KING OF ISLAND เหนือใต้หล้า ข้าคือจักรพรรดิเกาะ

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 2 ภารกิจแรกสำเร็จ (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,709
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 230 ครั้ง
    26 ส.ค. 63

              ทุกๆวัน เสี่ยวหลงเป่าต้องข่มกลั้นความรู้สึกโดดเดี่ยวอ้างว้างนั่งตกปลาอันแสนน่าเบื่อคนเดียวต่อไปตั้งแต่เช้าจบจนพระอาทิตย์ตกดิน ผลงานความสำเร็จของชายหนุ่มดีวันดีคืนขึ้นเรื่อยๆ ดูได้จากจนถึงช่วงกลางวัน หลงเป่าได้ปลาเพิ่มอีกเป็นจำนวนถึง 11-12 ตัวด้วยกัน

             น่าแปลกนัก ยิ่งทำ เขาก็ยิ่งค่อยๆเพลิดเพลิน เสี่ยวหลงเป่าเริ่มคุ้นเคยดั่งเคยตกพวกมันด้วยวิธีนี้มาเป็นพันๆรอบ เจ้าปลาแต่ละตัวถูกเขาจัดการโยนลงเข่งใบใหญ่ข้างกาย กลายเป็นสถิติที่ดีที่สุดตั้งแต่ตัวเขาข้ามโลกมา แม้แต่จำนวนปลาทั้งสามวันก่อนรวมกันก็ยังเทียบไม่ติด

             เสี่ยวหลงเป่าแอบชื่นชมตัวเองในใจไม่หยุด แต่ก็ยังแอบโอดครวญเล็กๆมิได้ ฝ่ามือทั้งสองข้างของเขานั้นบวมพองและแสบร้อนไปด้วยแรงเสียดสีของคันเบ็ดไม้ไผ่ตลอดทั้งวันเรื่อยมา เขากัดฟันลองแช่มือในน้ำทะเลหวังจะใช้ความเค็มของน้ำทำให้แผลผุพองทุเลาเร็วๆตามที่เคยได้ยินมา

ปรากฎว่าตนเองแทบชักดิ้นชักงอจากการปวดแสบอยู่นานกว่าเดิมจนน้ำตาแทบเล็ด

                ชายหนุ่มที่บัดนี้มีผิวกายแปรเปลี่ยนเป็นสีแทนค่อยๆหยิบผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งออกมาจากกระเป๋ากางเกงนักศึกษาที่ดูหม่นและส่งกลิ่นมากขึ้นทุกวัน

               เขาใช้มีดฉีกมันออกเป็นสองชิ้น ยาวเกือบเท่าๆกัน นำมาพันทบรอบๆฝ่ามือของตนเพื่อช่วยลดแรงเสียดทานขณะสัมผัสกับสิ่งของอื่นๆ แล้วจึงรีบวิ่งลากเข่งใส่ปลาไปยังด้านหลังตัวบ้านน้อย เทพวกปลาทั้งหมดลงในสระน้ำ

ซ้ำซากอยู่เช่นนี้เป็นกิจวัตร


             วันนี้ท้องฟ้าแจ่มใสไร้หมู่เมฆ แสงแดดสาดส่องลงมาเต็มที่ สายลมพัดเอื่อยๆ คลื่นลมในท้องทะเลรอบๆเกาะของชายหนุ่มเสมือนเข้าสู่ห้วงนิทรา มีผลทำให้สระหยกเล็กๆด้านหลังบ้านน้อยกระทบแสงแดดจนดูมีประกายระยิบระยับ และใสแจ๋วราวบานกระจกเงามากกว่าวันอื่นๆ

             เสี่ยวหลงเป่าเพิ่งได้สังเกตเมื่อไม่กี่วันมานี้เอง ช่วงที่ภาพลักษณ์ส่วนบนลำตัวของเขาสะท้อนกับผิวน้ำสระหยก ก็ปรากฎภาพชายหนุ่มที่อ่อนวัยว์ผู้หนึ่งกำลังจ้องมองมาที่ตัวเอง  ทว่า นอกเหนือจากหน้าตาและเผ้าผมที่ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆแล้ว อายุของหลงเป่ากับลดน้อยถอยลงไปบ้างเล็กน้อย

          เสี่ยวหลงเป่าคลำใบหน้าของเขาซ้ำไปซ้ำมาด้วยความงุนงง ภาพบนผิวน้ำคือตัวเขาเองที่ดูยังไงก็เป็นเพียงแค่เด็กวัยรุ่นประมาณ 17-18 ปีเท่านั้น ให้เต็มที่ยังไงก็ไม่เกิน 19 ปีแน่ๆ

