เงารักไฟเสน่หา

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ไวน์องุ่นกับคนอกหัก 100 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,414
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    23 ก.พ. 54

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ นักอ่านทุกๆ คน

เอื้องกลับมาแล้วค่ะ กลับมาพร้อมกับข่าวดีกับตัวเอื้องเอง ที่กังวลเรื่องอาการที่ตาก็เป็นอันรู้แจ้งเห็นจริงว่าเป็นแค่ตาแห้ง จึงทำให้เอื้องมองเห็นแผลเก่าชัดมากกว่าปกติ (ที่เกิดจากอาการเส้นประสาทตาบวม อีกทั้งหมอยังตรวจอย่างละเอียดแล้วว่า ไม่มีการบวมหรืออักเสบ แผลแห้งสนิทดี เฮ้อ....โล่งอก) แต่อาการเรื้อรัง (ขี้เกียจ) ยังคงเกาะติดหนึบเช่นเคย ทำให้มาเจอกับเพื่อนๆ ช้าไปสักนิด ไม่ว่ากันนะคะ พยายามปัดรังควานอยู่ค่ะ กร๊ากกกกก

สำหรับ เงารักไฟเสน่หา เรื่องนี้เกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย ทำให้เอื้องทำการลบไปแล้วรอบหนึ่ง แล้วก็กลับเอามาลงเมื่อปัญหาได้รับการแก้ไข แต่ปัญหาก็เหมือนจะไม่มีวันหมด เมื่อเอื้องไปอ่านเจอบทความบทหนึ่ง เกี่ยวกับนิยายที่เขียนติดเรท เป็นที่น่าตกใจมาก ที่รู้ว่า...หากนิยายโดนแบน 3 ครั้ง(ในเด็กดี) นิยายเรื่องนั้นจะต้องโดนตัดตอนออกจากระบบ ย๊าก!!!

เรื่องนี้ขอยอมรับกันแบบหน้าด้านๆ สักนิดว่าเรทค่อนข้างแรง (จะพยายามงดเขียนเรท แต่มันรู้สึกว่าขัดกับสันดาน เฮ้อ....แต่จะพยายามค่ะ เรื่องเขียนเรทต้องบอกว่ามันเป็นความชอบส่วนตัว ถึงเอื้องจะชอบเขียน+ชอบอ่านนิยายติดเรทก็จริง แต่ถ้าเรื่องไหนสำนวนหยาบโคลนเอื้องก็ไม่อ่านนะคะ ขยะแขยง แต่ถ้าสำนวนอ่านแล้วรื่นหูไม่สะดุด แบบนั้นก็ไม่ว่ากัน แรงแต่อ่านไปเหมือนไม่แรง เอื้องจะชอบแบบนั้นค่ะ)

เรทลดลงเฉยๆ นะคะ ไม่ได้ไม่เขียนเลย แต่จะมีบางเรื่องเท่านั้นที่อาจจะลดลงมากจากเดิมสุดๆ เพราะว่าด้วยเป็นคนชอบและขาดเรทไม่ได้ อย่างน้อยก็น่าจะมีนิดพอให้ใจสั่นสะท้าน (หน้าด้าน หน้าทน หน้ามึนจริงๆ ด้วยแหละ) จึงไม่คิดที่จะฝืนใจตัวเองจนไม่เขียนเลย เพราะเอื้องจะรู้สึกว่า เอ...เรื่องนี้มันขาด ขาดไปจริงๆ 555+++ (ความกาม+ความหื่นเข้ากระแสเลือดแล้ว ^__^)

พลามมามากแล้ว ยังไงเอื้องฝากทุกคนเอ็นดูพี่ภัทร หากพี่ภัทรออกมาเป็นรูปเล่ม ช่วยกันอุดหนุนพี่ภัทรหน่อยนะคะ แบบว่ารักนะ ฉึก ฉึก 555+++  



ตอนที่ 1

ไวน์องุ่นกับคนอกหัก

 

 

ณ ไร่องุ่นธนาธิป

งานเลี้ยงฉลองสมรสระหว่างอโณทัยและรุ้งไพลิน เต็มไปด้วยรอยยิ้มของพี่น้องผองเพื่อน ที่ต่างมาร่วมแสดงความยินดีกันอย่างถ้วนหน้า ไม่เว้นแม้กระทั่งกรณ์ดนัยหนุ่มนักเรียนนอก ที่เพิ่งหอบใบปริญญาเอกกลับมาให้บิดามารดาเชยชม ด้วยอายุอานามเพียง 26 ปีเท่านั้น

เจ้าบ่าวเจ้าสาวหายหัวเข้าห้องหอเรียบร้อย เหลือเพียงเหล่าเพื่อนฝูงที่ยังคงนั่งดื่มนั่งสนทนากันไม่เลิก ธนาธิปสะกิดต้นแขนศศิชาเบาๆ เมื่อเห็นว่าเวลานี้ดึกมากแล้ว และคนท้องห้าเดือนอย่างเธอ ไม่ควรพาลูกในท้องเข้านอนดึกดื่นค่อนคืน

