เงารักไฟเสน่หา

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 4 อยากโรแมนติก 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,677
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    27 ก.พ. 54

อิอิ เรื่องนี้ค่อนข้างจะอีโรติกมากๆ สำหรับความรู้สึกของเอื้อง หากใครไม่ชอบอีโรติก เอื้องแนะนำว่าอย่าเข้ามาอ่าน อาจจะเสียอารมณ์ และอาจจะไม่พอใจได้ (บอกไว้ก่อนค่ะ เพราะว่าเรื่องนี้เอื้องถลำตัวไปแบบว่าถอนตัวไม่ทันนะคะ)

ขอบคุณทุกๆ กำลังใจ ทุกๆ คอมเม้นท์ รักนะ จุ๊บๆ อิอิ

 

 

ตอนที่ 4

อยากโรแมนติก

 

 

ขบวนเดินทางขึ้นยอดภูเรือในครั้งนี้ประกอบไปด้วย ดนัยภัทร กรณ์ดนัย ศรายุ ชญานี และแพรพิไลที่ทำหน้าที่เป็นไกด์สาว คอยดูแลอำนวยความสะดวกให้แก่ทุกคน เพราะเธอเป็นคนพื้นที่และรู้จักเจ้าหน้าที่เป็นอย่างดี การเดินทางครั้งนี้จึงไม่มีปัญหา ยกเว้นเรื่องนี้ที่กำลังทำให้ใบหน้าสวย เดินหน้าสลดกลับมาหาทุกคน

มีอะไรคุณ ทำไมหน้าแบบนั้น

ผู้กองหนุ่มรีบเอ่ยถาม เมื่อเห็นหน้าตาของแพรพิไลไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่นัก คิดว่าคงมีปัญหาอะไรสักอย่างเกี่ยวกับที่พัก

คือว่าช่วงนี้คนเยอะ และเราก็ไม่ได้จองพื้นที่ล่วงหน้า จึงเหลือเต็นท์สำหรับนอน 2 คนแค่ 3 เต็นท์เท่านั้นค่ะ แพรพิไลเอ่ยบอกกับทุกคน เมื่อคนทั้งหมดต้องการเต็นท์ 4 เต็นท์สำหรับ 5 คน

กรณ์ดนัยพยักหน้าเข้าใจ ส่วนศรายุครุ่นคิดในเรื่องนี้เช่นกัน แพรพิไลพยายามทำตัวให้ปกติและไม่เผลอไปสบตากับดนัยภัทรเด็ดขาด เพราะเธอจะหวนคิดเรื่องเมื่อคืนทุกครั้ง และทุกอย่างมันก็ฟ้องเขา เมื่อหน้าเธอแดงระเรื่อด้วยความขวยเขิน รู้สึกแปลกๆ ใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เมื่อเพียงได้สบนัยน์ตากับผู้กองหนุ่ม

ขณะที่ตัวเธอแทบจะทำตัวไม่ถูกกับค่ำคืนที่ผ่านมา แต่เขายังคงทำตัวปกติราวกับไม่มีเรื่องราวใดๆ เกิดขึ้น แพรพิไลใจเสียเมื่อคิดได้ว่าเขาคงเคยๆ กับผู้หญิง โดยเฉพาะกับผู้หญิงประเภทไม่รักนวลสงวนตัวอย่างเธอ จึงไม่รู้สึกรู้สากับเรื่องราวเช่นนี้

งั้นเอาอย่างนี้แล้วกันครับ ผมนอนกับพี่ภัทร ยุนอนเต็นท์เดียวกับญานีได้ไหม ส่วนคุณแพรแขกพิเศษของเรา ผมคิดว่าเราควรยกเต็นท์ให้คุณแพรไปครอบครองคนเดียวเลย

กรณ์ดนัยเอ่ยออกมา ชญานีหน้าตาเลิกลั่กเมื่อได้ยินคำพูดของกรณ์ดนัย ใบหน้าสวยแดงระเรื่อด้วยความขัดเขิน

ไม่เอาค่ะ ให้ยุไปนอนกับพี่ภัทรด้วยสิค่ะ ญานีจะนอนคนเดียว หรือไม่ก็ให้ญานีนอนกับคุณแพรนะคะ ญานีไม่นอนเต็นท์เดียวกันกับนายยุหรอก

