พลิกรักจากหลังไมค์ ^_~

ตอนที่ 50 : แล้วคุณล่ะ ทำไมคุณถึงชอบผู้ชาย? 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 132
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    27 เม.ย. 64


ถึงตอนนี้แววตาของร่างบางก็สั่นระริกอย่างหนัก และน้ำตาของหล่อนก็ไหลรินลงมาไม่หยุด ภัทรจึงลุกมานั่งข้างๆ รินบนเตียง ก่อนที่ร่างสูงจะดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แนบอก โดยที่ตัวเธอก็ไม่ได้ขัดขืนและหล่อนก็ร้องไห้อยู่กับบ่ากว้างของร่างหนาจนเสื้อของเขาเปียกชุ่มไปหมด

จนกระทั่งหญิงสาวรู้สึกว่าความเศร้าและความกดดันที่ถูกกักเก็บเอาไว้ในใจมานหลายปี มันได้เริ่มทุเลาเบาบางลงไปบ้าง เมื่อมีใครสักคนมารับฟังแบบนี้ ขณะเดียวกันเธอก็เริ่มรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย เมื่อได้เข้ามาอยู่ในวงแขนกว้างของใครบางคนที่พูดคำว่า ผมเข้าใจคุณนะ” และยังนั่งลูบผมนุ่มของเธอเบาๆ อย่างช่วยปลอบโยนให้ความเศร้าเสียใจมันมลายคลายลง 


ถ้อยคำที่เธอเอ่ยออกมา มันยิ่งกว่าคมมีดที่ปักลงกลางใจของภัทรเสียอีก มันโดนเสียยิ่งกว่าโดน... เพราะความรู้สึกที่ผ่านๆ มาของเขานั้น มันก็แทบไม่ต่างอะไรจากที่เธอรู้สึกเลยสักนิดเดียว ภัทรเองก็เคยรู้สึกว่าเขาแตกต่างจากคนอื่นๆ เพราะเขาชอบคนที่เป็นเพศเดียวกัน มากกว่าที่จะชอบเพศตรงข้าม ตัวเขาเองก็มีความกลัวเยอะแยะมากมายที่หลบซ่อนอยู่ในหัวใจเช่นกัน

ผมรู้ดีว่าคุณรู้สึกยังไง เจ็บปวดแค่ไหน บางทีผมเองก็รู้สึกแบบนั้น บางทีผมก็เกลียดที่ตัวเองเป็นแบบนี้เหมือนกัน แต่คุณอย่าคิดแบบนั้นสิ...ยังมีคนอีกมากมายที่รู้สึกแบบเดียวกับพวกเรา ทำไมเขายังอยู่กันได้ล่ะ ทำไมเขาถึงมีความรักได้ล่ะ นั่นก็เพราะเขาลองเปิดใจเปิดโอกาสให้กับตัวเอง ถ้าคุณกลัวจนปิดทุกประตูของหัวใจอยู่แบบนี้ คุณจะไม่มีวันได้รู้คำตอบเลยว่า จริงๆ แล้วคุณต้องการอะไรกันแน่” 

ภัทรพยายามพูดให้กำลังใจรินเมื่อเธอเริ่มมีอาการสะอื้นน้อยลง


บอกได้เลยว่า เขาพูดปลอบเธอไปอย่างนั้นเองแหละ ทั้งที่ในใจเองก็รู้สึกกลัวมากๆ เหมือนกัน กลัวคนอื่นๆ จะรู้เรื่องความลับของเขา จนไม่เคยกล้าที่จะลุกขึ้นมาทำอะไรสักอย่างอย่างที่ตัวเองได้พูดปลอบออกไป เพราะเป็นตัวเขาต่างหากที่ปิดบังความจริงจากทุกคน

ภัทรไม่เคยเปิดใจเรื่องรสนิยมของตัวเองเลยแม้แต่กับคนรอบตัว หรือแม้กระทั่งคนในครอบครัว จะมีก็แต่ยายอั้มและเพื่อนอีกแค่ไม่กี่คน ที่พอพวกมันรู้ตัวตนของเขาจากกระทู้ที่เขาโพสต์ในอินเตอร์เน็ท แล้วหลายๆ คนก็รู้สึกเป็นห่วง เลยติดต่อชายหนุ่มเข้ามาเพื่อสอบถามพูดคุย และบอกเอาไว้ด้วยว่าถ้ามีอะไรให้ปรึกษาพวกมันได้อย่างเปิดอก โดยให้ถือว่าพวกมันเป็นเพื่อนที่รู้ซึ้งถึงความรู้สึกของเขาเป็นอย่างดี 

แต่ตลอดระยะเวลาหลายๆ ปีที่ผ่านมา ก็เป็นเพราะความกลัวในใจของเขาเอง ที่ทำให้ภัทรยังไม่เคยมีแฟนสักคน...