ขอตัวก่อนนะครับทุกคน ไม่อยากให้เมียกับลูกนอนดึก เดี๋ยวไม่สบาย

ตามสบายยยยย

ทุกคนพร้อมใจกันลากเสียงยาว ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน มองคุณพ่อคุณแม่มือใหม่ด้วยแววตาปลื้มปิติ กว่าธนาธิปและศศิชาจะมีวันนี้ได้ ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย ต้องผ่านอุปสรรค์มามากมายจนไม่น่าเชื่อว่าจะมีวันนี้ วันที่ทั้งคู่ครองรักกันอย่างมีความสุข ดนัยภัทรมองบุคคลสองคนที่เขารักด้วยแววตาปลื้มใจ

งั้นเมษาไปนอนก่อนนะคะ เชิญทุกคนตามสบาย

คนท้องใหญ่เอ่ยด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม ก่อนจะขยับตัวจากไปตามแรงโอบกอดของผู้เป็นสามี ปล่อยให้คนที่เหลือได้ดื่มสังสรรค์กันต่อไป

กรณ์ดนัยรู้สึกว่าร่างกายของเขาอ่อนเพลียอย่างมาก เมื่อร่างกายยังคงปรับตัวรับกับเวลาในเมืองไทยไม่ได้ ชายหนุ่มยกมือขึ้นนวดขมับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันมามองหน้าทุกคน บอกเป็นนัยๆ ว่าไม่ไหวแล้ว ขอตัวเข้านอนเช่นกันนะครับ

ไปเถอะ เดินทางมาเหนื่อยๆ เดี๋ยวพี่ก็จะไปนอนแล้วเหมือนกัน

ร้อยตำรวจเอก ดนัยภัทร สิทธิไกร หรือ ผู้กองภัทร ผู้กองหนุ่มแห่งหน่วยปราบปรามพิเศษเอ่ยออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะตบบ่าน้องชายแรงๆ สองที

งั้นพี่ขอตัวนะยุ ขอตัวนะครับคุณแพร ญานี แล้วพรุ่งนี้เราไปตะลุยภูเรือกัน ไอ้น้อง

กรณ์ดนัยหันมาบอกศรายุที่เอ่ยชวนเขาเที่ยวรอบภูเรือตั้งแต่มาถึง ก่อนจะเดินเข้าบ้านขึ้นนอนตามเจ้าของบ้าน ที่เดินนำหน้าไปติดๆ

ในโต๊ะอาหารจึงเหลือเพียงดนัยภัทร แพรพิไลและหนุ่มสาวที่กำลังอินเลิฟกันสุดๆ ศรายุมองบรรยากาศรอบๆ ตัวแล้วก็นึกอยากจะชวนคนข้างๆ เดินเที่ยวชมสวนหย่อมของที่นี่ในยามค่ำคืน

เอ่อ พี่ภัทร ผมเองก็คงต้องขอตัวเหมือนกัน เชิญพี่กับคุณแพรตามสบายเลยนะครับ

ดนัยภัทรเลิกคิ้วขึ้นสูง เมื่อทุกคนต่างขอตัว ทิ้งเขาให้อยู่กับผู้หญิงแปลกหน้า และดูท่าว่าเธอจะเริ่มเมาแล้วด้วย แต่คนอยากจะชวนคนรักไปเดินจู๋จี๋กันไม่นึกเห็นใจ เมื่อทั้งศรายุและชญานีเดินจูงมือกันจากไปอย่างไม่สนใจไยดี

ผู้กองหนุ่มหันมามองเพื่อนร่วมโต๊ะ เขามาที่ไร่ธนาธิปถึงสามครั้งเจอเธอทั้งสามครั้ง แต่บทสนทนาสักคำเธอและเขายังไม่เคยคิดจะเอื้อนเอ่ย แล้ววันนี้ทำไมทุกคนถึงได้ทิ้งเธอไว้กับเขาแบบนี้ จะลุกก็ไม่ได้เกรงใจอย่างแรง ดนัยภัทรคิดในใจ

ชายหนุ่มจึงคิดว่าเขาน่าจะนั่งฟังเพลง ที่คนงานร้องต่อไปเรื่อยๆ จนเธอกลับแล้วกัน จะทิ้งก็กลัวจะเป็นการเสียมารยาท ถึงเขาจะไม่ใช่เจ้าภาพโดยตรง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เพราะดันเป็นเพื่อนกับเจ้าภาพของงานครั้งนี้

เกษตรสาวคนสวยมองไวน์องุ่นสีช้ำตรงหน้า ก่อนจะยกขึ้นดื่มจนหมดภายในครั้งเดียว และเธอยังไม่พอแค่นั้น เมื่อแพรพิไลเติมให้ตัวเองเรื่อยๆ คนที่ไม่อยากสนใจใช้หางตามองเธออย่างไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นว่าเธอดื่มมากไปแล้ว แขกเหรื่อก็เริ่มทยอยหายหมด และเขาก็ไม่ได้มีเวลามานั่งเฝ้าเธอทั้งคืนหรอกนะ คนจะหลับจะนอนเหมือนกัน ชายหนุ่มแอบตำหนิหญิงสาวในใจ

ร่างสูงเพรียวสมส่วนลุกขึ้นจากเก้าอี้ของตัวเอง เดินไปแย่งแก้วไวน์ในมือของเธอ พร้อมทั้งดึงขวดไวน์มาถือเอาไว้เอง

