KING OF ISLAND เหนือใต้หล้า ข้าคือจักรพรรดิเกาะ

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 ติดเกาะ (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,730
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 265 ครั้ง
    26 ส.ค. 63

          เสี่ยวหลงเป่ากำลังนั่งตกปลาอยู่ตรงชะโงกหินมุมหนึ่ง ในมือของเขากำลังถือคันเบ็ดที่ทำจากไม้ไผ่ที่แข็งและเหนียวพอสมควร มันเหมาะมือกับการใช้รบรากับเจ้าพวกมัจฉาใต้น้ำที่ค่อนข้างยุ่งยากฝูงนั้น
 
         เสี่ยวหลงเป่านั่งไปหาวไปพลางชะเง้อมองลงในทะเลนานๆครั้ง เขากำลังสงสัยอย่างแรงว่าไอ้ไม้เบ็ดผุๆดูเก่าๆที่ถืออยู่ในมืออันนี้มันเป็นของวิเศษอันใด

            ว่ากันตามจริง เสี่ยวหลงเป่านั่งทำภารกิจนี้มาได้สักหนึ่งสัปดาห์เห็นจะได้แล้วละมัง ข้างๆตัวเขามีเข่งใส่ปลาใบใหญ่อยู่เข่งหนึ่ง ในนั้นมีปลาทั้งเล็กและใหญ่จำนวนไม่มากนักกำลังดิ้นไปดิ้นมานับดูแล้วก็แค่ 5 -6 ตัว
 
ถ้าเสี่ยวหลงเป่าบอกว่าเจ้าปลาพวกนั้นเป็นสิ่งมีชีวิตที่ตัวเขาตกขึ้นมาได้หลายวันดีดักแล้วคงไม่มีใครเชื่อ เพราะพวกมันยังคงมีชีวิตอยู่มาตลอด

                ตอนแรกเสี่ยวหลงเป่าคิดว่าพวกมันเป็นปลาที่ต่างออกไปจากโลกเดิมที่เขาเคยอยู่ พอชายหนุ่มนำพวกมันออกมานอกเข่งแล้วไม่นานพวกมันก็ตาย เสี่ยวหลงเป่า จึงได้รู้ทันทีว่าพวกมันก็คือปลาทั่วๆไปในแม่น้ำหรือทะเล ที่ผิดปกติก็คือเข่งใบนี้ต่างหากเล่า
 
ตราบใดที่ปลาที่เขาตกได้อยู่ในนั้นพวกมันก็จะไม่ตาย

"เพ้ย.......เจ้าปลา พวกแกจะเล่นตัวอีกนานไหม รีบๆโดนลูกพี่เผด็จศึกได้สักทีสิเฟ้ย!"

                เสี่ยวหลงเป่าสบถออกมาอยู่คนเดียวเป็นปกติ วันนี้ก็เช่นกัน เขากำลังใช้ความพยายามอย่างมากในการล่าเหยื่อของตนเป็นวันที่8แล้ว ฝีมือการตกปลาและความชำนาญของชายหนุ่มโคตรจะย่ำแย่

    เสี่ยวหลงเป่าไม่เคยตกปลามาก่อนในชีวิต เขาเคยดูเพียงแค่สารคดีในทีวีและเล่นเกมส์ตกปลา  เมื่อ7-8วันที่แล้ว เป็นวันที่เสี่ยวหลงเป่าตั้งใจตกปลาอย่างจริงจังครั้งแรก ถึงตอนนี้ ฝีมือการตกปลาของเขายังคงย่ำแย่อยู่บ้าง แต่ดีกว่าวันก่อนๆอย่างเทียบไม่ติด

"เฮ้ยๆ..มาแล้วๆ ในที่สุด มันก็ทนไม่ไหว ถูกข้ายั่วยุจนได้ ฮ่าฮ่าฮ่า"

เสี่ยวหลงเป่าหัวเราะลั่น เป็นอีกครั้งที่เขาตะเบ็งเสียงอย่างดังอย่างไม่อายใคร
จะต้องอายไปทำไมในเมื่อรอบๆบริเวณนี้มีแค่เขาเพียงคนเดียว
  
           เสี่ยวหลงเป่าพยายามยื้อยุดฉุดกระชากกับเจ้าปลาดื้อใต้น้ำด้านล่างอย่างเกรี้ยวกราด เขาคำรามพร้อมกับค่อยๆลากดึงเอ็นเบ็ดเข้ามาเรื่อยๆ
 