'ข้าดูเด็กลง? เป็นผีสางปีศาจอันใดกัน?' เสี่ยวหลงเป่าอดคิดหาคำตอบจนแทบหัวระเบิดไม่ได้ ทฤษฎีด้านวิทยาศาสตร์ที่พอจะรู้แบบงูๆปลาๆถูกนำมาเปรียบเทียบจนหมดสิ้น

             ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวหลงเป่ายังรู้สึกได้ว่า ทุกๆค่ำคืนที่เขาม่อยหลับลงไป ร่างกายของเขาก็เริ่มก่อเกิดสภาวะพิกลอะไรสักอย่างที่ตนเองก็ไม่รู้และไม่เข้าใจ

         ชายหนุ่มยืนยันได้เพียงเรื่องเดียวคือ เมื่อตื่นเช้าขึ้นมา ร่างกายของเขาจะฟื้นฟูกลับมามีกำลังวังชาดั่งเดิม บาดแผลถลอกปอกเปิกบนฝ่ามือหรือตามเนื้อตามตัวจะตกสะเก็ดอย่างรวดเร็วอย่างผิดปกติ

         เป็นตอนนั้นเอง ที่เสี่ยวหลงเป่าค่อยๆเริ่มเชื่อแล้วว่าน่าจะเป็นผลพวงจากสารอาหาร หรือ มีอะไรสักอย่างในเนื้อปลาที่เขากินมันเข้าไปทุกๆวัน แม้แต่ช่วงอายุที่ถูกลดทอนลงไปราว 4-5 ปีนั้น ไม่แน่ว่า มันจะต้องเกี่ยวข้องกันโดยทางอ้อมเป็นแน่

หรือข้อสุดท้าย เรื่องนี้อาจเป็นเพราะผลลัพธ์บางอย่างที่เกิดจากตนเองเดินทางข้ามโลกใบเดิมมา


               เฉกเช่นเคย เสี่ยวหลงเป่าเก็บปลาที่ตัวเล็กสุดไว้ 1-2 ตัวสำหรับมื้อเย็นอันโอชะ แต่ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเทปลาจำนวนที่เหลืออยู่ลงไปในสระหยกใสกับบังเกิดความเปลี่ยนแปลง

         ฝูงปลาที่อยู่ในนั้นเกินเต็มโควต้าของสระหรืออย่างไร เพราะมีปลาที่เหลือตัวหนึ่งดันกลับกระโดดพุ่งฉิวออกมากระแทกใส่หน้าของเสี่ยวหลงเป่าจนแทบขมำหงายหลัง ส่วนเจ้าปลาตัวนั้นก็หล่นลงไปในเข่ง

"เพ้ย! เกิดอะไรขึ้น?" ชายหนุ่มจากโลกวิทยาศาสตร์รู้สึกสงสัย

        กลายเป็นตอนนี้ ในเข่งปลาของเสี่ยวหลงเป่ามีปลาที่แยกเอาไว้แล้วสองตัว กับอีกหนึ่งตัวที่กระโดดออกมาจากสระน้ำ เสี่ยวหลงเป่าลองโยนปลาตัวนั้นกลับลงไปในสระน้ำหลายครั้ง แต่เจ้าปลาตัวเดิมก็ยังคงกระโดดลอยตัวออกมาทุกครั้งไป

         ไม่ว่าชายหนุ่มจะสลับปลาในเข่งอีกสองตัวที่เหลือบ้างก็ยังมีผลเช่นเดิม พอไม่รู้ว่าจะเริ่มทำอะไรต่อไป เสี่ยวหลงเป่าก็นั่งลงคิดไปเรื่อยข้างๆสระ

"หรือว่า....!"

        เสี่ยวหลงเป่าดีดตัวลุกขึ้นราวสปริง เขารีบวิ่งหลุนๆกลับไปในยังห้องที่มีแผ่นกระดานสีดำแปะอยู่บนผนังทันที ชายหนุ่มเพ่งมองตัวหนังสือบนแผ่นกระดานแล้วก็ต้องร้องอุทานออกมาดังๆ

"เต็มแล้วรึ? ครบตามจำนวนแล้วเหรอ? ไชโย!!"

        เสี่ยวหลงเป่าดีอกดีใจจนเนื้อเต้น ความพยายามกว่า 8-9 วันที่ผ่านมา ในที่สุดก็ประสบผลสำเร็จได้สักที หลงเป่าจ้องเขม็งบนแผ่นกระดานสีดำ  ในเมื่อภารกิจอย่างแรกสิ้นสุดแล้ว เขาเองก็อยากรู้จริงๆว่ามันจะได้รางวัลจริงๆจากตำหนักอะไรนั่นรึเปล่า

คงไม่ใช่ว่า อยู่ๆ มีพิธีกรชายคนดังในรายการล้อกันเล่นบนช่องซีซีทีวีกระโดดพรวดพราดมาจากไหนไม่รู้ พร้อมเฉลยให้ฟังว่าเป็นแค่การแกล้งกันหรอกนะ

"เร็วๆซี่!! ไหนล่ะของรางวัลที่ว่า ข้ายังไม่เห็นสักกะชิ้นเดียว เว้ยๆ ของตอบแทนจากน้ำพักน้ำแรงของข้าเล่า?"