แพรพิไล บัญญวัติเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตาไม่พอใจ เมื่อวันนี้เธออยากดื่ม ดื่มให้ลืมว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่เจ็บช้ำ แม้จะพยายามทำใจให้ลืม แต่เธอไม่เคยลืมได้หมดใจสักที ยังคงเฝ้ารักเฝ้ามองธนาธิปอยู่อย่างทรมาน ยิ่งเห็นเขาทั้งรักทั้งหวงศศิชา ความอิจฉาที่ซุกซ่อนไว้ก็แทบประทุออกมาจากอก

แพรพิไลเฝ้าถามตัวเองว่าเธอไม่ดี ไม่สวยตรงไหน ทำไมธนาธิปถึงไม่เคยสนใจเธอเลย ทั้งที่เธอเองก็มั่นใจว่าตัวเองไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเท่าไหร่นัก ทำไมถึงไม่มีใครรักเธอเลยสักคน คนอกหักรักคุดถามตัวเองเสียงดังในใจ ก่อนจะเอื้อมมือมาแย่งของที่ผู้กองหนุ่มยึดไปสะเปะสะปะอย่างคนดื้อรั้น

นี่คุณ พอได้แล้วและกลับบ้านคุณซะ ผมง่วง...จะไปนอน คุณเมามากแล้วนะ

ดนัยภัทรเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ติดดุๆ มองผู้หญิงขี้เมาตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เธอเป็นอะไรของเธอเนี่ย เป็นผู้หญิงยิงเรือกินเหล้าเมาจนแทบครองสติไม่ได้แบบนี้ ก็เพราะแบบนี้แหละถึงได้มีคดีมานักต่อนัก

ฉันไม่กลับ ฉันจะดื่ม เอามานะ

หญิงสาวเอ่ยออกมาอย่างคนเอาแต่ใจ มองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน ว่าเธอต้องการเหล้าองุ่นในมือของเขา และมันเป็นสิ่งเดียวที่เยียวยาจิตใจของเธอเพียงอย่างเดียวตอนนี้

เฮ้อ....คนเมาพูดยากแฮะ โอเค...ผมให้คุณ หมดขวดนี้คุณกลับบ้านไปซะ และผมไม่นั่งเป็นเพื่อนคุณนะขอบอกไว้ก่อน คนเขากลับกันจนจะร้างงานแล้ว

ดนัยภัทรมองไปรอบๆ บริเวณงาน ก็เห็นคนงานเริ่มบางตา เหลือเพียงคนเก็บโต๊ะคนเคลียร์สถานที่เท่านั้น และคนเหล่านั้นเริ่มทำงานใกล้แล้วเสร็จ

ชายหนุ่มยื่นของในมือเขาคืนให้เธอ ตั้งท่าจะเดินกลับไปนั่งที่เดิมของตัวเอง แต่ก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อมือน้อยนุ่มเอื้อมมือมาดึงแขนเขาเอาไว้แน่น

คุณดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ คุณชื่ออะไรนะ

ดนัยภัทรใช้หางตามองคนที่ชวนเขาอยู่ต่อ แต่ไม่ยักกะจำชื่อเขาได้ด้วยความหมั่นไส้ แต่ก็จำต้องนั่งลงเมื่อแพรพิไลไม่ยอมวางมือ และดึงเขาลงไปนั่งข้างๆ เธอ ชายหนุ่มหยิบขวดไวน์รินใส่แก้วตัวเองซะเป็นส่วนมาก และเติมให้แพรพิไลส่วนน้อย เพราะตอนนี้เธอเมามากแล้วนั่นเอง

คุณ....ฉันถามอะไรหน่อยสิ คุณว่าฉันสวยไหม

ผู้กองหนุ่มแห่งหน่วยจู่โจมหน้าแดงแปร๊ด เมื่อโดนจู่โจมด้วยคำถามที่ตอบยากเช่นนี้ สายตาสีน้ำตาลเข้มกวาดมองไปทั่วเรือนร่างของแพรพิไลอย่างไม่เกรงใจ ก่อนจะสรุปได้ว่าเธอเองก็สวยไม่แพ้ใคร แล้วไง....ถามเขาเพื่ออะไร

คุณก็สวย...ถามทำไม หรือคุณไม่มั่นใจในตัวเอง

ชายหนุ่มเอ่ยถามพร้อมทั้งมองเธอด้วยความขบขัน แต่แล้วก็แทบหุบปากไม่ทัน เมื่อคนที่เขาชมเงยหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตาอย่างหนึ่ง ที่เห็นแล้วขำไม่ออก

ถ้าฉันสวยแล้วทำไม ทำไมเขาไม่รักฉัน ทำไมเขาไม่เคยรักฉัน ทั้งที่ฉันรักเขาคนเดียวมาตลอด ทำไม ฉันด้อยกว่าเมษาตรงไหน

ดนัยภัทรถึงบางอ้อเมื่อสิ่งที่เขาเฝ้าถามตัวเองว่าเธอเป็นอะไรเฉลยออกมาตอนนี้ ชายหนุ่มถอนหายใจยาว