ศรายุหันมามองคนปฏิเสธเขาด้วยหางตา ทำปากขมุบขมิบบ่นเหมือนหมีกินผึ้ง นั่นทำให้ชญานีหันมามองเขาตาขวาง กรณ์ดนัยหัวเราะด้วยความขบขัน เมื่อเห็นคู่รักตั้งท่าจะทะเลาะกัน ส่วนดนัยภัทรนั้นกำลังสวดภาวนาในใจ ให้ชญานียอมนอนเต็นท์เดียวกับศรายุ

เอาน่าไม่ต้องเขินหรอก นอนๆ กันไปจะได้ชิน

บ้า! พี่กรกฎพูดอะไรก็ไม่รู้ นายเองก็เหมือนกันอย่ามาทะลึ่งกับฉัน

ชญานีหันไปแว้วใส่คนรักด้วยความหมั่นไส้ เมื่อเห็นเขายิ้มกรุ้มกริ่มล้อเลียนเธอ ที่ออกอาการกลัวเขาจนลนลาน

เอ่อ ให้น้องญานีนอนกับแพรดีกว่านะคะ

ไม่เป็นไรครับคุณแพร ให้มันนอนกับผมนี่แหละ ยัยนี่มันเรื่องมากนอนดิ้นทั้งคืน กวนใจคุณแพรเปล่าๆ มานี่อย่าพูดมาก ช่วยกันกางเต็นท์ เร็วๆ เข้า จะมืดแล้วนะ และอีกอย่างแกยังไม่อาบน้ำไม่ใช่เหรอ ยิ่งต้องรีบใหญ่เลย

บ้า! ดะ เดี๋ยวสิ ฉันอาบน้ำแล้ว แกนั่นแหละยังไม่อาบ มาหาว่าคนอื่น

ศรายุลากชญานีไปทันทีเมื่อรู้จุดที่พักของตัวเอง ซึ่งดนัยภัทรกับกรณ์ดนัยต่างคลี่ยิ้มขบขัน ดูเหมือนสองคนนั่นจะยังไม่ยอมเปลี่ยนสรรพนาม ในการเรียกกันให้ดูเหมือนคู่รักธรรมดาทั่วไป ยังคงใช้คำคุ้นปากของตัวเอง ราวกับเป็นเพื่อนสนิทแต่แอบคิดไม่ซื่อเช่นเดิมไม่เปลี่ยน

งั้นพวกเราตามเขาสองคนไปเถอะครับ เห็นท่านายยุจะไม่อยากนอนหนาวคนเดียวคืนนี้ แต่...ถ้าคุณแพรไม่อยากนอนหนาวคนเดียว ผมว่างนะครับ อบอุ่นถึงร้อนจัดรับรองไม่ผิดหวัง

กรณ์ดนัยเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะตามประสาคนเจ้าชู้ผีทะเล แพรพิไลมองหน้าเขาด้วยความตกใจ ก่อนจะกลายเป็นแดงระเรื่อ ยิ้มให้เขาด้วยความขบขัน ทำให้กรณ์ดนัยพลอยยิ้มขันไปด้วย ซึ่งท่าทางของทั้งสองขัดหูขัดตาดนัยภัทร จนต้องกระแอมเตือนเสียงเบาในลำคอ

อ่ะแฮ่ม!”

ผมล้อเล่นน่าพี่ ทำเป็นตาแก่หัวโบราณไปได้ อย่าถือสาผมนะครับคุณแพร ผมเห็นคุณแพรท่าทางเกร็งๆ ผมก็เลยแซวเล่น เราจะได้คุ้นเคยกันเร็วๆ ไงครับ โอ๊ย! เจ็บนะ มือหนักเป็นบ้าคนอะไร กะจะฆ่ากันเลยใช่ไหมเนี่ยพี่ภัทร

กรณ์ดนัยโวยวายเมื่อโดนตบลงที่หัวแรงๆ ด้วยความหมั่นไส้ กับท่าทางอยากคุ้นเคยจนเกินความจำเป็นของเจ้าน้องชายตัวแสบ