        เสี่ยวหลงเป่าแทบอยากจะพลิกเจ้าแผ่นกระดานดำไปมา จนผ่านไปสักหลายนาทีแล้วก็ยังไม่เห็นอะไรเกิดขึ้นมา เขาเริ่มร้อนใจขึ้นมา กลัวความผิดหวัง  กลัวความจริง กลัวว่าจะเป็นเรื่องโกหกหลอกลวง

ในตอนที่เสี่ยวหลงเป่าคิดจะเขย่าเจ้าแผ่นกระดานดำแผ่นนี้ อยู่ๆแผ่นกระดานเส็งเคร็งแผ่นนี้ก็ดันปรากฎแสงสีทองส่องสว่างจ้าพวยพุ่งออกมารอบๆห้องที่เสี่ยวหลงเป่าอยู่

        มันเหมือนกับกำลังถูกปลดปล่อยและลืมตาตื่นจากพันธนาการ ห้องนี้ถูกกลบไปด้วยลำแสงสีทองจนเสี่ยวหลงเป่าจำเป็นต้องปิดตาทั้งสองข้าง นานครู่ใหญ่กว่าทุกอย่างจะสงบลงไป

    เมื่อรู้ว่าแสงสีทองหายไปแล้ว ชายหนุ่มจึงค่อยเปิดเปลือกตาออกมามองสภาพรอบๆ ของห้อง ไม่มีอะไรเปลี่ยนไปนอกเสียจากข้อความตัวหนังสือบนแผ่นกระดานดำ ข้อความแต่เดิมหายไปหมดและถูกเขียนด้วยข้อความใหม่

[ภารกิจอย่างแรก - สำเร็จลุล่วง]
แผ่นศิลานักปราชญ์และตำหนักนิรันดร์กาลได้รับพลังปราณบริสุทธิ์เล็กน้อย เริ่มต้นใช้งานได้อีกครั้ง
เจ้าของเกาะได้รับเครื่องใช้ที่จำเป็น ได้อุปกรณ์จำเป็นภายในครัว บริเวณรอบๆตำหนักจะถูกเพิ่มห้องครัวเล็กเข้ามา
พื้นที่อาณาจักรจะมีขยายตัวขึ้นอีกครั้งเล็กน้อย
หอแลกเปลี่ยนเริ่มใช้งานได้ รางวัลทั้งหมดจะถูกมอบให้ในรุ่งเช้าของวันถัดไป]
อนุญาตสุ่มเลือกสัตว์เลี้ยงหรือสัตว์วิเศษได้ 1 ครั้งจากพวกสัตว์ทั้งหมดภายในตำหนัก'

[เจ้าของเกาะคือผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคต ไฉนเลยจะไม่มีพวกสัตว์เลี้ยงสักตัวไว้ข้างกาย จะสุ่มสัตว์เลี้ยงเลยหรือไม่]

"สัตว์เลี้ยง? ข้าได้โอกาสสุ่มสัตว์เลี้ยงที่ว่าหรือ?" เสี่ยวหลงเป่างงงวย
อะไรคือแผ่นศิลานักปราญช์ หรือว่าเป็นเจ้าแผ่นกระดานอันนี้กัน?
แล้ว....ตำหนักนิรันดร์กาล....อยู่ที่ไหนเล่า?        
 
            เสี่ยวหลงเป่ายังไม่ทันออกอาการดีใจหรือเสียใจ  ข้อความบนแผ่นกระดานดำกลับมีการเปลี่ยนแปลงอีกรอบ ครั้งนี้ ตัวอักษรเดิมเริ่มหายวับไป บนหน้ากระดานนั้นปรากฎเป็นสิ่งที่คล้ายคลึงกับรูเล็ตเพื่อสุ่มรางวัลชิงโชคเหล่า'สัตว์เลี้ยง-สัตว์วิเศษ' 

รายชื่อสัตว์แต่ละชนิดบนรูเล็ตมีจำนวนไม่น้อยกว่า 100-200 รายชื่อขึ้นไป มันถี่ยิบจนยากที่จะจำได้หมดกันเลยทีเดียว

"เยอะเกินไปแล้ว!"

