- Doll's Heart -

ตอนที่ 1 : - Doll's Heart - part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,186
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    1 มิ.ย. 52


Part 1

จะดีกว่ามั้ยถ้าฉันมีหัวใจเป็นดั่งตุ๊กตา......

ไม่รู้สึก ไม่เจ็บปวด ไม่ร้องไห้ ไม่อ่อนแอ แม้ว่าใครจะทิ้งขว้าง..............

จะแย้มยิ้มอย่างสนุกสนานเสมอ
แม้ว่าจะไม่มีใครใส่ใจและวางไว้อย่างนั้น......................

วันหยุดที่ไม่มีภารกิจระดับ c ลงมาที่แสนน่าเบื่อ
นารุโตะเดินกลับมาที่ที่เคยเรียน
ชิงช้าตัวเก่ายังแขวนไว้ที่เดิม เด็กหนุ่มนั่งลงหน้าตาเหนื่อยล้ากว่าที่เคย
เวลานี้โรงเรียนปราศจากผู้คน
ไม่มีเสียงจ้อกแจ้กของเด็กๆและเหล่าเกะนินเหมือนอย่างเคย

วันหยุดนี่ก็เงียบดีจังนะ นารุโตะพูดเรื่อยเปื่อย
ดูเหมือนว่าจะมีแค่ลมที่โบกสะบัดและเหล่าต้นไม้ต้นหญ้าเท่านั้นที่ได้ยิน
นึกย้อนกลับไปเมื่อเช้า เรื่องราวที่ทำให้เหนื่อยล้ายังติดหัว.....ไม่หายสักที

.......................................................................................
.............................................

เอ้า เร็วเข้า วันนี้เราต้องรับเลี้ยงเด็ก

ครูเจ้าของเนตรวงแหวนเพียงข้างเดียวเอ่ยกับลูกศิษย์ทั้ง 3 คน

โห แบบนี้ ระดับ c แหง นารุโตะบ่น

หรือจะไม่ทำ เด็กหนุ่มอุจิวะสวนทันควัน

ทำสิ!!! ไม่ทำได้ไงล่ะฟะ

พอเดินทางมาถึงบ้านผู้ว่าจ้าง เจ้าของบ้านออกมาต้อนรับอย่างดี
เป็นหญิงสาวหน้าตาสะอาดสะอ้านเรือนผมถูกขมวดมุนไว้ด้านหลัง
มือทั้งสองประคองลูกน้อยไว้ในอ้อมแขนด้วยความรักและเอ็นดู

เชิญเข้ามาก่อนค่ะ คุณคาคาชิ แล้วก็เด็กๆด้วยนะจ๊ะ

หญิงคนนั้นส่งยิ้มอ่อนโยนมาให้ทางเด็กๆ

ทั้งหมดเข้ามาในบ้านนั่งลงดื่มน้ำที่หญิงสาวหามาให้แก้กระหาย

ดิฉันต้องไปทำธุระที่ต่างเมือง แต่คงพาแกไปด้วยไม่ได้น่ะค่ะ
เลยต้องขอรบกวนหน่อย

หญิงคนนั้นอธิบายพลางมองลูกน้อยที่ร้องอ้อแอ้อย่างห่วงใย

ไม่ต้องห่วงนะคะ คุณน้า หนูจะดูแลลูกของคุณน้าอย่างดีเลยค่ะ ใช่ไหมจ๊ะซาสึเกะคุง

ซากุระเอ่ย พยักเพยิดไปหาเด็กหนุ่ม

ก็อย่างที่บอกน่ะครับ ไม่ต้องห่วงหรอกครับ


ขอบคุณค่ะ คุณคาคาชิ แต่ขอร้องอย่างนึงได้มั้ยคะ


อะไรหรือครับ

เอ่อ เด็กคนนั้นน่ะค่ะ.
หญิงสาวว่าพลางหันไปมองนารุโตะที่ทำหน้างงแล้วเอ่ยเสียงเบาลง

มีจิ้งจอกเก้าหางสิงอยู่ใช่มั้ยคะ.อย่าว่าเลยนะคะ...แต่....ดิฉันไม่ไว้ใจแกน่ะค่ะ


เอ่อ คุณน้าไม่ต้องห่วงหรอกฮะ ผมจะไม่แตะลูกคุณน้าเลยฮะ
แล้วก็จะอยู่แต่ข้างนอกด้วย

หญิงสาวท่าทางตกใจที่เด็กหนุ่มที่หล่อนพูดถึงได้ยินเข้า

/// ไม่เป็นไรหรอกน่า เราโดนจนชินแล้วไม่ใช่เหรอ ////

นารุโตะคิด

นารุโตะคุง แต่...


