คัดลอกลิงก์เเล้ว

[OS] 내 사랑 (MY LOVE) | KAIBAEK #MyLuvKB

โดย Clariyun。

ขึ้นชื่อว่าคนสำคัญไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใดก็ยังเป็นคนสำคัญ และด้วยเหตุผลนั้นสำหรับคนที่ยังรู้สึกมันก็ยากที่จะลืมเลือน "ผมแค่รักคุณเท่านั้นเอง" #MyLuvKB

ยอดวิวรวม

394

ยอดวิวเดือนนี้

3

ยอดวิวรวม


394

ความคิดเห็น


5

คนติดตาม


30
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  24 พ.ย. 61 / 21:33 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้



ขึ้นชื่อว่าคนสำคัญไม่ว่าจะผ่านไปนานเท่าใดก็ยังเป็นคนสำคัญ
และด้วยเหตุผลนั้นสำหรับคนที่ยังรู้สึกมันก็ยากที่จะลืมเลือน

ผมก็แค่ "รักคุณ" เท่านั้นเอง : บยอน แบคฮยอน



CR.SQW

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 พ.ย. 61 / 21:33

บันทึกเป็น Favorite


 

 

[OS] (MY LOVE)
Couple : Jongin x Baekhyun
Author : Clariyun
Hashtag : #MyLuvKB

 

 

            ยามตะวันสูงขึ้นเหนือเส้นขอบฟ้าอันเป็นเวลาที่บอกถึงการเข้าสู่วันใหม่ แสงแดดรำไรของรุ่งอรุณทอประกายสาดส่องเข้ากระทบกับม่านสีครีมจนเนื้อผ้าโปร่งแสง

ร่างเล็กผู้เป็นเจ้าของห้องขยับตัวเล็กน้อย เปลือกตาสีเนื้อไม้ค่อยๆขยับขึ้นพลางกระพริบถี่ๆเพื่อปรับทัศสนวิสัยการมองให้ชัดเจน มือเล็กยันตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างไม่รีบร้อนนัก ดวงตาที่ประดับด้วยแพขนตางอนยาวกับเปลือกตาเพียงชั้นเดียวหันมองนาฬิกาที่ตีเข็มบอกเวลาเจ็ดโมงเช้าบนหัวเตียง ริมฝีปากบางถูกยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน่ารักก่อนที่ร่างทั้งร่างของคนตัวเล็กจะหายเข้าไปในห้องน้ำเพื่อทำธุระส่วนตัว

            การตื่นเช้าในวันหยุดคงเป็นตัวเลือกข้อสุดท้ายสำหรับใครหลายๆคน เหตุผลที่มันเป็นแบบนั้นและดูเหมือนจะหาเหตุผลอื่นที่ดูเข้าท่าเข้าทางมากกว่านี้ไม่ได้แล้วคงจะหนีไม่พ้นคำว่าเพราะมันคือวันหยุด มนุษย์อย่างเราๆก็จะหยุดทำทุกอย่างที่ทำไปมากแล้วในวันธรรมดาเพื่อชดเชยเวลาในการพักผ่อนในวันหยุดแทน แต่เหตุผลของมนุษย์เหล่านั้นบางครั้งมันก็ใช้ไม่ได้กับมนุษย์ทุกคน

            ร่างเล็กของใครบางคนกำลังสารวนอยู่ในห้องครัวอย่างขะมักเขม้นในเวลาเช้าของวันอาทิตย์ ขึ้นชื่อว่าเป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ก็คงไม่มีใครไม่อยากพักผ่อนสบายๆในบ้านตัวเอง ซึ่งคำพูดเหล่านั้นดูจะขัดแย้งกับเจ้าของมือเรียวที่กำลังหยิบจับวัตถุดิบแต่ละอย่างๆชำนาญอยู่ ณ ขณะนี้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่มีความต้องการในการพักผ่อน เพียงแต่ว่าวันพักผ่อนดันไปตรงกับวันสำคัญเสียนี่สิ

            “ย่าห์ มงรยงตอนนี้ฉันยังไม่ว่างนะ รอให้ฉันทำคุกกี้เสร็จก่อนเดี๋ยวจะไปเล่นด้วยโอเคไหม?”

            สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กและขาสั้นถูกห้ามทัพการพันแข้งพันขาไว้โดยเจ้าของ สุนัขพันธ์คอร์กี้ที่ร่างบางเลี้ยงไว้เป็นเพื่อนอยู่ในวัยกำลังซน การจะวิ่งเข้ามาหยอกเย้าอย่างต้องการเพื่อนเล่นทุกครั้งที่เขาเปิดประตูมาเจอหน้ากันของสัตว์สี่เท้าตัวนี้ก็คงไม่แปลก หากทว่าเวลานี้ร่างบางยังคงเล่นสนุกกับสุนัขของเขาไม่ได้ จึงได้แค่เพียงบอกและปล่อยให้มันไปวิ่งเล่นที่อื่นก่อน เพราะสิ่งสำคัญตรงหน้ามันสำคัญตามคำจำกัดความของมันจริงๆและเขาก็ตั้งใจทำมันให้ออกมาดีที่สุด

            “จงอินจะชอบไหมนะ ไม่เคยทำรสนี้ด้วยสิ” นิ้วเรียวสวยจิ้มที่ริมฝีปากตัวเองอย่างครุ่นคิด