        เสี่ยวหลงเป่าเพ่งสายตามอง นิ่งอึ้งกับตัวหนังสือเล็กๆพวกนั้น มันมีทั้งพวกสัตว์ประเภทที่มีพลังฝีมือฉกาจหรือสัตว์เทพในตำนานอย่างมังกรฟ้า หงษ์เพลิง เต่าดำ และพยัคฆ์ขาว

ชายหนุ่มไล่สายตาเรื่อยมาจนไปถึงชื่อสัตว์เลี้ยงระดับโคตรจะต่ำอย่างพวก ม้า ลา วัว ควาย
แม้กระทั่งสายพันธุ์ไก่บ้านแสนธรรมดาก็ยังเป็นตัวเลือกให้สุ่ม

"มังกร? หงษ์เพลิง? มันมีให้เป็นรางวัลจริงๆด้วยเหรอ นี่ตัวข้าเข้ามาโผล่ในโลกใบไหนกันแน่เนี่ย?"

เสี่ยวหลงเป่าตาแทบถลนออกมาข้างนอกเมื่อเห็นรายชื่อสัตว์สุดเทพมากกว่า 4-5 ตัวในนั้น ไม่ว่าจะได้ตัวไหนก็แข็งแกร่งเกินจินตนาการไปไกลทั้งสิ้น

"หลอกหรือเปล่า?"

             เสี่ยวหลงเป่าเปลี่ยนจากอาการตกตะลึงมาเป็นฮึกเหิมอย่างรวเร็ว  จะเกิดอะไรขึ้นหากเขาสุ่มได้มังกรมาเลี้ยงสักตัว หรืออาจจะเป็นนกยักษ์สายพันธุ์อะไรก็ได้ที่ตัวใหญ่เบิ้ม เมื่อนั้นเขาก็จะได้ขี่หลังมัน ออกคำสั่งให้มันบินหนีออกไปจากสถานที่อ้างว้างเดียวดายนี่เสียที

อีกอย่าง การมีสัตว์เลี้ยงที่ทรงพลังสักตัว ก็เท่ากับว่ามีเกราะคุ้มภัยอยู่ใกล้ๆ

ไม่แน่ว่า บนท้องทะเลแห่งนี้ วันดีคืนดีอาจไปเจอะเจอเข้ากับพวกเรือโจรสลัดที่ผ่านมาก็เป็นไปได้

คนธรรมดาที่เพียงร่ำเรียนวิชาการป้องกันตัวอย่างมวยหย่งชุน...จะเอาอะไรไปต่อต้าน
อีกทั้ง...เสี่ยวหลงเป่าเองก็แค่ตัวคนเดียว ไม่มีใครอื่น

"สุ่ม!! ข้าขอสุ่มทันที!"

        ไม่พูดพร่ำให้เสียเวลา โอกาสแรกมาถึงแล้ว เสี่ยวหลงเป่ากดรูเล็ตบนแผ่นกระดานดำทันที วงล้อเริ่มหมุนในขณะที่ชายหนุ่มเริ่มพนมมือสวดภาวนาในใจให้ได้อะไรที่มันเจ๋งๆสักตัวออกมา ปากของเขาพ่นเสียงพึมพำออกมายาวเหยียด หลงเป่าทนอาการลุ้นระทึกไม่ไหวจึงรีบหลับตาปรี๋

"ไหว้ล่ะ จะอะไรก็ได้ แต่ว่าไม่เอาพวกม้า ลา วัว ควาย อ่อ ไม่เอาไก่บ้านด้วยๆๆๆๆๆ"

        วงล้อรูเล็ตหมุนอย่างเร็วจี๋ เร็วจนมองไม่เห็นรายชื่อที่ถูกสลักไว้บนนั้นอีกต่อไป เสี่ยวหลงเป่ายืนหลับตาเกร็งอย่างกับคนกลั้นฉี่เอาไว้ทั้งวัน ชายหนุ่มเปลี่ยนจากพนมมือเป็นกำหมัดแน่น โก่งตัวลุ้นจนเนื้อตัวสั่นกระดิก

         ในไม่ช้า วงล้อสุ่มสัตว์ก็เริ่มเปลี่ยนมาหมุนช้าลงไปทุกทีๆ รายชื่อของสัตว์ทุกตัวที่เขาจำได้เริ่มเห็นได้เลือนลาง แต่เสี่ยวหลงเป่ายิ่งลุ้นแทบลืมหายใจ หากเขาลืมตาอยู่จะรู้ว่าวงล้อกำลังจะหยุดจนนิ่งสนิทแล้ว

        จนกระทั่งทุกอย่างจบลง เวลาผ่านไปพอสมควร ไม่มีเสียงการหมุนของวงล้อรูเล็ตดัเกิดงขึ้นอีกแล้ว เสี่ยวหลงเป่าจึงเริ่มค่อยเปิดตามองผลลัพธ์บนกระดานแผ่นสีดำอีกครั้ง