โอ๊ย!! ครูผมไม่ถูกกับเด็กน่ะ ขอเล่นอยู่ข้างนอกดีกว่า


ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจเธอแล้วกัน

คาคาชิเอ่ยในที่สุดหลังจากนารุโตะออกไปแล้ว
หญิงสาวหันมาพูดต่อจากที่ค้างไว้


ดิฉันค่อยวางใจหน่อยค่ะ ฉันกลัวแกจริงๆ

ความจริงแล้วนารุโตะเขาก็ไม่....

ชายหนุ่มพยายามอธิบายแต่ก็โดนตัดบท

อย่าเลยค่ะ ดิฉันไม่วางใจ...ได้ยินเขาว่าเป็นเด็กปีศาจก็ไม่กล้าแล้วค่ะ


นารุโตะที่เดินออกมาข้างนอกพยายามแกล้งทำไม่ได้ยินบทสนทนานั้น
แต่ไม่ว่ายังไงก็ได้ยินอยู่ดี ...........

/// ก็ไม่ได้อยากเป็นอย่างนี้ซักหน่อย ////

เด็กหนุ่มคิดนัยน์ตาร้อนผ่าว
รู้สึกถึงน้ำตาที่รื้นขึ้นมาเล็กน้อย

ถือซะว่าวันนี้หยุดจากภารกิจเพื่อพักผ่อนก็แล้วกัน นารุโตะปลอบใจตัวเอง

หลังจากหญิงเจ้าของบ้านออกไปไกลพอสมควร
นารุโตะเลยกระโดดลงจากต้นไม้ที่ใช้แอบงีบ แล้ววิ่งเข้าไปในบ้าน

ครูคาคาชิล่ะ
นารุโตะเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นแค่ซากุระและซาซึเกะนั่งอยู่
โดยซากุระกำลังเล่นกับลูกของหญิงคนนั้น

เห็นบอกจะไปทำธุระที่เมืองอื่นเหมือนกันน่ะ เด็กสาวเอ่ยขึ้น

ว่าแต่นายเหอะ หายหัวไปไหนมา

ก็อยู่ข้างนอกไงล่ะ นารุโตะตอบห้วนๆ

/// ครูคาคาชิไม่ได้บอกซาสึเกะกะซากุระแหง ////

ซาสึเกะ ฉันว่าขนมที่คุณน้าให้อร่อยดีเนอะ

อือ ไม่หวานมาก พอกินได้ เด็กหนุ่มอุจิวะตอบเรียบๆ
หนมไรอ่ะ

นายไม่ได้หรือไง ซาซึเกะพูดขึ้น
พลางมองเด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหาง เหมือนจะเยาะนิดๆ

เออ ใช่คุณน้าเขาบอกพวกเราว่าอย่าให้นายอุ้มลูกเขาแน่ะ ทำไมล่ะ
ซากุระถามอีก

นารุโตะจงใจไม่ตอบแต่เดินเลี่ยงออกมาข้างนอกเหมือนเดิม
รู้สึกอึดอัดเต็มที แล้วปีนขึ้นไปนั่งบนต้นไม้

ธรรมดาน่า เขาต้องทนมาตั้งแต่เด็กแบบนี้อยู่แล้ว
สายตาและการกระทำที่รังเกียจ ชิงชัง หรือบางครั้งเหมือนเขาไร้ตัวตน

พยายามอดทนหน่อยสิ ท่องไว้ นายเป็นตุ๊กตาๆๆๆๆ ไม่รู้สึกอะไรๆๆๆๆ
แต่ยิ่งท่องเหมือนยิ่งย้ำความเจ็บให้ลึกลงไป

/// ตลอดชีวิตที่ผ่านมาก็เป็นแบบนี้ ชินซักทีเซ่!!!!/////


เอ้า นารุโตะ นายเข้มแข็ง นายร่าเริง ยิ้มเข้าไว้
ร่างบางฉีกยิ้มออกแต่แขนเสื้อปิดตาแน่น
ความทรงจำตอนเด็กผุดพรายเป็นระลอก
ตุ๊กตาหมีตัวเก่าที่ถือติดมือ เพื่อนที่เข้าใจจริงๆมีแค่ตุ๊กตาตัวนี้



เจ้าหมี นายอยู่ตัวเดียวทำไมยังยิ้มได้นะ ไม่เหงาหรือไงกัน

เสียงของตนในวัยเด็กดังก้องอยู่ในโสต

.........................................................