เขาสองคนรักและผูกพันกันมานาน นาน...จนไม่มีใครสามารถทำลายได้ คุณอย่าเสียใจไปเลยน่า เดี๋ยวคุณก็เจอคนที่เขารักคุณเองนั่นแหละ เอ้า! ไวน์หมดแล้ว กลับบ้านได้แล้วสาวสวย แพรพิไลส่ายหน้ารัวเร็ว

เฮ้ย! ผมจะไปนอน และอีกอย่างคุณก็สัญญาแล้วด้วย คุณช่วยมองไปรอบๆ สิว่ามีคนอยู่หรือเปล่า กลับบ้านคุณได้แล้ว

ผู้กองหนุ่มโวยวายด้วยความหัวเสีย ไม่น่าเลยจริงๆ ไม่น่านั่งอยู่เป็นเพื่อนเธอจนคนหนีหายไปนอนหมด ทิ้งภาระอันหนักอึ้งครั้งนี้ไว้ให้เขาแบบนี้

คุณอย่าเพิ่งไปสิ อยู่เป็นเพื่อนฉันก่อน ไหนบอกว่าฉันสวยไง

หึหึหึ แล้วไงล่ะ คุณสวยแล้วทำไมผมต้องอยู่เป็นเพื่อนคุณด้วยไม่ทราบ คุณแพรพิไล คนความจำดีเอ่ยชื่อสาวขี้เหล้าตรงหน้าได้อย่างแม่นยำ ต่างจากเธอที่แทบจำเขาไม่ได้ด้วยซ้ำ

ถ้าฉันสวยคุณรักฉันได้ไหมล่ะ ฉันอยากให้คุณรัก

คำถามของคนเมาเล่นเอาผู้กองหนุ่มระเบิดเสียงหัวเราะออกมา เธอขอให้ใครรักง่ายๆ แบบนี้เลยเหรอแม่สาวอกหัก

ผมว่าคุณไปนอนเถอะนะ คุณเมามากแล้ว ถ้าความรักมันขอกันได้ง่ายๆ ป่านนี้ผมไม่อยู่เป็นโสดจนอายุปูนนี้หรอก ดนัยภัทรเอ่ยออกมาด้วยความขบขัน อดหัวเราะไม่ได้เมื่อเห็นแพรพิไลหน้าง้ำงอ

สาวขี้เมาดึงมือคนที่ยืนไว้แน่น และพยุงร่างตัวเองลุกขึ้นไปยืนเสียจนชิดเขา เงยหน้ามองใบหน้าคมเข้มก่อนจะยกนิ้วไล้เบาๆ ไปตามโครงหน้าของดนัยภัทร มองเขาด้วยสายตาหวานเยิ้มยั่วยวน เพราะไวน์องุ่นรสเลิศแท้ๆ ที่ทำให้แพรพิไลบ้าดีเดือดได้ถึงเพียงนี้

ดนัยภัทรมองใบหน้าที่ห่างจากเขาไม่ถึงสองคืบอย่างพิจารณา แพรพิไลจัดว่าเป็นสาวสวยเสน่ห์เหลือร้ายคนหนึ่งเลยทีเดียว ใบหน้ารูปไข่ดวงตากลมโต ปากอวบอิ่มเผยอน้อยๆ น่าจูบ จมูกโด่งได้รูปแก้มนวลแดงระเรื่อด้วยดื่มเหล้าองุ่นเข้าไปมาก แต่กลิ่นกายสาวหอมรัญจวนใจดนัยภัทรอย่างที่ไม่เคยได้รับจากสาวคนใดมาก่อน และแน่นอนว่าเขาคิดว่าผู้ชายทุกคนที่เข้าใกล้เธอขนาดนี้ก็ย่อมรู้สึก เพียงแต่ผู้ชายที่เธอหมายตาเอาไว้ ดันมีหัวใจไว้เพื่อศศิชาเท่านั้น ความสวยของเธอเลยตกกระป๋องทันที

คืนนี้ฉันอยากอยู่กับคุณ

เสียงหวานเอ่ยออกมา ก่อนจะเอื้อมมือไปกอดรอบเอวเขา ซบหน้าลงกับอกกว้างของผู้กองหนุ่ม ดนัยภัทรนิ่งราวกับถูกสาปเมื่อโดนจู่โจมเป็นรอบสอง แล้วเขาจะทำยังไงเมื่อเธอดันเบียดร่างเสียจนร่างกายเขารับรู้ความนุ่มนิ่มของทรวงอกขนาดนี้

ไม่เอาน่า อย่าทำแบบนี้ ต้องมีสักคนที่มองเห็นค่าของคุณ อย่าทำร้ายตัวเองด้วยการทำตัวแบบนี้เลย เชื่อผม ไปนอนซะ ผมจะเรียกป้าวันให้พาคุณไปนอน ชายหนุ่มพยายามตะล่อมคนที่กอดร่างเขาไว้แน่น แพรพิไลร้องไห้ออกมาเบาๆ ปล่อยน้ำตาให้ไหลริน