    ศัตรูตัวฉกาจฉกรรจ์รอบนี้ของเขาไม่ธรรมดา ชายหนุ่มเพ่งสมาธิไปกับเบ็ดในกำมือเพราะกลัวเจ้าปลาด้านล่างผืนน้ำจะหลุดลอยไป วันนี้ทั้งวันจนถึงยามเที่ยง เจ้าปลาตัวเบิ้มนี้เป็นตัวแรกที่พลาดเข้ามากินเหยื่อของเขา

เสี่ยวหลงเป่าไม่มีทางยินยอมจะให้โชคดีของตัวเองต้องเสียเปล่าเช่นวันแรก เขาจะต้องตกมันขึ้นมาให้ได้

"ย๊ากกกก!!"

        เจ้าปลาเหมือนจะเริ่มหมดแรง เสี่ยวหลงเป่าได้โอกาสร่นและดึงรั้งด้ามเอ็นเบ็ดเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แผ่นหลังแทบโก่งงอไปข้างหลัง เมื่อค่อยๆขาดแรงต้านจากเป้าหมาย ในที่สุดเสี่ยวหลงเป่าก็พิชิตปลาตัวนี้ได้สำเร็จ

    เจ้าปลามีขนาดใหญ่ที่สุดเท่าที่ชายหนุ่มเคยตกได้ มันมีขนาดถึง 1 ศอกเลยทีเดียว ส่วนรูปร่างหน้าตาไม่คล้ายคลึงกับปลาปกตินิดหน่อย เสี่ยวหลงเป่าไม่เคยเห็นปลาชนิดนี้มาก่อนเลยแม้แต่ในโลกเดิม แต่ก็ไม่ได้ไปคิดสนใจมากนัก เพราะตัวเองกำลังดีใจอย่างหนัก

            เสี่ยวหลงเป่ารีบนำปลาใส่ลงในเข่ง จากนั้นเขาก็รีบลากเข่งตรงไปยังที่พักที่อยู่ไม่ไกล หายใจเข้าออกไม่นานก็มาถึง

              มันเป็นบ้านกระท่อมไม้ ถูกมุมหลังคาด้วยหญ้าและฟางไม่ทราบชนิด บ้านน้อยมีขนาดเล็ก กว้างเพียงชั้นเดียว เพียงพอให้เสี่ยวหลงเป่าอยู่อาศัยได้อย่างถูไถ

              ผนังบ้านด้านข้างก็ทรุดฏทรม ผุๆพังๆย่ำแย่ สภาพบ้านราวกับผ่านกาลเวลามาเป็นพันเป็นหมื่นปี

ช่างย่ำแย่นัก

            ช่วงเวลามีลมพายุพัดมาแรงๆ ตัวบ้านแทบจะโยกเยกส่ายไปส่ายมา เสี่ยวหลงเป่าไม่อยากคิดเลยว่า หากมีพายุฝนตกลงมาหนักๆ หลังคาของบ้านจะรับน้ำหนักเอาไว้ได้หรือไม่ จะทำยังไงดีถ้ามันมาพังครืนลงมา

นับว่ายังโชคดี....ที่กระต๊อบน้อยหลังนี้ยังอยู่ยงคงกระพันมาจนถึงทุกวัน
     
              เสี่ยวหลงเป่าวางเข่ง กึ่งเดินกึ่งวิ่งมุ่งหน้าเข้าไปในบ้าน เขาเริ่มยืนหยุดอยู่หน้าแผ่นป้ายกระดานสีดำบานหนึ่ง บนกระดานสีดำแผ่นนั้นมี 'ภารกิจปริศนา' ที่เสี่ยวหลงเป่าจำเป็นต้องกระทำให้สำเร็จลุล่วง มิฉะนั้นเขาเองอาจไม่มีชีวิตรอดเนื่องจากอดตาย

[ภารกิจแรก ระดับเริ่มต้น - ตกปลา]
จับปลาในผืนทะเลให้เต็มบ่อ ตามจำนวนที่กำหนด , กำหนด 1 เดือน
มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ผู้ยิ่งใหญ่ในอนาคตจะต้องมาอดตายเหมือนลาโง่ เจ้าของเกาะต้องตกปลาเพื่อประทังชีวิต

