คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF Lookism]Valentine Chocolate - Jaeyeol x Hyungseok

"นี่ๆ วาเลนไทน์ปีนี้จะให้ช็อคโกแลตใครดีล่ะ?"....."แน่นอนว่าต้องเป็นฮยองซอกสุดหล่ออยู่แล้ว"

ยอดวิวรวม

2,458

ยอดวิวเดือนนี้

6

ยอดวิวรวม


2,458

ความคิดเห็น


19

คนติดตาม


94
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  29 ก.พ. 59 / 19:15 น.
นิยาย [SF Lookism]Valentine Chocolate - Jaeyeol x Hyungseok [SF Lookism]Valentine Chocolate - Jaeyeol x Hyungseok | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
สวัสดีค่ะ ไรท์เตอร์เพิ่งเริ่มอ่านการ์ตูนเรื่อง Lookism นี้เมื่อวันที่ 7 กุมภาที่ผ่านมานี้เองค่ะ รู้สึกชอบและจิ้นคู่แจยอลกับฮยองซอกหนักมากจนทนไม่ไหวเลยเริ่มแต่งฟิคคู่นี้เมื่อวันที่ 11 ด้วยธีมวันวาเลนไทน์เพราะมันใกล้กับวันวาเลนไทน์มาก แต่แย่ตรงที่ไรท์เตอร์แต่งเสร็จไม่ทันวันวาเลนไทน์เพราะติดสอบไฟนอลตั้งแต่วันที่ 15-25 ที่ผ่านมา ที่จริงก็คิดไว้แล้วว่าถ้าแต่งไม่เสร็จภายในเดือนกุมภานี้ก็คงจะไม่เอาลงเว็บแล้ว แต่สุดท้ายก็ฮึดขึ้นมาแต่งต่อและเพิ่งแต่งเสร็จเมื่อเช้าของวันนี้เองค่ะ55555 อย่างไรก็ขอเรียกฟิคเรื่องนี้ว่าฟิคย้อนหลังวาเลนไทน์ก็แล้วกันนะคะ

*คำเตือน*
สำหรับผู้ที่อ่าน Lookism ฉบับแปลไทยอย่างเดียว เนื้อหาในฟิคเรื่องนี้มีการสปอยไปจนถึงตอนที่ 62 แล้วนะคะ (ที่จริงก็คิดว่าทุกท่านคงทนไม่ไหวและไปหาฉบับแปลอังกฤษอ่านกันหมดแล้ว แต่ก็ขออนุญาตบอกเผื่อเอาไว้ก่อนค่ะ)
m

เนื้อเรื่อง อัปเดต 29 ก.พ. 59 / 19:15


Valentine Chocolate - Jaeyeol x Hyungseok

 

 

 

 

 

 

                “นี่ๆ วาเลนไทน์ปีนี้จะให้ช็อคโกแลตใครดีล่ะ”

 

                “แน่นอนว่าต้องเป็นฮยองซอกสุดหล่อของฉันอยู่แล้ว”

 

                “ฮยองซอกของหล่อนอะไรกันยะ?! เขาเป็นของฉันต่างหากล่ะ”

 

                “ถ้าอย่างนั้นมาดูกันไหมล่ะว่าฮยองซอกจะรับช็อคโกแลตของใครระหว่างฉันกับหล่อน”

 

                “ก็เอาสิ มาตัดสินกันไปเลยว่าฮยองซอกเป็นของใคร”

 

                “....” ร่างสูงเจ้าของเรือนผมสีทองเดินผ่านกลุ่มนักเรียนหญิงที่กำลังถกเถียงกันอยู่ด้วยสีหน้านิ่งเฉยที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาอารมณ์ได้ นี่ก็เป็นรอบที่ยี่สิบกว่าๆแล้วที่ประเด็นสนทนาเดิมๆผ่านเข้ามากระทบโสตประสาทตั้งแต่เช้าของวันนี้

 

                อาจเป็นเพราะวันนี้เป็นวันศุกร์และวันอาทิตย์ที่จะถึงนี้ก็คือวันที่สิบสี่กุมภาพันธ์ หรือที่ทุกคนเรียกกันอีกชื่อหนึ่งว่าวันวาเลนไทน์แล้ว ตามธรรมเนียมแล้วแต่ละคนจะนำดอกกุหลาบสีแดงหรือช็อคโกแลตที่ซื้อมาหรือทำขึ้นเองมามอบให้กับคนที่ตัวเองชอบ วาเลนไทน์ปีนี้จะให้ช็อคโกแลตกับใคร จึงถือเป็นประโยคคำถามยอดฮิตของบรรดานักเรียนหญิงในช่วงอาทิตย์นี้ และสำหรับปีนี้แปดในสิบของคำตอบนั้นไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายเลยสักนิด เพราะเขาคือคนที่ใครๆต่างก็รู้จักกันเป็นอย่างดี

 

                .....ปาร์ค ฮยองซอก.....

