เงารักไฟเสน่หา

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 หนี 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,237
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    26 ก.พ. 54

คำแนะนำสำหรับผู้ที่อ่านตอนที่ 2 ไม่ได้ค่ะ

 

เข้าไปที่เว็บ www.google.com พิมพ์ชื่อเรื่อง เงารักไฟเสน่หา ลงไปกดค้นหา แค่นั้นคุณก็จะเห็นว่าเรื่องนี้ลงที่ไหนบ้างนะคะ (หรือจะเป็นเรื่องอื่นๆ ที่ผู้อ่านติดตามอยู่ โดยที่ไม่ต้องรอนักเขียนมาลงลิงค์ให้ เพราะอาจจะล่าช้า จนน่าหงุดหงิดใจค่ะ) และที่สำคัญลงลิงค์เขาก็แบนเช่นกันค่ะ

ขอบคุณที่รักกันนะคะ จุ๊บๆ ^^ ^^

 

 

ตอนที่ 3

หนี

 

 

8.00 น.

ดนัยภัทรงัวเงียตื่นขึ้นมา ก่อนจะมองร่างที่เขากกกอดมาตลอดทั้งคืน ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ไม่รู้ว่าจะเรียกมันว่าอะไรดี เขามองไปตามร่องรอยที่ตัวเองฝากไว้แล้วก็ทำหน้าไม่สู้ดีนัก เพราะมันเต็มเนื้อเต็มตัวแพรพิไลไปหมด เธอจะคิดยังไงหากเห็นร่องรอยพวกนี้เมื่อตื่นขึ้น ไม่ว่าเขาเป็นพวกโรคจิตบ้ากาม หื่นจัดหรือไง ยิ่งค่ำคืนที่ผ่านมาแล้วด้วย

ยอมรับว่าเมื่อคืนตักตวงอย่างไม่รู้จักคำว่าพอ แต่มันช่วยไม่ได้ เมื่อเขาต้องการเธอแม้กระทั่งเวลานี้ แต่เมื่อเห็นใบหน้าหลับพริ้มอย่างมีความสุขก็นึกสงสาร เอาไว้โอกาสหน้าแล้วกัน ตอนนี้ปล่อยเธอให้หลับนอนไปก่อน

ดนัยภัทรหยิบเสื้อผ้าตัวเองขึ้นมาสวมใส่ ก่อนจะจากไปไม่วายเก็บเสื้อผ้าชิ้นเล็กชิ้นน้อยของเธอ ที่เขาโยนกระจัดกระจายมาวางไว้ให้เธอบนเตียง

ร่างสูงใหญ่เดินออกมาจากห้อที่เปิดต้อนรับแขกสาว ก่อนจะเดินเข้าห้องกรณ์ดนัยอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า ลงไปวิ่งออกกำลังกาย รับบรรยากาศสดชื่นของที่นี่ จนกระทั่งกลับมาเห็นน้องชายและเจ้าของไร่นั่งจิบกาแฟอยู่ ก็เดินตรงเข้ามานั่งร่วมวงสนทนาด้วยทันที

ตื่นมาออกกำลังกายแต่เช้าเลยนะคะพี่ภัทร ไม่เหมือนใครบางคนขี้เซา ปลุกก็ไม่ค่อยอยากจะตื่น

ศศิชาเหน็บสามีเข้าให้ ธนาธิปหันมายิ้มไม่สนใจคำเหน็บแนมนั่นสักนิด ก็เพราะเธอนั่นแหละทำให้เขาเป็นคนแบบนี้ แล้วยังจะมาเหน็บเขาอีก

พี่ก็ตื่นของพี่อย่างนี้ทุกวัน วันนี้ตื่นสายด้วยซ้ำไป ว่าแต่แกเถอะนายกรกฎ วันนี้จะพายุกับญานีไปไหน

ตั้งใจว่าจะเที่ยวแถวๆ นี้แหละครับ ผมต้องรีบกลับบ้าน ยุเองก็ห่วงงานที่บริษัท แล้วพี่ภัทรล่ะครับกลับวันไหน ลาพักร้อนได้กี่วัน

