- Doll's Heart -

ตอนที่ 3 : - Doll's Heart - part 3

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,921
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    1 มิ.ย. 52

Part 3

พอถึงตอนเย็นเวลาที่ภารกิจจะเสร็จสิ้นลง หญิงสาวคนนั้นกลับมาบ้าน ก็มองหาลูกน้อยของตน
ซากุระจึงส่งเด็กน้อยให้ผู้ที่เป็นมารดาอุ้มอย่างรักใคร่

“ขอโทษค่ะกลับช้า พอดีระหว่างทางฝนตกหนักมากเลยค่ะ
แล้วเป็นไงบ้างคะ คุณคาคาชิ แกซนมั้ยคะ”

“ไม่ครับ เลี้ยงง่ายมาก พวกเด็กๆก็ดูจะชอบเล่นกับแก ด้วยน่ะครับ วันนี้ก็อยู่กันแต่ในบ้านตั้งแต่บ่ายเพราะฝนตกหนัก”

“งั้นหรือคะ ค่อยยังชั่วหน่อย เอ๊ะ แต่ที่อยู่เล่นนี่หมายถึงเด็กคนนั้นด้วยรึเปล่าคะ” หญิงสาวสีหน้ากังวลขึ้นมาทันที

“นารุโตะหรือครับ รายนั้นไม่ค่อยโผล่มาเลยครับผมเองก็งงอยู่ว่าไปทำอะไร
อยู่ทั้งวัน แต่ไม่ต้องห่วงเขาหรอกครับ”

“อ๋อ เปล่าหรอกค่ะ ดิฉันห่วงตาหนูน่ะค่ะ”

ครืด----------

ทุกคนหันกลับไปมองเด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าที่เดินเข้ามา เนื้อตัวเปรอะเปื้อนและเปียกชื้น 

“มาแล้วเรอะ นารุโตะ ไปทำอะไรมาเปียกแบบนั้น” ซากุระถามเบื่อๆ
“อ๋อ ตอนวิ่งไปร้านราเม็งฝนมันตกพอดีน่ะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า เลยถือโอกาสเล่นน้ำฝนเลย”

///ได้ยินในสิ่งที่ไม่อยากอีกแล้วนะเรา////

“ในเมื่อมากันครบแล้วก็ลากลับเลยนะครับ” คาคาชิเอ่ย

“เดี๋ยวค่ะ เผอิญไปก็เลยซื้อของฝากมาให้เด็กๆเป็นการตอบแทนน่ะค่ะ”

หญิงสาวว่าพลางเดินไปหยิบกล่องเล็กๆที่ใส่ขนมมาให้ 2 กล่อง ยื่นให้ซากุระและซาสึเกะ 

นารุโตะเห็นแค่นั้นก็รู้แล้วว่าตนไม่มีวันได้แน่ แต่เดี๋ยวครูคาคาชิ กับคนอื่นสงสัยแล้วพาลถามเค้าอีกว่าทำไมไม่ได้เลยต้องพูดออกไป

“แหม คุณน้ารู้ใจผมจังว่าผมไม่ชอบไอ้ขนมยี่ห้อนี้ อิอิ”

……………………………………………..

เสแสร้งมันเข้าไปเถอะ เพราะมันจะไม่เจ็บปวดหรอก................

หัวเราะเข้าไว้เถอะ เพราะความเจ็บร้าวมันไม่เหลือแล้ว.................

ยิ้มเข้ามันไว้สิ เพราะมันไม่รู้สึกอะไรอีกนับจากนี้ไป....................

ร่าเริงเข้าไว้เลย เพราะ ข้างในมันชาด้านแล้วจริงๆ..................

…………………………………………………

“เอ่อ..งั้นหรือจ๊ะ” หญิงสาวมองอย่างไม่ไว้ใจนัก แล้วอยู่ๆเด็กน้อยก็ร้องไห้จ้า

แง้ แง้ แง้ หญิงคนนั้นดูตกใจไม่น้อยที่ลูกของตนร้องไห้ออกมา 
พาลมองมาทางนารุโตะด้วยสายตาชิงชังและด่าว่าอย่างชัดเจน

/// สายตาแบบนี้อีกแล้ว เรายังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ ///

“คุณคาคาชิคะ รีบพาเด็กนั่นไปเถอะค่ะ” 

หญิงสาวว่าพลางบุ้ยใบ้มาทางเด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหาง
นารุโตะดูแล้วก็ไม่เข้าใจ เขาผิดตรงไหนหรือ แต่คำตอบที่เขาได้มากลับชัดเจนจนน่ากลัว

ผิดที่มีลมหายใจอยู่ตรงนี้ และมีจิตใจเยี่ยงมนุษย์ที่เจ็บปวดเป็น

เด็กหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าหม่นไม่ขอรอฟังสิ่งใดอีก 
จิตใจสั่งให้เขาปกป้องความรู้สึกของตัวเองไม่ให้เจ็บไปกว่านี้ 

