้นตอนที่สำคัญยิ่งกว่าการสร้างตารางดวงดาวขึ้นจากอย่างว่างเปล่า จะรีบร้อนไม่ได้ จำต้องค่อยเป็นค่อยไป หากพลาดพลั้งในขั้นตอนนี้ นอกจากหลงเป่าจะสูญพลังปราณที่สะสมมาอย่างยากลำบากไปฟรีๆแล้ว ตารางดวงดาวที่เขาอุตส่าห์ก่อร่างมาจนเกิดรูปร่างอาจจะพลังทลาย หรือกลายมาเป็นตารางดวงดาวที่ไมาสมประกอบได้

    มือของหลงเป่าทำมุทราอีกรอบ คลื่นดวงดาวที่หลงเป่าชักพา มันเปลี่ยนทิศทางจากฝ่ามือของหลงเป่า กลายมาเป็นสิ่งที่คล้ายกับเชือกเส้นหนึ่ง

"ต่อไป ระเบิดผลึก!!" เสี่ยวหลงเป่าคำราม

         ชายหนุ่มใช้มือหนึ่งพยายามคงสภาพตารางดวงดาวที่ราวกับจะละเหิดจางหายไปได้อยู่ตลอดเวลาอย่างยากยิ่ง มือข้างที่ว่างล้วงเข้าไปในปขนเสื้อ หยิบเอาขวดบรรจุของเหลวชนิดหนึ่งขึ้นมา

นี่คือ น้ำพลังวิญญาณ ที่ได้มาจากบ่อเล็กๆหลังกระต๊อบน้อยของหลงเป่า

    เมื่อเปิดฝาออก ชายหนุ่มไม่รีรอ กระดกมันทั้งหมดลงคอทันที น้ำพลังวิญญาณทุกหยดถูกหลงเป่าเดินหน้าควบกลั่นมันในร่างกายจนเป็นพลังปราณลูกใหญ่ในจุดตันเถียน จากนั้นจึงควบแน่นพวกมันจนกลายเป็นผลึกปราณจำนวนมากเท่าที่ตัวเขาจะสร้างได้

         ผลึกปราณที่ควบจนแน่นทั้งของเดิมและของใหม่จำนวน 100 เม็ดพอดิบพอดี ราวกับจุดตันเถียนของหลงเป่าลอยออกมาภายนอกร่างกาย เมื่อพวกมันปรากฏ ผลึกทุกเม็ดลอยเข้าไปใกล้ประตูดวงดาวที่หลงเป่าสร้างขึ้น ไม่ช้ามันก็เริ่มเกาะไปที่เชือก ซึ่งก็คือชนวนพลังภายนอกที่หลงเป่าก่อร่างขึ้น

         นี่คือขั้นตอนในการ 'เปิดประตูแรกตารางดวงดาว' เพื่อเข้าไปในตารางดวงดาวให้ได้ หากเปิดไม่สำเร็จ หลงเป่าจำต้องสูญเสียทุกอย่างแล้วเริ่มทุกอย่างใหม่ทั้งหมด ซึ่งเขาจะต้องรวบรวมพลังปราณบริสุทธิ์ในร่างกายใหม่จนถึงขีดสุดอีกครั้งซึ่งต้องใช้เวลานานราวครึ่งปี

         ตอนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่ว่าพลังปราณที่บริสุทธิ์ในร่างกายของหลงเป่า และในน้ำวิญญาณที่เพิ่งดื่มลงไปนั้น คือผลึกปราณอันทรงพลังราวกับลูกตุ้มเหล็กที่พร้อมจะตรงเข้าทำลายประตูบานแรก

ยิ่งบริสุทธิ์มากแค่ไหน น้ำหนักของมันที่ใช้เพื่อทำลายประตูก็ย่อมต้องมากเท่านั้น

         หลงเป่าจะพลาดไม่ได้ ร่างกายของเสี่ยวหลงเป่าในตอนนี้นั้นถึงขีดจำกัดแล้ว เขาไม่มีทางควบผลึกปราณได้อีกแล้วจนกว่าจะใช้ระยะเวลาอีกหลายสิบวัน แม้หลงเป่าจะดื่มพวกมันลงไปอีกขวดเล็กก็ตามก็เปล่าประโยชน์

