ล่ารัก เจ้าสาวแจ็คพ็อต (ผ่านพิจารณาทำละครช่อง One 31)

ตอนที่ 10 : Chapter 4 :: ตกกระไดพลอยโจน 2 - รีไรต์ (60%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,267
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    19 ต.ค. 60

พี่แทนของสาวๆ มี Ebook พร้อมโหลดแล้วนะคะ
อยากฟินแบบเต็มๆ ไม่มีตัด รีบจัดด่วนๆๆ ราคาพิเศษ 210 ฿ ในช่วงเดือนแรกที่เปิดขาย หลังจากนั้น ขายเท่าราคาปก 269 บาทนะจ๊ะ
โปรโมชั่นดีๆ สำหรับแฟนพันธุ์แท้กันเลยทีเดียว
ฝากติดตามด้วยนร้าาาา ขอบพระคุณทุกยอดโหลดค่ะ ^^

ล่ารักเจ้าสาวแจ็คพ็อต
ภัคร์ภัสสร
www.mebmarket.com




________________________

สมาชิกในบ้านนั่งพร้อมหน้ากันบนโต๊ะอาหาร ปภาณพิชญ์ทำหน้าที่ป้อนข้าวหลานสาวตัวน้อย ที่นั่งแกว่งขาดุกดิกบนเก้าอี้เด็กไปด้วยอย่างเพลิดเพลิน ตัวเธอเองก็ไม่ได้นั่งกินข้าวแบบจริงจังสักเท่าไหร่ กลับห่วงหลานสาวมากกว่า ต้องรอหลานกินอิ่มแล้วนั่นล่ะ ชายหนุ่มก็สังเกตมาได้ระยะหนึ่งแล้ว เธอต้องรอให้หลานสาวอิ่มก่อน เธอจึงจะได้กินจริงจัง เขาทอดสายตามองน้าหลานด้วยสายตาอ่อนโยน เขาบอกตัวเองเสมอว่าถ้ามีแฟนที่น่ารักและก็เอาใจใส่คนอื่นอย่างปภาณพิชญ์ ชีวีตคู่ของเขาต้องมีความสุขมากแน่ๆ ผู้ชายอย่างธันยาพัฒน์ไม่เคยสักครั้งที่จะคิดถึงเรื่องการแต่งงาน แปลกที่ระยะหลังๆ มานี้ จู่ๆ ภาพตัวเองสวมชุดเจ้าบ่าวก็โผล่พรวดเข้ามาในมโนสำนึก อาจจะเพราะความใกล้ชิดหญิงสาวตรงหน้ามากจนเกินไป พาให้จินตนาการฟุ้งซ่านโรแมนติกบรรเจิด


ผู้หญิงคนนี้... ต่างจากคนอื่นแล้วก็ทำเขาใจเต้นแรงเสมอทุกครั้งเลย


“อิ่มแล้วคา...” เสียงเล็กบอกหลังจากกลืนข้าวคำสุดท้าย พร้อมส่ายหน้าดิกเป็นสัญญาณบอกว่าเธอไม่อ้ำ หม่ำๆๆ อีกแล้วนะ


“อิ่มจริงนะจ๊ะสาวน้อย” น้าสาวเอ่ยถาม เด็กหญิงเงยหน้าส่งยิ้มตาหยีอย่างน่ารักน่าเอ็นดู คนเป็นน้ายิ้มตอบ พลางใช้ผ้าเช็ดปากลูบเบาๆ ที่แก้มยุ้ยๆ ที่เปรอะซอสและคราบมันของอาหาร มีเม็ดปลายข้าวติดอยู่ด้วยนิดหน่อย ตามประสาเด็กๆ หากไม่ใช่เพราะความมูมมามเลยสักนิดเดียว


“มา.. มะ ฟางข้าวอิ่มมากแล้วค่ะ” เสียงเล็กตอบ ไม่ทันขาดคำ หญิงสาวก็ลุกขึ้นอุ้มเด็กน้อยเดินไปที่โซฟานุ่ม เพื่อให้หลานสาวนั่งเล่น ดูการ์ตูนไปพลาง ก่อนหยิบตุ๊กตาให้เธอกอดเอาไว้ในสภาพกึ่งนั่งกึ่งนอนเอกเขนก หญิงสาวนั่งบนเข่า ลูบเส้นผมเส้นเล็กๆ นุ่มสลวยของเด็กหญิงอย่างรักใคร่เอ็นดูระคนสงสาร