ไปได้แล้ว พูดมากฉันจะเอาลูกปืนยัดปากแก

คนเป็นพี่ขู่เสียงเรียบ ก่อนจะเดินนำหน้าไปด้วยความโมโห ที่เห็นสาวเจ้ามีอาการเขินอาย เมื่อโดนพ่อปลาไหลของเขาแซวนิดแซวหน่อย

คนแก่ก็เงี๊ยะ เฮ้อ...เซ็ง ไปกันเถอะครับคุณแพร ก่อนที่คนใจเย็นจะสติแตก กลายเป็นเสือร้าย ผมรับมือไม่ไหวนะ รายนั้นเวลาเดือดขึ้นมา

เอ่อ ค่ะ

หญิงสาวตอบเขาเสียงเบา ก่อนจะก้าวนำชายหนุ่มไป เมื่อเขาผายมือเชิญเธอให้นำทาง แพรพิไลคิดถึงเรื่องของธนาธิปกับศศิชาก็ให้นึกหวั่นดนัยภัทร ยังจำวันที่เขามาที่ไร่ธนาธิปวันแรกได้เป็นอย่างดี ธนาธิปที่ว่าเก่งกาจยังแทบจมกองเลือด แล้วถ้าเขาโมโหเธอขึ้นมา...เธอจะทำยังไง เพียงแค่คิดแพรพิไลก็อยากจะร้องไห้วิ่งหนีลงจากยอดภูเรือ

ก่อนจะเดินหน้าสลดไปหาทุกคน ดนัยภัทรหันมามองคนตัวเล็กตาขวาง หึงหวงเธอขึ้นมาจนไม่เก็บอาการ ก่อนจะเดินไปแย่งอุปกรณ์ในมือเธอออกมาจัดการให้ไม่พูดไม่จา ปล่อยให้น้องชายจัดการเต็นท์เพียงลำพัง กรณ์ดนัยลอบมองท่าทางของพี่ชายก่อนจะแอบกลั้นยิ้ม

หากเขาไม่ได้คิดไปเองฝ่ายเดียว หรือหากแม้ดนัยภัทรไม่ใช่ประเภทสุภาพบุรุษ เป็นคนเจ้าชู้ชอบหว่านเสน่ห์ เขาจะขอฟันธงแบบแม่นๆ ว่าพี่ชายคงพอใจแพรพิไลเข้าแล้ว แต่ด้วยนิสัยที่ชอบช่วยเหลือคนอื่นจนเป็นนิจ ทำให้กรณ์ดนัยไม่ค่อยจะมั่นใจ

คณะเดินทางนั่งล้อมวงกันด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม แพรพิไลยิ้มได้มากขึ้นนั่งประกอบอาหารกับชญานีอย่างคล่องแคล้ว ส่วนหนุ่มๆ นั่งสนทนากันเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งมือเย็นผ่านพ้นไป

คุณแพรคะ นั่นทุกคนกำลังจะไปไหนกันเหรอคะ ญานีเห็นเขาเดินไปทางนั้นเกือบทุกคน

ชญานีเอ่ยถามเมื่อเห็นว่านักท่องเที่ยวจำนวนมาก เดินไปยังจุดเดียวกันไม่หยุด แพรพิไลยิ้มหวานให้หญิงสาวที่ช่างสังเกต

เขาคงพากันไปดูดาวน่ะคะ ที่นี่ดาวสวยนะคะ คู่รักนิยมไปนั่งดูดาวกัน ไม่ชวนยุไปล่ะคะ โรแมนติกดีออก

ชญานีเบะปาก สำหรับคู่รักคู่อื่นอาจจะใช่ แต่เธอกับศรายุไม่เข้าข่ายเช่นนั้น เธอไม่เห็นเขาจะโรแมนติกตรงไหนเลย  

ทำหน้าอย่างนี้จะหาว่าฉันไม่โรแมนติกใช่ไหม ศรายุเอ่ยออกมาเสียงรวนๆ ทำให้คนตัวเล็กหันไปมองเขาอย่างเอาเรื่อง

ก็มันเรื่องจริงนี่นา หรือแกจะเถียงฉัน

ชญานีเอ่ยก่อนจะสะบัดหน้างอนๆ ทำให้ศรายุยิ้มด้วยความขบขัน หากไม่ติดว่าอยู่กันหลายคนจะกระโดดเข้าไปกอดให้แน่นๆ รัดให้หายใจไม่ออก หอมแก้มนุ่มให้ช้ำทั้งสองข้างให้หายมันเขี้ยว