"ไม่........ม่ายยยยยยยยยยยยยยยย!!" ชายหนุ่มร้องโหยหวน

        ชื่อของสัตว์ชนิดหนึ่งทำให้ชายหนุ่มยืนอึ้งไปเป็นเวลานาน เสี่ยวหลงเป่าแทบไม่เชื่อว่าตัวองจะดวงซวยมหาซวยได้ถึงขนาดนี้

    อันที่จริง รายชื่อสัตว์นับร้อยๆชื่อบนวงล้อ เสี่ยวหลงเป่าไม่ได้หวังเอาสัตว์ที่ทรงพลังมากมายอันดับต้นๆอย่างมังกร เขาเพียงต้องการพวกที่อยู่ในรายชื่อระดับกลางๆลงมา และไม่ต่ำเกินไปก็พอใจแล้ว

และผลที่ได้กับทำให้เสี่ยวหลงเป่าแทบหมดอาลัยตายอยาก

'ยินดีด้วย เจ้าของเกาะได้รับรางวัลแล้ว'
'เจ้าของเกาะได้รับสัตว์วิเศษสายพันธุ์ 'ไก่ฟ้า' 2 ตัวเป็นรางวัล'

'ได้รับไข่ไก่ของไก่ฟ้าสำหรับเพาะพันธุ์จำนวนหนึ่ง'
'เจ้าของเกาะยังได้รับการต่อเติมห้องสุขาหลังเล็กๆอีก 1 หลัง'

'ไก่ฟ้าเป็นสัตว์วิเศษสายพันธุ์ที่เป็นได้ทั้งเนื้อและยาบำรุงชั้นเลิศ สามารถเลี้ยงเพื่อเอาไข่ได้ทุกวันหากมีการดูแลอย่างสม่ำเสมอ'
'ไก่ฟ้า เป็นไก่บ้านชนิดหนึ่งที่มีเนื้อรสนุ่มหวานโอชา เลือดและเนื้อมีพลังวิญญาณสูง'

'เนื้อ หนังและเลือด มีส่วนช่วยในการบำรุงและเพิ่มพูนพลังปราณ-พลังวิญญาณ เหมาะกับผู้ฝึกยุทธ์-ผู้ฝึกตนทุกคน
'หากเป็นมนุษย์ธรรมดาจะช่วยให้ร่างกายแข็งแรงขึ้น อาการเจ็บป่วยลดน้อยลง มีอายุยืนยาวขึ้นบ้างเล็กน้อย'
   
            เสี่ยวหลงเป่าสุ่มได้สัตว์สายพันธุ์ไก่ฟ้า ดวงตาทั้งคู่กำลังจ้องอย่างเหม่อลอย รายละเอียดที่อยู่บนนั้นเหมือนกับรถบดถนนวิ่งทะลุทะลวงสมองน้อยๆของเขาอยู่ เสี่ยวหลงเป่าที่เป็นแค่คนธรรมดา ไฉนเลยจะเห็นคุณค่าอย่างที่แผ่นกระดานดำบอก

เขาสบถออกมาค่อนข้างหยาบคาย

"ไก่ฟ้า... ไก่เวนเอ้ย มีพลังวิญญาณสูงแล้วยังไง พลังปราณที่ว่ามีอยู่จริงไหมก็ไม่รู้ เกอน่ะ...เป็นแค่คนธรรมดาเองนะโว้ย!!" หลงเป่าอยากจะสาปแช่งบรรพบุรุษไก่ฟ้าสิบแปดเหง้าให้รู้แล้วรู้รอด

        เสี่ยวหลงเป่าทำตัวเหวี่ยงไปเหวี่ยงมาอยู่นานโข สุดท้ายก็เริ่มสงบลงบ้าง จากนั้นก็ค่อยๆคิด อย่างน้อยตัวเขาเองก็ไม่ต้องทนกินแต่เนื้อปลาทุกวันอีกต่อไปแล้ว ตอนนี้ในเมนูอาหารของเขาจะมีเนื้อไก่ให้กินเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง

"ช่างเถอะๆ พรุ่งนี้ข้าจะกินเนื้อไก่ให้หายอยาก..."  
  
