- Doll's Heart -

ตอนที่ 4 : - Doll's Heart - part 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,266
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 25 ครั้ง
    1 มิ.ย. 52

Part 4

หลังจากที่ซาสึเกะวิ่งไปตามครูโจนินของเขา คาคาชิเลยรีบมาที่บ้านของนารุโตะทันที
เวลานั้นประมาณสองทุ่มกว่า
ร่างสูงเดินมานั่งลงที่ข้างเตียง มีเด็กหนุ่มอุจิวะเดินตามมา ทั้งคู่มองหน้าของ
นารุโตะที่ไม่แสดงอารมณ์ใด

คาคาชิทำสีหน้าอย่างไรซาสึเกะไม่อาจเดา แต่หลังจากที่ครูของเขาพูดก็รู้ทันที
ว่าอาการของร่างที่นอนนิ่งเป็นตุ๊กตาอยู่นี้หนักเกินกว่าที่คาคาชิจะช่วยได้

“เกินกำลังของครูจริงๆซาสึเกะ สรุปอาการได้แค่คร่าวๆแต่ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง
นารุโตะถึงจะหาย” คาคาชิเอ่ยเสียงเครียด 

“นารุโตะ เป็นอะไร” เด็กหนุ่มถามบังคับเสียงให้เป็นปกติ

“จิตใจได้รับการกระทบกระเทือนจน...........” ร่างสูงพูดหลังจากแหวกหนังตา
เพื่อดูการตอบสนองของรูม่านตาของร่างที่นอนนิ่งอยู่ 

“เพราะนังผู้หญิงคนนั้นน่ะสิ!!!” ซาสึเกะพูดเสียงโกรธเคืองขึ้นมาทันที
จนคาคาชิต้องหันไปมอง
สายตาที่เด็กหนุ่มแสดงและสีหน้าที่เครียดขึ้งนั้นบอกถึงความจงเกลียดจงชังที่ก่อตัวขึ้นในใจ 

“ครูเองก็เหมือนกันดูไม่ออกเหรอไง ว่าหมอนั่นน่ะ...... ร้องไห้......” 

ซาสึเกะเริ่มพาลไร้เหตุผลอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ใบหน้าเอี้ยวกลับไปมองร่าง
ที่นอนอยู่ ดวงตาไร้ที่แววตาก็หมายถึง………….

ไร้จิตวิญญาณ......ไร้จิตใจ………

“ถ้าคืนนั้น ฉันไม่พูดออกไปแบบนั้น ถ้าฉันพูดปลอบนายมันก็คง......” 

ซาสึเกะเอ่ยน้ำเสียงเจ็บปวด เด็กหนุ่มพูดจบก็ทุบกำปั้นที่ผนังอย่างแรง
แล้วนั่งลงมองใบหน้าที่ไร้ความรู้สึกของร่างบอบบาง

“ซาสึเกะ ไม่ใช่ว่าครูไม่รู้หรอกนะเรื่องนารุโตะน่ะ” เด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวนเงยหน้าขึ้นมองครูของเขาที่ลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกไป 

“ ครูอยากให้เขาเข้มแข็งด้วยตัวเอง.....แต่ครูคาดผิด มันหนักเกินไปสำหรับ
นารุโตะที่จะแบกรับเพียงลำพัง”

“ผมอยากช่วยนารุโตะ” ซาสึเกะเอ่ยอย่างเด็ดเดี่ยว 

“ครูรู้ อยู่เปลี่ยนเสื้อให้นารุโตะไปก่อนเถอะ ก่อนที่จะอาการแย่ยิ่งกว่านี้ ตากฝนมาตั้งแต่บ่าย เดี๋ยวครูจะไปตามท่านซึนาเดะมาดูอาการ” 
ว่าจบก็เดินออกไปอย่างรีบเร่ง เหลือแค่ซาสึเกะที่ประคองนารุโตะขึ้นเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า

เนื้อผ้าที่เปียกชื้นค่อยๆโดนถอดออกอย่างระมัดระวัง จนเผยให้เห็นผิวขาวที่ซ่อนอยู่ใต้ผ้าหลายชิ้นตามปกติ
แต่ยังมีที่แปลกไป สิ่งที่เด็กหนุ่มผมดำต้องตกใจ

“รอยเลือดแห้งๆบนอกนี่มันอะไรกัน” ซาสึเกะเอ่ย พลางแตะเบาๆบนอกที่มี่
รอยมีดกรีดด้านซ้ายบริเวณหัวใจของนารุโตะ เด็กหนุ่มรีบคว้ากระเป๋าที่ใช้เก็บ
อาวุธนินจาของร่างเล็กทันที

“ว่าแล้วเชียว ทำร้ายตัวเอง” ซาสึเกะพูดขึ้นเมื่อเห็นมีดเล่มหนึ่งมีรอยเลือดใหม่เปื้อนอยู่ สีหน้าของเด็กหนุ่มอุจิวะถมึงทึงยิ่งกว่าเดิม
นารุโตะยังคงนอนนิ่งดวงตาขณะนี้ปิดลงแล้ว ซาสึเกะเอื้อมมือสัมผัสร่างที่หลับอยู่เบาๆ รู้สึกได้ถึงความเย็นเฉียบเพราะตากฝนมานานนับชั่วโมง

“ที่ว่าไปกินราเม็งก็คงโกหก ความจริงแล้วนั่งตากฝนที่ชิงช้าอยู่ใช่ไหมล่ะ นารุโตะ” 

เด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวนรวบร่างที่ปวกเปียกคล้ายตุ๊กตาเข้ามากอดไว้
ความรู้สึกที่ว่า “กลัว”ถาโถมใจ

กลัวว่าร่างที่ตนกอดอยู่นี้จะเป็นเช่นนี้ไปตลอดกาล..................................

