ฮูหยินสลับร่าง

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 1 ชีวิตใหม่ - รีไรท์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    4 ธ.ค. 60

ชีวิตใหม่

                   นิ้วมือเรียวงามกระตุกช้าๆ แสดงให้เห็นถึงเจ้าของร่างเริ่มมีปฏิกิริยาตอบสนอง ดวงตาคู่งามค่อยๆ ลืมตาตื่นขึ้น 

                   “ฮูหยิน ในที่สุดท่านก็ฟื้นขึ้นมาเสียที” สาวใช้ชุดเขียวรีบร้องเรียกทันทีที่หันมาเห็นผู้เป็นนายลืมตาตื่นขึ้น

                 ฮูหยิน? นางพูดถึงใครกัน

      ใบหน้างามฉายแววฉงน หลังจากที่ดวงตาปรับแสงได้และมองเห็นภาพตรงหน้าชัดเจนขึ้น หญิงสาวกลับต้องประหลาดใจ เมื่อพบว่าตัวเองอยู่ในสถานที่ที่ไม่คุ้นเคย เตียงไม้แกะสลักอย่างประณีต ม่านเตียงสีสันงดงามดูมีราคา ซึ่งทั้งชีวิตนางคงไม่มีปัญญาใช้ของพวกนี้ได้เป็นแน่ และรวมถึงเครื่องมือเครื่องใช้ภายในเรือนที่ดูหรูหรามีราคาอีกหลายชิ้น ดูไม่ต่างอะไรกับบ้านเศรษฐีร่ำรวยเงินทอง

                “ฮูหยินเจ้าคะ ท่านรู้หรือไม่ว่าท่านหลับไปเกือบยี่สิบวันแล้ว ทำเอาบ่าวตกใจแทบแย่”

                ฮูหยิน? นางเรียกข้าว่าฮูหยินอีกแล้ว แต่ข้าไม่ใช่ฮูหยินนี่ แล้วเหตุใดนางถึงเรียกข้าเช่นนั้นกัน

      ร่างบางคิดจะขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน แต่ร่างกายเจ้ากรรมกลับไม่เป็นไปอย่างที่นางต้องการ ความรู้สึกเจ็บแปลบบริเวณหน้าอกทำให้ใบหน้างามถึงกับขมวดคิ้วมุ่น

                “ฮูหยิน ท่านอยู่นิ่งๆ ก่อนนะเจ้าค่ะ ข้าจะรีบไปตามท่านหมอมาดูอาการท่านเดี๋ยวนี้” สาวใช้ชุดเขียวรีบหมุนกายวิ่งออกไปจากเรือนในทันที

                เกิดอะไรขึ้น? นี่นางรู้สึกงุนงงไปหมดแล้ว ฮูหยิน? ทำไมหญิงสาวคนนั้นถึงเอาแต่เรียกนางว่าฮูหยินๆ นางไม่ใช่ฮูหยินสักหน่อย นางมีชื่อว่า ‘ซือซิง’ ต่างหากเล่า

                นางเป็นขอทานที่เพิ่งจะสิ้นใจตายอยู่นอกเมืองไปหมาดๆ ยังไม่เคยแต่งงานมีครอบครัว แล้วจะไปเป็นฮูหยินบ้านอื่นได้อย่างไร

                เอ๊ะ! ไม่สิ!
                นางตายอยู่นอกเมืองไม่ใช่หรือ ทำไมตัวนางมานอนอยู่บนเตียงไม้หรูหราหลังนี้ได้ ก่อนที่นางจะสิ้นใจรอบกายของนางเต็มไปด้วยหิมะขาวโพลนไม่มีแม้แต่ผ้าห่มสักผืนไว้ห่อหุ้มกาย แล้วทำไมนางมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ

                ไวเท่าความคิด ซือซิงพยายามพยุงร่างกายที่หนักอึ้งของตนฝืนเดินไปที่กระจกสีเหลืองทองที่ตั้งใกล้ๆ กับเตียงไม้ในทันที ฉับพลันเงาที่สะท้อนออกจากกระจกทำให้หญิงสาวแทบจะล้มทั้งยืน
                ใบหน้าสตรีที่งามหมดจดสะท้อนสู่สายตาทั้งคู่ของนาง ทำให้ซือซิงรู้สึกตื่นตระหนกและไม่อยากจะเชื่อสายตาของตัวเองกับสิ่งที่เห็นในตอนนี้