    หลงเป่าที่กำลังจะเริ่มเพ้อฝันหลีกหนีความจริง แต่อยู่ๆ แผ่นกระดานสีดำเริ่มมีปฏิกิริยาขึ้นอีกรอบ

[ภารกิจอย่างที่สอง - จงเป็นผู้เลี้ยงดูไก่ฟ้าเหล่านี้อย่างเต็มภาคภูมิ]
ของที่ตำหนักส่งมอบให้
1.เล้าเลี้ยงไก่ 2.อาหารสำหรับเลี้ยงไก่ฟ้า 3.เตาสำหรับให้ความอบอุ่นกับไก่ฟ้า
4.กองฟางข้าวสำหรับไก่ฟ้าฟักไข่ 5.รางน้ำสะอาดสำหรับเลี้ยงไก่
5.ตระกร้าชีวิตรวบรวมไข่ไก่
ของทั้งหมดจะถูกส่งมอบในวันรุ่งขึ้น

ในฐานะเจ้าของเกาะที่เริ่มต้นจากศูนย์ จำเป็นต้องมีปัจจัยพื้นฐานเพื่อเอาชีวิตรอด'
เนื่องจากเจ้าของเกาะอ่อนแอ การบริโภคสิ่งที่มีพลังวิญญาณสูง จะทำให้ร่างกายเกิดการพัฒนาขึ้น
ความเอาใจใส่ มีผลต่อจำนวนการออกไข่ในแต่ละวัน ไก่ฟ้าสามารถออกไข่ได้ ทั้งเวลาเช้าและเวลาเย็น'

เงื่อนไขภารกิจ - ไม่เกินสองเดือน
ไข่ของไก่ฟ้าสามารถเก็บเอาไว้เป็นระยะเวลานาน หมดห่วงเรื่องการสูญเสียในระยะยาว
จงพยายามเก็บสะสมไข่ไก่ให้เต็มตระกร้า

เมื่อภารกิจสำเร็จ เจ้าของเกาะสามารถนำไข่ไก่บางส่วนแลกเปลี่ยนกับตำหนักนิรันดร์กาลได้
หากสำเร็จ เจ้าของเกาะจะได้รับเมล็ดพันธุ์พืชจากตำหนักด้วยการสุ่มวงล้อ 1 ครั้ง
หากล้มเหลว ไม่มีทางที่ภารกิจง่ายๆจะล้มเหลว ถ้าล้มเหลว เวลาจะถูกเพิ่มออกไป
จงพยายามพัฒนาตนเอง ทั้งร่างกายและจิตใจ

             เสี่ยวหลงเป่าเกือบกลายเป็นบื้อใบ้ นิ้วมือของเขาสัมผัสบนกระดานแผ่นดำ ข้อความทุกอย่างยังคงฝังแน่นอยู่ภายในนั้น บ่งบอกว่าที่ผ่านๆมา มิใช่เรื่องล้อกันเล่นอีกต่อไป

    ภาจกิจที่ถูกยัดเยียดเข้ามา ถึงมีเวลากำหนดเอาไว้ก็เหมือนไม่มี สุดท้าย หลงเป่าก็จำต้องทำต่อไป มิเช่นนั้น ทางเลือกแรก ตนเองก็คงต้องเหงาจนแห้งตายไปเอง หรือไม่ก็อดตายเสียก่อน

"เอาวะ! ก็แค่ทำๆไปไม่ใช่หรือ...ดีกว่าอยู่แบบเรื่อยเปื่อยไร้จุดหมาย"

เสี่ยวหลงเป่าพยายามคิดบวกกระตุ้นตัวเองไม่ให้คิดฟุ้งซ่าน
เขายังไม่มีจุดหมายใดๆเลยหลังจากมาโผล่ที่นี่

เขาเองก็ไม่อยากยอมแพ้
ที่โลกเดิม เขาเป็นคนนิสัยดื้อรั้นไม่ใช่หรือ
เขานั้นไม่อยากยอมแพ้โดยที่ยังไม่ได้ดิ้นรนใดๆเลย

"เอ๋ สุขา? ในที่สุดก็มา สวรรค์!!" เสี่ยวหลงเป่าเป่าปากสุขใจเหลือแสน

        คนจากยุคสมัยใหม่ต้องมาทนอยู่ผิดที่ผิดทาง ช่วงวันแรกๆที่มาถึง เสี่ยวหลงเป่าต้องเข้าส้วมโดนการขุดหลุมด้วยจ๊อบที่มีให้มา หลังจากนั้นเขาก็พยายามหย่อนระเบิดส่งพวกมันลงในน้ำทะเลเพื่อเป็นอาหารปลาไป ลำบากลำบนเหลือจะกล่าว
         
                  พอหมดธุระจากที่นี่ เสี่ยวหลงเป่ากำลังก็ออกไปเพื่อเตรียมมื้อเย็นสำหรับวันนี้ เจ้าแผ่นกระดานสีดำก็ดันเกิดมีสัญญาณอีกรอบ ชายหนุ่มงงงัน ขาที่กำลังก้าวเดินออกมาต้องหดกลับไป ชะงักได้ไม่นาน เขาก็ตัดสินใจปล่อยเรื่องนี้เอาไว้ก่อน