ปลาที่ตกได้นั้นมีคุณค่ามหาศาล มันมีคุณค่าทางโภชนาการและมีพลังวิญญาณสูง เหมาะสำหรับผู้ที่เพิ่งริเริ่มต้นฝึกตนอย่างมาก
ถือเป็นใบเบิกทางแรกสำหรับผู้ยิ่งใหญ่ในโลกหล้า

- สิ่งที่ตำหนักมอบให้
 1.คันเบ็ดที่ทำจากเนื้อไม้กฤษณามรกต  2.เข่งแห่งชีวิต  3.กองไฟจากเปลวไฟระดับแรก
 4.น้ำจืดสะอาดในโอ่งดินเหนียว  5.ใบจาก    6.จ๊อบของชาวบ้าน  7.ก้านไม้ไผ่
 8.มีดเล่มเล็ก   9.สระหยกมือใหม่  10.กระบอกไม้ใส่น้ำ 11.เหยื่อให้สำหรับตกปลา

- เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้น ปลาแต่ละชนิดที่เจ้าของเกาะตกได้สามารถให้ตำหนักประเมิน ด้วยอัตราแลกเปลี่ยนกับความหายากของปลาชนิดนั้นๆ
จะได้รับอุปกรณ์จำเป็นภายในครัว เพิ่มห้องครัวขึ้นในตำหนัก อาณาจักรของเจ้าของจะมีขนาดเพิ่มขึ้น
ตำหนักจะเพิ่มรายชื่อของจำเป็นให้ในอนาคต และเจ้าของเกาะจะได้โอกาสสุ่มเลือกสัตว์เลี้ยงได้ 1 ครั้ง

-หากภารกิจล้มเหลว
เป็นไปไม่ได้ที่มันจะล้มเหลว เนื่องจากมันเป็นงานเริ่มต้นแสนง่าย
ทุกอย่างจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง เมื่อเจ้าของเกาะล้มเหลว
       

                เสี่ยวหลงเป่ามองตัวหนังสือบนนั้น ภาษาที่ตนเองไม่รู้จักกับอ่านแล้วดันเข้าใจได้ ยิ่งอ่านเสี่ยวหลงเป่าก็ยิ่งโมโห อะไรคืองานเริ่มต้นที่แสนง่ายๆ มาให้มือใหม่อย่างเขาตกปลาด้วยคันเบ็ดๆโบราณ ยังกับสมัยยุคหิน....

นี่นะรึ...ที่บอกว่าง่าย?

             โชคยังดี เสี่ยวหลงเป่าเป็นคนเรียนรู้ได้เร็ว ชายหนุ่มผิวสีแทนละสายตาวิ่งกลับออกมายังลานบ้าน ตรงกลางคือกองไฟระดับแรกที่ว่า เขาไม่สนใจมัน รีบลากเข่งใบโตเพื่อนำพวกปลาไปทางด้านหลังของตัวบ้านน้อย
 
    บริเวณตรงนี้มีสระน้ำขนาดเล็กๆถูกสร้างเอาไว้อยู่ เสี่ยวหลงเป่านำปลาในเข่งเทลงไปในสระน้ำเกือบจนหมดทุกตัว เมื่อพวกปลาเจอน้ำในสระ มันกลับกลายดูมีชีวิตชีวามากกว่าตอนที่อยู่ในน้ำทะเลเสียอีก

         ถึงวันนี้ ในสระน้ำก็มีเหล่าปลาน้อยใหญ่หลากหลายชนิดอยู่เต็มไปหมด ชายหนุ่มลองนับดูก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เสี่ยวหลงเป่าไม่คิดว่าจะพยายามตกปลาอย่างบ้าคลั่งจนปลาเพิ่มจำนวนเกินกว่าที่คิดเอาไว้

         ชายหนุ่มจงใจเหลือปลาตัวเล็กที่สุดตัวหนึ่งไว้ในเข่งเหมือนปกติ นี่ก็เพื่อเอาไว้เป็นอาหารกันตายของตนเองในวันนี้ เสี่ยวหลงเป่าลากเข่งที่บรรจุปลาแค่ตัวเดียววิ่งกลับไปบนแท่นหินเตี้ยๆกลางลานบ้าน