ไม่รู้เพราะความเจ็บปวด หรือเพราะแอลกอฮอล์ในเลือดวันนี้มันสูงมากกันแน่ เธอจึงต้องการใครสักคนที่รักเธอ ดนัยภัทรนิ่งระบายลมหายใจออกมาช้าๆ ใจหนึ่งก็สงสารเธอที่หลงรักธนาธิปจนหัวปักหัวปำ อีกใจหนึ่งก็ตำหนิเธอที่ชวนผู้ชายขึ้นเตียงง่ายๆ หากไม่ใช่เขาที่ยังคงมีสำนึกถึงอาชีพหน้าที่ และสำนึกของความเป็นคนดี เขาเองก็ไม่ปฏิเสธเหมือนกัน

ทำไมไม่มีใครต้องการฉันเลยสักคน ฉันยอมขนาดนี้คุณยังไม่สนใจฉันอีกเหรอ ฉันไม่เรียกร้องอะไรจากคุณหรอก ขอแค่คืนนี้คุณรักฉัน รักฉันคนเดียว

แพร! คุณเมามากแล้วนะ และอย่าทำให้ผมหัวเสียกับคุณไปมากกว่านี้เลย เสียงดนัยภัทรเริ่มแข็งเมื่อเธอไม่ยอมเชื่อฟังเขาง่ายๆ ให้ตายสิ ทำไมคนเมาถึงได้พูดยากพูดเย็นขนาดนี้

คุณก็ตอบตกลงซี่ คนบ้า คนใจร้าย ฮือๆ

คนเมาเริ่มสติแตกเมื่อเขาไม่ยอมรับข้อเสนอ ความเจ็บปวดในวันที่ธนาธิปปฏิเสธเธอ แต่กลับรักศศิชาหมดหัวใจ ทำให้หญิงสาวระดมกำปั้นไปที่อกกว้างของดนัยภัทรรัวเร็ว ปากก็ด่าทอเขาว่าใจร้ายใจดำร้องไห้ออกมาราวกับเด็กๆ

ผู้กองหนุ่มรวบมือเล็กที่ประทุษร้ายตัวเองด้วยมือเพียงข้างเดียว ส่วนอีกมือกอดรอบเอวคอดไว้แน่นดึงร่างที่กำลังโวยวายเข้าประชิด มองเธอด้วยสายตาตำหนิอย่างเห็นได้ชัด

ไปนอนได้แล้ว ผมจะไปส่งคุณเอง

ไม่ต้องรอคำตอบรับหรือปฏิเสธ ร่างสูงก็ก้มลงช้อนร่างบางขึ้นสู่อ้อมแขนเดินดุมๆ เข้าบ้าน สายตาสีน้ำตาลเข้มมองห้องที่เหลืออยู่อย่างชั่งใจ ไม่รู้ห้องไหนเป็นห้องที่เปิดต้อนรับแขกอย่างแพรพิไล

แต่ด้วยความโชคดีของดนัยภัทร ร่างของธารทิพย์ที่กำลังเดินงัวเงียออกมาจากห้อง จึงเป็นบุคคลที่น่าจะให้คำตอบกับเขาได้ดีที่สุด

หวานใจ ห้องไหนเปิดรับแขก

อ่อ ห้องสุดท้ายฝั่งขวาค่ะพี่ภัทร แล้วพี่แพรเป็นอะไรเหรอคะ หรือว่าเมามาก คงทำใจเรื่องพี่อธิปไม่ได้

น่าจะใช่ ขอบใจมาก ผู้หญิงบ้าอะไรไม่รู้ เมาแล้วพูดยากพูดเย็นจริงๆ เจอแบบนี้ไม่ไหว แล้วนี่เราจะไปไหนดึกดื่นแล้ว ผู้กองหนุ่มบ่นด้วยไม่ค่อยพอใจเท่าใดนัก ที่ต้องมาดูแลคนเมาแบบนี้ มันไม่ใช่หน้าที่ของเขาเลยจริงๆ

หวานใจคอแห้งน่ะคะและก็หิวด้วย ตั้งใจว่าจะลงไปครัว หาอะไรกินสักหน่อย แฮะๆ สาวน้อยเอ่ยก่อนจะคลี่ยิ้มให้อย่างขบขัน ที่เกิดอาการหิวขึ้นมากลางดึก

อื่ม ขอบใจมาก รีบไปแล้วรีบกลับขึ้นมานอน คนเขานอนกันหมดแล้วด้วย อันตรายรู้ไหมเจ้าตัวเล็ก

ความเป็นคนรอบคอบ ทำให้ชายหนุ่มหันไปบอกเด็กสาวด้วยห่วงใย ธารทิพย์พยักหน้าก่อนจะวิ่งเร็วปรือลงไปยังห้องครัว

ดนัยภัทรมองคนในอ้อมแขนก่อนสะส่ายหน้าระอา เขาอุ้มเธอเดินตรงไปยังห้องที่ธารทิพย์บอก โดยที่ไม่ยอมปิดประตูห้อง เพราะเกรงว่าคนอื่นที่อาจจะผ่านมาเห็นอาจจะคิดอะไรไม่ดีได้

ร่างสูงสมส่วนแข็งแกร่งไปทุกอณูเนื้อ แพรพิไลช้อนตาขึ้นมองเขาทั้งน้ำตา ดนัยภัทรมองเธอด้วยความเห็นใจ แต่เขาไม่ชอบใจในความคิดสิ้นคิดของเธอเลยจริงๆ ที่เอ่ยชวนเขาแบบนั้น แต่ก็ช่างเถอะ คนอกหักก็แบบนี้