       เมื่อจัดการกับอาหารมื้อเย็นอย่างเร่งรีบ แสงสว่างก็กำลังจะหมดลง รอบๆบ้านหลังน้อย มีแค่กองไฟกลางลานบ้าน และคบไฟที่หลงเป่าทำมันขึ้นมาแบบลวกๆพอได้ใช้งานฉาบฉวยโดยมีน้ำมันจากตัวปลาชนิดหนึ่งที่สามารถทดแทนกันได้อยู่ไม่กี่จุด

จุดไฟเสร็จ เสี่ยวหลงเป่าก็เดินกลับไปยังห้องพักของเขาอีกครั้งเพื่ออ่านข้อความที่น่าจะเป็นภารกิจที่สาม

        เมื่ออ่านจบ เสี่ยวหลงเป่าแทบอยากจะขย้อนเนื้อปลาทั้งหมดในกะเพาะอาหารออกมาเสียให้ได้ ภารกิจที่สามเหมือนค้อนที่ทุบลงบนศีรษะของเขาต่อจากภารกิจอย่างที่สอง เสี่ยวหลงเป่าแทบจะปล่อยโฮด้วยความอดอั้นใจ

เขาเป็นเจ้าของเกาะมิใช่เหรอ?
เหตุใดตนเขาถึงไม่เห็นจะเหมือนอย่างที่ว่าเล่า?

[ภารกิจอย่างที่ 3 - จงหมั่นเพาะพันธุ์ไก่ฟ้าอย่างเต็มภาคภูมิ]
ของที่ตำหนักมอบให้ 
1.คอกสำหรับไก่ฟ้าเต็มวัย 2.ยาเร่งการเจริญพันธุ์ 3.อาหารเสริมสำหรับไก่ฟ้า
4.พื้นที่สำหรับให้ไก่ฟักไข่ 5.พื้นที่สำหรับลูกไก่
ของทั้งหมดจะถูกมอบให้ในวันรุ่งขึ้น

เงื่อนไขภารกิจ - จงขยายพันธุ์ไก่ฟ้าตามที่กำหนด เป้าหมายไม่เกินสองเดือน
เจ้าของเกาะต้องใช้ไข่ไก่ที่มอบให้ในการฟักลูกไก่ หรือได้รับความช่วยเหลือจากแม่ไก่

หากสำเร็จสามารถนำผลผลิตแลกเปลี่ยนกับตำหนักนิรันดร์กาลได้
ได้รับเมล็ดพันธุ์ที่กำหนดไว้แล้ว 1 ชนิด ,สุ่มเมล็ดพันธุ์อีก 1 ครั้ง, สุ่มวงล้อสัตว์เลี้ยง 1 ครั้ง
หากล้มเหลว เป็นไปไม่ได้ที่ภารกิจแสนง่ายจะล้มเหลว หากล้มเหลวจะนับเวลาใหม่

เหตุการณ์ชวนท้อแท้ยังคงไม่จบไม่สิ้น

[ภารกิจอย่างที่ 4 - จงกลายมาเป็นผู้ฝึกตนระดับแรกเริ่มอย่างเต็มภาคภูมิเสีย]
เป้าหมายของเจ้าของเกาะคือต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่เหนือใต้หล้า เจ้าของเกาะจะทำตัวเหยาะแหยะไปวันๆได้อย่างไร
ของที่ตำหนักมอบให้ - ตำราเคล็ดวิชา'หมู่ปลาพุ่งทะยาน เปลี่ยนแปรดุจมังกร' (วิธีหลอมสร้างจุดตันเถียนในร่าง)

เงื่อนไขภารกิจ - ศึกษาตำราที่มอบให้และเลื่อนขั้นไปให้ถึงระดับเป็นผู้ฝึกยุทธ์ที่แท้จริงให้ได้
หากสำเร็จ ได้รับ 'คัมภีร์วิถีจักรวาลสร้างดวงดาว' ,เม็ดยาชำระไขกระดูก 1 ขวด,วีถีสมาธิก่อกำเนิด-กำหนดลมหายใจ 1 เล่ม
หากล้มเหลว ไม่มีโอกาสจะล้มเหลว เจ้าของเกาะจำต้องกระทำให้สำเร็จลุล่วง


          เสี่ยวหลงเป่าอ่านออกเสียงทุกบรรทัดทุกตัวอักษรวนไปวนมาหลายครั้งด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ น้ำตาของเขาแทบจะไหลอยู่แล้ว ภารกิจข้อสุดท้ายทำให้หลงเป่าเตลิดไปไกล