     หากสำเร็จ เสี่ยวหลงเป่าจะเข้าสู่ขั้นตอนสุดท้าย และเขาจะสร้างตารางดวงดาวขั้นปฐมภูมิได้เป็นผลสำเร็จ ชายหนุ่มจึงเคร่งเครียดขึ้นมาทันที

"ไป!!" ในดวงตาของหลงเป่ามีเปลวไฟชุกโชน พลังสมาธิที่เหลืออยู่พุ่งขึ้นราวกับจรวด

ตูม!!
ตูม!! ตูม!!
ตูม!! ตูม!! ตูม!!

    ชนวนที่มีรูปร่างคล้ายเชือกค่อยๆนำพาเหล่าผลึกปราณที่ละลูกๆ พุ่งฉิวเข้ากระแทกบานประตูหนาอย่างรุนแรง อึกทึกครึกโครมก้องไปทั่วสองหูของเสี่ยวหลงเป่า แต่นอกจากสภาพแวดล้อมในรัศมี 2 จ้างรอบตัวเขา ทุกอย่างกับเงียบสนิท

ปึง!

"ทำลายให้กับข้า!!" เสี่ยวหลงเป่าตะโกนดังสนั่น ทำมือมุทรา

    หลังสิ้นเสียงและการชี้นิ้วต่อเนื่อง การโจมตีด้วยผลึกปราณที่ละลูกก็เปลี่ยนไป จากการโจมตีทีละลูก ก็เปลี่ยนเป็นทีละสองลูก มิหนำซ้ำ การเหวี่ยงของชนวนก็เพิ่มมากขึ้นไปอีกขั้น ราวกับพายุทอนาโดที่โกรธขึ้งที่พร้อมทำลายทุกสิ่งที่ขวางหน้าให้ราบเป็นหน้ากอง

ตูม!! บรึม!!

    ผลึกปราณของเสี่ยวหลงเป่าลูกแล้วลูกเล่า กระหน่ำทุบตีไปยังประตูวงโค้งที่ดูเหมือนจะไม่มีทางล่มสลายตราบเท่านิรันดร์ มันสั่นสะท้านไหวไปมา แต่ยังไม่มีร่องรอยของความเสียหายแต่อย่างใด ในขณะที่ผลึกปราณของเสี่ยวหลงเป่ากำลังค่อยๆลดจำนวนลงเรื่อยๆ

หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ เสี่ยวหลงเป่าอาจล้มเหลว

    ดวงตาของเสี่ยวหลงเป่าเริ่มหม่นแสงลง ภายในนั้นมีความดื้อรั้นจนถึงที่สุด ทุกๆครั้งที่หลงเป่าบังคับชนวนเพื่อใช้ผลึกโจมตี ร่างกายของเขา ไม่ว่ากล้ามเนื้อ กระดูก เส้นเอ็น หรือพลังลมปราณสำรองในร่างค่อยๆถูกใช้จนเกินขีดจำกัดจนแทบทรงตัวเอาไว้ไม่ได้

    โดยเฉพาะพลังสมาธิที่กำลังถูกใช้จนแทบจะเกลี้ยงขอดในไม่ช้า จิตสำนึกของเสี่ยวหลงเป่าเริ่มเลือนลาง คล้ายกับลุกโป่งที่ถูกเป่าจนพอง แล้วมีรอยร้าวเล็กๆ จนลมภายในนั้นค่อยๆหลุดรอดออกมา

แม้กระทั่งด่านเลี่ยนชี่ขั้นที่ 2 โอกาสสำเร็จยังเพียง 50/50 เท่านั้น

หรือข้าหลงเป่าจะประเมินความยากของมันผิดไป?

แต่ข้าไม่สามรถทนรอได้จนถึงขั้น 3 และ 4 หรอกนะ!!

"ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะทำไม่ได้ เปลี่ยนสภาพเป็นชนวนรูปเกลียว!!!" หลงเป่าร้องลั่น

    ร่างกายของหลงเป่าสั่นสะท้าน มือที่ทำมุทราชี้ออกไปดูแล้วเริ่มไม่มั่นคง ดวงตาของชายหนุ่มแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือด ปากถูกขบกัดจนเลือดไหลออกมาโดยไม่รู้สึกตัว

เปรี้ยง!
เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เปรี้ยง! เปรี้ยง! เปรี้ยง!
เปรี๊ยะ!!

    เสียงโจมตีระเบิดขึ้นดังเป็นสองเท่าของช่วงแรก จนที่สุด ร่องรอยความเสียหาย และรอยร้าวรูปรอยไยแมงมุมก็เริ่มเกิดขึ้นมา  กลับกัน เสี่ยวหลงเป่าโอนเอนไปมาราวกับจะนอนลงไปให้รู้แล้วรู้รอด สมองของเขาเริ่มตอบสนองต่อความคิดเชื่องช้าลง พลังสมาธิเหือดเเห้งจนแทบหมดสติ

อุ๊ก!!
ตูม!!

         สุดท้ายเมื่อภาระบนร่างกายและจิตวิญญาณของเสี่ยวหลงเป่าทนไม่ไหว เขาจึงกระอักเลือดออกมาไม่หยุด ย้อมชุดครึ่งหนึ่งและเบื้องล่างเป็นสีแดง รูจมูกยังมีเลือดไหลออกมา จิตใจอ่อนล้าจนแทบดับดิ้น

"ข้ายังไหว!!!" หลงเป่าใช้พลังสมาธิที่เหลือทั้งหมด กระตุ้นหัวใจห้องที่ห้าที่พิเศษกว่าผู้ฝึกคนอื่นในทันที

'หัวใจกล้าแกร่ง!!!!'

         นี่คือหนึ่งในพลังสภาวะดั่งสวรรค์ประทานที่เหล่าผู้ฝึกคนแสวงหาแต่ยากจะได้รับ เป็นที่รู้กันว่าด่านเลี่ยนชี่ต้องเปิดจุดทั้ง 5 จุด และการทะลวงผ่านจุดทุกจุดนั้นมีโอกาสได้รับทักษะแฝงพิเศษมา ทั้งนี้ทั้งนั้นไม่เกี่ยวกับพรสวรรค์ของคน ไม่เกี่ยวกับว่ามีหรือไม่มีรากวิญญาณ ทุกอย่างอยู่ที่ดวงล้วนๆ พึ่งพาแต่โชคชะตานำไป

    ซึ่งการเปิดหัวใจห้องที่ห้าของเสี่ยวหลงเป่านั้น เขากลับโชคดีได้รับทักษะหัวใจกล้าแกร่งอันนี้มา มันอาจไม่ใช่ทักษะแฝงที่ดีที่สุด แต่มันก็ไม่ใช่ทักษะที่ย่ำแย่เช่นกัน

หัวใจกล้าแกร่ง คือ หัวใจที่ยากจะทำลายได้ เป็นทักษะแฝงที่เพิ่มพลังสภาวะทุกอย่างในร่างกายขึ้นไปในอีกระดับในเวลาชั่วคราว รวมถึงพลังสมาธิของวิถีกำหนดลมหายใจด้วย

เมื่อนั้น พลังสมาธิก็เข้มข้นกว่าที่เคยมี พุ่งทะยานอีกครั้ง

"ชนวนรูปเกลียว ขด 3 ชั้น!!!" เพิ่มพลังกระแทกของชนวนจากพลังดวงดาวที่ยืมมาใช้

     การระเบิดของวัตถุทั้งสาม ราวกับจะทำให้เกิดคลื่นสึนามิบนแผ่นดิน แน่นอนว่ามีแต่ตนเองที่ได้ยินมัน สภาพรอบๆยังเงียบสงบเหมือนเดิม

ปัง!!
ปัง!! ปัง!!

ในที่สุด ประตูที่ไม่มีทีท่าว่าจะพังทลายลงก็เริ่มยุบตัวเข้าไป

ดูด้วยตาเปล่าก็รู้แล้วว่า อีกเพียงแค่การโจมตีไม่กี่สิบครั้ง เสี่ยวหลงเป่าจะทำสำเร็จ

แต่...