ขาสองข้างจึงก้าวออกไปผ่านพ้นประตูบ้านอย่างรวดเร็วไปตามทางที่เพิ่งจะเดินผ่านมา

สักพักคนอื่นก็ตามมาถึง

“นี่ นารุโตะนายเป็นอะไรของนายน่ะ” ซากุระถามเสียงแหลม 

//// ถามเหมือนกับว่าเราทำอะไรผิดงั้นล่ะ /// เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางคิด รู้สึกอึดอัดที่หน้าอกเหมือนโดนบีบ 

“เปล๊า ไม่เป็นอะไรเลย สบายดี หรือซากุระจังเป็นห่วงเหรอ”

“มีใครเค้าห่วงนายด้วยเหรอยะ” 
ว่าจบเด็กสาวก็ไปเดินข้างซาสึเกะที่ตอนนี้เดินขึ้นนำอยู่ข้างหน้ากับคาคาชิ 

นารุโตะทอดฝีเท้าให้ช้าลง ตอนนี้กลับรู้สึกว่าการฝืนยิ้มมันช่างยากเกินกว่าที่จะทำได้เสียแล้ว

อยู่ต่อหน้าพวกนั้นเดี๋ยวก็ต้องพยายามยิ้มอีก.......................

มันไม่ไหวแล้วจริงๆนะ............................

ตอนแรกนึกว่าจะไม่เจ็บแล้วเชียว...........................

สรุปคงไม่ได้ใช่มั้ย..........................

ต้องแบกรับมันต่อไปใช่มั้ย.....................

ความเจ็บปวดที่ไร้ที่สิ้นสุดนี้.........................

...........ขอเพียงจิตใจจงเป็นดั่งตุ๊กตา.................. 





…………………………………………………….

พอผ่านทางในป่าจนเจอแถบชุมชน ผู้คนจึงเพิ่มมากขึ้น 

“นารุโตะไปไหนล่ะ” ซาสึเกะเอ่ยขึ้นเมื่อสังเกตว่าคนที่ตนถามไม่ได้
เดินตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้

“เอ เมื่อกี้ยังเห็นเดินตามมาอยู่เลยนะ” ซากุระเอ่ย 

“สงสัยจะกลับบ้านไปแล้วล่ะมั้ง” 

“ครูคาคาชิ แต่บ้านหมอนั่นมันยังไม่ถึงไม่ใช่เหรอไงฮะ” ซาสึเกะท้วงขึ้น

“โธ่ นารุโตะไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ต้องห่วงเขาหรอก เขาเข้มแข็งจะตายไป” คาคาชิเอ่ย

//// ถ้าเข้มแข็งแล้วทำไมร้องไห้ //// ซาสึเกะคิด สังหรณ์ใจแปลกๆ 

หลังจากนั้นเด็กหนุ่มไม่พูดอะไรอีก คาคาชิเดินแยกไป ซากุระเดินกลับบ้าน แต่แทนที่ซาสึเกะจะมุ่งหน้าไปที่บ้านของตนกลับไปบ้านของเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าหม่นแทน 


ก๊อก ก๊อก 


“นารุโตะ อยู่รึเปล่า” ไม่มีเสียงตอบจากข้างในห้อง

ซาสึเกะถือวิสาสะเปิดเข้าไปดื้อๆ แต่ทั้งห้องว่างเปล่า ร่างบางไม่ได้กลับมาบ้าน

“ว่าแล้วเชียว” 

///// หมอนั่นต้องร้องไห้อยู่ที่ไหนสักแห่งแน่นอน /// พอนึกถึงใบหน้าของ
นารุโตะที่มีหยาดน้ำตาไหลอาบแก้ม ซาสึเกะก็เริ่มร้อนรนใจขึ้นมา

“ถ้าไม่อยู่บ้านแล้วจะไปไหนได้นะ ใช่!!!! ต้องที่นั่นแน่ล่ะ”

เด็กหนุ่มอุจิวะเร่งฝีเท้าขึ้นอย่างรีบเร่งเท่าที่เขาจะทำได้ จนมาถึงที่ที่นารุโตะ
น่าจะอยู่ เขาเห็นร่างคนที่เขาตามหาแล้ว นั่งหันหลังอยู่ที่ชิงช้าตัวเดิม
ชิงช้าที่โยกไหวไปมาดูเนือยๆ

ซาสึเกะหยุดยืนอยู่ข้างหลังนารุโตะเพียงนิดเดียว แต่ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่รู้
ยังคงนั่งหันหลังโยกชิงช้าไปมาเช่นเดิม

“นารุโตะ” เสียงเอ่ยเรียกหวังว่าร่างที่นั่งอยู่จะตอบกลับแต่ทว่า

---------นิ่งเงียบ-------

ไม่มีปฏิกิริยาใดเกิดขึ้นแม้แต่น้อย 

//ผิดปกติ/// ซาสึเกะคิด เริ่มรู้สึกไม่ค่อยจะดีนัก แต่ก็ลองเรียกดูอีกครั้ง 

“นารุโตะ” ครั้งนี้เรียกพร้อมแตะฝ่ามือที่ไหล่ร่างเล็ก แต่ผลก็เป็นเช่นครั้งแรก 


.....ไร้ปฏิกิริยาใดๆ.......

