พลิกรักจากหลังไมค์ ^_~

ตอนที่ 39 : ไม่ใช่พระอิฐพระปูน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 228
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    21 พ.ย. 63

เธอจึงรีบก้มหน้างุดๆ และหันหน้าเข้ากำแพงตรงหัวเตียงทันที ก่อนที่จะปล่อยให้ภัทรเริ่มช่วยปลดตะขอบราเซียร์ออก ตอนมือของร่างสูงสัมผัสไปโดนแผ่นหลังอันเปลือยเปล่าของหล่อนเข้า เธอก็ถึงกับสะดุ้งโหยงขึ้นมาเลยทีเดียว

ขอโทษนะ” ภัทรรีบพูดขอโทษ ก่อนจะเริ่มบิดผ้าเพื่อมาเช็ดแผ่นหลังให้เธอ ร่างหนาทำไปก็แอบรู้สึกใจสั่นๆ ไปด้วยอย่างบอกไม่ถูก

 ‘ก็คนมันไม่เคยต้องมาใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนมากขนาดนี้มาก่อน ต่อให้ที่ผ่านๆ มาจะพาน้องนี พี่นี เพื่อนนีทั้งที่เมาและไม่เมาไปส่งคอนโด แต่ก็ไม่เคยต้องมานั่งเช็ดตัวให้ใครแบบนี้มาก่อน แล้วเขาก็เป็นคนมีเลือดเนื้อมีความต้องการ ไม่ใช่พระอิฐพระปูน หรือพระผู้บรรลุธรรมขั้นสูงแล้วจะได้มีความสามารถมองเห็นพิจารณาร่างกายแบบ     *อสุภะ (การพิจารณาอสุภ­ คือการพิจารณาร่างกายของตน หรือของผู้อื่นว่­าเป็นของไม่งาม ไม่น่ายึดมั่นถือมั่น แต่เป็นของน่าเกลียด โสโครก เช่นพิจารณาซากศพ เป็นวิธีการกำจัดราคะ ทำให้เกิดความเบื่อนายคลายรักยึดถือร่าง­กาย คลายความหลงรูป หลงสวย หลงงามลงได้) ที่จะทำให้มองเห็นร่างกายสวยงามตรงหน้านี่แบบปลงตกได้ซะเมื่อไหร่เล่า ต่อให้ปกติเขาจะชอบแอบมองหุ่นแบบแมนๆ ล่ำๆ มากกว่าก็เหอะ แต่วันนี้ขอบอกตรงๆ ว่าใจสั่น

พอเช็ดด้านหลังเสร็จ ภัทรจึงเอ่ยถามออกไปแบบเกร็งๆ ว่า “จะให้ช่วยเช็ดด้านหน้าด้วยไหม?”

มะ.. ไม่อ่ะค่ะ คุณช่วยรีบใส่เสื้อชุดนอนให้ฉันเถอะนะคะ” เธอรีบพูดปฏิเสธอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ภัทรจะทันพูดจบประโยคเสียอีก

ชายหนุ่มเลยรีบหยิบเสื้อมาสวมให้ ก่อนที่เขาจะจับไหล่ให้เธอหันหน้ากลับมา แต่ร่างบางก็รีบขืนตัวเอาไว้ ก่อนที่เธอจะรีบพยายามใช้มือข้างซ้ายเพียงข้างเดียว ยกขึ้นมาติดกระดุมเม็ดหนึ่งที่เสื้อของตัวเองแบบไม่ถนัดนัก

ให้ผมช่วยเถอะน่า ริน ผมสาบานด้วยเกียรติที่มี ว่าผมจะไม่ฉวยโอกาสกับคุณ” 

หญิงสาวจึงยอมหันกลับมาแบบอายๆ เมื่อติดเกือบเสร็จ เหลือเพียงกระดุมเม็ดล่างสุด เธอก็รีบขอตัวไปเปลี่ยนกางเกงเองในห้องน้ำ จนแทบจะกระโดดลงจากเตียง แล้ววิ่งหนีไปเลยด้วยซ้ำ 

ตลกดีนะ ยายนี่ กลัวเขาซะยิ่งกว่าที่กลัวผีสางแล้วล่ะมั้ง ตอนนี้น่ะ ’ ภัทรอดยิ้มขำออกมาไม่ได้เมื่อเห็นท่าทางลนๆ ของคนตัวเล็กที่ตอนนี้นั้นหน้าแดงยิ่งกว่าลูกตำลึงสุก 


คืนนั้น

ภัทรก็เลยลงไปเอาเสื้อผ้าชุดที่ใส่แล้วที่โรงพยาบาลทั้งสองชุดขึ้นมาเตรียมเอาไว้ หลังจากที่อาบน้ำเสร็จโดยเปลี่ยนไปใส่เสื้อยืดและกางเกงเลตัวที่ใหญ่ที่สุดของริน ชายหนุ่มก็เข้าไปซักชุดที่ใช้แล้วทั้งสามชุด โดยใช้กะละมังใบเล็กๆ กับผงซักฟอกที่มีอยู่ในห้องน้ำ 