 

                ทั้งที่เป็นเด็กใหม่เพิ่งย้ายเข้ามาตอนเทอมสองแต่กลับกลายเป็นนักเรียนที่ฮอตที่สุดของโรงเรียนได้อย่างไม่น่าเชื่อ เพราะรูปร่างหน้าตาที่สามารถสะกดสายตาของทุกคนได้อย่างอยู่หมัด ไหนจะความสามารถมากมายไม่ว่าจะเรื่องต่อสู้หรือการร้องเพลง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดเห็นจะเป็นนิสัยของเจ้าตัวที่มีน้ำใจคอยช่วยเหลือคนอื่นที่ถูกรังแกทั้งที่ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับตัวเองแท้ๆแต่กลับยื่นมือเข้าไปช่วยอย่างไม่ถือตัวแม้แต่น้อย นอกจากนี้ยังเป็นคนที่มักจะมีรอยยิ้มสดใสประดับอยู่บนใบหน้าเสมออีกด้วย

 

                ทั้งหมดนี้คงเป็นสาเหตุที่ใครๆต่างก็พากันหลงใหลเด็กใหม่คนนี้ รวมทั้งเขา..ฮง แจยอล

 

                ต้องยอมรับว่าตั้งแต่ที่เจอกันครั้งแรก ใบหน้าของปาร์ค ฮยองซอกสามารถสะกดสายตาเขาไว้ได้เป็นอย่างดี หลังจากนั้นเขาก็มักจะคอยเฝ้ามองอีกฝ่ายจากมุมห้องที่ตัวเองนั่งอยู่เสมอๆ จนกระทั่งช่วงเลิกเรียนของบ่ายวันหนึ่ง

 

                “แจยอล บาย”

 

                แม้จะเป็นเพียงคำบอกลาธรรมดาๆ แม้จะตกใจไม่น้อยที่อยู่ๆอีกฝ่ายก็มาพูดด้วย แต่รอยยิ้มสดใสที่มักจะถูกมอบให้กับบรรดานักเรียนหญิงที่พยายามเข้าหาในเวลานั้น มันได้ถูกมอบให้กับเขา ให้กับฮง แจยอลคนนี้

 

                หลังจากนั้นแจยอลก็รู้สึกว่าจิตใจของตัวเองอยู่ไม่ค่อยเป็นสุขเท่าไรนัก ส่วนหนึ่งเป็นเพราะเขาดันบังเอิญไปได้ยินฮยองซอกคุยกับแม่ทางโทรศัพท์เรื่องวันเกิดที่ใกล้เข้ามาบวกกับที่ก่อนหน้านั้นอีกฝ่ายตกเป็นประเด็นสนทนาว่าเป็นคนหล่อแต่จน เขาจึงซื้อเสื้อผ้ามาให้เป็นของขวัญ แต่การที่อยู่ๆจะให้ของขวัญกันดื้อๆทั้งที่ยังไม่เคยได้พูดคุยกันเลยแม้แต่น้อยก็ออกจะดูแปลกอย่างไรชอบกล ในตอนแรกเขาจึงลองเขียนจดหมายให้กับฮยองซอกเพื่อหวังจะผูกมิตรแต่ไม่ว่าจะเขียนอย่างไรก็รู้สึกไม่พอใจเสียที สุดท้ายก็เหลือแค่กระดาษโน้ตแผ่นเล็กๆพร้อมข้อความสั้นๆว่า สุขสันต์วันเกิด

 

                “นี่ให้ฉันหรือ..เสื้อผ้านี่นา เอ่อ..เยอะไปนะ คงรับไว้ไม่ได้หรอก”

 

                ...ว่าแล้วเชียวว่าจะต้องปฏิเสธ...

 

                “เอ๋? เป็นเสื้อผ้าที่นายไม่ใส่แล้ว ก็เลยเอามาให้หรือ”

 

                ...ก็เลยคิดข้ออ้างเพื่อให้ยอมรับของเอาไว้ก่อนแล้ว...

 

                “ขอบใจนะ จะใส่อย่างดีเลย..จริงนะๆ”

 

                ......

 

                และนั่นก็เป็นอีกครั้งที่ได้รับรอยยิ้มสดใสเป็นสิ่งตอบแทน และคงเป็นตอนนั้นเองที่ทำให้ฮง แจยอลรู้ตัวว่าตนไม่สามารถละสายตาไปจากปาร์ค ฮยองซอกได้เลย

 

                “ฮยองซอก วันวาเลนไทน์นี้มีเดทแล้วหรือยังเอ่ย”

 

                เสียงของเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งช่วยดึงแจยอลออกจากภวังค์ ใบหน้าที่ถูกผมปิดบังนัยน์ตารีบหันควับไปมองผู้พูดทันที

 

                “เอ่อ..ไม่รู้สิ อาจจะไปเที่ยวกับเพื่อนๆล่ะมั้ง” คนถูกถามมีสีหน้าลำบากใจที่จะต้องตอบไม่น้อย อาจเป็นเพราะเจ้าตัวคงไม่ได้มีแผนว่าจะไปไหนกับใครในวันวาเลนไทน์จึงไม่รู้จะตอบอย่างไรดีเมื่อถูกถามแบบนี้ และคนพูดน้อยอย่างแจยอลก็ได้แต่เฝ้ามองและคอยฟังอยู่ใกล้ๆว่าอีกฝ่ายของตอบคำถามว่าอะไร