ชายหนุ่มว่างร่างเล็กลงบนที่นอนอย่างเบามือ สายตาของแพรพิไลทำให้ร่างกายหนุ่มร้อนขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ผู้กองหนุ่มแห่งหน่อยจู่โจมลอบกลืนน้ำลาย เมื่อเผลอไปสบเข้ากับนัยน์ตาชวนฟัน เฮ้ย! ไม่ใช่ชวนฝันของเธอต่างหาก

นอนซะ เวลาจะช่วยทำให้คุณดีขึ้น เชื่อผม

น้ำเสียงอ่อนโยนทอดเอ่ยช้าๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มคลุมร่างให้เธออย่างสุภาพ ความอบอุ่นแผ่กระจายไปสู่หัวใจของแพรพิไล ไม่มีใครห่วงใยและแสนดีกับเธออย่างที่ดนัยภัทรทำเลยสักคน ก่อนที่เขาจะเดินถอยหลังจากไปด้วยหัวใจที่ว้าวุ่น เพราะโดนสาวเจ้าท้าทายจนหัวใจแตกกระเจิง

แพรพิไลมองตามร่างที่กำลังจะเดินจากเธอไปด้วยความรู้สึกเหงาจับใจ มันเป็นวันที่เธออ่อนแอมากที่สุด และรู้สึกว่ามีเพียงดนัยภัทรเท่านั้นที่จะทำให้เธอหายเหงา หญิงสาวขยับตัวลุกขึ้นและพยายามพยุงร่างของตัวเองเดินเร็วๆ ไปสวมกอดเขาจากด้านหลัง ด้วยฤทธิ์ของเหล้าองุ่นและความเจ็บช้ำจากความรัก ทำให้เธอไม่คิดอะไรนอกจาก...อยู่ในอ้อมแขนของใครสักคน...สักครั้งในคืนนี้

อยู่กับแพรนะคะภัทรคืนนี้ แพรต้องการคุณ

คุณแพร! นี่คุณยังไม่หายฟุ้งซ่านอีกเหรอห่ะ ผมชักจะเหลืออดกับผู้หญิงอย่างคุณแล้วนะ มิน่าล่ะถึงไม่มีใครเขารักคุณ ก็เพราะคุณทำตัวแบบนี้ ผู้ชายที่ไหนจะเห็นค่า

ดนัยภัทรตวาดอย่างเหลืออด หากเธอต้องการเขาในสภาวะที่หัวใจและร่างกายปกติ ไม่ได้มีสิ่งใดครอบงำ เขาจะไม่ปฏิเสธเธอเลยสักนิด แต่นี่เธอต้องการเอาเขาเป็นตัวแทนประชดชีวิตของตัวเอง มันเป็นอะไรที่เขาไม่ชอบ และรู้สึกว่ามันน่าโมโหอย่างไม่มีสาเหตุ

สิ้นเสียงตวาดดุดันของผู้กองหนุ่ม แพรพิไลปล่อยมือที่โอบกอดเขาไว้ ทิ้งร่างลงนั่งร้องไห้กับพื้นสะอึกสะอื้น ดนัยภัทรสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ อยู่หลายครั้ง ก่อนจะหันกลับมามองเธอด้วยสายตาตำหนิติเตียน

ใช่สิ ฉันมันไม่มีค่า ไม่เคยมีค่า คุณพูดถูกทุกอย่าง ฉันเป็นคนที่ใครๆ ก็รักไม่ลง หลีกทางฉันจะกลับบ้าน

ร่างที่นั่งร้องไห้ราวกับหมดเรี่ยวแรงอยู่ๆ ก็ลุกขึ้นมา และจะเดินออกจากห้องให้ได้ ดนัยภัทรเอื้อมมือไปดึงต้นแขนนั้นแรงๆ ให้ถอยกลับมา เมื่อเห็นว่าเธอไม่มีสติพอที่จะขับรถกลับได้แล้วเวลานี้

หยุด! อย่างี่เง่า คุณจะขับรถยังไงเมาขนาดนี้ กลับไปนอนซะ เสียงวางอำนาจเอ่ยสั่ง แต่คนดื้อกลับเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างไม่เกรงกลัว

ไม่! ฉันจะกลับ ใครก็ห้ามไม่ได้ ปล่อย! ปล่อยฉันสิคนบ้า ปล่อย!” แพรพิไลเอ่ยพร้อมทั้งทุบอกเขารัวด้วยหวังจะให้หลุดออกจากกรงเล็บเขา

หยุด! หยุด! ผมบอกให้หยุด!” จนผู้กองหนุ่มต้องจับต้นแขนเธอเอาไว้แน่น เขย่าเธอจนหัวสั่นหัวคลอนด้วยความโมโหที่หญิงสาวบอกไม่ฟัง

แพรพิไลรู้สึกว่าร่างกายตัวเองจะทรงตัวไม่อยู่ เมื่อเขาเขย่าเธออย่างบ้าคลั่ง และเพียงแค่เขาหยุดโมโหร่างกายของเธอก็เอนไปซบร่างของดนัยภัทรอย่างหมดท่า หายใจรัวเร็วราวกับเหนื่อยหอบ

