คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย beautiful gradent beautiful gradent | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Tytle : Beautiful gradent

Protagonist : Hyungwon Kihyun | Monsta x |

Plotter : HoneyU514

เนื้อเรื่อง อัปเดต 23 มี.ค. 62 / 07:34


แสงแดดตอนเช้าพาดผ่านกระจกใสเข้ามาในห้องนอนปลุกให้ร่างที่นอนอยู่บนเตียงรู้สึกตัว สองขายาวก้าวลงจากเตียงนุ่มตรงไปห้องน้ำเพื่อเตรียมตัวไปหาคนสำคัญอย่างกระตือรือร้น น้ำอุ่นจากฝักบัวไหลลงมากระทบหน้าช่วยให้ฮยองวอนรู้สึกดี น้ำหอมเบอเบอร์รี่ทัชกลิ่นมีเสน่ห์ลึกลับเข้ากับเจ้าตัวฟุ้งกระจายในอยู่อากาศ อันที่จริงฮยองวอนไม่ได้ชอบฉีดน้ำหอมนักแต่ที่เขาทำในวันนี้เพราะอยากเอาใจคนที่จะไปเจอ

       ถ้าไม่ใช่เพราะนายฉันไม่แตะมันแน่ๆ กีฮยอน...



อากาศข้างนอกในฤดูใบไม้ผลิปลุกให้ฮยองวอนตื่นเต็มตัว นาฬิกาที่อยู่บนข้อมือถูกยกขึ้นมาโดยคนที่สวมมันอยู่
เสร็จเร็วกว่าที่คิดซะอีกมือยาวเอื้อมไปหยิบกุญแจรถคันโปรดไว้ในมือ เสื้อโค้ทสีเบจถูกคว้ามาจากโซฟาพาดไว้บนไหล่กว้าง ถ้าใครเห็นคงคิดว่าเขาเป็นคนขี้หนาวหรืออาจจะป่วยเพราะเสื้อไหมพรมที่สวมอยู่ก็ให้ความอบอุ่นเพียงพอแล้วกับอากาศในฤดูใบไม้ผลิ แต่เป็นเพราะคนที่เขาจะไปเจอในวันนี้นั่นแหละที่ทำให้เขาต้องมั่นใจว่าจะไม่ป่วยกลับมา สูดหายใจเข้าลึกๆเพื่อรับอากาศในเช้าสดใสและเรียกความพร้อมให้กับตัวเอง เขาพร้อมที่จะไปเจอคนนั้นแล้ว คนสำคัญของเขา

เสียงล้อของมาเซอราติสีน้ำเงินเข้มบดเบียดกับถนนดังขึ้นเมื่อคนขับเหยียบเบรคให้จมลงไป ฮยองวอนมองสวนสีเขียวที่อยู่ตรงหน้านิ่ง มือเรียวยื่นไปหยิบกล่องของขวัญสีอ่อนตรงเบาะข้างคนขับมาหาเจ้าตัวและลูบมันอย่างอ่อนโยน มุมปากที่อยู่นิ่งเมื่อครู่ถูกยกขึ้นมาบ่งบอกว่าเขามีความสุขแค่ไหน
      ใจสั่นเป็นบ้า

ประตูรถถูกเปิดออกเมื่อใจสงบลง สองขายาวก้าวไปข้างหน้าไม่เป็นจังหวะเพราะความตื่นเต้นที่มี รอยยิ้มถูกปิดไม่มิดแม้เจ้าตัวจะพยายามเก็บมันไว้สักแค่ไหน เขาแทบจะบ้าไปแล้วจริงๆ

จังหวะเท้าที่ก้าวมาอย่างเร่งรีบในตอนแรกค่อยๆผ่อนจังหวะให้ช้าลงเมื่อฮยองวอนมาถึงที่ที่เขานัดกันไว้
  มาช้ากว่านายอีกจนได้

พึมพำกับตัวเองพร้อมก้าวเข้าไปหาคนที่รออยู่ก่อนแล้ว เงาของต้นไม้ใหญ่เป็นทางเลือกที่ดีที่ทั้งสองคนจะนั่งอยู่ตรงนั้นข้างๆกัน กล่องของขวัญถูกยื่นไปให้คนสำคัญ อีกฝ่ายเพียงยิ้มรับเหมือนอย่างเคย ฮยองวอนตั้งใจไว้ว่าวันนี้จะอยู่กับคนสำคัญของเขาทั้งวันที่นี่ ตรงนี้ ที่ที่พวกเขาจะได้เจอกันในวันนี้ของทุกปี สายลมอ่อน แสงอาทิตย์ที่สาดส่อง ก้อนเมฆสีขาวบนท้องฟ้าสีสดใส ดอกไม้ที่ขึ้นประปรายบนพื้นหญ้าสีเขียว ผีเสื้อหลากสีที่บินหยอกล้อกับดอกไม้นั่น ทุกอย่างมันดีไปหมดแต่ไม่ได้ดึงดูดสายตาของฮยองวอนเท่าคนตรงหน้าเขาอีกแล้ว ไม่เลยสักนิด