 

                “อย่างนั้นหรือ แต่ถ้าไม่ได้ไปไหนก็โทรหาฉันได้ทุกเมื่อเลยนะ ถ้าเป็นฮยองซอกล่ะก็ต่อให้ยุ่งแค่ไหนฉันก็พร้อมจะเป็นคู่เดทให้นะจ๊ะ”

 

                “อะ..เอ่อ อย่าเลย เกรงใจน่ะ”

 

                คำพูดเชิญชวนต่างๆนานาถูกส่งให้กับปาร์ค ฮยองซอกตั้งแต่เช้าที่มาถึงห้องเรียนจนตอนนี้ก็เป็นเวลาพักกลางวันแล้วพวกนักเรียนหญิงในห้องก็ยังไม่ยอมเลิกราจนเพื่อนข้างๆอย่างอี จินซองเองก็ดูจะรำคาญพวกผู้หญิงที่เข้ามารุมฮยองซอกทั้งวัน และแม้แต่คนที่ไม่ได้นั่งข้างๆแต่ก็คอยเฝ้ามองอยู่ตลอดอย่างฮง แจยอลก็ยังรู้สึกรำคาญปนหงุดหงิดเล็กน้อยเช่นกัน

 

                แต่ว่า...นี่เขาหงุดหงิดทำไมกันนะ?

 

                ครืดดด!

 

                “”หือ? อะไรหรือ แจยอล” ฮยองซอกเงยหน้าขึ้นมองแจยอลที่ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินมาหยุดอยู่ที่หน้าโต๊ะของตัวเอง

 

                “....” แจยอลไม่ได้พูดเพียงแต่ยื่นมือถือของตนให้อีกฝ่ายดู

 

                “อา เด็กๆของอินุนี่นา โตขึ้นเยอะเลยนะ” ฮยองซอกเบิกตาด้วยความตื่นเต้นที่ได้เห็นรูปถ่ายลูกสุนัขสี่ตัวที่เคยเลี้ยงเอาไว้แต่เพราะรับภาระค่าเลี้ยงดูไม่ไหว แจยอลจึงได้รับเอาไปเลี้ยงแทน “เอ๋? เด็กๆอยากเจอฉันหรือ”

 

                *พยักหน้า*

 

                “แต่ว่านายว่างแค่วันอาทิตย์อย่างนั้นหรือ”

 

                *พยักหน้า*

 

                “เอาสิ ถ้าอย่างนั้นวันอาทิตย์นี้ฉันจะไปบ้านนายเอง”

 

                และแล้วฮยองซอกก็ติดกับดักของแจยอลเข้าจนได้

 

                แจยอลพยักหน้ารับอีกครั้งพร้อมกับลอบยิ้มที่มุมปาก จะเรียกว่ากับดักก็ดูจะชั่วร้ายอย่างไรชอบกล เรียกว่าแผนการน่าจะเหมาะสมกว่าเพราะอย่างน้อยๆก็ไม่ได้มีแค่เขาที่ได้ประโยชน์แต่ตัวฮยองซอกเองก็ได้ประโยชน์ด้วยเช่นกัน นั่นคือจากนี้ไปเมื่อมีนักเรียนหญิงมาถามเรื่องเดทอีกฮยองซอกก็จะสามารถตอบกลับว่า มีนัดแล้วได้อย่างสบายใจ ไม่ต้องลำบากคอยคิดหาข้ออ้างอื่นๆเพื่อปฏิเสธ ส่วนเขาก็จะได้พาอีกฝ่ายมาที่ห้องตัวเองเพื่อมาเล่นกับพวกลูกสุนัขที่ตนรับมาเลี้ยง

 

                เห็นไหมล่ะ? ต่างฝ่ายต่างได้ผลประโยชน์กันทั้งคู่

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                สิบสี่ กุมภาพันธ์

 

                “สวัสดีครับ คุณฮยองซอก”

 

                “สะ..สวัสดีครับ คุณพ่อบ้าน”

 

                “นายน้อยกำลังรอคุณอยู่เลยครับ เชิญทางนี้ครับ”

 

                “ขอบคุณครับ” ฮยองซอกโค้งรับชายวัยกลางคนในชุดพ่อบ้านที่ผายมือเชิญให้เดินเข้าไปยังด้านในห้องบนคอนโดสุดหรูของแจยอลที่ชวนให้เขามาเล่นกับพวกลูกสุนัขวันนี้

 