ชายหนุ่มใบหน้าคมคายดูสะดุดตาเอ่ยถามพี่ชายกลับมาบ้าง เมื่อพอรู้ว่าอาชีพอย่างดนัยภัทรลางานไม่ได้นานนัก

อื่ม...ก็เกือบอาทิตย์ แต่จะแวะไปกราบคุณพ่อคุณแม่ท่านด้วย ก็คงจะกลับพร้อมแกนั่นแหละ

ผมกับยุตกลงจะกลับพรุ่งนี้ตอนสายๆ น่ะครับ พี่ภัทรว่าไง

พรุ่งนี้เลยเหรอ ทำไมกลับเร็วจัง

ผู้กองหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเห็นด้วย เขายังไม่อยากกลับตอนนี้เลย ยังอยากอยู่ต่ออีกนิดอย่างไม่มีเหตุและผล

พี่ภัทรก็อยู่เที่ยวที่นี่อีกสักวันสองวันสิคะ ปล่อยพวกนี้ให้เขากลับกันไปเถอะค่ะ เขาจะหยุดวันไหนมาหาเมษากับพี่อธิปวันไหนก็ได้ แต่พี่ภัทรนานๆ มาครั้ง ก็อยู่กับเมษานานๆ สิค่ะ ศศิชาอ้อนราวกับเด็กๆ ทำให้ผู้เป็นสามีรีบสนับสนุนความคิดของภรรยาทันที

นั่นสิ อยู่ต่ออีกหน่อยสิภัทร นานๆ ได้พักผ่อนที ที่นี่บรรยากาศดี คงทำให้แกหายเหนื่อยไปได้เยอะ

นั่นสินะ งั้นแกพาน้องๆ กลับก่อนแล้วกัน ฉันจะอยู่พักผ่อนที่นี่ต่อ

รับทราบครับผม

น้องชายจอมทะเล้นเอ่ยล้อเลียนราวกับลูกน้องใต้บังคับบัญชา ก่อนจะหันมายกกาแฟขึ้นจิบ ยิ้มให้คู่รักคู่ใหม่กับคู่แต่งงานเมื่อคืน ตามมาด้วยสาวน้อยธารทิพย์

ว่าไงไอ้เสือ ได้ข่าวว่าเมื่อคืนไม่ได้นอนห้อง

คำถามของอโณทัยทำให้คนที่กำลังจิบกาแฟสำลักออกมาทันที กรณ์ดนัยขยับตัวหลบอย่างว่องไว พร้อมทั้งเอามือป้องปิดถ้วยกาแฟตัวเอง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังลั่นอย่างไม่เกรงอกเกรงใจ เมื่อเห็นอาการของพี่ชาย ซึ่งเขาไม่รู้ว่าเมื่อคืนดนัยภัทรไปนอนที่ไหน

ผู้กองหนุ่มมองหน้าน้องชายตาเขียวขุ่น เมื่อพอรู้ว่าไอ้คนปากไม่มีหูรูดมันเป็นใคร ก่อนจะรีบแสร้งทำหน้าปกติด้วยไม่อยากให้ทุกคนรู้เรื่อง

นั่นสิค่ะพี่ภัทรไปนอนที่ไหนเมื่อคืน ศศิชาเอ่ยถามบ้าง

ก็นอนในห้องนั่นแหละจะไปนอนที่ไหน ถามอะไรแปลกๆ

เมื่อได้รับคำตอบทุกคนก็เลิกสงสัย มีเพียงกรณ์ดนัยเท่านั้นที่รู้ว่ามันไม่เป็นความจริง แต่ก็ไม่อยากพูดมากกว่านี้ กลัวว่าบาทาจะลอยมาหาเขาจนตกเก้าอี้

ว่าแต่วันนี้มีโปรแกรมที่ไหนบ้างล่ะหนุ่มๆ สาวๆ

ดนัยภัทรแกล้งชวนเปลี่ยนเรื่อง เมื่อเห็นว่าทุกคนเริ่มไม่สนใจเรื่องของเขาแล้ว รู้สึกโล่งใจที่สุดที่ไม่โดนซักฟอกมากไปกว่านี้ ไม่งั้นได้เผลอหลุดปากบอกความจริงออกไปแน่ๆ