จะทำยังไง ฉันถึงจะยิ้มได้อย่างนายนะ นารุโตะพูดพลางเช็ดน้ำตา

ไปหาครูอิรุกะดีกว่า เด็กหนุ่มไม่รอช้ารีบลงจากต้นไม้
คว้ากิ่งไม้ขนาดพอมือ
แล้วเดินโบกเล่นไปตามทางที่ไปโรงเรียนนินจา
ทุ่งหญ้าอ่อนนุ่มระหว่างทาง ปลิวไหวตามลมคลอเสียงเพลง


ลัล ล้า ฉันคือ ตู๊ก ตา นารุโตะ ฉันเข้มแข็ง และยิ้มเสมอ ลา....ล้า
เธอเห็นมั้ย ตอนนี้ฉันก็ยังยิ้ม......แต่แล้ว ทำไมน้ำตามันยังไหล
.....ลัล ล้า ...ทั้งที่ฉันก็ยิ้มแล้วไง.........
เสียงที่ร้องเพลงแผ่วเบาและขาดหายไปในที่สุด

ร่างเล็กหยุดยืนนิ่ง ฝืนไม่ไหว
ความกดดันที่ทับถมมันมากเกินกว่าจะรับได้

ทั้งความอ้างว้างยามมองออกไปในห้องสี่เหลี่ยมเดิมๆ
เสียงติฉินนินทาจากรอบข้างระหว่างเดินไปในหมู่บ้าน

เขาก็เป็นแค่เด็กคนหนึ่งที่อยากได้รับความรักและความอบอุ่น

เป็นคำขอที่มากเกินไปหรือ ..........................

ร่างบางเดินอย่างเงียบเชียบจนมาถึงหน้าโรงเรียนทำให้รู้ว่า
ไม่มีใครอยู่..........

..........เป็นวันหยุด ...........
...........................................

...........................................



นารุโตะโยกชิงช้าไปมา ตามองที่ลานสนามเด็กเล่น
เห็นตัวเองในอดีต วิ่งเล่นกับเด็ก 2-3 คนแต่พอ พ่อแม่เด็กเหล่านั้นมา

.

อย่าไปยุ่งกับมัน ลูก มันเด็กปีศาจ
...................................................................


หึ ! นึกอะไรได้น่าประทับใจจริงนะเรา

นารุโตะเอ่ยกับตัวเอง หัวใจอ่อนล้า
แล้วก็นึกถึงซาสึเกะ

อย่างน้อย หมอนั่นก็หน้าตาดี สาวๆรุมกรี๊ดเยอะแยะ

/// ความจริงฉันเองก็ชอบเขา แต่รู้ยังไงก็เป็นไปไม่ได้ ////

"แล้วก็ไม่พยายามที่จะทำให้เป็นไปได้ด้วย"

ถ้าทำไม่เห็นว่าจะเป็นผลดี รังแต่จะทำให้อีกฝ่ายเกลียดเสียด้วยซ้ำ

"แค่ปกติก็เหม็นขี้หน้าเราจะแย่แล้ว หึ!!!"

สักพักร่างบางก็วิ่งกลับบ้านไปเอาตุ๊กตาหมีตัวเดิมมานั่งชิงช้าเป็นเพื่อน
เขานั่งกอดตุ๊กตาเงียบๆ โยกชิงช้าอยู่อย่างนั้น
ดวงอาทิตย์เริ่มลอยลงต่ำ ท้องฟ้ากลายเป็นสีส้มอมม่วง

แต่นารุโตะก็ยังคงนั่งเหม่ออยู่แบบนั้น นั่งนิ่งเหมือนกับ


.........................ตุ๊กตา........................


สักครู่เด็กหนุ่มก็ขยับตัวลุกขึ้นจากชิงช้า
ผมสีทองต้องแสงแดดสุดท้ายของวัน

สะท้อนความเหงาเศร้า ก่อนเดินกลับไปบ้านของหญิงที่ว่าจ้าง

นารุโตะเอาตุ๊กตายัดใส่เสื้อแจ็คเก็ต เดินไปเรื่อยๆ
ผ่านทุ่งหญ้าจนถึงตัวบ้านตอนหัวค่ำ
วันทั้งวันไม่มีอะไรตกถึงท้อง
แต่ มันก็ไม่รู้สึกหิวแม้ว่าท้องจะร้องเป็นระยะก็ตาม