มันก็ทั้งคู่นั่นแหละ

ดนัยภัทรเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าไม่ใช่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งหรอกที่ไม่โรแมนติก แต่มันเป็นเพราะคนทั้งคู่ต่างหาก

เพราะนายยุนั่นแหละค่ะ / เพราะยัยญานีนั่นแหละครับสองหนุ่มสาวหันมาแก้ต่างให้กับตัวเองทั้งคู่ ก่อนที่ศรายุจะเป็นฝ่ายหัวเราะออกมา

ฉันว่าพี่ภัทรโชคดีมากเลยว่ะญานีที่ถอนตัวได้ทัน ไม่เหมือนฉันไม่น่าเผลอตัวเผลอใจไปกับแกเลย ตกนรกชัดๆ

ไอ้ยุ! ไอ้คนบ้า! งั้นแกก็ถอนตัวซะสิ

ร่างเล็กของชญานีกระโจนเข้าหาศรายุอย่างรวดเร็ว แต่คนที่รู้ว่าตัวเองต้องโดนเตรียมพร้อม เมื่อเห็นร่างเล็กกระโจนเข้ามา เขาก็วิ่งหนีให้เธอไล่ตามไปยังจุดที่ทุกคนไปนั่งชมดาวทันที

บุคคลที่เหลือมองตามสองหนุ่มสาว ที่วิ่งทะเลาะกันไปอย่างขบขัน ก่อนที่กรณ์ดนัยจะหันมามองพี่ชายเมื่อยังสงสัยในประโยคที่ศรายุเอ่ยออกมาเมื่อกี้

พี่ภัทรอกหักจากญานีเหรอครับเนี่ย ผมไม่ยักรู้มาก่อนว่าแอบไปแจกขนมจีบทอดสะพานให้สาว แล้วหน้าแตกกลับมา หมอไม่รับเย็บ โห่....ไม่ได้เรื่องเลย แพ้เจ้ายุเด็กอมมือซะได้ แย่ๆ

ดนัยภัทรหลับตาลงข่มความรู้สึกที่เริ่มเดือดมากขึ้นทุกที ไม่รู้ว่าผีเจาะปากน้องชายเขามาหรืออย่างไร ถึงชอบพูดอะไรที่มันไม่ค่อยจะเข้าหูเขาบ่อยครั้งนัก

ฉันมันแย่แล้วไง หรือแกมีปัญหาไอ้กรกฎ

โห่...รังแกประชาชนตาดำๆ

แก!”

กรณ์ดนัยรีบดีดตัวลุกขึ้นวิ่งเข้าเต็นท์ทันที เมื่อเห็นสายตาวาวโรจน์ของพี่ชาย เพราะเขารู้ว่าดนัยภัทรเกลียดคำนี้มาที่สุด แต่ก็ยังอยากจะแหย่หนวดเสือเล่นๆ

แพรพิไลทำหน้าตาเลิกลั่ก เมื่อตรงนี้เหลือเพียงเธอและเขาสองคนเท่านั้น ความเงียบเข้าปกคลุมเมื่อต่างคนต่างนั่งนิ่ง เธอและเขามันเป็นความสัมพันธ์ที่แปลกๆ จึงไม่รู้จะวางตัวกันยังไง

ดนัยภัทรลอบยิ้มเมื่อกรณ์ดนัยหนีเขาเต็นท์ได้เสียที เพราะใจอยากจะเอ่ยไล่เสียตั้งนาน ชายหนุ่มหันไปมองคนที่นั่งอยู่ห่างจากเขาพอสมควรด้วยความประหม่า ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดคำไหน รู้สึกอึดอัดเก้อเขิน ยิ่งเห็นอาการหลบหน้าหลบตาของเธอ เขาก็ยิ่งพูดไม่ออก แต่เมื่อคิดได้ว่าคืนนี้เท่านั้นที่เขาจะได้อยู่ใกล้ๆ ดนัยภัทรจึงคิดว่าเขาน่าจะชวนเธอไปดูดาวตามคู่นั้น เขาไม่ค่อยเข้าใจความรู้สึกของตัวเองนัก แต่ก็อยากจะใช้เวลาดีๆ กับแพรพิไลให้นานที่สุดเท่าที่จะทำได้

ไปดูดาวกัน

คำชวนกลายเป็นคำบังคับเมื่อเขาเอ่ยออกมา คนที่ตั้งท่าจะหนีหันมามองเขาตาโต คำถามเมื่อกี้เธอมีสิทธิ์ปฏิเสธไหม หญิงสาวถามตัวเองในใจ

เอ่อ...คือว่า...