หวานใจบอกว่าจะพาทัวร์รอบๆ ครับพี่ภัทร พี่ภัทรจะไปด้วยกันหรือเปล่า

ยุไปกับเจ้ากรกฎเถอะ พี่ว่าเย็นๆ จะขึ้นไปรอดูพระอาทิตย์ขึ้นที่อุทยานฯ ได้ข่าวว่าที่นี่หนาวสุดในแดนสยาม ต้องลองไปสัมผัสสักครั้ง

คำพูดของดนัยภัทรทำให้ใครหลายคนอยากเปลี่ยนใจอยู่ต่อทันที ศรายุกับชญานีหันมามองหน้ากันก่อนจะอมยิ้มบอกความนัยทางสายตา เพราะทั้งคู่ชื่นชอบที่จะท่องเที่ยวอยู่แล้ว

งั้นยุอยู่เที่ยวต่ออีกสักวัน เราไปรอดูพระอาทิตย์ขึ้นกับพี่ภัทรดีกว่า ว่าไงพี่กรกฎ จะอยู่หรือจะกลับกรุงเทพฯ ครับ ทัวร์นี้น่าสนใจนะ

ศรายุพยายามชักชวนกรณ์ดนัยให้อยู่ต่อ แต่คนที่เคยชินกับอากาศหนาวไม่ค่อยจะสนใจนัก หากเป็นทะเลร้อนๆ แถวภาคใต้เขาจะสนมากกว่านี้ แต่เมื่อทุกคนออกอาการมากขนาดนี้จะปฏิเสธก็กระไรอยู่ จึงพยักหน้าตกลงใจที่จะอยู่ต่ออีกสักวัน

งั้นก็รีบไปรีบกลับแล้วกัน จะได้เผื่อเวลาเดินทางขึ้นบนยอดภูเรือด้วย

ครับ/ค่ะ

บรรดาน้องๆ ต่างรีบลุกขึ้นเดินจากไป ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขานั่งสนทนากันอย่างสบายอารมณ์ ดนัยภัทรนั่งสนทนากับเพื่อนๆ ไปเรื่อยๆ จนอโณทัยและธนาธิปพากันเข้าไปภายในไร่ ส่วนแม่สองสาวก็ไปดูแลรีสอร์ทร้านค้า ส่วนเขาปฏิเสธที่จะตามเพื่อนไป เพราะอยากจะนั่งรอใครบางคน ที่ป่านนี้ยังไม่ยอมตื่นจากที่นอน

รอยยิ้มติดที่ใบหน้าเมื่อคิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เขานั่งรออยู่อย่างนั้นเพราะไม่อยากขึ้นไปกวนใจเธอ เพราะแค่เมื่อคืนแพรพิไลก็แทบไม่ได้นอนอยู่แล้ว และเขาตั้งใจว่าจะชวนเธอขึ้นไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกันบนยอดภูเรือ

คนที่ไม่เคยจีบสาวมาก่อน เริ่มมีความโรแมนติกขึ้นมาอยากช่วยไม่ได้ เมื่ออยากที่จะนั่งชมพระอาทิตย์โผล่พ้นมาทักทายท้องฟ้าด้วยกันกับแพรพิไล เพียงแค่คิดเขาก็อมยิ้มกับความสุขที่วาดฝัน หัวใจที่แห้งแล้งมานานของผู้กองหนุ่ม รู้สึกกระชุ่มกระช่วยขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เขานั่งรอเธออย่างสบายอารมณ์ มองดูบรรยากาศรอบๆ อย่างเพลิดเพลินใจ รู้สึกว่าโลกใบนี้น่าอยู่ขึ้นหลายเท่าตัว อย่างที่เขาว่าหรือเปล่าว่า....ความรักทำให้โลกสวยขึ้น ดนัยภัทรหัวเราะเบาๆ ในลำคอกับความคิดของตัวเอง

 

 

14.30 น.

ร่างบางใต้ผ้าห่มเริ่มขยับร่างอย่างปวดเมื่อย แพรพิไลรู้สึกราวกับเธอผ่านการทำงานอย่างหนักมาเมื่อวาน ห้องสีไม่คุ้นตากับข้าวของที่ดูไม่เหมือนเดิม ทำให้แพรพิไลลุกขึ้นนั่งด้วยยังคงมึนๆ งงๆ มือน้อยสองข้างยกขึ้นจัดทรงผมตัวเองลวกๆ ก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของตัวเอง

กะ กรี....