ฉันมีอะไรมาให้นายดูด้วยล่ะกล่องไม้สีเข้มขนาดเท่าฝ่ามือถูกล้วงออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท ฮยองวอนค่อยๆเปิดมันออกอย่างตั้งใจ ข้างในนั้นเต็มใบด้วยรูปโพลารอยด์นับร้อยใบอัดแน่นอยู่ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนในหน้าหล่อเหลา รูปถ่ายเหล่านั้นเต็มไปด้วยเรื่องราวต่างๆมากมายที่เขาทั้งสองคนผ่านมาด้วยกัน กีฮยอนชอบการถ่ายรูปด้วยเหตุผลที่ว่า ความรู้สึกในรูปถ่ายไม่มีวันเปลี่ยนไป มันจะเป็นแบบนั้นเสมอแม้ว่าเราจะเปลี่ยนไปแล้วก็ตามฮยองวอนไม่ค่อยเข้าใจประโยคนั้นนักตอนที่ได้ยินครั้งแรกแต่ตอนนี้เขากลับเข้าใจมันเป็นอย่างดี รูปถ่ายที่อยู่ข้างบนสุดเป็นรูปคู่ของเขากับกีฮยอนที่นั่งบนม้าหินอ่อนมันเป็นเดตวันแรกของพวกเขาเมื่อ 4 ปีที่แล้ว รอยยิ้มของกีฮยอนยังคงสดใสเหมือนเดิม มันยังคงเป็นรอยยิ้มที่ทำให้ฮยองวอนหวั่นไหวเหมือนเดิมไม่มีผิด

 กีฮยอนหันหลังไปหยิบกล้องโพลารอยด์คู่ใจและยกมันขึ้นบดบังใบหน้าพร้อมกับกดปุ่มชัตเตอร์ รูปของฮยองวอนที่นั่งอยู่กับดอกไม้น่ะดูดีที่สุด ไม่สิ เขาดูดีตลอดเวลานั่นแหละ ในสายตาของกีฮยอนเขาดูดีเสมอ
ทำอะไรน่ะ ถ่ายรูปฉันอีกแล้วหรอ ฮยองวอนละสายตาจากดอกไม้สีสวยบนพื้นหญ้าและพบว่าอีกคนยืนถือกล้องและเล็งองศามาที่เขาพอดิบพอดี ทำไมนายถึงชอบถ่ายรูปล่ะ กีฮยอน ถามด้วยความสงสัย
เพราะความรู้สึกที่อยู่ในรูปจะไม่เคยเปลี่ยนไป ความรู้สึกที่มองเห็นในรูปที่ถ่ายในตอนนั้นๆจะซื่อสัตย์เสมอ มือเล็กลดกล้องลงพร้อมกับคำตอบ
งั้นนายก็ไม่จำเป็นต้องถ่ายฉันหรอกกีฮยอนละสายตาจากกล้องเพื่อมองฮยองวอนอีกครั้ง เพราะฉันน่ะไม่มีวันเปลี่ยนไปไงล่ะ
ขอร้องล่ะหยุดพูดอะไรเลี่ยนๆทีรอยยิ้มเขินปรากฏบนใบหน้าหวานอย่างปิดไม่มิด ถึงกีฮยอนจะบอกให้เขาเลิกพูดแบบนั้นแต่ก็เขินเสมอเวลาที่ได้ยิน น่ารักชะมัด
นี่หยุดมองรูปสักทีได้ไหม ตัวจริงยืนอยู่ตรงนี้ ฉันยืนอยู่ตรงหน้านาย นายควรมองฉันสิ