                ที่จริงก็พอจะรู้อยู่แล้วว่าฐานะทางบ้านของแจยอลถือว่ารวยไม่ใช่น้อย ดูจากเสื้อผ้าที่ได้รับเป็นของขวัญวันเกิดและคอนโดของอีกฝ่ายก็พอจะบอกได้แล้ว และถึงแม้จะเคยมาที่นี่แล้วสามถึงสี่ครั้งตั้งแต่ที่แจยอลรับเอาพวกลูกสุนัขมาเลี้ยงไว้แต่ฮยองซอกก็ยังไม่ค่อยชินกับสภาพแวดล้อมสักเท่าไรนัก ทั้งสถานที่แห่งนี้ซึ่งตั้งอยู่ใจกลางย่านไฮโซสุดหรู ไหนจะการปฏิบัติที่ได้รับจากพ่อบ้านของแจยอลที่นอบน้อมแม้จะอายุมากกว่า สำหรับคนที่เคยถูกดูถูก กลั่นแกล้ง รังแกมาต่างๆนานาอย่างเขาแล้วมันทำให้รู้สึกไม่ชินเอาเสียเลย

 

                โฮ่ง! โฮ่ง!โฮ่ง! โฮ่ง!

 

                ทันทีที่ประตูห้องถูกเปิดออกพวกลูกสุนัขทั้งสี่ตัวก็พากันวิ่งกรูเข้ามาต้อนรับก่อนเจ้าของห้องเสียอีกจนฮยองซอกอดไม่ได้ที่จะย่อตัวลงมาลูบหัวและขนนุ่มๆของพวกมันด้วยความเอ็นดูและคิดถึง “ไง เด็กๆ ไม่ได้เจอกันนาน ตัวโตขึ้นเยอะเลยนะ”

 

                รอยยิ้มสดใสค่อยๆปรากฏขึ้นบนใบหน้าของฮยองซอก เพราะเห็นพวกลูกสุนัขตรงหน้าตั้งแต่เพิ่งเกิดใหม่ๆและเคยเลี้ยงดูมากับมือทำให้รู้สึกผูกพัน ยิ่งได้เห็นว่าพวกมันโตขึ้นมากแค่ไหนก็ยิ่งรู้สึกดีจนไม่สามารถเลิกยิ้มได้เลย และทั้งหมดนั้นก็อยู่ในสายตาของเจ้าของห้องมาตั้งแต่แรกแล้ว “อะ! นายอยู่ด้วยหรอกหรือ แจยอล”

 

                เจ้าของห้องยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยพร้อมพยักหน้าตอบ แม้ในใจจะแอบรู้สึกอิจฉาพวกลูกสุนัขไม่น้อยที่อีกฝ่ายมอบทั้งความรัก ความเอ็นดูและรอยยิ้มสดใสให้ก็ตาม

 

                เดี๋ยวนะ..นี่เขากำลังอิจฉาพวกลูกสุนัขหรือ?

 

                “อา จริงสิ” เสียงของฮยองซอกทำให้แจยอลรู้สึกตัวอีกครั้ง “วันนี้ฉันคงอยู่ได้ไม่นานมากนะ พอดีว่าเดี๋ยวจะเอาช็อคโกแลตไปให้พวกจินซองกับพวกวาสโก้น่ะ”

 

                “....” แจยอลชะงักไปเล็กน้อยที่ได้ยินแบบนั้นแต่ก็ได้แต่พยักหน้าตอบเท่านั้น

 

                หลังจากนั้นฮยองซอกก็เล่นกับพวกลูกสุนัขอย่างสนุกสนาน รู้สึกเหมือนว่าพวกมันจะค่อนข้างคึกคักกันมากเป็นพิเศษราวกับว่าไม่ค่อยได้เล่นกับใครบ่อยนักทั้งที่แจยอลที่(เขาเข้าใจว่า)ชอบสุนัขเป็นคนเลี้ยงแท้ๆ และแปลกไม่น้อยที่แจยอลทำเพียงยืนมองอยู่ห่างๆแต่ก็คิดว่าอาจเป็นเพราะอีกฝ่ายอยากให้เขาได้เล่นกับพวกมันได้อย่างเต็มที่จึงไม่ได้เอ่ยปากถามอะไร จนเวลาผ่านไปเกือบสองชั่วโมง

 

                “ได้เวลาที่ฉันต้องไปแล้วล่ะ ขอไปล้างมือในห้องน้ำหน่อยนะ”

 

                แจยอลพยักหน้ารับเป็นการอนุญาตเพื่อให้ฮยองซอกเดินออกไปด้านนอก ในห้องจึงเหลือแค่เจ้าของห้องกับพวกลูกสุนัขเท่านั้น พลันสายตาของเขาได้เหลือบไปมองกระเป๋าเป้ที่อีกฝ่ายสะพายมาด้วย

 

                “....” แจยอลหันไปมองบานประตูที่ฮยองซอกเพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่แล้วหันกลับมามองกระเป๋าเป้ของอีกฝ่ายอีกครั้ง ก่อนที่สาวเท้าตรงเข้าไปยังเป้ใบนั้นอย่างรวดเร็ว มือหนาเอื้อมไปรูดซิบเป้ลงอย่างเบามือและเปิดมันออกเผยให้เห็นกล่องช็อคโกแลตกล่องเล็กๆหลายกล่องที่ถูกใส่อยู่ภายใน คงเป็นช็อคโกแลตที่ฮยองซอกตั้งใจจะเอาไปให้เพื่อนๆอย่างที่เจ้าตัวบอกตอนมาถึง

 

                แต่แล้วแจยอลก็ต้องขมวดคิ้วเข้าหากันแน่นเมื่อเหลือบไปเห็นช็อคโกแลตกล่องหนึ่งที่ถูกห่อและตกแต่งเป็นพิเศษบ่งบอกถึงราคาที่สูงกว่าช็อคโกแลตกล่องอื่นๆและบ่งบอกความสำคัญของผู้ที่จะได้รับมันได้เป็นอย่างดี

 

                ...จะให้ใครกันนะ?

