พลิกรักจากหลังไมค์ ^_~

ตอนที่ 35 : เหตุเกิดจากสายฝน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 605
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    14 พ.ย. 63


ประมาณครึ่งชั่วโมงต่อมา....

 เสียงโทรศัพท์มือถือของภัทรก็ดังขึ้นมา ขณะที่ตัวเขากำลังนั่งทานข้าวและฟังเพลงไปด้วยอยู่อย่างสบายอารมณ์ พอร่างสูงเดินมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็เห็นว่าเป็นเบอร์ของริน เขาจึงรีบปิดเพลงและกดรับสายทันที

 “ฮัลโหล ริน โทร. มามีอะไรรึเปล่า?” ร่างสูงกรอกเสียงลงไปตามสาย 

สวัสดีค่ะ คุณภัทรใช่ไหมคะ?” พยาบาลสาวรีบกรอกเสียงลงไปตามสาย

 “ครับ” ภัทรอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ที่มีเสียงผู้หญิงคนอื่นดังมาตามสาย 

หรือว่าเป็นสาวคนที่ยายรินแอบคบอยู่โทร. มาถล่มเขารึเปล่านะ’  ภัทรแอบมโนไปเอง

 “คือ... คู่หมั้นของคุณ รถมอเตอร์ไซค์ล้มน่ะค่ะ ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล S” พยาบาลสาวพูดต่อ

 “หา.. อะไรนะครับ แล้วเธอเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ” พอได้ยินแบบนั้นก็อดตกใจไม่ได้ เขาจึงเผลอร้องถามคำถามออกไปชนิดเสียงดังกว่าปกติ

 ‘เป็นอะไรมากรึเปล่านะ ยายริน ก็เล่นหนังหุ้มเหล็กซะขนาดนั้น เห้อ ถ้ายายรินขับรถยนต์ก็คงจะไม่น่าเป็นห่วงขนาดนี้

 ภัทรแอบนึกกังวลอยู่ในใจ เพราะไม่รู้ว่ารินบาดเจ็บมากขนาดไหน และตอนนี้อาการจะเป็นอย่างไรบ้าง

 “คุณหมอกำลังดูอาการอยู่นะคะ แต่พอดีติดต่อพ่อแม่ของทางผู้ป่วยไม่ได้ ทางเราก็เลยโทรมาหาคุณแทนน่ะค่ะ” คุณพยาบาลรีบตอบคำถามภัทร และชี้แจงเหตุผลที่เธอโทรหาชายหนุ่ม

 “เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละครับ รบกวนคุณช่วยบอกคร่าวๆ ได้ไหมครับ ว่าโรงพยาบาลตั้งอยู่ตรงไหน” ภัทรรีบถามทาง และเมื่อร่างสูงได้ข้อมูลมาแล้ว เขาก็รีบไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า และหยิบกระเป๋าสตางค์ ก่อนจะออกจากห้อง เพื่อเดินทางไปหารินที่นครปฐมทันที 


 

ณ ห้องพักผู้ป่วยของโรงพยาบาล S

 เมื่อภัทรเดินเข้ามาในห้อง เขาก็เห็นคู่หมั้นกำมะลอกำลังนอนหลับตาหน้าซีดเซียว และถูกให้น้ำเกลืออยู่บนเตียงของโรงพยาบาลอย่างน่าสงสาร แถมเธอยังมีเฝือกที่แขนขวาอันเบ้อเริ่มห้อยคอยู่ด้วย

 ‘โชคดีไปนะที่หัวไม่ฟาดพื้นเพราะใส่หมวกกันน็อกกับสนับเข่าสนับศอกเอาไว้ แต่ขนาดนี้ก็เจ็บน้อยซะที่ไหนล่ะ ยังดีนะที่แขนหักไปแค่ข้างเดียวเนี่ย แต่จะว่าไปยายนี่ก็แอบใจดีอยู่นะ ยอมเลี้ยวหลบตัวเงินตัวทอง ซะตัวเองรถล้มจนต้องมาบาดเจ็บขนาดนี้เนี่ย *แล้วแหม พอรู้จากพยาบาลว่าโทรตามเรามา ยังอุตส่าห์โทรมาบอกว่าแค่หักหลบตัวเห้ รถล้มเจ็บนิดเดียว ไม่ต้องขับรถมาจากกรุงเทพหรอก เนี่ยนะเจ็บนิดเดียวของยายริน เฝือกอันใหญ่เท่าบ้าน