อยู่ๆก็อิจฉารูปถ่ายซะอย่างนั้น

ที่ฉันมองก็รูปนายนะ จะหงุดหงิดไปทำไมกัน
เพราะมันเป็นแค่รูปแต่นายทำเหมือนมันสำคัญกว่าตัวฉันน่ะสิจะหาว่าเขาบ้าก็ได้ แต่เขาหงุดหงิดจริงๆในรูปนั่นน่ะมันมีแค่เท้าของเขาไม่ได้เห็นหน้าเขาสักหน่อยยืนมองอยู่ได้ ฉันเป็นแฟนนายนะกีฮยอนนายควรมองหน้าฉัน
จุ๊บ
สัมผัสอุ่นจากริมฝีปากของคนตัวเล็กทำให้ฮยองวอนตกใจเล็กน้อยเพราะกีฮยอนไม่เคยทำแบบนี้เลยสักครั้ง ให้ตายสิ ฉันไม่เคยโกรธนายได้ถึงนาทีเลยจริงๆ


รอยยิ้มปรากฏบนหน้าของฮยองวอนเมื่อนึกถึงอดีตเขาจำได้ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นในรูปถ่ายนับร้อยนั่น ความทรงจำที่มีร่วมกันสามปีไหลเวียนเข้ามาในห้วงความคิดในตอนที่ดูรูปถ่าย รอยยิ้มหวาน แววตาที่อบอุ่น เสียงหัวเราะที่สดใส อ้อมกอดอุ่นในวันที่เหน็ดเหนื่อยเขาจำมันได้ดี เวลาผ่านไปนานเท่าไรฮยองวอนไม่รู้และไม่ได้ใส่ใจ ดวงตาสวยกลับมาจ้องมองคนที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง เปิดกล่องของขวัญกันไหมไม่รอช้ามือยาวของฮยองวอนคว้ากล่องของขวัญที่วางอยู่ข้างๆตัวมาเปิด ข้างในเป็นรูปถ่ายของกีฮยอนที่ถูกล้อมด้วยกรอบรูปสีขาวสะอาดตา รูปถ่ายนั้นมัวเบลอเหมือนกับคนที่เป็นตากล้องถูกผลักตอนถ่ายอย่างไงอย่างงั้น ใช่ มันเป็นผลงานของเขาเอง ห่วยสุดๆไปเลยล่ะ ข้างล่างของกรอบรูปเป็นเสื้อไหมพรมสีแดงดูเข้ากับคนตัวเล็ก ฉันทำเสร็จแล้วนะ เสื้อตัวนี้น่ะฉันทำเสร็จแล้วยื่นมือไปหยิบเสื้อไหมพรมหนานุ่มเข้ามาไว้ในมือ ฉันอยากเห็นนายตอนใส่เสื้อตัวนี้นะกีฮยอน


เฮ้ นายต้องเกี่ยวไหมผ่านสองห่วงบนเข็มก่อนเสียงกีฮยอนบอกก่อนที่อีกคนจะทำพังเป็นรอบที่สี่ เขาเหนื่อยที่จะตามแก้แล้ว
ซื้อมาใส่ไม่ง่ายกว่าทำเองหรือไง ไหมบ้านี่ก็พันกันจนยุ่งไปหมดแล้วคนความอดทนน้อยพึมพำแบบนี้นับครั้งไม่ถ้วน เขาไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมถึงต้องมานั่งถักเสื้อใส่เองทั้งๆที่ซื้อมีให้เลือกซื้อตั้งเยอะแยะ และมันก็ไม่ได้แพงขนาดนั้น ให้ตายเถอะนี่ไม่ใช่งานถนัดของเขาเลยจริงๆ
แต่ฉันอยากใส่ตัวที่นายทำนี่ฮยองวอนหยุดทะเลาะกับไหมพรมที่พันกันเป็นก้อนในมือและเงยหน้ามาสบตากับคนที่นั่งอยู่ตรงหน้า


 นี่มันเรียกว่าอ้อนไม่ใช่หรือไง

ดวงตาสวยจ้องมองรอยยิ้มเขินบนใบหน้าน่ารักนั่น รอยยิ้มกับอ้อมกอดที่อบอุ่นของกีฮยอนทำให้หน้าหนาวไม่มีผลกับฮยองวอนอีกแล้ว แค่มีกีฮยอนกับฮยองวอนอยู่ด้วยกันแบบนี้เขาก็ไม่เกลียดหน้าหนาวที่ทำให้เขาต้องมานั่งถักเสื้อไหมพรมอีก ถ้าเป็นแบบนี้ให้ถักเป็นร้อยตัวฮยองวอนก็ทำได้…. นายจะทำใจฉันวายรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ แววตาที่อบอุ่น แค่นี้ฮยองวอนก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากกีฮยอนฮยองวอนก็ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว

 