 

                แค่คิดเพียงเท่านั้นจะรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “แจยอล! นายทำอะไรน่ะ!

 

                น้ำเสียงของความตกใจบวกกับแรงกระชากที่ข้อมือทำให้แจยอลกลับมารู้สึกตัวอีกครั้ง

 

                “แจยอล นายกำลังทำอะไรน่ะ รู้ตัวบ้างหรือเปล่า” คำถามของฮยองซอกทำให้แจยอลต้องหันกลับมาสำรวจตัวเองก่อนจะพบว่ามือข้างหนึ่งของเขากำลังถือกล่องช็อคโกแลตกล่องนั้นที่ถูกแกะออกจากห่อตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้อยู่ ส่วนมืออีกข้างนั้นก็ถือช็อคโกแลตชิ้นหนึ่งเอาไว้และกำลังยื่นมันให้กับพวกลูกสุนัขที่อยู่ตรงหน้า

 

                นี่เขา...ทำอะไรลงไป?

 

                “นายจะเอาช็อคโกแลตให้พวกเด็กๆกินไม่ได้นะ ถ้าพวกมันกินเข้าไปล่ะก็ถึงตายได้เลยนะ นี่นายไม่รู้หรือ?!” ฮยองซอกเอ่ยเสียงดุ “ที่สำคัญนายยังเอาช็อคโกแลตที่ฉันอุตส่าห์ตั้งใจซื้อมาให้...”

 

                “...?”

 

                “อา..ช่างมันเถอะ” ฮยองซอกถอนหายใจเฮือกใหญ่พลางยกมือขึ้นมากุมขมับ นั่นทำให้แจยอลไม่รู้จะแก้ตัวอย่างไร ที่สำคัญเขายังทำผิดถึงสองอย่างพร้อมๆกันแบบนี้ก็ยิ่งทำอะไรไม่ถูกเข้าไปใหญ่เพราะไม่เคยถูกอีกฝ่ายโกรธมาก่อน “อย่างไรก็ขอบใจนะที่ชวนมาวันนี้ ฉันกลับก่อนนะ”

 

                “....” แจยอลได้แต่พยักหน้ารับเบาๆและปล่อยให้ฮยองซอกเดินออกจากห้องไปโดยที่ยังไม่ได้กล่าวคำขอโทษใดๆ

 

                บ้าเอ๊ย ฮง แจยอล! อิจฉาลูกสุนัขไม่พอ นี่ยังทำเรื่องบ้าๆให้เขาโกรธอีกหรือ?!

 

                เขานึกด่าตัวเองในใจก่อนจะตรงไปยังห้องเสื้อผ้า มือหนาคว้าเสื้อกันลมมาสวมทับเสื้อที่สวมอยู่พร้อมกับคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซด์เอาไว้แล้วรีบเดินออกจากห้องไปอีกคน

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                นี่เขา..กำลังทำอะไรอยู่กันนะ...

 

                เขาตั้งคำถามกับตัวเองเป็นรอบที่สิบแล้วหลังจากที่ขี่รถมอเตอร์ไซด์ออกจากคอนโดมาเพื่อแอบตามมาดูว่าฮยองซอกจะเอาช็อคโกแลตในกระเป๋าไปให้ใครบ้าง ดูๆไปแล้วก็เหมือนพวกโรคจิตที่คอยแอบตามคนอื่นอยู่ไม่น้อยเลย ยิ่งคิดก็คิดรู้สึกสมเพชตัวเองอย่างบอกไม่ถูก

 

                ตั้งแต่ที่ฮยองซอกออกมาจากคอนโดของเขาก็ได้เดินไปที่ห้องสมุดเพื่อไปพบจินซองกับมีจินที่น่าจะมาเดทกันในวันวาเลนไทน์และได้ให้ช็อคโกแลตกับทั้งสองคน หลังจากนั้นก็เจอกับจีโฮและดอกฮวาที่น่าจะมาอ่านหนังสือกัน ฮยองซอกก็ให้ช็อคโกแลตกับทั้งคู่ด้วยก่อนจะออกจากห้องสมุดและไปยังร้านกาแฟที่ปาร์ค บอมแจแผนกก่อสร้างทำงานอยู่ ที่นั่นมีพวกเพื่อนๆแผนกก่อสร้างของบอมแจรวมทั้งวาสโก้จับกลุ่มนั่งกินกาแฟกันอยู่ เมื่อเข้าไปถึงฮยองซอกก็ให้ช็อคโกแลตกับทุกคนที่อยู่ที่นั่นด้วยเช่นกันและได้นมกล่องรสช็อคโกแลตเป็นสิ่งตอบแทนจากวาสโก้ที่มักจะให้มันกับอีกฝ่ายทุกครั้งที่เจอหน้ากัน