 ภัทรแอบคิดในใจอยู่คนเดียว 

 


กลางดึกคืนนั้น

แกร๊กๆ...แกร๊กๆ

        ‘คุณพระ... นี่เล่นกันตั้งแต่คืนแรกเลยเรอะ!’   

ยิ่งเมื่อมีเสียงฟ้าร้องคำรามดังครืนๆ แว่วมาผสมเพิ่ม บรรยากาศก็ยิ่งทวีความน่ากลัวขึ้นไปอีก ภัทรซึ่งตื่นเต็มตาแล้ว ก็ได้แต่นอนลืมตาโพลงมองผนังตรงหน้า ที่มีแสงไฟจากระเบียงสาดส่องเข้ามาเพียงรำไรๆ โดยยังไม่กล้าหันไปทางต้นเสียง

ชั่วขณะนั้นเอง ในหัวของเขาก็เริ่มมีภาพผีในหนังสยองขวัญทุกเรื่องที่เคยดูมา ตั้งแต่เรื่อง ภาพติดผี แฝดผี สวนสนุกผี ฯลฯ ไหลวนเข้ามาจนเหมือนกับว่าเขากำลังได้ดูหนังซ้ำอีกรอบ แต่รอบนี้นั้นเขาก็รู้สึกเหมือนว่ากำลังจะได้มีส่วนร่วมแสดงด้วยอย่างไรอย่างนั้น ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหนาวยะเยือกจนขนหัวลุกชันไปหมด แต่สักชั่วประเดี๋ยวเดียว เสียงโลหะกระทบกันก็เงียบหายไป แล้วมันก็กลับเริ่มมีเสียงผู้หญิงร้องดังขึ้นมาแทน

โอ๊ะ โอ๊ย

        ‘โอ๊ย ยังจะอุตส่าห์มีซาวน์เอฟเฟ็กต์เพิ่มมาอี้ก.. พอเถ้อะ... ว่าแต่เดี๋ยวนะ.... เสียงแบบนี้นี่มัน!’ 


          ภัทรรีบผุดลุกขึ้นมาเปิดไฟอ่านหนังสือตรงหัวเตียง ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปมองทางต้นเสียงทันที

         “เฮ้ย” 

รินที่นึกว่าภัทรนอนหลับอยู่ และพยายามแอบทำอะไรเงียบๆ อยู่คนเดียว จึงร้องขึ้นเสียงดังทันทีด้วยความตกใจ

เมื่อภัทรหันไปดูทางต้นเสียง เขาก็พบว่ารินเอาขอบเปลลงไปข้างหนึ่งแล้ว และเธอก็กำลังพยายามจะปีนลงจากเตียงด้วยตัวเองอยู่ แต่เพราะทั้งหนักเฝือกบนแขนข้างหนึ่งบวกกับโดนแสงไฟแยงตาเข้า หญิงสาวก็เลยเสียหลัก เซจนเกือบจะล้มลงไป ทำให้ภัทรที่อยู่ไม่ไกลนักรีบผวาพุ่งตัวเข้าไปช่วยรับตัวของหญิงสาวเอาไว้

ริน” 

         เมื่อรวบเอวของร่างบางเอาไว้ในอ้อมแขนได้แล้ว ภัทรก็...







To be continued...
เป็นโปรที่สุดมาก โปรเดือนเกิดไรต์ ไม่จัดไม่ได้แล้วจ้า
437 หน้า (≈ 80,506 คำ)
ในราคา Super พิเศษสุดๆ
ลดมากถึง 77%
เหลือเพียง 59 จาก 259 บาท
อยากเจอพระเอกแบบแหวกๆ ใหม่ๆ โปรดไว้ใจคุณภัทร

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

70 ความคิดเห็น