[วันนี้นายจะมาหาฉันไหม]
แน่นอน ฉันจะไปหานาย
[
อื้ม เสร็จงานแล้วก็รีบมานะฉันมีของขวัญให้นายด้วย วันนี้วันครบรอบ นายจำได้ใช่ไหม]
ฉันไม่มีวันลืมวันที่ฉันขอนายเป็นแฟนหรอกน่า
[
นายไปเรียนการพูดเลี่ยนๆแบบนี้มาจากไหนกัน] พูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่เริ่มแดงระเรื่อ ฮยองวอนทำให้ใจสั่นได้เสมอแม้ไม่ต้องเห็นหน้า แค่คำพูดหรือแม้แต่การเงียบรอฟังกีฮยอนก็เดาได้ว่าอีกคนทำหน้าแบบไหนและมีสายตายังไง ฮยองวอนน่ะอบอุ่นเหมือนแสงแดดในฤดูหนาวเสมอ เป็นแสงแดดอุ่นในฤดูหนาวของกีฮยอนเสมอ
เสร็จงานแล้วฉันจะรีบไปนะ นายรอได้ใช่ไหม
[
ได้สิ เดี๋ยวนายก็เสร็จงานแล้วนี่นา แม่ฉันทำขนมที่นายชอบมาด้วยนะเพราะงั้นรีบมาล่ะ]

 

งานเสร็จทันเวลาตามที่คาดไว้ร่างสูงของฮยองวอนยันตัวขึ้นเต็มความสูงและเก็บของลงอย่างเร่งรีบ จังหวะที่ฮยองวอนกำลังก้าวขาไปยังรถของตัวเองสมาร์ทโฟนในเสื้อโค้ทส่งสัณญาณว่ามีใครบางคนกำลังติดต่อมา

วิดีโอคอล?

นิ้วยาวกดรับสายพร้อมกับขาที่หยุดเดินเพื่อมองภาพคนในจอให้ชัด ปลายสายเป็นหญิงวัยกลางคนที่เขาคุ้นหน้า แม่ของกีฮยอน…. จากนั้นภาพก็เปลี่ยนเป็นอีกคน คนที่เขากำลังจะไปเจอในอีกครึ่งชั่วโมงข้างหน้า
 
ฉันกำลังไปหานาย นิ้วเรียวกระชับกระเป๋าถือแน่นขึ้นเพื่อระบายสิ่งที่จุกอยู่ในอก คนปลายสายแค่ยิ้ม ยิ้มอย่างอ่อนแรง
[
อย่าทำหน้าแบบนั้นฮยองวอน] อย่าทำหน้าเสียใจแบบนั้น ฉันไม่ได้อยากเห็นนายร้องไห้
ฉันจะรีบไปกีฮยอน ฉันจะรีบไปรอฉันนะกีฮยอน ได้โปรดรอฉัน
[
ฮยองวอน…] น้ำเสียงอ่อนแรงแต่สายตาที่มองมากลับสว่างไสวเหมือนแสงไฟที่ส่องนำทาง สองมือของกีฮยอนค่อยๆยกขึ้นมาแตะที่แก้มแล้วยกยิ้มเป็นสัญญาณที่เขาทั้งสองรู้ความหมาย ยิ้มกีฮยอนขอให้เขายิ้ม

 

ทำไมนายถึงเข้มแข็งขนาดนี้กีฮยอน นายเข้มแข็งขนาดนี้ได้ยังไง

ฮยองวอนยกยิ้มอย่างยากลำบากทั้งๆที่เขาเป็นคนยิ้มง่าย สายตาเริ่มพร่ามัวเพราะคลื่นน้ำตาที่เริ่มเอ่อล้น ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวด ความเศร้าที่ซัดกระหน่ำเขารับมือมันไม่ได้ แต่ตอนนี้ยังร้องไห้ไม่ได้เพราะคนตรงหน้าไม่อยากเห็นน้ำตาของเขา และเพราะคนตรงหน้าจะไม่อยู่ให้เขามองชัดๆแบบนี้อีก