อยู่กับฉันแค่คืนนี้คืนเดียวไม่ได้หรือไง ฉันไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย ขอแค่คืนนี้คุณอยู่กับฉัน คุณรังเกียจฉันมากขนาดนั้นเลยหรือไง ทำไมคุณถึงได้ใจร้ายกับฉันนัก ทำไม

ดนัยภัทรถอนหายใจออกมาด้วยความกลัดกลุ้ม เขาไม่รู้ว่าระหว่างธนาธิปกับแพรพิไลมันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้น แต่ดูเหมือนเธอจะมีปมที่ทำให้เธอเจ็บใจจนมารังควานเขาเช่นนี้

แพร...ผมเป็นใครคุณบอกผมสิ ผมธนาธิปหรือดนัยภัทร คุณมองหน้าผมแล้วตอบผมมา

ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาอยากจะรู้ว่าเธอมีสติแค่ไหนในเวลานี้ รู้ตัวเองบ้างหรือเปล่าว่ากำลังทำอะไรอยู่ เพราะตอนนี้ผู้กองหนุ่มก็ชักจะหมดความอดทนแล้วเหมือนกัน ก็จะอะไรเล่า ก็หน้าอกกับร่างนุ่มนิ่มของเธอที่เบียดเข้ามานี่สิ มันทำให้เขาต้องการเธอขึ้นมาบ้างแล้ว

ชายหนุ่มจ้องมองอย่างรอคอย อยากจะรู้ว่าตอนนี้ในสายตาเธอเขาคือใคร คือเขาหรือธนาธิปคนที่เธอหลงรักหมดหัวใจกันแน่ เมื่อเธอวอนขอนักและช่างต่อว่าตัดพ้อนัก คนที่ซุกหน้ากับอกอุ่นเงยหน้าขึ้นมาสบตาเขา

คุณก็ผู้กองภัทร คุณดนัยภัทรยังไงล่ะไม่ใช่อธิปสักหน่อย ฉันไม่ได้เมาจนจำอะไรไม่ได้นะคุณ ฉันรู้ว่าฉันกำลังทำอะไร อยู่กับใคร คุณภัทรไม่ใช่อธิป

หึ!”

ดนัยภัทรหัวเราะประชดคนไม่เมาในลำคอ นี่ขนาดไม่เมายังขนาดนี้ ถ้าเมาจะขนาดไหน แต่ก็ยังดีที่ยังรู้ว่าเขาคือใคร ก่อนจะหันมองเธอด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป แพรพิไลร้อนไปทั้งร่างเมื่อสบกับนัยน์ตาที่ฉายแววอย่างชัดเจนว่าต้องการเธอ

กล้าขอผมก็กล้าให้ แล้วอย่าเสียใจที่หลังก็แล้วกัน

พูดจบร่างเล็กก็ตกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอีกรอบ คราวนี้ดนัยภัทรปิดประตูลงกลอนอย่างดี ก่อนจะอุ้มร่างของแพรพิไลกลับไปที่เตียงนอนหนานุ่มอีกรอบ เพื่อสังเวยร่างกายตัวเองให้เธอในคืนนี้ ในเมื่อเธอต้องการนัก เขาก็จะจัดให้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

457 ความคิดเห็น

  1. #97 omelet-omelet (@omelet-omelet) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 มีนาคม 2554 / 11:15
    เผลอแป๊บบบบบบบเดียว คุณช่อลงจนจบเลย

    จะลบวันไหนแจ้งล่วงหน้าหน่อยนะคะ เดี๋ยวตามไม่ทัน >_<

    #97
    0
  2. #96 aoistar (@pharahoo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 มีนาคม 2554 / 15:50

    กล้าขอก็จัดไป 555 เรื่องที่แล้วอาจจะเกลียดไม่ชอบบ้าง แต่เรื่องนี้มาเป็นนางเอกก็จะเชียร์เอาใจช่วยสุดริด

    #96
    0
  3. #95 g-da (@g-da) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 23:14

    ถูกใจสุดๆๆไปเลย 5555555

    #95
    0
  4. #94 ClioneJung (@clionejung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 6 มีนาคม 2554 / 13:50
    ถูกใจสุดๆค่ะ
    #94
    0
  5. #93 papy12 (@papy12) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 มีนาคม 2554 / 20:31
    ได้เป็นพระเอกแล้ว...เรื่องก่อนแค่ผู้ช่วย อิอิ
    #93
    0
  6. #92 taiyim1 (@taiyim1) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:55

    ชอบมากขอบอก..