แพรพิไลพูดไม่ออกเมื่อดนัยภัทรจ้องรอคอยคำตอบ ด้วยแววตาราวกับจะตะครุบเหยื่อ หากแม้เธอปฏิเสธ เขาจะกระโดดกัดคอเธอครั้งเดียวอย่างแม่นยำ และเธอจะหมดลมหายใจในที่สุด

ปะ ไปก็ได้ค่ะ

เสียงหวานสั่นเล็กน้อย เพียงเท่านั้นคนที่นั่งหน้าเรียบมาตลอดก็มีรอยยิ้ม ก่อนจะเดินมาคว้ามือที่เย็นเฉียบของเธอมากุมไว้ จับจูงให้เดินไปยังจุดชมดาวด้วยกัน

มือคุณเย็นจัง หนาวมากเหรอครับ

แพรพิไลอยากจะบอกว่าหนาวมันก็หนาวอยู่หรอก แต่ที่มือเธอเย็นมากขนาดนี้เพราะกลัวเขาต่างหาก ดนัยภัทรมองหาคู่ของศรายุกับชญานี เมื่อเห็นสองคนนั้นกำลังนั่งคุยกันอย่างออกรส จึงเดินเลี่ยงไปอีกทางที่ค่อนข้างเป็นส่วนตัว

ว่าไง ผมถามคุณว่าหนาวหรือเปล่า ทำไมถึงไม่ตอบคำถามของผม

ดนัยภัทรเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงปกติของตน แต่คนฟังกลับฟังว่าเขากำลังสั่งและบังคับจิตใจของเธออย่างสุดๆ ใบหน้าสวยเริ่มงออย่างคนถูกขัดใจ ดนัยภัทรอยากตบปากตัวเอง เมื่อรู้ว่าตัวเองพูดให้คนฟังแปลความหมายผิดจึงถอนหายใจออกมา ก็เพราะเธอนั่นแหละทำให้เขาไม่เป็นตัวของตัวเอง พูดอะไรผิดๆ ถูกๆ ไปหมด

ผมแค่อยากจะรู้ว่าคุณหนาวหรือเปล่า เห็นว่ามือคุณเย็นราวกับน้ำแข็งแบบนั้น น้ำเสียงเริ่มทุ้มนุ่มขึ้นจนแพรพิไลต้องเงยหน้าขึ้นมามองเขา

ก็หนาวค่ะ อุ๊ย! ดาวตกด้วย คุณเห็นหรือเปล่าเมื่อกี้

คนตาไวบอกเขาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นราวกับเด็กๆ ดนัยภัทรคลี่ยิ้มเขาจะเห็นได้ยังไง ก็มัวแต่มองหน้าเธอ ก่อนจะส่ายหน้าน้อยๆ ตอบเธอออกไป  

คุณนี่เป็นตำรวจได้ยังไง ตาไม่ไวเลย แบบนี้โจรก็หนีหมดน่ะสิ สิ้นคำพูดสบประมาทของคนตัวเล็ก ร่างบางของเธอก็ลอยเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนดนัยภัทรอย่างรวดเร็ว

แล้วแบบนี้โจรยังจะหนีทันหรือเปล่า

น้ำเสียงนุ่มแต่ทว่าดูจริงจังตามแบบฉบับของเขาเอ่ยถามออกไป จ้องมองหน้าแพรพิไลไม่กะพริบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ติดที่มุมปาก มันทำให้เธอหน้าร้อนผ่าวใจเต้นรัวแรงขึ้นกว่าเดิม มือเล็กยกขึ้นมายันหน้าอกกว้างที่เธอรู้ดีว่าทั้งแข็งแรงและแข็งแกร่งแค่ไหน