เธอแทบยกมือปิดปากตัวเองไว้ไม่ทัน เมื่อสิ่งที่เธอเห็นทำให้เธอแทบร้องกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจ ก่อนจะสะบัดผ้าห่มออกจนพ้นร่าง มองดูหลักฐานว่าเมื่อคืนเธอทำอะไรลงไปบ้าง ใบหน้าสวยร้อนฉ่าขึ้นมาจากความอาย ก่อนจะก้มลงมองตามเรือนร่างของตัวเองที่มีรอยคิสมาร์กที่ดนัยภัทรฝากไว้ทั่วตัว

ร่างกายเธอแทบขยับไม่ได้ ปวดระบมไปหมดหน้าสวยยิ่งแดงขึ้น เมื่อเห็นชุดของตัวเองวางไว้ปลายเตียงอย่างเป็นระเบียบ อดนึกถึงหน้าคนเก็บให้ไม่ได้ คนหน้าตาเคร่งเครียดจริงจังกับชีวิตอย่างเขา กล้าเก็บของพวกนี้ให้เธอด้วยเหรอ แล้วเขาจะกลัวอะไรในเมื่อยิ่งกว่าเก็บเขาก็ทำมาแล้ว

แพรพิไลหน้าแดงแล้วแดงอีก ร่างกายเธอปั่นป่วนเมื่อเพียงคิดว่า เขาทำอะไรกับเธอลงไปบ้าง ร่างบางที่บอบช้ำกับการรับศึกเหนือเสือใต้มาอย่างหนัก รีบลนลานคว้าเสื้อผ้าตัวเองมาสวมใส่ เสยผมลวกๆ อีกครั้งให้เข้าที่เข้าทาง

แพรพิไลลุกขึ้นแล้วก็ต้องทิ้งตัวลงนั่งอีกครั้ง เมื่อรู้สึกว่าขาไม่มีเรี่ยวแรง น้ำตาใสคลอเบ้าตาไม่รู้ว่าเธอสมควรร้องไห้ไหม ในเมื่อตัวเองเป็นคนชวนเขาเช่นนั้น แพรพิไลกะพริบตาไล่น้ำใสที่กำลังจะรินไหลให้กลับคืน แต่มันก็ห้ามไม่ไหว เมื่อรู้ว่าตัวเองได้เสียความสาวให้กับดนัยภัทรไปแล้ว

และที่สำคัญไปกว่านั้นไม่รู้จะทำหน้ายังไงเมื่อต้องพบเจอเขา เธอคงทำหน้าไม่ถูกไม่รู้ว่าเขาคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงยังไง แต่เธอจะมานั่งเสียใจกับเรื่องที่ตัวเองตัดสินใจไปแล้วไม่ได้ หวังว่าเขาคงไม่เอาเรื่องนี้ไปบอกใคร

แพรพิไลรู้สึกผิดมหัสต์ที่ประชดชีวิตอกหักด้วยการยอมนอนกับผู้ชายแปลกหน้า ที่เธอเพิ่งรู้จักและเพิ่งคุยกับเขาจริงๆ จังเมื่อคืนนี้ได้อย่างหน้าตาเฉย

แม้จะรู้สึกเสียใจ แต่เธอคงไม่มีเวทมนต์พอที่จะย้อนเวลากลับไปแก้ไขได้ นอกจากทำวันนี้ให้ดีที่สุด ร่างบางค่อยๆ ลุกขึ้นเดินไปหน้ากระจก สำรวจตัวเองโดยเฉพาะบริเวณที่เสื้อผ้าไม่สามารถปกปิด แพรพิไลนำผมยาวสลวยของตัวเองมาปิดบริเวณที่รอยเด่น อยู่เหนือเนินอกที่ผมยาวของเธอพอปิดได้ ก่อนจะค่อยๆ ก้าวออกมาจากห้อง ลงมายังรถของตัวเอง