    #92
    0
  7. #91 nuri.j (@nuri) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2554 / 13:07
    โชคดีจังค่ะที่ไม่เป็นอะไรมาก...ขำเอื้องจัง  เอาก็เอา(วะ) หื่นมันทั้งคนเขียนคนอ่าน 555 พี่ก็ไม่ชอบอ่านที่มันหยาบคายและยั่วยุเหมือนกันค่ะ  แบบวาบหวาม หวานๆน่ารักๆ อย่างนี้ดีแล้วค่ะ

    คุณภัทร ตบะแตกแร้ว
    #91
    0
  8. #90 lovely_friend (@lovely_friend) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2554 / 10:09
     จัดให้ด้วยนะ
    #90
    0
  9. #89 ตะบองเพชรจิ๋ว (@sayaung) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:55
    งานนี้พี่ภัทรจัดให้
    #89
    0
  10. #88 porb (@porb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2554 / 01:03
    รอต่อค่ะ
    #88
    0
  11. #87 ม่านเมฆา (@geniegirl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 23:25

    รออยู่นะคะ

    สู้ๆ

    #87
    0
  12. #86 ผีน้อยชิชา (@maydoku) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:05
    เย้ๆ เอามาลงใหม่แล้ว
    #86
    0
  13. #85 ทราย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:04
    กรี๊ดดด พี่ภัทรมาแล้ว สมกับการรอคอย หุหุ
    #85
    0
  14. #84 porb (@porb) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 19:45
     รอต่อค่ะ
    #84
    0
  15. #83 little_luxifer (@luxifer18) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:49

    ดีใจจังที่คุณเอื้องไม่เป็นอะไรมาก และสามารถกลับมาเขียนนิยายได้แล้ว เพราะติดตามอ่านนิยายของคุณเอื้องทุกเรื่องเลย

    #83
    0
  16. #82 (-- )ช่อเอื้อง( --) (@choauang) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2554 / 18:31

    สวัสดีค่ะเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ นักอ่านทุกๆ คน

    เอื้องกลับมาแล้วค่ะ กลับมาพร้อมกับข่าวดีกับตัวเอื้องเอง ที่กังวลเรื่องอาการที่ตาก็เป็นอันรู้แจ้งเห็นจริงว่าเป็นแค่ตาแห้ง จึงทำให้เอื้องมองเห็นแผลเก่าชัดมากกว่าปกติ (ที่เกิดจากอาการเส้นประสาทตาบวม อีกทั้งังตรวจอย่างละเอียดแล้วว่า ไม่มีการบวมหรืออักเสบ แผลแห้งสนิทดี เฮ้อ....โล่งอก) แต่อาการเรื้อรัง (ขี้เกียจ) ยังคงเกาะติดหนึบเช่นเคย ทำให้มาเจอกับเพื่อนๆ ช้าไปสักนิด ไม่ว่ากันนะคะ พยายามปัดรังควานอยู่ค่ะ กร๊ากกกกก

    สำหรับ เงารักไฟเสน่หา เรื่องนี้เกิดปัญหาขึ้นเล็กน้อย ทำให้เอื้องทำการลบไปแล้วรอบหนึ่ง แล้วก็กลับเอามาลงเมื่อปัญหาได้รับการแก้ไข แต่ปัญหาก็เหมือนจะไม่มีวันหมด เมื่อเอื้องไปอ่านเจอบทความบทหนึ่ง เกี่ยวกับนิยายที่เขียนติดเรท เป็นที่น่าตกใจมาก ที่รู้ว่า...หากนิยายโดนแบน 3 ครั้ง (ในเด็กดี) นิยายเรื่องนั้นจะต้องโดนตัดตอนออกจากระบบ ย๊าก!!!

    เรื่องนี้ขอยอมรับกันแบบหน้าด้านๆ สักนิดว่าเรทค่อนข้างแรง (จะพยายามงดเขียนเรท แต่มันรู้สึกว่าขัดกับสันดาน เฮ้อ....แต่จะพยายามค่ะ เรื่องเขียนเรทต้องบอกว่ามันเป็นความชอบส่วนตัว ถึงเอื้องจะชอบเขียน+ชอบอ่านนิยายติดเรทก็จริง แต่ถ้าเรื่องไหนสำนวนหยาบโคลนเอื้องก็ไม่อ่านนะคะ ขยะแขยง แต่ถ้าสำนวนอ่านแล้วรื่นหูไม่สะดุด แบบนั้นก็ไม่ว่ากัน แรงแต่อ่านไปเหมือนไม่แรง เอื้องจะชอบแบบนั้นค่ะ)

    เรทลดลงเฉยๆ นะคะ ไม่ได้ไม่เขียนเลย แต่จะมีบางเรื่องเท่านั้นที่อาจจะลดลงมากจากเดิมสุดๆ เพราะว่าด้วยเป็นคนชอบและขาดเรทไม่ได้ อย่างน้อยก็น่าจะมีนิดพอให้ใจสั่นสะท้าน (หน้าด้าน หน้าทน หน้ามึนจริงๆ ด้วยแหละ) จึงไม่คิดที่จะฝืนใจตัวเองจนไม่เขียนเลย เพราะเอื้องจะรู้สึกว่า เอ...เรื่องนี้มันขาด ขาดไปจริงๆ 555+++ (ความกาม+ความหื่นเข้ากระแสเลือดแล้ว ^__^)

    พลามมามากแล้ว ยังไงเอื้องฝากทุกคนเอ็นดูพี่ภัทร หากพี่ภัทรออกมาเป็นรูปเล่ม ช่วยกันอุดหนุนพี่ภัทรหน่อยนะคะ แบบว่ารักนะ ฉึก ฉึก 555+++  

    #82
    0