ปล่อยค่ะ อย่าทำแบบนี้

แบบไหนคืออย่าทำแบบนี้ของคุณ ผมไม่เข้าใจหรอกนะ

น้ำเสียงเจ้าเล่ห์เอ่ยออกมาเมื่อเจอคำพูดกำกวมของเธอ แพรพิไลส่งค้อนให้เขาอย่างหมั่นไส้ ที่เขาทำเหมือนไม่รู้

ก็แบบที่คุณทำอยู่นี่ไง ปล่อยค่ะ

ปล่อยทำไม ผมหนาวและไม่ชินกับอากาศนี่ที่ด้วย

ตัวใหญ่อย่างคุณหนาวเป็นด้วยหรือไง ปล่อยค่ะ คนอื่นเขากลับกันหมดแล้ว ปล่อยนะคุณภัทร

แพรพิไลหน้าแดงระเรื่อ คอยดูเถอะหากมีคนรู้จักเห็นเธอกับเขายืนกอดกันกลม ข่าวของเธอคงดังไปทั่วอำเภอ

เออแฮะ คุณก็ยังจำชื่อผมได้นี่นา

คนที่กอดเธอแน่นเอ่ยออกมา หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมองเขา ถ้าทำได้เธอก็อยากจะลืมเขาเหมือนกัน แต่ไม่ว่าจะทำยังไงเธอก็ไม่สามารถลืมเขาได้สักที กลับยิ่งเริ่มเด่นชัดขึ้นจนเธอรู้สึกกลัวใจตัวเองขึ้นมา ว่าจะหลงรักเขาเพียงแค่ได้นอนกับเขาคืนเดียวเท่านั้น ซึ่งแพรพิไลไม่อยากให้มันเป็นเช่นนั้น เพราะไม่แคล้วคนที่เจ็บปวดมันก็ต้องเป็นเธอเช่นเดิม

ดนัยภัทรมองหน้าเศร้าสลดของอีกฝ่ายก็ถอนใจออกมา เขารู้ว่าเธอเสียใจที่ตกเป็นของเขา และเขามันก็เป็นเพียงตัวเลือกที่เธอใช้เพื่อที่จะลบลืมความเจ็บปวด ในยามที่ไร้สติยั้งคิดให้ดี แต่เมื่อแพรพิไลตื่นมาจากความฝันหลุดออกมาจากโลกแห่งน้ำเมา เขาก็จะกลายเป็นคนที่เธอไม่ต้องการและเป็นคนอื่นสำหรับเธอ นิ้วเรียวแข็งแรงของชายหนุ่มจับคางมน ก่อนจะเชยคางนุ่มให้เธอเงยหน้ามาสบตากับเขา

บอกผมสิว่าตอนนี้คุณคิดอะไรอยู่ คุณเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราใช่ไหม คุณเสียใจที่ผู้ชายคนนั้นเป็นผมไม่ใช่อธิป ผู้ชายที่คุณรักหมดใจใช่ไหม

ดนัยภัทรเอ่ยถามสิ่งที่ค้างคาใจออกไปด้วยกระแสเสียงที่เจือไปด้วยความเจ็บปวด เขาไม่ปรารถนาที่จะเป็นตัวแทนของใคร แต่เขาก็เป็นไปแล้วเมื่อเธอเอ่ยวอนขอ

ฉัน....

ตอบผมตามความจริงแพร ผมไม่ชอบคนโกหก

ฉันไม่ได้เสียใจเรื่องคุณ แต่ฉัน....เกลียดตัวเองคุณได้ยินไหม ฉันเกลียดตัวเอง ปล่อยสิคนบ้า ปล่อยฉัน ปล่อยฉัน ฮือๆ

แพรพิไลระดมกำปั่นทุบอกเขารัว ไม่รู้เขาจะถามให้เธอคิดถึงมันทำไม เธอไม่ได้เสียใจที่ตกเป็นของเขาแต่เธอเสียใจที่ตัวเองกลายเป็นผู้หญิงไร้ค่าใจง่าย นอนกับผู้ชายได้หน้าตาเฉย เพียงแค่เจอเขาไม่กี่ครั้ง และที่สำคัญยังเป็นฝ่ายวอนขอเขาอย่างหน้าด้านอีกด้วย