หลังจากนั้นชายหนุ่มก็เอาเสื้อผ้าที่ซักเสร็จแล้วเหล่านั้น ออกไปตากที่ราวตากผ้าตรงระเบียงข้างหลังห้อง ขณะที่รินนอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ภัทรไม่มีอะไรต้องทำต่อ และเขาก็รู้สึกยังไม่ค่อยง่วงสักเท่าไหร่ ชายหนุ่มจึงเดินออกไปที่ตรงชานระเบียงหลังห้องของรินบนชั้นห้า เพื่อชมวิวสวยๆ ของสระน้ำข้างๆ หอพัก และทอดสายตามองไกลออกไปยังองค์พระปฐมเจดีย์ ซึ่งเป็นพระมหาเจดีย์คู่บ้านคู่เมืองของจังหวัดนครปฐม อันถูกประดับประดาด้วยดวงไฟไปทั่วทั้งองค์พระอย่างสวยงามในยามค่ำคืน




รินนี่ก็ช่างเลือกหอนะ อยู่ห้องริมสุด วิวก็สวยดีจริงๆ แถมการตกแต่งห้องของที่นี่ก็น่าอยู่เอาเสียมากๆ ด้วย

ภัทรนึกชื่นชมกับการเลือกห้องพักของรินอยู่ในใจ

ขณะที่ภัทรวางข้อศอกทั้งสองข้างลงบนขอบระเบียง และยืนทอดอารมณ์ ชมวิว ชมฟ้า ชมน้ำไปเรื่อยๆ ในความมืดมิดของค่ำคืนวันศุกร์แบบนี้ สายลมยามค่ำก็พัดเข้ามา เอื่อยๆ เบาๆ ทำให้ร่างสูงรู้สึกเย็นกายสบายใจ และผ่อนคลายเป็นอย่างมาก บรรยากาศรอบตัวก็สงบและสวยงามมากๆ จนน่าเคลิบเคลิ้ม ภัทรก็เลยชมพระจันทร์อันกลมโต และยืนคิดอะไรเรื่อยเปื่อยแบบสบายๆ ไปเรื่อยๆ อย่างเพลิดเพลิน

เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยนะ ว่าวันหนึ่งเขาจะได้มาอยู่อย่างใกล้ชิดกับผู้หญิงคนหนึ่งมากขนาดนี้ มันมากกว่าเพื่อนผู้หญิงทุกคนที่เขาเคยมีมาเสียอีก เพราะเขากำลังจะได้ค้างคืนในห้องเดียวกันกับเธอในคืนนี้ ถึงที่ผ่านๆ มาทั้งคู่จะต้องไปนอนค้างอ้างแรมบ้านพ่อแม่ของทั้งสองฝ่าย เพื่อเล่นละครตบตาผู้ใหญ่กันมาบ้างแล้วก็เถอะ

 แต่พวกเขาก็ไม่เคยได้นอนห้องนอนเดียวกันแบบนี้มาก่อนเลย เพราะทั้งคู่นั้นมีฐานะเป็นเพียงแค่คู่หมั้น แถมยังเป็นแค่คู่หมั้นกันแบบปลอมๆ อีกด้วย ทำให้ผู้ใหญ่ไม่ว่าอะไร เมื่อรินกับเขาแยกห้องกันนอน แถมทุกท่านยังเห็นดีเห็นงามด้วยเสียอีกที่ทั้งคู่ไม่คิดจะชิงสุกก่อนห่ามตั้งแต่ช่วงเวลาก่อนที่จะแต่งงานกันจริงๆ

ยกเว้นก็แต่มารดาของเขาเพียงคนเดียว ที่ชอบทำตัวเป็นวัยรุ่นใจร้อน จนแอบเปรยๆ ออกมาตอนเขากับรินออกไปนั่งดูทีวีด้วยตอนก่อนจะแยกย้ายกันไปเข้านอนว่า 

ก็แทนที่จะแต่งกันเร็วๆ ดูสิ เลยต้องแยกห้องกันนอน แล้วแบบนี้เมื่อไหร่แม่จะได้มีหลานซะทีล่ะนี่

นึกแล้วก็อดขำขึ้นมาไม่ได้จริงๆ กับหน้าตาปูเลี่ยนของริน หลังจากที่เธอได้ยินประโยคนี้ของแม่เขาเข้า’ ร่างสูงคิดเสร็จ เขาก็เอี้ยวตัวหันกลับมามองไปยังใบหน้าหวานของร่างบางที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงของหล่อนผ่านประตูกระจกหลังห้อง ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันหน้ากลับมาทางระเบียงอีกครั้ง

          ในจังหวะที่หันกลับมาทางด้านระเบียงนั้นเอง ภัทรก็หันไปเจอเข้ากับใบหน้าขาวๆ ที่โผล่พ้นขอบปูน แค่ตั้งแต่ตรงส่วนคอขึ้นมาอยู่ตรงฝั่งระเบียงห้องข้างๆ








To be continued...
credit ภาพสวย ๆ จาก http://www.thaidphoto.com/forums/showthread.php?t=242191

E-book ค่า 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น