เพราะเขาไม่กล้าแม้แต่ที่จะบอกรักคนที่เขาชอบออกไป เพราะเขากลัวว่าจะต้องผิดหวัง กลัวว่าจะต้องเสียคนคนหนึ่ง ซึ่งเป็นทั้งเพื่อนสนิทและเป็นทั้งคนที่เขาแอบรักไปตลอดกาล


ภัทรแอบคิดอะไรมากมายภายในใจอยู่เพียงคนเดียว ขณะที่เขากำลังนั่งกอดรินที่กำลังร้องไห้เอาไว้แนบอก

สักพักหญิงสาวก็ผละออกจากร่างสูง ก่อนที่หล่อนจะรีบหยิบกระดาษทิชชูมาเช็ดน้ำตาบนใบหน้าสวยของตน รวมถึงหล่อนยังช่วยซับน้ำตาของหล่อน ที่เปียกชุ่มเสื้อของเขาพร้อมกับเอ่ยคำว่า

ขอโทษนะ” ออกมาเบาๆ เมื่อร่างสูงหันมามองสบตากับหล่อน จนกระทั่งหล่อนเริ่มหยุดร้องไห้ลงได้ ในขณะที่ร่างบางยังมีอาการสะอื้นอยู่เล็กน้อย เธอก็หันมาถามเขากลับว่า แล้วคุณล่ะคะ ทำไมคุณถึงชอบผู้ชาย?”


เจอคำถามแบบนี้เข้าไปอีกรอบ ภัทรก็ถึงกับอึ้งอย่างหนักไปเหมือนกัน เพราะถึงร่างสูงจะเฝ้าถามตัวเองมาหลายรอบเกี่ยวกับคำถามๆ นี้ แต่เขาก็ไม่เคยแน่ใจในคำตอบที่แท้จริงเลย ว่าสาเหตุมันมีแค่เพราะผู้ชายคนนั้น ที่เป็นจุดเริ่มต้นรึเปล่า หรือมันเป็นเพราะอะไรกันแน่ แต่เขาก็ตัดสินใจว่าจะเริ่มเล่าถึงความในใจที่มีออกมาให้รินได้ฟัง

ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ว่าผมเริ่มชอบ แล้วก็เริ่มมองผู้ชายมากกว่าผู้หญิงตั้งแต่เมื่อไหร่ และเพราะอะไร ผมรู้ตัวแค่ว่าผมแอบรักเพื่อนสนิทผู้ชายของผมคนหนึ่งมาตั้งแต่ ม.4 

ซึ่งจริงๆ ผมรู้จักกับเพื่อนคนนี้มาตั้งแต่เขาย้ายมาจากที่อื่นตอน ม. 2 พวกเราเริ่มคุยกันถูกคอ จนสุดท้ายก็สนิทกันมาก เราสองคนเป็นคู่หูกัน ไปกินข้าว เล่นบาส เตะบอล เรียนพิเศษ ติวหนังสือ ทำกิจกรรมหลายๆ อย่างด้วยกัน แม้แต่ตอนสอบเข้ามหาลัย ผมก็วางแผนเอนทรานซ์ให้ติดคณะเดียวกับมัน พออยู่กับมันนานๆ เข้า ผมก็ยิ่งทั้งรักทั้งผูกพัน มันเป็นคนดีมากๆ แล้วมันก็ดีกับผมมาก จนขนาดที่ผมไม่กล้าที่จะบอกรักมันจริงๆ จังๆ เพราะผมกลัวจะเสียเพื่อน...ผมกลัวว่ามันจะรังเกียจผม กลัวมันจะเลิกคบกับผม กลัวมันจะหนีหน้าผม กลัวว่าทุกๆ อย่างระหว่างผมกับมันจะเปลี่ยนแปลงไป ถ้าผมพูดความจริงออกมา...” ภัทรหยุดไปครู่หนึ่ง

แววตาของชายหนุ่มพลันเริ่มวูบไหว และทอประกายฉายความเศร้าบางอย่างออกมา จนรินเองที่ฟังอยู่ด้วยตลอด ก็เริ่มจะนึกเป็นห่วงความรู้สึกของเขาเช่นกัน

...ผมกลัวไปหมดทุกอย่าง เลยต้องยอมทนเจ็บ เวลาที่ผมเห็นมันสวีตหวานอยู่กับแฟนของมัน ต้องทนนั่งฟังเวลามันมาพูดชมหรือบ่นเรื่องแฟนที่คบหากัน ต้องทนมานั่งปลอบใจและให้กำลังใจมัน เวลามันมาปรับทุกข์เพราะทะเลาะกับแฟนมา ผมรักมันแทบเป็นแทบตาย แต่กลับเป็นได้แค่เพื่อนสนิทของมันก็เท่านั้น... เพราะในหัวใจของมันคงไม่มีที่ว่างให้ผมอยู่ได้เลยด้วยซ้ำ” 

ภัทรพูดไปพลาง ก็เริ่มเสียงสั่นเครือและน้ำเสียงก็เบาลงไปเรื่อยๆ จนประโยคสุดท้ายนั้นก็แทบจะหลบหายไปในลำคอ ก่อนที่เขาจะหยุดพูด และก้มใบหน้าอันเศร้าสร้อยลงไปมองดูที่พื้นอยู่สักครู่หนึ่ง เหมือนว่ากำลังมองเห็นภาพอะไรสักอย่างฉายสะท้อนออกมาจากพื้นที่ตรงนั้น

จนวันที่ผมรู้ข่าวว่ามันกำลังจะแต่งงาน... 






To be continued...


https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6NjoiODA2Nzc2IjtzOjc6ImJvb2tfaWQiO3M6NToiNTMyODMiO30

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น