ดนัยภัทรปล่อยมือจากร่างบาง เพื่อยกมือขึ้นมาจับใบหน้าของเธอเอาไว้นิ่ง ก่อนจะก้มลงไปจูบเธออย่างเร่าร้อนดุดัน คนตัวเล็กขัดขืนได้เพียงเล็กน้อย ก่อนจะโอนอ่อนผ่อนตามเขาไป ไม่รู้ว่าเขาจูบเธอนานเท่าไหร่ แต่ตอนนี้อุณหภูมิในร่างกายของทั้งคู่เริ่มร้อนขึ้นมาจนอุ่นซ่านไปทั้งร่าง

แพรพิไลจูบตอบเขาเหมือนที่เขาพร่ำสอนเธอ ดนัยภัทรครางในลำคอเสียงต่ำครั้งแล้วครั้งเล่าด้วยความพอใจ คราวนี้แพรพิไลมีสติครบทุกอย่าง ไม่ได้หลงไปกับอารมณ์ชั่ววูบหรือน้ำเหล้าองุ่นแต่อย่างใด แต่จูบของเธอก็ยังอ่อนหวานซ่านใจเขาไม่เปลี่ยน

เรียวลิ้นอุ่นชอนไชไปทุกซอกทุกมุมในโพรงปาก เกี่ยวกระหวัดดูดดึงล้อเล่นกับเธออยู่เช่นนั้น  ภายใต้ท้องฟ้าที่พร่างพราวไปด้วยหมู่ดาวนับพันดวง ลานชมดาวที่เงียบสงบมีเพียงสองเรา ความเร่าร้อนจึงเกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกระทั่งได้เวลาปิดไฟของทางอุทยานฯ ทั้งคู่จึงผละออกจากกัน ลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดที่ใบหน้าของเธอจนรับรู้ถึงลมหายใจหอบรัวของเขา

ดนัยภัทรก้มลงมาประกบปากเธออีกครั้ง แม้จะมืดสนิทแต่ผู้กองหนุ่มแห่งหน่วยจู่โจมก็ไม่ทำให้เสียชื่อ เมื่อเขาสามารถจู่โจมได้อย่างตรงจุดแม่นยำ และมือปลาหมึกเริ่มซุกซน เสื้อหนาวพอดีตัวรัดกุมไม่ได้ช่วยอะไรแพรพิไลได้เลย เมื่อตอนนี้มือหนาและอุ่นจัดแทรกตัวผ่านชายเสื้อไล้อย่างยั่วยวนขึ้นสูงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงแหล่งบัวงามสองดอก ที่ชูช่อตื่นตัวรับกับสัมผัสของเขา

อื่มห์....

เสียงครางดังออกมาข้างหู เมื่อคนจู่โจมผละริมฝีปากออกมาจูบระเรื่อย ลงมายังซอกคอที่มีเสื้อผ้าปิดไว้อย่างมิดชิด ดนัยภัทรครางหนักๆ ด้วยความขัดใจ อยากจะดึงทึ้งเสื้อผ้าของเธอออกแต่ก็ทำไม่ได้ เมื่อตรงนี้ไม่ใช่ที่ส่วนบุคคลที่เขาจะทำตามอำเภอใจของตัวเอง

กลับเต็นท์กัน ผมไม่อยากดูดาวแล้ว อยากดูคุณมากกว่า นะ นะแพร

เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างอ้อนๆ ชวนให้สาวใจอ่อน แพรพิไลยอมจำนนต่อเขา ยอมจำนนต่อความใจอ่อนของตัวเอง และยอมแพ้แก่ไฟราคะของมนุษย์โลก เมื่อตอนนี้เธอเองก็ต้องการเขาเช่นกัน

ดนัยภัทรไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เขากุมมือเธอเอาไว้ก่อนจะพาร่างบางที่แสนยั่วใจเขาเดินกลับไปทางเดิม ชายหนุ่มก้าวยาวๆ ด้วยความใจร้อน จนแพรพิไลแทบจะกลายเป็นวิ่งตามเขา ก่อนจะต้องยกมือปิดปากตัวเองไม่ให้ส่งเสียงดัง เมื่อคนที่จับจูงเธอหันมาช้อนร่างเธออุ้มเดินไปอย่างรวดเร็ว