ดนัยภัทรลังเลที่จะลุกขึ้น เมื่อเห็นว่าแพรพิไลเดินออกมาจากบ้านด้วยท่าทางปกติ ไม่มีอาการร้องห่มร้องไห้ออกมาอย่างที่เขาคิด ใจหนึ่งกลัวหากเขาไปแล้วเธอจะเชิดใส่ แล้วบอกว่าเมื่อคืนฉันไม่คิดอะไร ส่วนอีกใจหนึ่งกลับบอกเขาให้ก้าวไปหา และคุยกับเธอว่าจะเอาอย่างไงกับเรื่องทั้งหมด

แต่เมื่อเห็นว่าร่างบางตั้งท่าจะวิ่งหนีเมื่อเห็นเขา สัญชาตญาณของผู้ล่าก็ตื่นตัว เดินตรงไปกระชากมือเล็กได้ทัน ก่อนที่เธอจะเปิดประตูรถเข้าไป แพรพิไลทำหน้าบอกไม่ถูก ว่าจะร้องไห้หรือบึ้งตึงกับเขาดี เมื่อได้เห็นสีหน้าคมเข้มใกล้ๆ แบบนี้ เรื่องราวเมื่อคืนก็ผุดขึ้นมาในความทรงจำอย่างไม่อาจลบลืมได้

รอยยิ้มติดที่มุมปากเมื่อพอรู้ว่าเธอกำลังคิดซุกซนกับเขาอยู่ ซึ่งเขาเองก็ไม่ต่างกัน เมื่อเอาแต่นั่งคิดเรื่องเมื่อคืนของเธอและเขา อย่างไม่อาจห้ามปรามความคิดได้

คุณกลับไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า แล้วกลับมาที่นี่ก่อนสี่โมงเย็น เหลือเวลาอีกชั่วโมงครึ่ง คุณทำได้หรือเปล่า

คนที่จีบสาวไม่เป็น ไม่ได้ชวนเธอไปเที่ยวแบบธรรมดา เมื่อเขาใช้คำสั่งที่เคยชิน สั่งเธออย่างคนมีอำนาจ แพรพิไลมองหน้าคนสั่งเธอราวกับกำลังสั่งลูกน้องด้วยสายตามึนงง นี่เขากำลังสั่งเธอและเธอต้องทำตามใช่ไหม

เอ่อ ฉัน....

แพรพิไลเอ่ยออกมาอย่างอึดอัดไม่รู้จะตอบยังไง ใจจริงไม่อยากไป แต่เมื่อเห็นแววตาดุๆ ของอีกฝ่ายก็พูดไม่ออกเอาดื้อๆ

ไม่มีแต่ ผมจะรอ หากคุณไม่มาภายในเวลาที่กำหนด ผมตามไปลากตัวคุณที่บ้านพักแน่ๆ กลับบ้านได้แล้ว คุณมีเวลาไม่มากนัก

เอ่ยจบคนชวนหน้ายุ่งคิ้วขมวดกันเป็นปม ก็เอื้อมมือมาเปิดประตูพร้อมทั้งดันร่างเธอเข้าไปนั่ง เสียบกุญแจรถให้เรียบร้อย

แพรพิไลมองหน้าเขาอย่างงงๆ นี่เธอกลายเป็นลูกน้องเขาเมื่อไหร่ หมายจะอ้าปากเถียง แต่คนที่สั่งเธอก็ก้มลงมาแนบริมฝีปากบดขยี้เบาๆ ก่อนจะผละออกและปิดประตูรถให้เธอ

ดนัยภัทรรู้สึกร้อนฉ่าไปทั้งหน้า ไม่รู้ทำไมรู้สึกเขินราวกับหนุ่มแรกรักขนาดนี้ก็ไม่รู้ เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนแรกที่เขามีอะไรด้วย แต่เธอกลับทำให้เขารู้สึกเหมือนเขาเพิ่งจะเป็นเด็กหนุ่ม และริอ่านจะเรียนรู้เรื่องรักมาเมื่อคืนนี้เอง