 

                ดูเหมือนกันทุกอย่างจะจบลงแล้ว แต่ช็อคโกแลตกล่องที่แจยอลเผลอแกะมันออกอย่างลืมตัวนั้นยังคงอยู่ในกระเป๋าเป้บนหลังของอีกฝ่าย นั่นทำให้เขาอยากรู้ว่าความจริงแล้วอีกฝ่ายตั้งใจจะให้ช็อคโกแลตกล่องนั้นกับใครกันแน่จึงตั้งใจว่าจะตามต่อไปเรื่อยๆจนกว่าอีกฝ่ายจะกลับถึงบ้าน แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อพบว่าอยู่ๆคนที่เขากำลังสะกดรอยตามอยู่นั้นได้เดินเข้าไปในร้านค้าร้านหนึ่ง มันคือร้านช็อคโกแลตยี่ห้อดังที่ฮยองซอกซื้อช็อคโกแลตกล่องนั้น

 

                “....” แจยอลเฝ้ามองอยู่ห่างๆด้วยความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจ เพราะนอกจากจะไม่ได้รับช็อคโกแลตจากอีกฝ่ายเหมือนกับเพื่อนคนอื่นๆแล้ว อีกฝ่ายยังมีคนสำคัญที่ไม่ว่าอย่างไรก็จะต้องให้ช็อคโกแลตนั่นให้ได้อีกด้วย

 

                ...ถึงกับต้องมาซื้อให้ใหม่แบบนี้ คนคนนั้นคงจะสำคัญมากๆเลยสินะ...

 

                นั่นทำให้จากสะกดรอยตามยุติลงก่อนที่จะรู้เสียด้วยซ้ำว่าปาร์ค ฮยองซอกจะมอบช็อคโกแลตนั้นให้กับใคร แจยอลค่อยๆเดินออกห่างจากบริเวณที่ตัวเองเฝ้ามองอีกฝ่ายมาเพื่อกลับไปยังที่ที่จอดรถมอเตอร์ไซด์เอาไว้ มือหนาล้วงเอาซองบุหรี่ในเสื้อนอกออกมาและหยิบบุหรี่มวนหนึ่งขึ้นมาจุดสูบ แม้จะเลิกสูบมันไปแล้วแต่เขาก็ยังมีมันติดตัวเอาไว้เพื่อช่วยเวลาที่รู้สึกเครียดหรือรู้สึกแย่จากอะไรสักอย่าง

 

                ...นายไม่ควรสูบบุหรี่นะ รู้ไหมว่านายจะได้แฟนถ้านายหยุดสูบมัน เพราะฉันกับเพื่อนได้แฟนหลังจากที่เลิกสูบด้วยล่ะ...

 

                บางทีคำพูดของคนที่เคยเจอกันในตอนนั้นอาจจะเป็นจริง..แต่ไม่ใช่กับเขา...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                “นายน้อย หายไปไหนมาครับ” ทันทีที่กลับมาถึงคอนโดพ่อบ้านที่รับตรงเข้ามารับเสื้อนอกของแจยอลพร้อมกับถามคำถามที่ทำให้แจยอลขมวดคิ้วเล็กน้อยเพราะปกติแล้วอีกฝ่ายจะไม่เคยถามแม้เขาจะหายออกไปข้างนอกโดยไม่บอกกล่าว “รู้หรือเปล่าครับ ว่าคุณฮยองซอกน่ะมารอนายน้อยอยู่นานแล้วนะครับ”

 

                นั่นทำให้แจยอลขมวดคิ้วมากกว่าเดิมก่อนจะรีบตรงไปยังห้องของตัวเองอย่างรวดเร็ว และก็พบกับร่างสูงโปร่งที่เขาเพิ่งแยกจากมาไม่นานกำลังนั่งเล่นกับพวกลูกสุนัขอยู่

 

                “โอ๊ะ! แจยอลมาแล้วหรือ นายออกไปไหนมาน่ะฉันรออยู่ตั้งนานแล้วนะ” ฮยองซอกหันมาเอ่ยถามพร้อมกับหยุดเล่นกับพวกลูกสุนัขและเดินตรงเข้าไปหาเขา

 

                “....” แจยอลได้แต่เงียบ ดูเหมือนว่าหลังจากที่เดินหนีอีกฝ่ายออกมานั้นเขาคงจะนั่งสูบบุหรี่เพลินเกินไปหน่อยจนไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว และไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะกลับมาที่นี่

 

                “แต่ก็เอาเถอะ ในเมื่อนายกลับมาแล้ว..” ฮยองซอกว่าพลางยื่นอะไรบางอย่างมาให้ “นี่ ฉันให้”

 

                “....” เพียงเท่านั้นแจยอลก็ต้องเบิกตากว้างด้วยความตกใจเพราะสิ่งที่ฮยองซอกยื่นมาให้กับเขาก็คือ..