นารุโตะมองเห็นจากข้างนอกคาคาชิกลับมาแล้ว
และนั่งกินข้าวกล่องกับคนอื่นๆ

///ความจริงจะมีเราหรือไม่มีก็ไม่เห็นต่างกันนี่นะ////

ครืด----------

อ้าว!! นารุโตะหายไปไหนทั้งวัน


อ๋อ ก็แถวนี้แหละครูคาคาชิ ไปที่บ้านมาด้วย อิ๊ อิ๊

นารุโตะตอบพลางยิ้มกวนๆตามแบบฉบับ

/// จะรู้มั้ยว่าฝืนอยู่ ไม่อยากให้ใครมาเป็นห่วง อยากเข้มแข็ง ///


ข้าวส่วนของเธอ ไม่ได้ซื้อมานะ เห็นกลับช้า
คงกินมาแล้วเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ

ซากุระถาม ขณะที่ซาสึเกะมองมาทางเขาสายตาไม่บ่งบอกสิ่งใด

/// ลืมนึกถึงมากกว่า /// นารุโตะคิด


อือ กินแล้ว

เขาจงใจโกหกเด็กหนุ่มไม่มีอารมณ์อยากกินอะไรทั้งนั้น


แล้วเจ้าหนูล่ะ

หลับไปแล้ว ซาซึเกะตอบ
ว่าแต่นายเหอะวันนี้ ทำไมไม่มาช่วยกันดูแล

ก็ซากุระจัง บอกแล้วไงเล่า
ว่าเขาไม่อยากให้ฉันยุ่งกับลูกเขา อีกอย่างฉันไม่ถูกกับเด็ก
เด็กหนุ่มจิ้งจอกเก้าหางบอกปัดๆ ความจริงเขาอยากลองอุ้มเด็กดูแต่.......



// ทำไงได้ล่ะ ใครเขาจะอยากให้ปีศาจมาแตะลูกตัวเองกัน //

นารุโตะคิด

จริงเร้อ------ที่ว่าไม่ถูกกับเด็กน่ะ

ซาสึเกะจงใจลากเสียงยาว พลางเดินเลี่ยงไปอาบน้ำ แล้วเข้านอน


ทั้งหมดนอนอยู่ห้องเดียวกันแต่คนละมุม
เจ้าหนูนอนอยู่ในเปลหลับปุ๋ย
นารุโตะอาบน้ำเป็นคนสุดท้ายเลยทำหน้าที่ดับไฟ
ห้องทั้งห้องจึงมืดลง
นารุโตะเอาตุ๊กตาหมีมานอนกอด
เหนื่อย.......

แล้วก็เริ่มหิวมากขึ้นจนแสบท้อง

ต้องรอให้คนอื่นหลับให้สนิทก่อนค่อยไปหาอะไรกินดีกว่าจะได้ไม่ผิดสังเกต

///ถ้าจะมีแต่น้ำเปล่าล่ะมั้ง///

2-3 ชั่วโมงผ่านไป นารุโตะข่มตานอนไม่ได้ด้วยความหิว
แล้วเขาก็ต้องสะดุ้ง

แง๊ แง แง เสียงร้องของเจ้าหนูดังขึ้น

โว้ย ไม่มีใครตื่นเล้ย อะไรมันจะขี้เซากันอย่างงี้นะ

เด็กหนุ่มตัดใจไปอุ้มเจ้าตัวเล็กหลังจากไม่มีใครตื่นเลยจริงๆ


โอ๋ นิ่งนะ นิ่งซะนะ อย่าร้องนะ พูดพลางตบหลังเจ้าหนูเบาๆ


///โอย หิวข้าว///

นารุโตะกัดฟันทนกล่อมเจ้าหนูจนหลับอีกรอบ

โดยไม่รู้เลยว่าโดนจ้องมองอยู่ตั้งแต่เขาเริ่มอุ้มแล้ว
พอวางเด็กน้อยลงเปลเขาเลยเดินออกจากห้องเงียบๆ