แพรพิไลเหลือบตามองเขาด้วยความไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นว่าเขาสนใจมองไปทางอื่น จึงได้เคลื่อนรถจากไปด้วยหัวใจเต้นรัว ให้มันได้อย่างนี้สิ ทำไมเธอถึงควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ เธอและเขาควรจะจบกันตั้งแต่วันนี้ และมันไม่ควรมีวันต่อไป รถของแพรพิไลหยุดนิ่งหน้าร้านขายยาของอำเภอ เมื่อสำนึกได้ว่าเมื่อคืนไม่มีการป้องกันอย่างแน่นอน และเธอไม่อยากท้องโตโดยที่ยังไม่แต่งงาน

หญิงสาวลังเลใจอยู่นานกว่าจะตัดสินใจลงจากรถ เดินเข้าร้านขายยาไปซื้อยาคุมกำเนิดแบบฉุกเฉิน ซึ่งพอหญิงสาวหันหลังออกจากร้าน ก็ได้ยินเสียงนินทาตามหลังมาติดๆ แพรพิไลถึงกับถอนหายใจยาว ถึงเธอจะนิสัยไม่ค่อยดีนัก แต่ก็ไม่เคยคิดที่จะแย่งพ่อของลูกใคร และอีกอย่างเขาก็แต่งงานออกหน้าออกตารักกันหวานแหววขนาดนั้น ต่อให้เธอสวยราวกับนางฟ้ามาเดินดิน สองตาธนาธิปยังไม่แลเลย แต่มันก็ช่วยไม่ได้เมื่อคนเขารู้กันทั่วบ้านทั่วเมืองว่าเธอคิดยังไงกับธนาธิป

แพรพิไลพยายามไม่แคร์สายตาของใครๆ แต่ก็อดร้องไห้ออกมาไม่ได้ เมื่อนึกถึงเรื่องราวที่ตัวเองทำราวกับผู้หญิงไร้ค่าไร้ยางอายและยังดูร่านได้ใจที่สุด แพรพิไลยอมรับว่าตัวเองไร้สติสิ้นคิด แต่เมื่อชั่วโมงนั้นนาทีนั้นเธอรู้สึกเหมือนตัวเองต้องการใครสักคน ใครสักคนก็ได้ที่รักเธอ โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน และมองเธอเป็นผู้หญิงที่สำคัญมีค่าที่สุด

ร่างบางทรุดร่างลงใต้ผักบัว ก่อนจะปล่อยน้ำให้ไหลลงมายังร่างของเธอ นั่งร้องไห้เสียใจกับการตัดสินใจของตัวเอง หญิงสาวยกมือขึ้นถูไปตามร่างของตัวเองแรงๆ ไม่ได้รังเกียจดนัยภัทร แต่รังเกียจผู้หญิงใจง่ายหน้าด้านอย่างเธอมากที่สุด

ยัยบ้าแกทำอะไรลงไป แกทำอะไรลงไป ฮือๆ

คนตัดสินใจผิดพลาดที่สุดในชีวิตนั่งร้องไห้ด้วยความเสียใจ หญิงสาวนั่งร้องไห้จนสาแก่ใจ จึงอาบน้ำพาร่างตัวเองเดินโซเซไปยังที่นอน ทิ้งตัวลงนอนอย่างหมดท่า โดยที่ลืมเวลานัดของดนัยภัทรไปอย่างสิ้นเชิง และไม่คิดที่จะใส่ใจคำสั่งของเขาด้วย จนเลยเวลานัดมาเกือบครึ่งชั่วโมง

สายตาเรียวหันไปมองยังนาฬิกาที่ติดอยู่ข้างฝาห้องขนาดใหญ่ ดวงตาคมเรียวของเธอเบิกกว้าง เมื่อนึกถึงคำพูดของเขา ก่อนที่เธอจะขับรถจากมา

หากคุณไม่มาภายในเวลาที่กำหนด ผมตามไปลากตัวคุณที่บ้านพัก

ร่างบางเด้งขึ้นจากที่นอน เมื่อสำนึกได้ว่ามันเลยเวลาที่เขานัดมามากแล้ว หญิงสาวรีบเลือกเสื้อผ้ามาสวมใส่ แพรพิไลเลือกชุดที่ดูรัดกุมและปกปิดส่วนที่โดนตีตราจองให้มากที่สุด ดีหน่อยที่ช่วงนี้เป็นหน้าหนาวจึงไม่เป็นที่ผิดสังเกตของใครๆ หากเธอจะใส่เสื้อที่ปิดถึงคอจนมิดชิด กับกางเกงยีนต์รัดรูป โชว์เรือนร่างบอบบางที่มีแต่ดนัยภัทรเท่านั้นที่รู้ว่ามันเต็มไม้เต็มมือและนุ่มแค่ไหน