กลัวว่าจะไม่มีเสียงหัวเราะที่ร่าเริงอีกต่อไป........................................

“โธ่ นารุโตะ ได้โปรด อย่าทำแบบนี้ได้ไหม” ซาสึเกะเอ่ยเสียงเศร้า

ถ้าเพียงฉันไขว่คว้านายเข้ามากอดให้แน่นๆตั้งแต่ตอนนั้น…………..

ถ้าเพียงฉันไม่ขลาดเกินกว่าจะเอ่ยว่าเป็นห่วงมากมาย…………..

ถ้าเพียงฉันไม่ทำตามทิฐิที่ไร้ค่านั่น...............................

ถ้าเพียงฉันกล้าพอที่จะยื่นมือออกไปให้นายได้จับ...........................

เราสองคนคงนั่งหัวเราะด้วยความสุขอยู่ที่ร้านราเม็งที่นายชอบทาน……………

“แต่มันก็สายเกินไป” น้ำใสๆคลออยู่ในดวงตาเด็กหนุ่มผมดำ
ซาสึเกะเช็ดคราบเลือดที่แผ่นอกให้ร่างที่อยู่ในอ้อมแขนเบามือ
น้ำตาของเด็กหนุ่มหยดลงบนแก้มขาวของร่างบาง

“คิก คิก คิก”

ซาสึเกะหันมามองทางเสียงหัวเราะทันที นารุโตะกำลังหัวเราะอยู่
ร่างเปลือยเปล่าดันเขาออก 
มือเล็กเย็นเฉียบเคลื่อนแตะที่ข้างแก้มของเด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวน 
นิ้วเรียวปาดน้ำตาเขาทิ้ง
ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้นยังคงยิ้มเย็น


“ ร้องไห้ทำไม ” ความดีใจเกิดขึ้นมาวูบหนึ่งด้วยคิดว่านารุโตะหายแล้ว....
แต่ความจริงมันตรงข้าม พอร่างบางเริ่มร้องเพลง เพลงที่สะท้อนจิตใจที่ปวดร้าว
อยู่เบื้องลึก ซาสึเกะไม่อยากได้ยินเพลงนี้เลยจริงๆ

“ฉันคือ ตุ๊กตา... ลัล ...ลา.... ไม่ว่าเธอจะทิ้ง... หรือทำอะไร ฉันไม่รู้สึก ลา.. ล้า.... ไม่เจ็บปวด
ลัล ล้า ฉันคือ ตู๊ก ตา นารุโตะ ฉันเข้มแข็ง และยิ้มเสมอ ลา....ล้า เธอเห็นมั้ย ตอนนี้ฉันก็ยังยิ้ม......
เพราะฉันไร้ความเจ็บปวด เพราะฉันไร้หัวใจ........” 

ร่างที่เปลือยเปล่านั้นหันมาเผชิญหน้ากับเขา
มือจับที่หน้าอกบริเวณรอยกรีด แล้วเอ่ยแผ่วเบาคล้ายออกคำสั่ง

“ดูสิ” นิ้วเรียวเริ่มกดลึกลงไปที่แผลนั้นเลือดที่ซาสึเกะเช็ดไปแล้วครั้งหนึ่ง
ค่อยๆไหลซึมออกมาอีกหน 

“ไม่รู้สึกเจ็บเลย” นารุโตะยังคงยิ้มต่อไป นิ้วนั้นยังเพิ่มน้ำหนักลงไปเรื่อยๆ 
เลือดสีแดงสดยิ่งไหลมากขึ้น 


“ฉัน.......เป็นตุ๊กตา ”

“พอเถอะ นารุโตะ พอ พอได้แล้ว อย่าทำแบบนี้อีกเลย” 

เด็กหนุ่มตะโกนลั่น กระชากมือของนารุโตะออกแล้วคว้าร่างบางมากอดไว้อีกครั้ง

ความเจ็บที่มีอยู่นี้ ซาสึเกะรู้ดีมันไม่อาจเทียบได้กับสิ่งที่นารุโตะต้องแบกรับ
ต้องเผชิญมาตั้งแต่เด็ก

ไม่นานคาคาชิก็เดินเข้ามาอย่างรีบร้อนพร้อมหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นโฮคาเงะ
ซาสึเกะวางนารุโตะให้นอนราบไปกับเตียง ร่างที่นอนลงตอนนี้กลับไปเหม่อลอยเหมือนเดิม ไม่พูดไม่จา แต่ยังฮัมเพลงนั้นในลำคอ