“งั้น นั่งเล่นตรงนี้นะคะ หนูอยากดูการ์ตูนหรือเปล่าคะ?” น้าสาวถามเสียงอ่อนโยน ดวงตาทอประกายอบอุ่นแสนรัก เด็กหญิงยิ้มกว้างจนตาหยีเล็กคล้ายสระอิอย่างน่าชัง


“ค่ะ ได้ค่ะ” เด็กหญิงพยักหน้าพร้อมกระดกลำตัวอย่างสนุกสนาน


หลังจากส่งหลานสาวตัวน้อยที่นอนเอกเขนกบนเปลแบบพับที่หล่อนได้มาจากการสะสมแสตมป์ไปแลกที่ร้านสะดวกซื้อ กลายเป็นที่นั่งเล่นนอนเล่นประจำของหลานสาวตัวน้อยเสียแล้ว หล่อนมองหลานตัวน้อยด้วยดวงตาที่เอ็นดูก่อนเดินไปนั่งกินข้าวที่โต๊ะอาหาร ชายหนุ่มใกล้อิ่มแล้ว หากยังไม่ลุกไปไหน แต่นั่งเป็นเพื่อนและมองตามเธอเป็นระยะสลับชวนคุย หลังจากการับประทานอาหารผ่านไป ทั้งคู่ช่วยกันเก็บโต๊ะกินข้าว ทำความสะอาดแล้วเก็บกวาดบ้านจนเรียบร้อย


“คนสวยจะทำไรคะ?” เด็กหญิงฟางข้าวเอ่ยถามน้าสาวอย่างน่ารัก แต่นับวันเธอมักจะมีคำศัพท์เฉพาะตัวหลุดออกมาบ่อยๆ ครั้งนี้ก็เช่นกัน การเรียกน้าสาวว่า คนสวยหญิงสาวเชื่อว่าต้องไม่ใช่หลานสาวตัวเล็กๆ ของเธอเป็นคนต้นคิดแน่ๆ มันต้องมีใครสักคนเสี้ยมสอนให้หลานสาวของเจ้าหล่อนพูด


“น้าคนสวยจะล้างรถจ้ะ รถของพวกเราไง ตอนนี้ป้าแก่เลอะโคลนไปหมดเลย” เธอบอก ย่างเข้าฤดูฝน การล้างรถ นับว่าเป็นการเรียกฝนอย่างหนึ่ง เพราะล้างรถทีไร ฝนก็ตกทุกที แต่จะไม่ล้างก็ไม่ได้ เพราะคราบฝุ่นเขม่าควันที่เกาะตัวถังรถ จะทำให้สีหมองลง วันนี้ดูๆ ไปแล้วสภาพอากาศโปร่ง ดีต่อการล้างรถเป็นอย่างมาก คิดว่าฝนคงไม่ตกหรอกกระมัง


“น้องฟางข้าวอยากช่วยค่ะ” เด็กหญิงเชิดคางตอบ น้ำเสียงเจือแววเอาแต่ใจนิดๆ หากความน่ารักมีมากกว่า น้าสาวได้แต่ส่ายศีรษะกับอาการของเด็กหญิง


“ไม่ได้หรอกจ้ะ ฟางข้าวจะตัวเปียกนะคะ” น้าสาวปรามเด็กหญิงเอาไว้ เด็กวัยขนาดนี้ชอบเล่นน้ำเสียด้วย แปลกมั้ยล่ะ เวลาจับอาบน้ำกลับกลัวน้ำ กลัวหนาว... แต่พอมีกิจกรรมอะไรที่เกียวกับน้ำ ฟางข้าวกลับตื่นเต้นอยากจะเล่นซะงั้น ปภาณพิชญ์คิดอะไรเพลินๆ พลางมองออกไปนอนบ้าน แต่ถ้าเล่นน้ำกลางแดดแรงๆ แบบนี้ เผลอๆจะพลอยทำให้เป็นไข้แดดได้ ปภาณพิชญ์ไม่อยากให้หลายสาวตัวน้อยต้องไม่สบาย