         ที่นั่นคือกองไฟที่ถูกระบุว่าเป็น 'เปลวไฟระดับแรก' มันเป็นไฟสีแดงที่เหมือนกับไฟทั่วๆไป ทว่าตั้งแต่ที่เสี่ยวหลงเป่าได้ย้ายก้นตัวเองหลุดเข้ามาอยู่ที่นี่ เขาเองยังไม่เคยเห็นกองไฟกองนี้มอดดับลงสักเลยครั้ง

        เสี่ยวหลงเป่านำปลาออกมา ใช้มีดเล่มเล็กที่เจ้ากระดานแผ่นสีดำแจกให้ฟรีจากตำหนักอะไรนั่นพยายามขูดเลาะเกล็ดปลาออกให้หมด เขาพยายามแล่ใต้ท้องปลาและเอาใส้ข้างในออกไป สภาพของมันดูไม่จืดเท่าไหร่

    ชายหนุ่มนำน้ำจืดในโอ่งดินเหนียวบรรจุลงในกระบอกไม้เพื่อเอามาล้างปลาให้สะอาด จัดการจนเสร็จก็เสียบมันเข้ากับก้านไม้ไผ่ยาวแหลมหลายคืบ แล้วจึงนำมันไปย่างกับกองไฟ โดยไม่มีเครื่องปรุงใดๆผสมลงไป

นี่คืออาหารแบบเบสิคที่สุดที่หลงเป่าทำได้ ณ ตอนนี้

             ไม่นานตัวปลาก็ส่งกลิ่นหอมออกมา หลงเป่านำใบจากมาปู วางมันลงทิ้งไว้สักครู่ เสี่ยวหลงเป่าดื่มน้ำในกระบอกแก้กระหายไปอึกใหญ่ น่าแปลกที่น้ำในโอ่งดินเหนียวนั้นเย็นชื่นใจอยู่ตลอดเวลา เหมาะกับอากาศร้อนอบอ้าว
 
จากนั้นชายหนุ่มรีบหยิบปลาเสียบไม้ขึ้นมา มองไปรอบๆสถานที่ และพยายามจะปีนขึ้นไปบนหลังคากระต๊อบโกโรโกโสของตนเองให้ได้

"ทั้งๆที่ภายนอกดูอ่อนแอ แต่จริงๆแล้วกลับแข็งแกร่งทรหดไม่น้อย" เสี่ยวหลงเป่าตบๆใบหญ้าและฟางแล้วทรุดตัวนั่งลง

เขายื่นมือที่ถือปลาย่างเสียบไม้ออกไป พินิจดูอยู่นาน รอบนี้ปลาย่างของเขาไม่ดำไหม้อีกต่อไปแล้ว

            บ้านน้อยของเสี่ยวหลงเป่าอยู่ตรงกึ่งกลางของเกาะ และตั้งอยู่บนเนินที่สูงที่สุด เขามักนั่งทอดน่องอยู่ข้างบน ดื่มด่ำกับรสชาติของเนื้อปลาย่างในปากพลางนึกถึงเรื่องราวในวันเก่าๆของตนเอง

              บางครั้งชายหนุ่มก็จะยิ้มแย้ม บ้างก็รู้สึกขมขื่น สักพักก็อยากจะหัวเราะ แล้วร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย ทุกวันก็แหกปากตะโกนดังก้อง เพื่อปลดปล่อยกับระบายความเศร้าโศกเสียใจของตัวเอง

             เมื่อวันอาทิตย์ที่แล้ว เสี่ยวหลงเป่ายังคงนั่งกดเกม ROV บนโทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนของตนเองเล่นในหอพักของมหาวิทยาลัยอยู่เลย เขานั้นเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4  มีอายุ 21 ปีกว่า พอเริ่มเบื่อๆ ก็ลองเข้าเกมแคชช่วลแก้เซ็ง

        ณ ตอนนั้น เมื่อเสี่ยวหลงเป่าผิดตัวเกมลง เขาเห็นโปรแกรมแปลกๆที่อยู่ๆก็โผล่ขึ้นมาทางไลน์ของเขา เสี่ยวหลงเป่าที่กำลังเบื่อๆเผลอกดโหลดตัวโปรแกรมที่มีขนาดไม่ถึง 20 mb ลงในมือถือ หลังจากนั้น ในนั้นแทบไม่มีอะไรนอกจากความว่างเปล่า และ...