ในขณะคนที่เธอปล่อยให้รอเดินราวกับหนูติดจั่น หัวใจเต้นโครมครามกลัวเธอจะไม่มา ไม่รู้ด้วยว่าจะหาเหตุผลไหนมาอ้างเพื่อออกไปตามเธอ และที่สำคัญไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ที่ไหน จะถามเพื่อนรักก็ไม่กล้าถาม กลัวโดนแซวไม่เลิก คนขี้อายไม่เคยรักใครมาก่อนรู้สึกประหม่าไปทุกอย่างที่ทำ แต่อาการลุกลี้ลุกลนก็ไม่ได้รอดพ้นสายตาธนาธิปไปได้ เมื่อเขาเฝ้าสังเกตดนัยภัทรมาพอสมควร

รอใครอยู่หรือเปล่า

ชายหนุ่มก้มลงมากระซิบที่ข้างหูเพื่อนให้ได้ยินกันสองคน ดนัยภัทรหน้ามีสีทำให้ธนาธิปอมยิ้ม ก่อนจะหยิบกระดาษมาวาดแผนที่ทางไปบ้านพักของแพรพิไลให้อย่างละเอียด ยัดลงในมือผู้กองหนุ่ม

ไปซื้อของให้ฉันตามที่เขียนบอกหน่อยสิภัทร แล้วค่อยไปกัน

เอ่อ ดะ ได้สิ งั้นรอเดี๋ยวนะทุกคน

ดนัยภัทรกำกระดาษไว้แน่น ขอบคุณเพื่อนเหลือเกินที่เข้าใจเขา ธนาธิปยิ้มส่งกำลังใจให้ เจ้าของไร่หนุ่มคุณพ่อมือใหม่ คิดว่าเขาพอจะดูออกมาดนัยภัทรอาจจะคิดจีบแพรพิไลก็เป็นได้ และสิ่งที่เขาคิดก็เป็นความจริง เมื่อดนัยภัทรยิ้มแก้มแทบปริ หลังจากเขายัดแผนที่บ้านสาวที่สนใจให้

ไม่มีใครสงสัยเมื่อคนจอมแผนการคิดวิธีได้อย่างง่ายๆ ก่อนจะหันมาชวนทุกคนสนทนา ปล่อยให้ดนัยภัทรขับรถมุ่งหน้าไปหาแพรพิไลด้วยความเร็ว เพียงไม่นานชายหนุ่มก็ขับรถมาจอดหน้าบ้านพักหลังเล็กสีขาวสะอาดตา ภายในพื้นที่ของหน่วยราชการ เขาลงไปเคาะประตูไม่นานร่างบางในชุดลำลองก็เปิดมามองเขาหน้าตาตื่นๆ

นัดกันกี่โมงครับคุณผู้หญิง

แทนที่จะบอกว่าผมมารับคุณ ไปเที่ยวกับผมนะคืนนี้ไม่ใช่ เมื่อคนขี้อายเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงตำหนิ แพรพิไลหน้างอ ดนัยภัทรอยากตบปากตัวเองเมื่อเห็นว่าหญิงสาวหน้าง้ำงอขึ้น แต่ก็ง้อไม่เป็นจึงเอื้อมมือไปดึงมือเล็กเดินก้าวยาวๆ จนคนขาสั้นกว่าต้องวิ่งตามเขามาขึ้นรถ

ภายในรถเงียบสนิทเมื่อทั้งคู่ไม่ยอมเอ่ยสนทนาใดๆ เลย และดนัยภัทรก็ไม่รู้จะเริ่มต้นพูดเรื่องไหนกับเธอ ก่อนจะคิดได้ว่าธนาธิปบอกทุกคนว่าเขาออกมาซื้อของ