"อ๊อก" เสี่ยวหลงเป่าแทบหงายหลังจากพลังสะท้อน 3 เท่ากลับมา ในไม่ช้า ร่างกายก็เริ่มไม่เชื่อฟังเขา เลือดที่บ้วนออกมานองไปทั่ว คราวนี้ไม่เพียงแค่ปากและจมูก กระดูกทุกชิ้น เส้นเอ็นทุกเส้น เส้นลมปราณทุกสาย และตันเถียนเริ่มมีอาการเสื่อมสลาย

หากชายหนุ่มไม่สนใจ และยังคงใช้ชนวนดวงดาวยิงผลึกปราณต่อไป ถ้าเขาไม่ตายเพราะอาการบาดเจ็บ เลวร้ายที่สุดคงต้องยุติเส้นทางของการฝึกตนก็เป็นได้

'หรือว่า....ข้ามาได้เพียงเท่านี้?'

ชายหนุ่มหายใจเข้าออกเริ่มติดขัด ผนึกปราณน้อยกว่า 20 ลูก ชนวนดวงดาวที่มีสภาพยับเยิน และประตูชั้นแรกที่ยับยู่ยี่

         หลงเป่าเริ่มเหม่อลอย แววตามีอาการไม่ยินยอม แต่ทุกอย่าง ชายหนุ่มก็ทุ่มไปจนขีดสุดแล้ว กำลังจะเห็นชัยชนะอยู่เบื้องหน้า อีกเพียงโจมตีไม่เท่าไหร่ ก็จะผ่านไปได้

แต่ก้าวสุดท้ายในความสำเร็จนี้กลับผ่านไปได้ยากยิ่ง

'ช่างเถอะ ทุกสิ่งกำหนดให้ข้าล้มเหลว แต่ข้าจะไม่ยอมแพ้ ครั้งหน้าข้าจะทำให้จงได้..."

เสี่ยวหลงเป่าหมดแรง หางตาเริ่มมีหยดน้ำตา เขาทำเต็มที่แล้ว แต่แม้แต่เต็มที่ เขาก็ยังทำไม่ได้ ความเจ็บใจได้ย้อนให้เขานึกถึงวันแรกๆที่ตนเองมายังโลกใบนี้

วิ๊ง!
"!!!"

         แสงสว่างที่ขาวนวลเปล่งประกายวาววิบ เจิดจรัสออกมาเบื้องหลังของเสี่ยวหลงเป่า แทบให้ทำให้บริเวณของด้านหลังโรงน้ำชากลายสภาพมาเป็นเวลากลางวัน

แม้ว่าชายหนุ่มไม่มีกำลังที่จะหันกลับไปมองดูถึงที่มาของสำแสงนี้

แต่เขานั้นก็รู้สึกถึงมันได้

ลำแสงที่มอบความอบอุ่นให้เขาในตอนนี้ มันมาจากพื้นที่บนเกาะน้อย

มาจากบริเวณบ่อน้ำเล็กๆที่ชายหนุ่มเลี้ยงปลาเอาไว้
ในนั้น มีสิ่งล้ำค่ายิ่งกว่าอื่นใดของเขาอยู่


นั่นคือ 'ดอกบัวสระหยก' ของเสี่ยวหลงเป่า


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 88 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #94 Kanokratphuk_42 (@Kanokratphuk_42) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 08:43
    เฮ้อ...ปัญญาอ่อนฉิบหาย...ลองข้ามมาอ่านตอนฟรีดูเพื่อว่า ไอพระเอกมันจะมี EQ ขึ้นมาบ้าง...แต่ไม่พัฒนาเลย...ขอบอกเลยอ่านตอนฟรีดีกว่า เสียดายทองนะเจอพระเอกมีสติปัญญาแค่นี้
    #94
    0
  2. #87 rpubodee (@rpubodee) (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2563 / 09:53
    เค้าเรียกว่า DLC เอาไว้ไถ่เงิน ถถถถถถ
    #87
    0