 

                ช็อคโกแลต..ที่ฮยองซอกเข้าไปซื้อในร้านค้าเมื่อครู่

 

                “เพราะนายดันแกะช็อคโกแลตที่ฉันตั้งใจจะให้นาย แถมยังจะเอาไปให้พวกเด็กๆกินอีก ฉันก็เลยไปซื้ออันใหม่มาให้น่ะ” ฮยองซอกอธิบาย “แต่เพราะเงินของฉันมันไม่พอซื้อกล่องใหญ่เท่าเดิมน่ะ ก็เลยซื้อได้แค่กล่องเล็ก ขอโทษทีนะ”

 

                ทำไมล่ะ? นี่..ให้เขาจริงๆน่ะหรือ?

 

                “เอ๋? ทำไมฉันถึงให้ช็อคโกแลตที่แพงกว่าที่ให้คนอื่นน่ะหรือ”

 

                *พยักหน้า*

 

                “จะว่าอย่างไรดีล่ะ” ฮยองซอกยกมือขึ้นมาเกาศีรษะเพื่อแก้เขิน “คงเพราะ..นายคอยช่วยเหลือฉันทุกอย่างไม่ว่าจะเรื่องอะไรก็ตาม นายก็เลย...เป็นคนที่สำคัญที่สุดของฉันล่ะมั้ง”

 

                แจยอลรู้สึกได้ทันทีว่าใบหน้าของตนนั้นร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ ในหัวของเขาตอนนี้ไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นรัวจนแทบหลุดออกจากอก

 

                ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่า..ที่จริงแล้ว ฮง แจยอลก็อิจฉาตัวเองมาโดยตลอดน่ะสิ?!

 

                เมื่อคิดแบบนั้นแจยอลก็หัวเราะกับตัวเองในใจ ถ้ารู้ตัวบ้างสักนิดคงไม่ทำอะไรบ้าๆอย่างที่ทำไปในวันนี้แน่ๆ แต่ที่เป็นอย่างนี้ก็ส่วนหนึ่งเพราะอีกฝ่ายไม่เคยพูดอะไรออกมาให้เขารู้เลยแม้แต่น้อยด้วย

 

                นายเองก็ร้ายกาจไม่เบาเลยนะ ปาร์ค ฮยองซอก

 

                “อะ! นี่ให้ฉันหรือ?” ฮยองซอกชี้หน้าตัวเองเมื่ออยู่ๆแจยอลก็ยื่นดอกกุหลาบสีแดงช่อเล็กๆมาให้ มันคือดอกกุหลาบที่แจยอลตั้งใจเตรียมเอาไว้เพื่อที่จะให้ฮยองซอกตั้งแต่ที่เจอกันตอนแรกด้วยซ้ำ แต่ก็ดันเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อนจึงไม่มีโอกาสได้ให้ ทำให้ดอกกุหลาบเหล่านี้เหี่ยวลงไปเล็กน้อย

 

                แต่..อย่างไรก็ยังดีกว่าไม่ได้ให้ล่ะนะ

 

                 “ขอโทษ?”

 

                *พยักหน้า*

 

                “แล้วก็..ขอบใจสำหรับช็อคโกแลต?”

 

                *พยักหน้า*

 

                “อื้ม ไม่เป็นไรหรอก ฉันเองก็ต้องขอบใจสำหรับดอกไม้นี้ด้วยเหมือนกัน” และแล้วฮง แจยอลก็ได้รับรอยยิ้มสดใสที่เขาชอบมากที่สุดจากปาร์ค ฮยองซอกอีกครั้ง

 

                “ขอบใจนะแจยอล จะเก็บอย่างดีเลย ฉันสัญญา”

 

 

 

 

 

 

                ..........The End..........

 

 

 

 

 

 

จบแล้วค่ะ เย่!!!!!5555555

ช่วงกลางถึงท้ายเรื่องเพิ่งมาแต่งเสร็จเมื่อตอนตี5ของวันนี้เอง ทำให้อาจจะมีจุดที่พิมพ์ผิด อย่างเช่น พิมพ์ “ฮยองซอก” เป็น “ฮยอกซอก” หรือ “ฮยอกซอง” แทน เพราะตอนแต่งเบลอมาก ต้องขออภัยด้วยนะคะ555555

เป็นฟิคที่แต่งยากมากๆเลยค่ะ เพราะแจยอลของเราไม่เคยหลุดคำพูดอะไรออกมาจากปากเลยสักครั้ง ไรท์เตอร์เลยไม่รู้ว่าลักษณะนิสัยและสำนวนการพูดของแจยอลที่แท้จริงเป็นอย่างไรทำให้ไรท์เตอร์ตัดสินใจคงคาแรคเตอร์ความเป็นหนุ่มลึกลับ(?)ผู้เงียบขรึม(และรวยมากกก)ที่มีแค่ฮยองซอกเท่านั้นที่คุยเข้าใจแม้เจ้าตัวจะทำเพยงแค่พยักหน้ารับคำฮยองซอกอย่างเดียวตามแบบฉบับที่คุณปาร์ค แทจุนได้เขียนเอาไว้ค่ะ