หิวเป็นบ้าเลย โอย

ระหว่างเปิดตู้เย็นจะหยิบน้ำมาดื่มนั่นเองเสียงๆหนึ่งก็ดังขึ้น

นารุโตะ

เจ้าของชื่อหันควับอย่างตกใจ

ซาสึเกะ!! มะ มีอะไร นารุโตะมองหน้าตาตื่น ทำใหอีกฝ่ายอดขำไม่ได้

เอ้า รับนี่ เด็กหนุ่มโยนอะไรบางอย่างมาให้นารุโตะ ร่างบางรับไว้

หา มันข้าวปั้นนี่ ขอบใจนะ

ด้วยความหิวนารุโตะรีบกินทันทีโดยลืมไปว่าตนเคยบอกว่ากินข้าวเย็นไปแล้ว


ไหนว่ากินแล้วไงล่ะ

ซาสึเกะแกล้งถาม ทำให้ร่างบางชะงัก
แต่ก็ยัดคำสุดท้ายลงคอ
แล้วแกล้งไม่ได้ยินคำถามของอีกฝ่ายเช่นกัน
พลางเดินฉับๆเข้าห้อง

ซาสึเกะเดินตามเข้ามา
นารุโตะมุดเข้าไปในที่นอนของเขาคลุมโปงทันที
เพื่อเลี่ยงที่จะตอบคำถาม แต่ เด็กหนุ่มอีกคนดันมุดเข้ามาด้วย


เฮ้ย !!!

นารุโตะตกใจ
ก็ท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้มันคือซาสึเกะเกือบจะทับเขาอยู่แล้ว
แต่ไม่ทันได้โวยก็โดนอีกฝ่ายปิดปาก
พร้อมยิงคำถามเป็นชุด

ตอบมา วันนี้เกิดอะไรขึ้น เมื่อเช้า ผู้หญิงคนนั้นพูดอะไร
ทำไมนายต้อง อยู่ข้างนอก
แล้วทำไมต้องโกหกว่ากินข้าวแล้ว...

....แล้วอีกอย่าง..............


ซาสึเกะเว้นจังหวะในการถาม


ทำไมถึงร้องไห้.........



นารุโตะจ้องเด็กหนุ่มที่กึ่งทับเขาอยู่ตาเบิกกว้าง


"ทำไม......นาย....รู้"

ความสั่นคลอนของน้ำเสียงกลับเพิ่มความรู้สึกบางอย่างในใจของซาสึเกะ

TBC
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

78 ความคิดเห็น

  1. #66 LoyolY (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2556 / 19:01
    โดนเสียบจะรู้สึกมั้ยนะ บังอาจมาว่านารูโตะ วึ้ย ๆ  
    #66
    0
  2. #55 8018 Ti Amo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 มกราคม 2555 / 20:44
    กรี๊ดดดดดดดด!!! 
    ยัยผู้หญิงคนนั้นทำอย่างนี้กับนารูโตะได้ยังไง TOT
    ส่วนเกะ  นารู้โตะ เกะเป็นสามีนายนะจะไม่รู้ได้ไง >O<
    #55
    0
  3. #50 kp_18 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 16:59
     ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ   สงสารโตะง๊ะ TT^TT

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 ธันวาคม 2554 / 17:01
    #50
    0
  4. #49 pair (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2554 / 12:10
    น้ำตาไหลแล้วอ่ะT^T
    #49
    0
  5. #36 TZ'sTZ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2553 / 14:53
    T.T น่าสงสารโตะ ฮือ อ่านแล้วอยากจะร้องไห้
    #36
    0
  6. #29 Rabbit Princess (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2553 / 19:39
    กลับมาอ่านอีกครั้ง ก็ยังรู้สึกหนักอึ้งขนาดนี้
    นี่ตอนแรก นะนี่..
    สงสารนารุคุงมากๆ T T
    เจ้าโตะยังไม่ทันไปทำอะไรให้นี่ ทำไมต้องกีดกันด้วยนะ ยัยป้านั่น
    #29
    0
  7. #26 pair9000 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2553 / 17:20
    เริ่มหนุกแล้ว
    #26
    0
  8. #25 ว่องโกเล่รุ่นที่ 10 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2553 / 16:50
    ใส่เครื่องหมายหน่อยจะเปงพะคุนอย่างสูง
    #25
    0
  9. #21 Near Werewolf ² (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 เมษายน 2553 / 12:59
    อยากใ้ห้ใส่เครื่องหมายคำพูดอ่า =o= แต่สนุกดี อ่านแล้วเศร้าตาม
    #21
    0
  10. #14 tsuna_cup (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2553 / 21:12
    น่าจะใส่เครื่องหมายคำพูดหน่อยนะ
    #14
    0
  11. #9 patchan (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2552 / 04:18
    โหห ชอบอ่ะ

    เขียนดีมากค่ะ
    #9
    0
  12. #6 Yukito (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2552 / 00:20
    ซึ้ง!!~



    เจ้า เกะรุ้ดั้ว
    #6
    0