ซึนาเดะเดินเข้ามาตรวจดูอาการนารุโตะอย่างละเอียด พร้อมรักษาแผลที่อกซ้ายจนหายสนิท 
คาคาชิพอเห็นแผลดูตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
ไม่นานนักคุโนะอิจิหญิงก็เงยหน้าขึ้นหลังจากง่วนอยู่กับการตรวจ

“นารุโตะเป็นไงบ้างครับ” คาคาชิเอ่ยถาม สีหน้าเป็นกังวล 

“อย่างที่เธอบอกนั่นแหละ” ซึนาเดะกล่าวพร้อมส่ายหัว 

ซาสึเกะปราดเข้าไปดูนารุโตะทันที 
คาคาชิกับซึนาเดะเดินเลี่ยงออกไป เพื่อไม่ให้ซาสึเกะได้ยิน
เรื่องที่จะคุยกัน

“จักระที่ไหลเวียนอยู่รวนหมดเลย สภาพจิตใจแบบนั้น” ซึนาเดะเอ่ยเสียงเครียด 

“เพราะผมไม่ดูแลเขาให้ดี” ชายหนุ่มพูดคล้ายคล้ายก่นว่าตนเอง 

“ไม่ใช่เธอหรอกที่ผิด ที่คิดว่าจะให้เจ้าหนูยืนด้วยตัวเอง แต่เพราะเด็กอุจิวะนั่นด้วยใช่ไหมเธอเลยไม่กล้าทำอะไรมากเกินไปกว่าเฝ้าดูอยู่ห่างๆ”

“ใช่ครับ………..”

“เด็กสองคนนั่นมีอะไรนัยๆกันอยู่อย่างที่จิไรยะพูดจริงๆซะด้วย” 

“ผมคิดว่าซาสึเกะจะเข้าใจนารุโตะได้ดีกว่าใคร เพราะมีชีวิตที่คล้ายกัน”

“ความอบอุ่นที่ขาดหาย...................” ซึนาเดะเงียบไปอึดใจ ก่อนพูดขึ้น
“เด็กอุจิวะนั่นต้องช่วยนารุโตะได้แน่ เชื่อเถอะ”

“ผมต้องทำไง” ทั้งสองหันควับไปดูเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างหลังอย่างไม่รู้ตัว

“หมอนั่นเอาแต่ร้องเพลงบ้าๆ คุณก็ได้ยิน” 

“ตุ๊กตา.........” คาคาชิเอ่ย ซึนาเดะเดินเข้าไปจับไหล่ซาสึเกะเพื่อให้เขารู้สึกดีขึ้นบ้างหลังจากเห็นว่าเด็กหนุ่มเริ่มน้ำตาคลออยู่ในดวงตาสีดำสนิท

“เธอต้องเข้มแข็ง ซาสึเกะ นารุโตะต้องพึ่งเธอ”
“ยังไงล่ะ” เด็กหนุ่มเค้นเสียง
“ทำให้เขารู้ตัวว่าเป็นมนุษย์ ไม่ใช่ตุ๊กตา”
......................................................

ทั้งสามเดินเข้ามาดูนารุโตะอีกครั้ง ตอนนี้ดวงตาของร่างที่นอนอยู่ปิดสนิท
ซาสึเกะแตะที่แขนนารุโตะเบาๆขณะที่ซึนาเดะใช้วิชาแพทย์จัดการไหลเวียน
ของจักระให้คงที่เป็นระเบียบ เนื้อตัวที่เด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวนสัมผัสก็ค่อยๆอุ่นขึ้น

“ความเจ็บปวดบางคนเลือกที่จะระเบิดมันออกมาภายนอก เช่น พวกพฤติกรรมทำลายข้าวของอะไรทำนองนั้นแต่นารุโตะไม่ใช่............” ซึนาเดะเอ่ย ดวงตาหรุบต่ำลง ก่อนมองไปที่เด็กหนุ่มอุจิวะ

“กว่าจะหายใช้เวลานานแค่ไหน” ซาสึเกะถาม
“ฉันบอกไม่ได้ มันอยู่ที่เวลากับตัวของนารุโตะเอง”
“อะไรนะ คุณเป็นโฮคาเงะ แล้วก็รู้วิชาแพทย์ไม่ใช่รึไงกัน!!!!!” ซาสึเกะขึ้นเสียงโดยไม่สนว่าคนที่ยืนอยู่คือโฮคาเงะ จนคาคาชิต้องปราม
หญิงสาวถอนใจก่อนเอ่ยน้ำเสียงดุดัน

“นารุโตะ น่ะเขาไม่ได้บาดเจ็บสาหัสที่ร่างกายนะ เขาบาดเจ็บที่นี่ต่างหาก” ซึนาเดะกระแทกฝ่ามืออย่างแรงไปที่อกซ้ายบริเวณหัวใจ 

“สิ่งที่เก็บกดอยู่ในใจมันระเบิดไงล่ะ ระเบิดอยู่ข้างในแทนที่จะออกมาข้างนอก” 
หญิงสาวที่ได้ชื่อว่าเป็นโฮคาเงะ พูดแล้วกำมือแน่น