ซาสึเกะอ้อมไปดูด้านหน้า ภาพที่เห็นเขาไม่อยากจะเชื่อเลย
ไม่ว่าใครถ้ามาเห็นก็ไม่คิดว่านารุโตะจะทำหน้าแบบนี้ได้
ดวงตาเหม่อลอยไร้จุดหมาย แววตาที่เคยเป็นประกายกลับหมองลงเห็นได้ชัด 

แล้วก็เหมือนกับว่ามองไม่เห็นที่เขายืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าเรียบนิ่งไม่สะท้อนความรู้สึกใดๆ

“เฮ้ นารุโตะ” คราวนี้ซาสึเกะเขย่าตัวร่างที่นั่งอยู่เบาๆ หวังว่าจะรู้สึกตัว
ตอนนี้เขาเริ่มใจไม่ดีแล้ว

“นารุโตะ” เขาเรียกเสียงดังขึ้น 


-----ตุบ----- 

ร่างของเด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางหล่นจากชิงช้าลงมา
ดีที่ว่าซาสึเกะรับทันก่อนกองกับพื้น แต่ว่าร่างนั้นก็แน่นิ่งไม่ไหวติง
อยู่ในวงแขนเขา คออ่อนปวกเปียกทำให้ศีรษะพิงอยู่ที่ไหล่ของเด็กหนุ่มอุจิวะ แขนกับขาก็ดูอ่อนปวกเปียกไร้เรี่ยวแรงเช่นกัน

/// ไม่น่าจะเป็นแบบนี้ /// ซาสึเกะคิดว้าวุ่นใจอย่างมากกับอาการที่นารุโตะเป็น

“แบบนี้นายร้องไห้ยังจะดีกว่าอีก” ว่าจบเด็กหนุ่มร่างสูงจึงอุ้มนารุโตะขึ้น แต่ว่าคอกับแขนของร่างเล็กไม่มีการเกร็งของกล้ามเนื้อและเส้นเอ็น
หน้าจึงแหงนไปมาก แขนก็ตกห้อยลง

/// หยั่งกับอุ้มตุ๊กตา //// ซาสึเกะหน้าทำหน้าเครียด แล้วรีบวิ่งไปหาครูคาคาชิ หลังจากพานารุโตะกลับมาบ้านเพื่อขอความช่วยเหลือ

นารุโตะ ได้โปรด อย่าเป็นอะไรร้ายแรงเลย............... 

TBC

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #68 LoyolY (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 19:32
    คาคาชิจับยั่ยนั่นตบคว่ำเลย หมั่นไส้ !!!
    #68
    0
  2. #64 Tangmo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 เมษายน 2556 / 18:24
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

    นังชะนี เอาหน้าเหี่ยวๆของหล่อนมาให้ตบสักฉาด สองฉาดซิ

    บังอาจมาว่าโตะจังได้
    #64
    0
  3. #61 TCutsU (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 14:11
    ประโยคสุดท้ายอ่ะ   >w

    (น่ารักอ้ะ~)
    #61
    0
  4. #57 8018 Ti Amo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 20:52
    กรี๊ดดดดดดดด!!!
    โตะจะกลายเป็นเพียวเเค่ตุ๊กตาเหรอ T_T
    #57
    0
  5. #52 kp_18 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 17:15
     แง้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   นำ้ตาจะไหล    อยากฆ่าอิป้านั้นชิป   ชิ
    #52
    0
  6. #44 Disappointed (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2554 / 10:21
     กรี๊ดดดด! ใครบังอาจทำอะไรโตะช้านนนน
    จะร้องไห้แล้วนะ T^T

    เกลียดๆๆๆ เกลียดทุกคนที่ด่าโตะ อ้าก!! (อินจัด =_=)
    #44
    0
  7. #42 Yoneo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มกราคม 2554 / 20:04
    ToT ไม่ไหวสงสารนารูโตะอ่าาา
    ใครมำน้องโตะเป็นอย่างี้ !!
    #42
    0
  8. #38 TZ'sTZ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 15:09
    TOT TOT แงๆ ไม่ไหวแล้ว ฮึก เจ็บปวดใจ T_____T
    #38
    0
  9. #31 Rabbit Princess (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 19:47

    เจ้าโตะ TOT

    #31
    0
  10. #23 Near Werewolf ² (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 13:05
    ปะ เป็นอะไร T[]T เกิดอะไรขึ้น??
    #23
    0
  11. #16 tsuna_cup (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:23
    ซาสึเกะช่วยนารูโตะให้ได้น้าาาาาาาา
    #16
    0
  12. #7 Vampire_cool ^ ^ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2552 / 22:31
    หนอย ไอยายปากห _มาเอ๋ย พูดมาด้าย ฉ้านจาฆ่าแก นี้โตะเค้าก้อมีหัวจัยน่ะย่ะ
    #7
    0
  13. #1 deepforest (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2552 / 22:39
    กรี๊ดดดดดดดด!!ยัยป้าแก่ มาว่านารุลูกแม่ยังงี้ได้งายยยยย!!!! 
    #1
    0