'หลงเป่า ในที่สุด ข้าเจอเจ้า......แล้ว......'
'เจ้า...นานเหลือเกิน'
'จง...กลับ....มา....เถอะ'

        เสียงที่แยกเพศหญิงหรือชายไม่ออก ฉุดกระชากภวังค์ของเสี่ยวหลงเป่าให้มึนงง หลังจากนั้นก็เหมือนตัวเองโดนหมัดฮุกซ้ายตามด้วยอัปเปอร์คัตขวาของ'อี้หลิง'แล้วสลบเหมือด หลับหวานกลางอากาศไปซะเฉยๆ

พอฟื้นขึ้นมา เสี่ยวหลงเป่าก็ดันมาโผล่อยู่นี่เสียแล้ว

"บัดซบอันใด!! ความฝันหรือ!! ก็เอาซี่ ข้าไม่เชื่อว่า ข้าเสี่ยวหลงเป่าจะอยู่รอดไม่ได้!!" เสี่ยวหลงเป่ากัดฟันกัดเนื้อปลาคำโตเข้าปากพลางเช็ดคราบน้ำตา

             ชายหนุ่มปลงตกเรียบร้อยแล้ว เขาไม่หวังกลับโลกเดิมแน่แท้ เสี่ยวหลงเป่าที่เคยเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟายอยู่สองวันเพราะว่าเสียขวัญที่อยู่ๆก็มาถึงที่ไหนก็ไม่รู้ ชายหนุ่มเริ่มสร้างขวัญกำลังใจและฮึดสู้ขึ้นมาใหม่

    ในเมื่อโชคชะตาเริ่มตลกกับเขา ดึงเขาเข้ามายังในสถานที่บ้าๆแห่งนี้อย่างไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ถ้าหากตนเองต้องยอมแพ้เอาดื้อๆ..
...ก็อย่าเรียกเขาว่า เสี่ยวหลงเป่า ผู้ดื้อรั้นเลย

  
              เสี่ยวหลงเป่างับปลาคำสุดท้ายพร้อมกับลุกขึ้นยืน สายตาทั้งคู่มองจ้องตรงไปที่ดวงอาทิตย์ที่กำลังคล้อยต่ำไปทางตะวันตกอย่างช้าๆ จากนั้นเขาก็มองไปดูรอบๆสถานที่แปลกใหม่ที่ตัวเขาจะต้องอาศัยอยู่ไปอีกเนิ่นนานหลังจากนี้

          ทุกๆทิศทางที่เสี่ยวหลงเป่ามองออกไป ไม่ว่าตรงด้านไหนๆจะเห็นแต่ผืนน้ำขนาดใหญ่ ไกลสุดลูกหูลูกตา มันเป็นท้องทะเลแห่งหนึ่ง เหมือนไม่มีขอบเขต ทอดยาวไปจนถึงเส้นขอบฟ้าสีคราม ด้านบนท้องฟ้ามีเมฆขาวนวลลอยไปลอยมา ส่วนด้านล่างเป็นทะเลสีเขียวน้ำเงินมรกตลึกสุดหยั่ง

        ที่แท้ บริเวณจุดที่ที่เสี่ยวหลงเป่าอาศัยอยู่คือตัวเกาะเกาะหนึ่ง มันเป็นที่มีเกาะขนาดเล็กมากๆ จากทิศตะวันตกจนถึงทิศตะวันออกและจากทิศเหนือถึงทิศใต้มีระยะทางเกือบเท่าๆกันทั้งสี่ทิศ
 
         เสี่ยวหลงเป่าไม่เคยคิดวัดขนาดจริงของมัน แต่ก็พอจะคาดเดาอย่างคร่าวๆด้วยสายตา ด้วยจากโขดหินด้านหนึ่งไปจนจบกับอีกฝากนั้น หลงเป่าคำนวนเอาว่าเกาะน้อยนี้คงจะมีเส้นผ่าศูนย์กลางราวๆ 10-15 จ้าง หรือประมาณ 25-30 เมตรเท่านั้นเอง

มันเล็กจิ๋วจนไม่รู้จะเล็กไปกว่านี้อีกแล้ว

มันไม่มีทางที่คนคนหนึ่งตัวเปล่าๆ จะอาศัยและมีชีวิตรอดได้โดยไม่มีตัวช่วยประหลาดแบบหลงเป่าได้หรอก
     
              เสี่ยวหลงเป่าเองก็ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงซวยบัดซบอย่างงี้ เพราะอะไรพระเจ้าถึงอยากให้เขามาอยู่บนเกาะนี้ ภูติผีปีศาจในโลกเดิมของเขากำลังเล่นตลกกับเขาหรือไงกัน เสียงของใครบางคนตอนนั้น คืออะไรกันแน่?