                ขณะเดียวกันก็มีสาวใช้ชุดขาวนางหนึ่งรีบปรี่เข้ามาพยุงร่างของนางที่ตอนนี้แทบจะทรุดตัวลงกับพื้น

                “ฮูหยิน ท่านเป็นอะไรไป กระจกใบนั้นมันมีอะไรหรือเจ้าคะ” ขณะที่ถามหญิงรับใช้ชุดขาวก็พยุงร่างที่ไร้เรี่ยวแรงของซือซิงมานอนที่เตียงตามเดิม

                ใบหน้านี้ไม่ใช่ใบหน้านาง เกิดอะไรขึ้น? แล้วโฉมงามผู้นี้เป็นใคร ซือซิงรีบก้มหน้าสำรวจร่างกายของตนในทันที

      นิ้วมือขาวเนียนเรียวงาม ทรวดทรงองเอวคอดกิ่วราวกับกิ่งหลิว เรือนผมสีดำขลับดูสุขภาพดี สวรรค์! นี่ไม่ใช่ร่างกายของข้า!

                นี่นางกำลังฝันอยู่ใช่หรือไม่ แต่ทำไมในฝันมันช่างคล้ายกับเรื่องจริงถึงเพียงนี้

                เพื่อพิสูจน์ว่านางไม่ได้ฝันไป หญิงสาวยกแขนขาวเนียนขึ้นมากัดหนึ่งที

     “โอ๊ย! เจ็บจัง...”
                สาวใช้ชุดขาวลอบสังเกตอาการของผู้เป็นนายด้วยใบหน้าตื่นตระหนก เพราะเดิมทีฮูหยินของนางจะเป็นคนที่สงวนท่าที และรักษากิริยามารยาทเฉกเช่นคุณหนูผู้ดีที่ถูกอบรมมาเป็นอย่างดี ไม่เหมือนกับสตรีตรงหน้านางในตอนนี้

      “ฮูหยิน ท่านหมอมาแล้วเจ้าค่ะ”

                 ยังไม่ทันที่ซือซิงจะทันได้ตระเตรียมใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น สาวใช้ชุดเขียวก็พาท่านหมอเข้ามาในห้องแล้ว

                เวลาผ่านไปหนึ่งก้านธูปกว่าท่านหมอจะตรวจอาการนางเสร็จ ใบหน้าเหี่ยวย่นของท่านหมอยังคงฉายแววเรียบนิ่ง ก่อนจะบอกอาการของนางว่า “ร่างกายของฮูหยินรับพิษไม่มาก แต่โดยรวมแล้วไม่มีอะไรให้น่ากังวล เพียงแต่พิษที่อยู่ในร่างกายฮูหยินยังถูกขจัดออกไม่หมด ต้องระวังให้มาก ข้าจะจัดยาให้ท่านอีกสักหนึ่งชุดก็แล้วกัน”

                “ข้าเป็นอะไร?” ซือซิงเอ่ยถามขึ้นด้วยความสงสัย
                สาวใช้ทั้งสองมองหน้ากันด้วยความฉงนสงสัย พวกนางต่างคิดในใจว่าฮูหยินของพวกนางเปลี่ยนไป

                “ฮูหยิน ท่านลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ...ว่าท่านดื่มยาพิษ...” สาวใช้ชุดเขียวพูดอ้ำๆ อึ้งๆ อย่างไม่เต็มเสียงเพราะกลัวจะกระทบความรู้สึกของผู้เป็นนาย

                “ว่าไงนะ! ข้านะหรือดื่มยาพิษฆ่าตัวตาย?” ซือซิงรู้ดีว่านางไม่ได้ฆ่าตัวตาย แต่จะให้นางอธิบายอย่างไรดีว่าตนไม่ใช่ฮูหยินของพวกนาง หากพูดออกไปแล้วจะมีผู้ใดเชื่อนางเล่า

                 ท่านหมอชรารีบจับชีพจรตรวจนางอย่างละเอียดอีกครั้ง ใบหน้าของเขาขมวดมุ่นดูกังวลใจ ผ่านไปครึ่งชั่วยามท่านหมอจึงเอ่ยอาการกับนางอีกครั้ง “ฮูหยินอย่าได้กังวลไป อาจเป็นเพราะพิษที่ท่านดื่มยังขจัดออกจากร่างกายไม่หมด บวกกับสภาพจิตใจของท่านอ่อนแอขณะที่ดื่มยาพิษเข้าไป ฤทธิ์ของพิษจึงแทรกซึมเข้าไปทั่วร่างกาย และอาจทำให้ท่านความจำเสื่อมไปชั่วขณะได้ เอาเป็นว่าข้าจะจัดยาขับพิษให้ท่านเพิ่มอีกสักสามชุด แต่ถ้าหากเวลาผ่านไประยะหนึ่งแล้วอาการของท่านยังไม่ดีขึ้น ข้าจะหาหนทางรักษาท่านอีกครั้ง”