สุดท้ายนี้ ขอบคุณค่ะ ^^

 

ผลงานทั้งหมด ของ Psycho-Murderer

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

19 ความคิดเห็น

  1. #19 phetlada1990 (@phetlada1990) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 มกราคม 2562 / 13:44
    หึงได้แม้กระทั่งลูกหมาตัวน้อยเน้อ ฟิคน่ารักมากเลยค่ะ
    #19
    0
  2. วันที่ 20 มิถุนายน 2561 / 22:37
    เขินเลยอ่าาาาาาาาาา😳😳😳
    #18
    0
  3. #17 Peploy
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:53
    ชอบมากเลย แต่งมาให้อ่านอีกหน่อยน้าาา
    #17
    0
  4. วันที่ 16 เมษายน 2560 / 14:36
    น่ารักกก
    #16
    0
  5. วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 20:55
    ตามหาฟิคที่แจยอลไม่พูดอยู่
    ขอบคุณที่แต่ให้อ่านค่าาา ????
    #15
    0
  6. วันที่ 4 พฤศจิกายน 2559 / 19:48
    จริงครับ5555
    อ่านเรื่องนี้แล้วอดไม่ได้ที่จะแอบล็อกอินมาคอมเม้นเสียหน่อย
    ค่อนข้างตรงคาร์ทีเดียว อ่านฟิคเรื่องอื่น.. คือเข้าใจนะว่ามันจะแต่งดราม่าลำบากถ้าแจยอลไม่พูดอะไรเลย 
    แต่พอมีบทพูดแล้วมันแปลกๆ 5555  แจยอลของแท้ต้องแบบนี้ ก๊ากกก

    #14
    0
  7. วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 17:01
    ชอบมากเลยค่ะ ไรท์เตอร์แต่งเก่งมาก น่ารักที่สุด อวยคู่นี้ อิอิ
    #13
    0
  8. #12 bluekay (@bluekay) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2559 / 11:32
    น่ารักกก แต่งได้น่ารัก น่ากินมากเลยค่ะ ::>_<::
    #12
    0
  9. #11 ying
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 19:58
    ชอบมาค่ะ แต่เราว่าฮยองซอกเธอไปเป็นนักจิตวิทยาเถอะแล้วอนาคตของคุนจะรุ่งโรจ
    #11
    0
  10. วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:30
    แต่งได้ดีมากๆ  แต่สงสัยมานานแล้ว มันคุยกันยังไงวะ

    #10
    0
  11. วันที่ 8 กรกฎาคม 2559 / 22:29
    แต่งได้ดีมากๆ  แต่สงสัยมานานแล้ว มันคุยกันยังไงวะ

    #9
    0
  12. วันที่ 29 เมษายน 2559 / 21:45
    จากที่หาอ่านฟิคฮยองซอกกับแจยอลมานาน ี่เป็นฟิคที่อ่านเพลินกว่าอันอื่นๆเลยนะ เรื่องอื่นที่อ่านมา แจยอลมีบทพูด ซึ่งมัน.. . . ผิดจากความจริง 555 ขอบคุณค่ะ พยายามเข้าฮับ จะติดตามเรื่อยๆเลย
    #8
    0
  13. วันที่ 24 เมษายน 2559 / 19:37
    อือฮือ น่ารักที่สุดเลยอ่ะ เขินมากกกกก
    #7
    0
  14. วันที่ 21 เมษายน 2559 / 09:43
    น่าร้ากกกกกก >///<
    #6
    0
  15. วันที่ 8 เมษายน 2559 / 23:45
    กรี๊ดดดดดดด >< น่ารุก เอ้ยยย! น่ารักมากเลยค่าาาาา ~
    ขอบคุณไรท์มากๆน๊าที่แต่งฟิคฟินๆให้ได้อ่านกัน 😘😘😘
    #5
    0
  16. วันที่ 7 มีนาคม 2559 / 00:51
    มาต่อเร็วๆนะะะะ
    #4
    0
  17. #3 sss.doofa (@tonkao00) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มีนาคม 2559 / 21:11
    กรี้ดดดด น่ารักมากๆเลยค่าาา แจยอลอิจฉาตัวเองมาตลอดเลย 55555
    #3
    0
  18. วันที่ 1 มีนาคม 2559 / 19:25
    กรี๊ดดดดดดดฟินค่า(ดิ้นกับพื้นอย่างหนัก) น่ารักหวานเฟร่ออออ คือดีงามมากค่ะชอบๆๆ
    #2
    0
  19. วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:03
    น่าร้ากกกกกกกกกกกก เรารอคู่นี้มานานแสนนาน ขอบคุณนะค้าาาาาาาา
    #1
    0