"บัดซบเถอะ! ให้เลี้ยงไก่เก็บไข่อะไรนั่นก็ยังพอทน แต่เรื่องการฝึกยุทธ์ฝึกตนเล่า?  นี่มันเหลือทนแล้วนะ ข้าเคยทำซะทีไหน!!! โฮ!!" เสี่ยวหลงเป่าสติแตกขึ้นมาทันใด หัวสมองของตัวเองเริ่มขาวโพลนไปหมดแล้ว เขาแทบอยากจะเป็นบ้าให้รู้แล้วรู้รอด

          เสี่ยวหลงเป่าสงสัยว่าตัวเองน่าจะเป็นทาสมากกว่า ชายหนุ่มฟูมฟายร้องไห้ดังลั่นไม่เเคร์อะไร ลืมคำสาบงสาบานเมื่อไม่นานสิ้น เขาระเบิดอารมณ์ข้างในออกมา สภาพเนื้อตัวที่ตรากตรำมานานทั้งวันราวกับถูกปลดปล่อย

เสื้อผ้านักศึกษาชุดเก่าที่หลงเป่าใส่ๆ ถอดๆ และทำความสะอาดด้วยน้ำเปล่าอยู่ตลอดนั้นมีลักษณะยับยู่ยี่เกินทน

          ชายหนุ่มไม่สนใจแล้ว ณ วินาทีนั้น เขาระบายความเศร้า ความสิ้นหวังทุกอย่าง ทั้งฟาดทั้งทุบกระแทกเจ้าแผ่นกระดานสีดำด้วยมือเปล่าราวกับคนบ้าคนนึง

มือทั้งสองของหลงเป่าเต็มไปด้วยเลือด  ในขณะที่กระดานสีดำไม่มีร่องเสียหายใด

"โธ่ว๊อยยยยย!!!"

        เมื่อได้ระบายก็เหมือนได้ปลดปล่อยบางอย่างออกจากใจลงบ้าง เสี่ยวหลงเป่าไม่สนใจคราบเลือด เขากระโดดขึ้นไปบนเตียงไม้ของเขา มันเป็นเพียงแคร่ไม้สภาพโทรมๆดูไม่จืดเท่านั้น แรงกระโดดส่งผลทำให้แคร่ไม้ดังลั่น ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดไปมา

        เสี่ยวหลงเป่านอนคว่ำหน้าเงียบๆอยู่แบบนั้น จนกระทั่งดวงจันทร์ลอยขึ้นไปอยู่ตรงกลางบนท้องฟ้า เนิ่นนาน เขาจึงเริ่มมีสติ เสี่ยวหลงเป่าพยายามไม่นึกถึงภารกิจเฮงซวยทั้งหลายที่ประดังกันเข้ามา

          ชายหนุ่มพลิกตัวเปลี่ยนมานอนหงาย คว้าหยิบเอาใบจากหลายๆใบข้างๆขึ้นมาห่มคลุมโปงทั่วทั้งตัว

แต่สุดท้าย ปากเองก็สบถด่าไอ้เจ้ากระดานแผ่นสีดำแผ่นนั้นไม่หยุดหย่อนมิให้ตายดี

"ฮึกๆๆ บัด.....ซบ เอ๊ย....ข้าไม่เชื่อ ข้าไม่เชื่อหรอกว่า....ข้าจะทำไม่ได้ คอยดู ข้าทำได้แน่...ฮือๆ"

             ชายหนุ่มบ้างก็ร้องไห้สะอึกสะอื้น บ้างก็ร้องโหยหวน น้ำตาไหลพรากอยู่คนเดียวในห้องที่มืดมิด คบไฟดับลงไปแล้ว โดยมีเปลวไฟจากกองไฟด้านนอกที่ยังคงส่องสว่างอยู่อย่างไม่มีวันดับ

รอบๆด้านมีแต่ความเงียบ ได้ยินแต่เสียงลมและคลื่นทะเลกระทบเข้ากับตัวเกาะอยู่เป็นระยะๆ

         เสี่ยวหลงเป่าสะอื้นร่ำไห้ พยายามเรียกขวัญกำลังใจตัวเองอยู่นาน สุดท้ายเผลอผลอยหลับไป
ท่ามกลางความสงบบนท้องทะเลและด้านบนเต็มไปด้วยมวลหมู่ดาวน้อยใหญ่
         







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 230 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #4 RAIZEL325 (@raizel325) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 17:40
    เป็นนิยายแปลใช่มะเคยอ่านอิงผ่านๆ30กว่าตอน
    #4
    0
  2. #2 arayra (@arayra) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 09:20
    รอค่ะไรท์ เป็นเนื้อเรื้องที่ไม่เหมือนใคร
    #2
    0
  3. วันที่ 30 กันยายน 2562 / 00:47

    รันทดแท้

    #1
    0