“จิตใจมันก็เลยแหลกอยู่ข้างใน จนเจ้าหนูปฏิเสธที่รับรู้ทุกสิ่งทุกอย่างจนเป็นแบบนั้นไง”

“โธ่ โว้ย!!!!!” ซาสึเกะสบถ ล้มตัวนั่งลงข้างที่เก้าอี้ข้างเตียงที่ร่างบอบบางนอนอยู่

หญิงสาวเดินมาลูบหัวซาสึเกะเบาๆคล้ายให้กำลังใจ
“นารุโตะต้องหายแน่ แต่นั่นก็ขึ้นอยู่กับเธอด้วย ซาสึเกะคุง แต่ ฉันเชื่อเธอทำได้”

.........................................................................


......................................................
.........................................................................
........................................................................................

1 อาทิตย์หลังจากซึนาเดะมาดูอาการ ซาสึเกะยังคงนั่งเฝ้าอยู่ข้างๆเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าหม่น เขาแทบไม่ได้กลับไปบ้านตัวเองเลย 
เพราะเป็นห่วงร่างที่นอนหลับอยู่นี้ 

นารุโตะใช้เวลาส่วนมากกับการนอน ถ้าตื่นก็จะนั่งยิ้มให้เขาแล้วก็ร้องเพลงเดิมซ้ำไปมา บางทีก็พูดแต่มันก็ช่างไร้ซึ่งชีวิต นับวันซาสึเกะก็ยิ่งเห็นนารุโตะอ่อนแอลงเรื่อยๆอย่างบอกไม่ถูก

ข้อมือก็ดูจะบอบบางลง อาหารที่กิน 3 มื้อ กลับเหลือแค่ 2 คือเช้ากับเย็น
และกว่าจะทานเขาก็ต้องปลุกทุกครั้ง แล้วพอตื่นขึ้นมากินก็กินแค่เล็กน้อย
เท่านั้น ซาสึเกะเองหน้าตาก็ดูหม่นหมองเช่นกัน คนอื่นๆก็แวะมาเยี่ยมบ่อย
พอประมาณ ต่างก็ต้องเห็นว่านารุโตะคล้ายตุ๊กตาไปตามๆกัน

และวันนี้หลังจากที่ซากุระกลับไป หลังจากคิบะและชิโนะออกไปก่อนสักครู่
นารุโตะก็ตื่นขึ้น

“นารุโตะเมื่อกี้ ซากุระมาเยี่ยม คิบะกับชิโนะก็มานะ” ซาสึเกะเอ่ยเสียงอ่อนโยน

เด็กหนุ่มที่เพิ่งลืมตาไม่พูดอะไร ใบยังคงนิ่งเฉย ซาสึเกะชินแล้วกับการที่
พูดออกไปแล้วร่างบางไร้ปฏิกิริยาใดๆ แต่เขาก็พยายามพูดเผื่อว่า
นารุโตะจะรับรู้ได้บ้างว่ามีใครที่เป็นห่วงเขาอยู่..............

“ฉันอยากไปข้างนอก” ร่างที่นอนอยู่เอ่ยอย่างเหม่อลอย
ซาสึเกะรีบเดินไปหาหลังจากเอาของเยี่ยมที่คิบะกับชิโนะนำมาไปเก็บ

“เอาสิ เดี๋ยวฉันพาไป” เด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวนกุลีกุจอไปหยิบเสื้อคลุม
มาให้นารุโตะสวมแล้วประคองให้ลุกขึ้น ก่อนจะเดินออกไปจากบ้าน
ระหว่างที่เดินไปในหมู่บ้าน ซาสึเกะต้องชะงักเมื่อร่างที่เขาโอบประคองบางครั้ง
ไม่ได้ย่างเท้าไปกับเขาเพราะหยุดยืนมอง พ่อ แม่ ลูกที่เดินอุ้มไม่ก็จูงมือกันมา

แม้ใบหน้าจะไม่สะท้อนความรู้สึกใดแต่ภายในมันจะเป็นเช่นไร ซาสึเกะไม่อยากคิด ได้แต่ดึงรางบอบบางเข้ามาชิดตัวมากขึ้นแล้วเดินเลี่ยงออกมาจากที่ที่คนพลุกพล่านนั้น 

แต่นารุโตะก็ไม่ได้พูดอะไรสักคำ...........................

เด็กหนุ่มอุจิวะพานารุโตะมาแถวชายป่าที่มีทุ่งทานตะวันขึ้นอยู่เต็ม
คิดว่าน่าจะสดชื่นขึ้นบ้าง ซาสึเกะปล่อยให้นารุโตะนั่งดูทุ่งทานตะวันไกลสุดตา
ไปเรื่อยๆ ร่างบางยิ้มเย็นหันมามองเขาที่นั่งอยู่ข้างๆ

“สวย” เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางเอ่ยแล้วเอนตัวพิงซาสึเกะเบาๆ
เด็กหนุ่มยกแขนขึ้นโอบร่างบอบบางไว้หลวมๆ

ได้ยินเสียงลมหายใจช้าและลึกสม่ำเสมอ นารุโตะหลับไปแล้ว......................