                “ฮูหยินของข้า...ความจำเสื่อมจริงๆ หรือเจ้าคะ” สาวใช้ทั้งสองเอ่ยถามขึ้นด้วยใบหน้าตกตะลึง

      ท่านหมอชราพยักหน้า “ใช่...นางความจำเสื่อมไปชั่วขณะ”

      ราวกับเวลาหยุดนิ่ง ใบหน้างามฉายแววตื่นตะลึง แต่การตื่นตะลึงของนางหาได้เป็นเรื่องเดียวกันกับสาวใช้ทั้งสองไม่

      เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเหลือเชื่อเกินไป สวรรค์กำลังเล่นตลกกับนางใช่ไหม ถึงให้นางมาอยู่ในร่างของสตรีที่มีสามีแล้ว หรือเป็นเพราะคำขอสุดท้ายของนางก่อนตาย สวรรค์ถึงได้ส่งนางมาอยู่ในร่างของสตรีผู้นี้

      แค่คิดข้าก็อยากจะนอนหลับไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด พอตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าสิ่งที่เกิดขึ้นมันไม่ใช่เรื่องจริง แต่เป็นเพียงความฝันที่แปลกประหลาดเรื่องหนึ่งเท่านั้นเอง ใช่ไหม?

      เมื่อคิดได้ถึงตรงนี้ ซือซิงก็คร้านที่จะไปใส่ใจกับสิ่งรอบด้านอีก ร่างบอบบางรีบเอนกายลงบนเตียงช้าๆ ด้วยความเหนื่อยล้า หญิงสาวจึงเข้าสู่ห้วงแห่งนิทราอีกครั้งได้อย่างง่ายดาย

 

      หลังจากที่ซือซิงนอนหลับพักผ่อนร่างกายมาหลายวัน หญิงสาวสก็เริ่มเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้มากขึ้น ว่าสิ่งที่นางเผชิญอยู่ในตอนนี้มันคือเรื่องจริง หาได้เป็นความฝันที่แปลกประหลาดไม่  นางอยู่ในร่างของสตรีที่ออกเรือนแล้ว แถมยังมีสาวใช้ที่คอยปรนนิบัติถึงสองนาง มีชีวิตความเป็นอยู่ที่สุขสบายมีกินมีใช้จนถึงชาติหน้าได้เลยกระมัง

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

298 ความคิดเห็น

  1. #114 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กันยายน 2560 / 17:26
    ขอบคุณคะ
    #114
    1
  2. #8 青い空 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2560 / 13:00
    เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ อัพสม่ำเสมอคือวินัยที่ดีค่ะ อาทิตย์นึงกี่ครั้ง วันไหนบ้างนั้นก็บอกเล่ากันเด้อ

    ติดตามมมมมมตอนต่อไป
    #8
    1
    • #8-1 畅流 ช่างหลิว (@chindongwook) (จากตอนที่ 2)
      26 สิงหาคม 2560 / 13:02
      พอไรท์พึ่งเขียนเรื่องนี้ได้ไม่ถึงอาทิตย์เอง ส่วนจะอัพอีกเมื่อไหร่ไรท์ก็ยังบอกไม่ได้ เอาเป็นว่าถ้าไรท์เขียนเสร็จเมื่อไหร่ ไรท์จะพยายามอัพลงนะคะท่านผู้อ่าน^^
      #8-1
  3. #4 วรรณลักษณ์ เทพรัศมี (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 14:26
    น่าอ่านน่าติดตามเนื้อเรื่องดี
    #4
    1
  4. #3 cheri-n (@cheri-n) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 14:06
    เนื้อเรื่องน่าสนุกค่ะ
    รออ่านต่อ
    ^ _ ^
    #3
    1
  5. #2 B-e-n-ja_ka (@B-e-n-ja_ka) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2560 / 13:37
    รออยู่นะค้าาา สู้ๆน้า?????
    #2
    1