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

457 ความคิดเห็น

  1. #455 ArpinyaKhunjan (@ArpinyaKhunjan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 10:56
    ขอดูหน่อยนะ
    #455
    0
  2. #454 ArpinyaKhunjan (@ArpinyaKhunjan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 10:55
    ขอดูต่อหน่อยค่ะ
    #454
    0
  3. #161 omelet-omelet (@omelet-omelet) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 12:51
    เอ้ย ในเต็นท์เรอะ o_O


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 มีนาคม 2554 / 12:53
    #161
    0
  4. #160 นัควัต (@nakwat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 01:50
    พี่ภัทรแอบหื่นนะเนี่ยยย
    #160
    0
  5. #159 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:04
    ร้ายกาจมากพี่ภัทร
    #159
    0
  6. #158 forest (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:47
    พี่ภัทรหื่นจังเลย
    #158
    0
  7. #157 ทราย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:39
    พี่ภัทรกลัวไม่ทันใจถึงขั้นต้องอุ้มสาวเอง 5555
    #157
    0
  8. #156 อ้วยกลม (@rapeepon) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:02
    อ๊ากกกกกก  เข้าไปทำไรกันหน่ะ
    #156
    0
  9. #155 อ่ะสุดจ๊าก (@ssjjjung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:00
    พี่ภัทรร้ายกาจเกินไปแล้ว
    #155
    0
  10. #154 สมพิศ (@9647) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:42
    พี่ภัทรจะพาสาวแพรเข้าเต้นท์ ไปคุยกันจริงเหรอค้าๆๆๆๆๆๆๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ
    #154
    0
  11. #153 Mier :) (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:40
    ก๊ากก  กก อุ้มเข้าเต๊น เลย ร้อนแรง โคตรรร
    #153
    0
  12. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:39
    รุกหนักจัง แฮะ นายภัทร สงสัยความหื่นมันจะทะลัก อิอิ

    ว่าแต่ว่า อยากดูแพรด้วยอ่ะ

    ป๋าภัทรจ๋า ขอดูด้วยคนน๊าา ฮ่าๆๆๆ
    #152
    0
  13. #151 (รัต) (@sirirut25) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:28
    รอต่อคะ
    #151
    0
  14. #150 ผีน้อยชิชา (@maydoku) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:00
    พี่ภัทรอุ้มเข้าเต็นท์เลยเหรอคะ อิ 
    #150
    0
  15. #149 porb (@porb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:57
     พี่ภัทรหื่นอ่ะ
    #149
    0
  16. #148 กำไลเพชร (@tpmama) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:49
    พี่ภัทรหื่นจัง หุหุ
    #148
    0
  17. #147 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:41
    ว้ากกกก พี่ภัทรหน้ามืด ฉุดสาวเข้าเต้นท์
    #147
    0
  18. #146 dekbanna (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:04
    พี่ภัทรอุ้มเข้าเต้นท์ไปแล้ว จะหายหนาวก็คราวนี้แหละ
    #146
    0
  19. #145 (-- )ช่อเอื้อง( --) (@choauang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:27
    อิอิ เรื่องนี้ค่อนข้างจะอีโรติกมากๆ สำหรับความรู้สึกของเอื้อง หากใครไม่ชอบอีโรติก เอื้องแนะนำว่าอย่าเข้ามาอ่าน อาจจะเสียอารมณ์ และอาจจะไม่พอใจได้ (บอกไว้ก่อนค่ะ เพราะว่าเรื่องนี้เอื้องถลำตัวไปแบบว่าถอนตัวไม่ทันนะคะ)
    ขอบคุณทุกๆ กำลังใจ ทุกๆ คอมเม้นท์ รักนะ จุ๊บๆ อิอิ
    #145
    0
  20. #144 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:16
    เค้าเขินแทนน้องแพรแล้วพี่ภัทร
    #144
    0
  21. วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 03:30
    อ๊ายยยย รุกหนักจังหว่า ฮ่าๆๆ
    #143
    0
  22. #142 ผีน้อยชิชา (@maydoku) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:23
    พี่ภัทรนะพี่ภัทร 
    #142
    0