ฉันทำอาหารที่ฉันชอบไม่อร่อยเท่านายทำแต่ฉันจะพยายาม ฉันจะดูแลสุขภาพให้ดีเท่าที่นายเคยดูแลฉัน จะสวมเสื้ออุ่นๆในวันที่อากาศเย็นอย่างที่นายเคยบอกเสียใจจนยากที่จะเปล่งเสียงออกมามันเป็นแบบนี้นี่เอง ความเสียใจมันเป็นแบบนี้นี่เอง… “ฉันจะยิ้มในทุกๆวันฉันสัญญา ไม่ต้องห่วงฉันกีฮยอน ไม่ต้องห่วงนายก็จะดูแลตัวเองอย่างดีเหมือนกันใช่ไหม นายจะไม่ต้องลำบากแล้วใช่หรือเปล่า ไปอยู่ที่นั่นนายจะคิดถึงฉันเหมือนเดิมไหม นายต้องคิดถึงฉันนะกีฮยอน นายห้ามลืมฉันนะ
[
ฮยองวอน ฉันรักนาย ฉันรักนายเสมอ] ภาพเริ่มเลือนรางความรับรู้เริ่มขาดหาย ภาพของฮยองวอนจะหายไปแล้ว กีฮยอนจะไม่ได้มองหน้าฮยองวอนอีกแล้ว
อย่าพึ่งไป กีฮยอนอย่าพึ่งไป ได้โปรด…” ไม่ทัน ไม่ทันแล้ว กีฮยอนหลับไปแล้ว ร่างกายที่เคยแข็งแรงแต่ในวันนี้กลับยากที่จะยืนอยู่ ขาทั้งสองอ่อนล้าและหมดแรงที่จะก้าวเดิน ม่านสายตาพร่ามัวไปด้วยน้ำตาของคนที่พึ่งสัญญาว่าจะมีความสุขไปเมื่อครู่

 

ฉันจะมีความสุขได้ยังไงกีฮยอน นายเป็นความสุขเดียวของฉันนายก็รู้

 

ประตูบานสีขาวถูกผลักไปเต็มแรงสองขาที่ก้าวเดินหนักอึ้งอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่มีปาฏิหาริย์จากการเฝ้าสวดภาวนามาตลอด ไม่มี เอื้อมไปข้างหน้ามันสั่นเทาและอ่อนแรงคนตรงหน้าหลับไปแล้ว หลับแบบไม่มีวันตื่นขึ้นมาอีก มือเล็กถูกกุมกระชับ ไออุ่นจากร่างกายของคนที่หลับยังคงอยู่


นายยังอยู่ใช่ไหม นายจะตื่นขึ้นมาบอกให้ฉันหยุดร้องไห้ใช่ไหมกีฮยอน


ขอบตาเริ่มร้อนเมื่อหวนนึกถึงอดีต เสื้อไหมพรมในมือเขาทำมันเสร็จไปเมื่อสองปีที่แล้วแต่คนใส่จากไปก่อนที่มันจะเสร็จฉันทำไม่สวยหรือไงกีฮยอนทำไมนายไม่รอใส่เสื้อที่ฉันทำล่ะ นี่มันหนาวแล้วนะนายควรใส่อะไรอุ่นๆไม่ใช่หรือไงคร่ำครวญถึงคนที่นอนอยู่ในหลุมตรงหน้า นายสบายดีใช่ไหม ดูแลตัวเองอย่างดีใช่หรือเปล่า ที่นั่นน่ะนายมีความสุขดีใช่ไหมเสียงเริ่มขาดหายลมหายใจเริ่มจุกอก นายน่ะไม่คิดถึงฉันบ้างหรือไง ฉันคิดถึงนายจนจะบ้าตายอยู่แล้ว ยื่นมือออกไปสัมผัสกับแท่นหินอ่อนอย่างอ่อนโยนและแผ่วเบา รูปของคนที่หลับใหลไปแล้วยังคงยิ้มอยู่ รอยยิ้มที่เขาเฝ้าคิดถึง รอยยิ้มที่เขาโหยหา และรอยยิ้มที่จากเขาไปไกลแสนไกล ดวงอาทิตย์เคลื่อนตัวไปแตะขอบฟ้าอีกฝั่งแล้วแต่ฮยองวอนยังคงนั่งอยู่ที่เดิมตั้งแต่เช้า สายลมอ่อนพัดความอบอุ่นมากระทบร่างกาย อ่อนโยนและแผ่วเบา มันเหมือนเขาถูกโอบกอดจากคนในรูป

 

 

 นายก็คิดถึงฉันสินะ


นายก็ถิดถึงฉันใช่ไหม

 

กีฮยอน….




ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ chimonx จากทั้งหมด 1 บทความ

  • เรื่อง

    หมวด

    ตอน

    คนเข้าชม

    โพสท์

    คะแนน

    อัปเดต

  • แฟนฟิคเกาหลี

    เรื่องสั้น

    0/30

    0

    0%

    23 มี.ค. 62

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น