และตัวเขากับไอ้เกาะเล็กๆเกาะนี้...มันไปเกี่ยวกับเรื่องที่จะต้องกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ในโลกหล้าได้ยังไง

นี่ไม่ใช่หมายความว่า ในอนาคต จะต้องมีภารกิจจาก 'ตำหนัก' อะไรนั่นออกมาอยู่เรื่อยๆหรือ
คิดแล้วแทบน้ำตาจะไหลทะลักอีกทำนบหนึ่ง

"บัดซบ!ๆๆๆ ฮือๆ แค่ครั้งนี้ ข้าสาบาน ข้าจะไม่ร้องไห้ฟูมฟายอีกแล้ว บ้าเอ้ย ... ข้าจะไม่ยอมแพ้ ข้าจะต้องรอดไปให้ได้ ข้าไม่เชื่อว่าข้าจะต้องติดอยู่ในเกาะบ้าๆนี่ไปตลอดชีวิต!!"
   
         เสี่ยวหลงเป่าสูดน้ำมูกดังซู๊ด จากนั้นก็เขาเริ่มปีนป่ายกลับลงมาจากหลังคาบ้าน ชายหนุ่มวิ่งไปหยิบเบ็ดโกโรโกโสคันเก่งของตนเอง อีกมือก็รีบลากเข่งใบใหญ่ที่ข้างในว่างเปล่า จากนั้นก็ตรงกลับไปที่ชะโงกหินที่เดิมข้างๆเกาะใบน้อยของเขา เและจึงเริ่มใส่เหยื่อเริ่มต้นเพื่อตกปลาต่อไป

"ไอ้เกาะเฮงซวย! ภารกิจเฮงซวย! ตำหนักอะไรนั่นเฮงซวย แผ่นกระดานเส็งเคร็ง จะให้ข้าตกปลาจนกว่าจะผ่านใช่ไหมใช่หรือไม่ ด๊ายยย!!.. ข้าคนนี้จะเล่นกับเจ้าเอง ข้าหลงเป่าไม่เชื่อหรอกว่าข้าจะทำไม่สำเร็จภายในหนึ่งเดือน ข้าไม่มีทางเชื่อ!!!"

เสี่ยวหลงเป่ามุมานะอย่างคลุ้มคลั่ง

         
    



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 265 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

95 ความคิดเห็น

  1. #10 อ๊ะๆๆ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 06:39

    แนวเรื่องน่าติดตาม. แต่การเว้นบรรทัดแทบไม่มีทำให้อ่านยากมากพอเลื่อนไปมาตาลายทุกทีอิอิ

    #10
    1
    • #10-1 chockopies(จากตอนที่ 1)
      21 ตุลาคม 2562 / 08:43
      เดี๋ยวค่อยๆแก้ให้นะ ผมนี่ห่วยการจัดวางบรรทัดมาก - -'
      #10-1
  2. #8 ไม่ชอบกินผัก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2562 / 00:30

    มาจากโลกปัจจุบันแต่เรียกตัวเองว่าข้าเนี่ยนะ ก็ไม่ได้จะวิจารณ์อะไรหรอกนะแต่อ่านแล้วรู้สึกแปลกฯ

    #8
    1
    • #8-1 chockopies(จากตอนที่ 1)
      15 ตุลาคม 2562 / 08:48
      ไม่ต้องคิดไรมากหรอกครับ ผมตั้งใจใช้อย่างนี้เองแหละ
      จะให้ตัวเอกพูดไม่เหมือนคนโลกนี้ สำหรับผมมันเขียนแล้วมาดูใหม่แล้วดูแปลกๆ
      เลยลบใหม่ ไหนๆเป็นนิยายกำลังภายในแล้ว ให้บทพูดเหมือนกันดีกว่า
      ยังไงตัวเอกเด๋วก็ต้องกลมกลืนไปกับโลกนี้อยู่ดี
      #8-1