“แต่ว่าอยากช่วยนี่คะ” เด็กหญิงแย้งเจือแววเอาแต่ใจนิดๆ


“ไว้ตัวโตกว่านี้ น้าคนสวยจะให้ช่วยนะคะ แต่ตอนนี้นอนดูน้าคนสวยไปดีกว่า แล้วน้าจะให้รางวัลนะคะ” คนเป็นน้าต้องพูดจาหลอกล่อให้ตัวแสบเชื่อฟัง โชคดีที่การหลอกครั้งนี้สำเร็จ นางฟ้าตัวน้อยพยักหน้าหงึกๆ เป็นการรับรู้อย่างว่าง่าย


หญิงสาวขับรถเลื่อนออกไปข้างหน้าให้ไกลจากตัวบ้านพอสมควร แล้วจังดึงเบรกมือขึ้นจนสุด การมีเด็กตัวเล็กๆ ในบ้านก็ต้องระมัดระวังเรื่องการถอยรถ ใช้รถ เพราะบางทีเซ็นเซอร์ท้ายที่ติดมากับรถทุกคัน บางครั้งไม่ทำงานถ้ามีวัตถุอยู่นอกรัศมีเพียงเล็กน้อย ซึ่งอาจเกิดอันตรายได้ถ้าจุดนั้นอับต่อการมองจากกระจกข้างและกระจกมองบน หญิงสาวเช็คว่าจอดรถปลอดภัยแล้วจึงดับเครื่องยนตร์แล้วบิดกุญแจกลับ แล้วถอดออก จากนั้นหล่อนลากสายยางมาฉีดน้ำจนทั่วตัวถังรถ แล้วใช้มือเปล่าลูบฝุ่นและโคลนที่เป็นคราบสกปรกบนผิวรถ มันน่าทึ่งมากที่เธอได้รถสภาพดีเหมือนรถป้ายแดงจากเต็นท์รถมือสองที่หาจากอินเตอร์เน็ต


ใครจะเชื่อว่าเธอได้มันมาในราคาหกหมื่นบาทเท่านั้น บางทีก็อดคิดไม่ได้ว่าทำไมเจ้าของรถบอกขายง่ายจัง เพราะมันถูกเกินราคาตลาดมาก ซื้อรถแถมวิญญาณหรือเปล่าก็ไม่รู้ ก็มันอดคิดไม่ได้จริงๆ เลยว่าแอบมีคนตายคารถหรือเปล่าก็ไม่รู้ อย่างที่เคยมีในข่าวว่าหลับตายไปเฉยๆ ในรถน่ะ หรือไม่ก็เป็นรถที่ถูกขโมยมาแล้วเอามาขายต่อ นี่ถ้าเจ้าของเต็นท์รถไม่ใช่เพื่อนของธันยาพัฒน์ เธอคงไม่สะดวกใจจะซื้อรถคันนี้อย่างแน่นอน เพราะกลัววันดีคืนดี จะโดนข้อหารับซื้อของโจรน่ะสิ สมัยนี้รถขโมยมาลงประกาศขายในอินเตอร์เน็ตมีออกเยอะแยะ

______________________

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

อ่านนิยายแล้วอย่าลืมไปกดติดตามเพจไรต์กันนะ เพื่อติดตามความเคลื่อนไหวนิยายและการอัพเดทผลงานเรื่องอื่นๆ และกิจกรรมสนุกๆ กับไรต์เองนะคะ ^^

 ไชนิสโรส ภัคร์ภัสสร
ภัคร์ / ภัคร์ภัสสร

ฝากติดตามผลงานที่ผ่านมาของเค้าด้วยยยยยยย ^^





________________________________________________
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

183 ความคิดเห็น

  1. #90 9namfon (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 23:59
    ดีนะมีทางออก
    #90
    0
  2. #48 ชูสองนิ้วแล้วก็ยิ้ม (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 18:22
    รอยุนะคะ
    #48
    0
  3. #47 jajaa877 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2559 / 10:57
    สนุกลุ้นว่าเรื่องจะเป็นอย่างไร รอๆๆๆๆๆ
    #47
    0
  4. #32 Soodteerak San D (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 เมษายน 2559 / 13:00
    เย้ๆๆ ไรท์กลับมาแล้วววว
    #32
    0
  5. #30 fahpsk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 14:07
    ต้องกลับไปอ่านเนื้อเรื่องใหม่เลย 55555
    #30
    0
  6. #29 Saiwasan Kueapara รักในหลวง (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 12:43
    ไรท์หายไปนานมากๆๆๆๆคิดถึงนะคะ
    #29
    0