ซาสึเกะจุมพิตหน้าผากและริมฝีปากร่างบางแผ่วเบา เมื่อไหร่กันที่เขาเริ่มไม่หวาดกลัวที่จะแสดงออกว่ารักมากเพียงใด แต่ว่ามันจะมีประโยชน์อันใด 

เมื่อร่างที่หลับใหลอยู่นี้ไม่รู้สึกถึง แต่ถึงจะเป็นอย่างนั้นเขาก็จะไม่ปิดบังอีกแล้ว
ว่าเขารู้สึกยังไงกับนารุโตะ

“เมื่อไหร่กันที่นายจะหายแล้วกลับมาเข้มแข็งอย่างเดิม” สายลมอันเงียบสงบนี้หรือคือคำตอบ
“ฉันเองก็เชื่อว่านายต้องหายในสักวัน แต่.....นานแค่ไหนล่ะ”

1 วัน
1 เดือน
1 ปี หรือ 10 ปี หรือทั้งชีวิต !!!!!!

“ไม่ว่ายังไงก็อยู่เคียงข้างแม้ว่านายจะเป็นตุ๊กตาแบบนี้ไปทั้งชีวิต ฉันไม่กลัว
อีกต่อไปแล้ว นารุโตะ ไม่ว่าใครจะพูดยังไง ฉันจะไม่ทิ้งนายไว้ให้ร้องไห้
คนเดียวอีกแล้ว” 

ซาสึเกะรู้สึกว่าร่างบางขยับตัวตื่นเขาเลยคลายวงแขนออก
ให้นารุโตะนั่งได้ถนัดขึ้น ดวงตาสีฟ้ายังเหม่อลอยมองท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีเทา
หมู่ปักษาโบยบินสู่รัง .................

ซาสึเกะลุกขึ้นเมื่อเห็นว่านารุโตะควรจะกลับไปพักผ่อนได้แล้ว 

“กลับกันเถอะ” เด็กหนุ่มร่างสูงเอ่ย ขณะหันกลับไปมองร่างที่ยังนั่งนิ่งอยู่

“ฉันเป็นตุ๊กตา ทำไมไม่ทิ้งฉันไว้ล่ะ” อยู่ๆนารุโตะก็เอ่ยขึ้น

เด็กหนุ่มรู้คำถามนี้แฝงความเจ็บปวดไว้เบื้องหลัง
ซาสึเกะยื่นมือออกไปเพื่อที่ร่างบอบบางจะได้เกาะลุกขึ้นพร้อมตอบคำถามที่อีกฝ่ายถาม

“นายไม่ใช่ตุ๊กตา ทำไมต้องทิ้งไว้ด้วยล่ะ……..” 
ร่างที่นั่งอยู่เงยหน้ามองเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีดำนิ่ง ซาสึเกะเห็นเงาตัวเองสะท้อนอยู่ในดวงตาสีฟ้านั้น

“ไม่ใช่ตุ๊กตา.........” นารุโตะทวนคำ ดวงตากลมโตยังจ้องซาสึเกะไม่ลดละคล้ายทบทวนบางอย่าง


สิ่งที่ต้องการเพียงแค่ความรัก.......................

ด้วยหวังที่ว่าสักวันจะมีมืออุ่นที่ยื่นมาให้ไขว่คว้าจับไว้.....................

ลูบหลังยามหวาดกลัว.........................................................






มือนั้นยื่นมาแล้ว.........................

เจอแล้วมืออุ่นให้ไขว่คว้า...................................

มือที่อยู่ตรงหน้านี่แหละ!!!!

ร่างที่นั่งอยู่ลุกขึ้นยืนช้าๆดวงตามองตรงมาที่เด็กหนุ่มร่างสูงกว่า ฝีเท้าค่อยๆเขยื้อนออกแล้วกระโดดโผเข้ากอดซาสึเกะทันที

หมับ 



โฮ!!!!


เสียงสะอื้นไห้แทบขาดใจดังออกมาพร้อมกันน้ำตาที่ไหลไม่ขาดสาย
ความเก็บกดที่ทับถมเนิ่นนานไหลหลั่งพร้อมน้ำใสๆจากดวงตา
มือสองข้างเกาะกุมเสื้อสีน้ำเงินเข้มของอีกฝ่ายแน่น

ซาสึเกะพอตั้งสติได้ก็ยิ้มทันที พร้อมกอดกระชับร่างบอบบางเข้ามาแนบตัว

“ฮึก ฮึก ซาสึเกะ ฉันฝัน......ฮึก” นารุโตะพูดพร้อมสะอื้นจนร่างทั้งร่างสั่นสะท้านตามแรงสะอื้นนั้น

“ฮึก ทั้งมืด ทั้งหนาว ฉันเจ็บ ฉันทรมานมาก..ฮึก ทุกคนไม่มีใครหันกลับมา..ทิ้งฉันไว้..ที่นั่น..”

“ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร ฉันอยู่ตรงนี้ อยู่ตรงนี้ อยู่กับนายไง” ซาสึเกะพูดพลางลูบหลังร่างบางให้หายกลัว

“ฉันตะโกนสุดเสียง...ฮึก แต่ว่า...ไม่มีใครเลย ไม่มีใครหันกลับมา.....ฮึก..แล้วฉันก็ล้มลง..”

เด็กหนุ่มเจ้าของเนตรวงแหวนรู้สึกดีใจมากเหลือเกินแม้ว่านารุโตะจะร้องไห้ก็ตาม เพราะมันหมายถึงร่างที่สะอึกสะอื้นอยู่นี้หายแล้ว

...........พ้นจากสภาพตุ๊กตาที่ไร้ความรู้สึกใด...........

“แต่ว่า....” ร่างบางเอ่ยต่อไปแม้เสียงจะขาดเป็นห้วงๆเพราะแรงสะอื้น
“ ฉันเห็น...ฮึก นายหันกลับมา......วิ่งมาที่ฉัน....ฮึก แล้วยื่นมือมา...ให้ฉันจับ…แล้วพอรู้สึกตัว..นายก็อยู่ตรงนั้นจริงๆ ตรงหน้าฉัน!!!!..ฮึก..”

“ ฉันบอกแล้วไง ฉัน....จะอยู่กับนาย เคียงข้างนาย” มือของนารุโตะกระชับแน่นยิ่งขึ้น

“ขอบคุณ ......ซาสึเกะ” ร่างบางเงยหน้าส่งยิ้มมาให้ซาสึเกะ รอยยิ้มที่มาจากใจแท้จริง รอยยิ้มที่รู้สึกว่าไม่ได้เห็นมาเนิ่นนานเหลือเกิน แม้ว่าข้างแก้มจะมีน้ำใสๆไหลรินอยู่แต่รอยยิ้มนี่มันก็มีค่ามากมายและสวยจริงๆ

‘รอยยิ้มที่บริสุทธิ์’ ซาสึเกะอดไม่ได้ที่จะใช้ลิ้นเลียน้ำตาของร่างบางเบาๆที่แก้ม
นารุโตะเลยหยุดร้องทันที 

“ไม่ร้องแล้วเหรอ” เด็กหนุ่มร่างสูงกว่าแกล้งถามนารุโตะที่ยกมือจับแก้มทันที พร้อมส่ายหัวไปมา

“งั้นก็กลับบ้านไปบอกข่าวดีให้ทุกคนรู้ดีกว่า”
“ทุกคน?”
“ช่าย ทั้งยัยฮินาตะเอย ซากุระเอย แล้วก็พวกคิบะ ชิกามารุ ชิโนะ ลี 9ล9”

“จริงเหรอเนี่ย” นารุโตะทำหน้าไม่เชื่อนัก จนกลับมาถึงที่บ้านร่างบางต้องตะลึง
มีของเยี่ยมเต็มห้องและมีแต่ที่เขาชอบทั้งนั้น 

“นี่แค่ 1 อาทิตย์เองนะเนี่ย…..อ๊ะ เป็นอะไรอีกล่ะ” ซาสึเกะเอ่ยเมื่อเห็นร่างบางร้องไห้อีกรอบ เลยเดินเข้าไปโอ๋

“ฉัน......ดี...จายย......ฮือ ฮือ...” 

“จ้า จ้า รู้แล้ว หยุดร้องเถอะนะ” เด็กหนุ่มปลอบไปลูบหัวไป 

“ฉันเลยไม่ค่อยได้กลับบ้านเลย เพราะมัวแต่นั่งเฝ้านายอยู่นี่” 

“ใครใช้ให้อยู่เล่า” 

“พอหายก็ปากดีเชียว รู้ทั้งรู้ว่าฉันทิ้งนายไม่ได้”

นารุโตะไม่พูดอะไรแต่เข้าไปกอดซาสึเกะแทนพร้อมหัวเราะคิกอย่างมีความสุข สักพักซาสึเกะให้ร่างบอบบางอาบน้ำแต่งตัวใหม่ส่วนเขาจะไปบอกพวกครูคาคาชิว่านารุโตะหายแล้ว แล้วก็จะพาไปหาอะไรกินนอกบ้านเนื่องจากนารุโตะผอมลงแล้วเขากอดได้ไม่เต็มไม้เต็มมือ

“แล้วรีบมารับนะ” นารุโตะเอ่ยก่อนซาสึเกะเดินออกไป
"อือ จะรีบเหาะมาเลย" เด็กหนุ่มผมดำแกล้งหยอกก่อนเดินไปตามระเบียงหน้าห้อง
ของร่างบางโดยมีนัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยมองอยู่


เฝ้ามองหาที่แอบอิงพักพิงใจ.............
( มองเห็นที่แอบอิงพักพิงใจ.................... )

ด้วยตอนนี้ใจดวงนี้ไม่อาจแบกรับ..............
( ด้วยตอนนี้ใจดวงนี้ไม่ต้องแบกรับ......................... )

ขอเพียงที่สักแห่งไว้ระบาย…..ไว้คลายเจ็บ........
( มีแล้วที่แห่งนี้ ไว้ระบาย.................. ไว้คลายเจ็บ................. )

อยู่ที่ไหนกัน........เฝ้ามองหา................
( อยู่ที่นี่ไง............... ไม่ต้องมองหา.......................... )

รอบตัวมีเพียงความมืดมิด..........หนาวเหน็บตรึงตรา........
( รอบตัวไร้ความมืดมิด........อบอุ่นตรึงตรา.................. )

“เจ้าหมี”ขอให้ใจฉันเป็นดั่งใจเจ้า..............
(“เจ้าหมี”ขอให้ใจฉันไม่เป็นดั่งใจเจ้า..............)