ที่นี่มีซุปเปอร์มาเก็ตไหมคุณ

ในที่สุดคนที่ทนไม่ไหวก็เอ่ยออกมา แม้จะไม่ใช่อย่างใจคิดก็ตามที ความจริงแล้วเขาอยากจะรู้ว่าเธอจะเอายังไงกับเรื่องราวเมื่อคืน แต่เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบไม่ทุกข์ร้อน ดนัยภัทรก็พูดอะไรไม่ออกเอาดื้อๆ เช่นกัน

มีค่ะ ตรงหน้าคุณนั่นไง

พูดจบคนที่โดนเขาต่อว่าเมื่อเจอหน้าก็เมินหน้าหนีด้วยความน้อยใจ ดนัยภัทรชะลอรถไปจอดหน้าร้าน ก่อนจะเปิดประตูออกไป และเดินไปเปิดประตูให้คนหน้างอด้วย

ลงมาช่วยผมซื้อหน่อยสิคุณ มีอะไรบ้างที่มันจำเป็นในการไปค้างบนยอดภูเรือ คุณช่วยเลือกให้พอสำหรับคน 5 คนด้วย

แพรพิไลหันมามองเขาเมื่อได้ยินคำพูดนั้น นี่เขาจะพาเธอไปที่อุทยานแห่งชาติภูเรือเหรอ ให้ตายสิ บนนั้นมีแต่คนรู้จักเธอทั้งนั้น

ลงมา หรือจะให้ผมลากคุณลงไป

ดนัยภัทรเสียงแข็งและทำท่าจะดึงแพรพิไลลงมาจากรถจริงๆ ทำให้คนกลัวเขาจนลนลานรีบปลดเข็มขัดลงมาเดินนำหน้าเขาไป

ดนัยภัทรเป็นผู้ตามที่ดี เมื่อเขาเดินถือตะกร้าตามนักช็อปต้อยๆ เห็นเธอหยิบนูนจับนี่อย่างคล่องแคล้วแล้วก็อมยิ้ม ท่าจะชอบเดินช็อปน่าดู  

แค่นี้คงพอสำหรับ 5 คน หรือคุณว่าไงคะ

คนตัวเล็กหันมาเอียงคอถามคนที่เดินถือตะกร้าตามเธอ ดนัยภัทรยิ้มให้เธอเมื่อเห็นว่าเธอเริ่มทำตัวตามสบายกับเขา รอยยิ้มของผู้กองหนุ่มทำให้แพรพิไลหน้าแดง หัวใจของเธอเต้นแรงจนจับจังหวะไม่ถูก หญิงสาวแสร้งเดินไปจ่ายเงินด้านหน้าด้วยใบหน้าแดงระเรื่อ ก่อนที่ทั้งสองจะนั่งเงียบมาตลอดทาง จนกระทั่งถึงไร่องุ่นธนาธิป

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

457 ความคิดเห็น

  1. #141 ClioneJung (@clionejung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 13:55

    รับทราบค่ะไรเตอร์ ขอคุณนะคะ

    #141
    0
  2. #140 ทราย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 15:23
    พี่ภัทรทําเป็นเข้มนะ หุหุ
    #140
    0
  3. #139 สมพิศ (@9647) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:37
    พี่ภัทรคะพูดหวานๆกับสาวหน่อยก็ไม่ได้  

    แบบนี้สาวแพรก็เสียใจแย่สิคะ
    #139
    0
  4. #138 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 12:15
    อิอิเขินจีบสาวไม่เป็น
    #138
    0
  5. #137 ผีน้อยชิชา (@maydoku) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:21
    พี่ภัทรจับสาวแบบนี้แล้วสาวเค้าจะรู้ไหมคะนั่น 
    #137
    0
  6. #136 porb (@porb) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:59
     รอต่อ รอต่อ
    #136
    0
  7. #135 forest (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:34
    นัารักดีเนอะ
    #135
    0
  8. #134 Mier :) (@mod_dumdum) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 14:24
    ฮ่าๆ เขิลกันอยู่นั้นแหละน้าาา
    #134
    0
  9. #133 (รัต) (@sirirut25) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:10
    รอต่อนะคะ
    เอื้องสู้ๆจ๊ะ

    #133
    0
  10. #132 jaky (@jaky1) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:00

    อธิป ริคิดเป็นพ่อสื่อ อิอิ

    #132
    0