เมื่อมันไม่มีที่แห่งนั้น..................
( เมื่อมันมีที่แห่งนั้น..................)

ก็ขอให้ใจอย่าได้รู้สึกอะไรอีกเลย............................
( ก็ขอให้ใจจงได้รู้สึกถึงรักมากมายที่หยิบยื่นมา..........................)


“นารุโตะ ฉันมารับแล้วไปกันเถอะ คนอื่นรออยู่”
“อื้อ--- ได้ ซาสึเกะ ”

สองร่างที่เดินออกจากประตู มือสอดประสานกันไป คล้ายจะบ่งบอก
“ฉันจะไม่ทิ้งให้เดียวดาย อ้างว้างอีกต่อไปแล้ว”

“นี่ นารุโตะ”
“หือ”
“ฉันว่าอีกหน่อยนายคงไม่ใช่ อุซึมากิ นารุโตะ แล้วล่ะ”
“ฉันคือ อุซึมากิ นารุโตะ ไม่ใช่ตุ๊กตานะ”
“ฉันไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น”
“แล้วหมายความว่าไง”
“ก็..........เป็นอุจิวะ นารุโตะแทนไง”
“ซาสึเกะ ฉันเป็นผู้ชายนะ”
“ฉันไม่ถือ”
เด็กหนุ่มผมดำตอบเรียบๆ ก่อนที่จะกุมมือร่างที่เดินอยู่ข้างๆให้แน่นขึ้นโดยไม่พูดอะไรอีก

how can you see into my eyes like open doors
leading you down into my core
where i've become so numb without a soul
my spirit sleeping somewhere cold
until you find it there and lead it back home
wake me up inside
wake me up inside
call my name and save me from the dark
bid my blood to run
before i come undone
save me from the nothing i've become

Doll’ s Heart…………………….

END
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 25 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #78 Mikina41 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 เมษายน 2563 / 00:22
    อ่านก็รอบก็น้ำตาแตกจ้า นับถือคนแต่งอะนับถือไร้ท์มากกก
    #78
    0
  2. #77 Takgy (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 18:05
    อ่านกี่ทีก็ร้องไห้  ซึ้งมากกก   ดีมากกกกกก
    #77
    0
  3. #76 ninny788 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:48
    อ่านมารอบที่เท่าไหร่ก็ไม่อาจทราบได้ค่ะ แต่ซึ้งกินใจมากจริงๆค่ะ T^T
    #76
    0
  4. #75 Changebleach (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2559 / 00:38
    เเงๆๆๆ ประทับใจมากเลยTT อ่านมารอบที่ 8 เเล้ว สนุปมากๆเลยค่ะ บรรยายได้สมจริงมาก ร้องไห้ไปหลายรอบเลยย
    #75
    0
  5. #74 Uchiha Azuto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 11:05
    สนุก...อึก...มาก...อึก...เลย...อึก...ฮะ...ฮือๆๆๆๆT^T///ร้องไห้สะอึกสะเอื้อน
    #74
    0
  6. #73 Marionetta (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2557 / 21:29
    ปแบเศร้าปนซึ้งจ้า โมโหผู้หญิงคนนั้นจังเลย
    #73
    0
  7. #72 Sawada Tsunayoshi (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:12
    อ่านรอบที่ 3 ร้องไห้เหมือนเดิม ซึ้งมาก ร้องทุกตอน QAQ
    แต่งได้ดีมากคะ ชอบมาก
    #72
    0
  8. #70 เฟร์ริชไชด์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 17:53
    หนุกมากเลยค่ะ ประทับใจมาก เนื้อหาก็ดี ชอบอ่ะ>-<
    #70
    0
  9. #69 เฟร์ริชไชด์ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2556 / 17:53
    หนุกมากเลยค่ะ ประทับใจมาก เนื้อหาก็ดี
    ชอบอ่ะ>-<
    #69
    0
  10. #65 Tangmo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 18:53
    แต่งเลย แต่งเลย

    น่ารักมากค้าาาาาาาาาาาาา

    นำ้ตาไหลพลากเลยค่ะ TT^TT
    #65
    0
  11. #63 oom (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มีนาคม 2556 / 14:45
    น้ำตาไหลเลย



    น่าร๊ากจังเลยเลยซาสึเกะ
    #63
    0
  12. #62 TCutsU (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 14:22
    อ่านท้ายๆตอนโตะเป็นปกติแล้วซึ้งมากๆเลย

    ส่วนเกะอ่ะตอนท้าย...นายเนี่ย...ไม่ค่อยจะเลยนะ-*-
    #62
    0
  13. #59 all 27 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2555 / 18:07
    อ่านกี่รอบก็ซึ้ง (T^T)b

    .

    ปล.ชอบมากค่ะ
    #59
    0
  14. #58 8018 Ti Amo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 21:00
    ในที่สุดโตะก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม T_T
    #58
    0
  15. #54 nana (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 21:46
    ซึ้งอ่ะ น้ำตาเล็ดแล้วอ่ะ

    ^ ^
    #54
    0
  16. #53 kp_18 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 17:32
     นำ้ตาจะไหล ~~~~   TT^TT    ชอบมากคร๊า
    #53
    0
  17. #48 C@LdeL@ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2554 / 18:30
     งือ ซึ้งสุดๆค่า
    #48
    0
  18. #46 Il mio nome e' bullnaruto (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 กันยายน 2554 / 18:20
    ท่อนที่เป็นภาษาอังกฤษ มันช่าง... แต่จะไม่ยอมให้นารูโตะเป็นแบบนั้นแล้ว ฮึ่ยยยยยย
    #46
    0
  19. #43 Yoneo (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 มกราคม 2554 / 20:15
    ซึ้้งงมากค่ะ

    อ่านไปน้ำตาไหล โฮ้วววว
    ตอนจบหว๊านหวาน xD

    ปล.แอร๊ยยย ชอบที่ซู๊ดดด
    #43
    0
  20. #40 june_otaku family (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 มกราคม 2554 / 10:02
    อ่านตอนแรกน้ำตาคลอเบ้า
    อ่านตอนสองน้ำตาไหลพราก
    อ่านตอนต่อๆมาน้ำตาไหลเป็นระยะๆ

    อ่านตอนสุดท้ายน้ำตาไหลเป็นเลือด!!
    นารุโตะของชั้น เป็นของเกะไปแล้วววววววววววว TTTT^TTTT
    #40
    0
  21. #39 TZ'sTZ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 15:22
    กรีดร้องด้วยความดีใจอย่างที่สุดถึงที่สุด >O< อร๊ายยยย เป็นเรื่องที่ดีมากเลยค่ะ ขอบคุณนะคะที่แต่งออกมาให้อ่าน :D
    #39
    0
  22. #35 หัวใจสองสี (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2553 / 19:07
    ไม่เอา...ไม่เอา ฉันจะไม่ทิ้งเธอไว้ตรงนั้น
    จับมือฉันสิ แล้วฉันจะพาเธอขึ้นมาเอง
    ไม่ต้องห่วง ไม่ต้องกังวล ไม่ต้องกลัว
    ฉันจะเป็นคนอยู่ที่นี่แทนเธอเอง
    ถึงแม้ฉันจะไม่ได้เจอแสงสว่างอีกเลย
    แต่แค่เธอได้เห็น ฉันก็ดีใจแล้ว
    ฝากมองแสงนั้น...แทนฉันด้วย


                                                           TOT นารูโตะคุง ฉัน...รักเธอ
    #35
    0
  23. #34 อิจิโนฮาระ อายาเสะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 กันยายน 2553 / 21:55
    น้ำตารื่นตั่งเเต่ตอนเเรกเเล้วค่ะ ไรเตอร์ เเต่งซึ้งมากๆเลยอ่ะค่ะ T^T ฮือ

    สุดย๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    อิอิ เเล้วก้อชอบด้วยอ้ะ อุจิฮะ นารุโตะ กรี๊ซซซซ น่าร้ากกกกกกกกกกกกก 
    #34
    0
  24. #33 (So_oneZ) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2553 / 10:21
    จะบอกว่าเป็น Fic ที่ดีและน่าประทับใจมากเลยครับ
    อีกอย่าง Ficนี้แหละที่ผมตามหามานานแล้ว เพราะเคยอ่านเจอช่วง ม.ปลาย แล้วหายไปเลย
    นึกไม่ถึงว่าจะได้เจออีก

    ซึ้งครับ บอกตามตรงว่าอ่านแล้วร้องไห้เลย

    อ่านกี่ครั้งก็ยังชอบครับ

    ขอบคุณมากเลยที่แต่งมาให้แบบนี้

    ปล.ดันอ่านแล้สเปิดเพลงทำนองเศร้าๆซะด้วยซิ = ="



    #33
    0
  25. #32 Rabbit Princess (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 19:56
    เป็นตอนจบที่ประทับใจจริงๆค่ะ
    อ่านแล้ว อ่านอีก ก็ยังชอบ
    เขียนเก่งมากๆ เลยไรต์เตอร์
    ตั้งแต่ตอนแรก จนตอนจบ อารมณ์ดำดิ่งตามเจ้าโตะไปเลย
    นั่งอ่านตอนนี้น้ำตาไหลพรากเจ้าค่ะ แต่ในท้ายที่สุดก็ยิ้มออกทั้งน้ำตา
    ชอบจริงๆ ค่ะ

    อุจิวะ นารุโตะ ก็ดีนะจ๊ะ นารุจัง ฮุฮุฮุ ^^
    #32
    0