            วันสำคัญที่ทำให้มีคนสำคัญของคนร่างเล็กวนมาบรรจบกันอีกปี นับดูแล้วปีนี้ก็เข้าปีที่สองของการมีใครอีกคนขึ้นแท่นในใจแซงใครต่อใครและถูกตราไว้ว่าเป็นคนพิเศษมากๆสำหรับเขา

          วันครบรอบสองปีในการคบกันระหว่างบยอน แบคฮยอนและคิม จงอิน

            “ย่าห์! ทำได้สิต้องทำได้ แค่นี้เอง” ริมฝีปากบางอมชมพูอย่างเป็นธรรมชาติเอ่ยขึ้นให้กำลังใจตัวเอง

            คุกกี้รสใหม่ที่ไม่เคยทำมาก่อนถูกเลือกมาเป็นของขวัญวันครบรอบในปีนี้ แบคฮยอนไม่คิดว่ามันจะเป็นคุกกี้ที่ออกมาอร่อยที่สุด เพียงแค่ให้รสชาติที่ออกมามันสมกับความตั้งใจที่แบคฮยอนใส่ลงไปและหวังไว้แค่ให้จงอินชอบมันเท่านั้นก็เพียงพอ

            เวลาผ่านไปร่วมเกือบสามชั่วโมง คุกกี้ที่ถูกทำขึ้นโดยแบคฮยอนก็เสร็จ กลิ่นหอมของนมกับอัลมอนต์ที่เป็นส่วนผสมหลักของคุกกี้ถูกส่งผ่านออกมาตามอากาศทันทีที่แบคฮยอนเปิดเตาอบ มือเรียวที่ถูกสวมใส่ด้วยถุงมือกันความร้อนยกถาดคุกกี้ออกมาวางไว้บนโต๊ะอาหาร

            “ก็ใช่ได้เหมือนกันนะเนี่ย” แบคฮยอนยืนมองคุกกี้ที่เรียงรายอยู่บนถาดด้วยความภาคภูมิใจ

            ร่างบางจัดการย้ายตัวเองมานั่งที่โต๊ะเพื่อเริ่มบรรจุของขวัญที่ตัวเองทำลงในห่อขนมสีพาสเทลตัดกับลายน่ารักที่ข้างห่อ แต่ด้วยความไม่มั่นใจในฝีมือตัวเองอยู่นั้นระบบประสาทจึงสั่งการให้เอื้อมมือออกไปหยิบคุกกี้ที่ตัวเองทำมาชิม

            “อร่อย!” ทันทีที่รสชาติของคุกกี้แผ่ซ่านในปากส่งผลให้ต่อมรับรสชาติทำงาน นั่นจึงทำให้แบคฮยอนอุทานเสียงดังอย่างลืมตัว

            โชคยังดีที่แบคฮยอนอยู่คนเดียว ถ้าหากมีใครอยู่ด้วยคงเกิดอาการหมั่นไส้เป็นแน่ถ้ากินคุกกี้ที่ตัวเองทำแล้วบอกว่าอร่อยเสียงดังขนาดนั้น คงไม่พ้นข้อหาอวยตัวเองดูจะเกินเหตุเกินควรไปอย่างแน่นอน

            “มงรยงฉันอยากกินอ่าTT

            แบคฮยอนหันไปพูดกับสัตว์เลี้ยงที่วิ่งเข้ามานั่งจุมปุ๊กเป็นก้อนกลมๆเพราะกลิ่นของคุกกี้พลางเอียงหน้าเหมือนเด็กขอขนมจากผู้ใหญ่ แต่เพียงไม่กี่วินาทีต่อมาใบหน้าน่ารักเมื่อครู่นี้นั้นก็กลับเปลี่ยนเป็นทำหน้ามุ่ย ริมฝีปากบางคว่ำขึ้นน้อยๆเหมือนเด็กงอนเมื่อนึกถึงประโยคที่แฟนของเขาอย่างจงอินพูดขึ้นมาได้

          แบคฮยอน กินเยอะไปแล้วนะ เดี๋ยวก็อ้วนหรอก

            “ชิส์ หยาบคายมาก ใครอ้วนกัน มาโชว์ซิกแพ็คแข่งกันไหมล่ะ!?  ซึ่งคำตอบของคำถามที่ถามไปแบคฮยอนเองก็รู้ดีอยู่แล้วว่าใครจะเป็นฝ่ายชนะ

            มุมปากของแบคฮยอนถูกยกขึ้นให้เป็นรอยยิ้มน่ารักอีกครั้ง ไม่มีครั้งไหนที่เขานึกถึงแฟนหนุ่มของตนแล้วจะไม่ยิ้มออกมา ทั้งความรู้สึกรัก อบอุ่น และคอยเป็นห่วงกันยังส่งถึงแบคฮยอนเสมอ

            “เสร็จแล้ว ทีนี้ก็เหลือการ์ด จะเขียนยังไงดีน้า มงรยงแกช่วยฉันคิดหน่อยสิ”

            “...” มงรยงที่นั่งอยู่ข้างๆเอียงคอมองแบฮยอนอย่างสงสัย

            ห่อคุกกี้ที่ถูกแพ็คเสร็จเรียบร้อยแล้วถูกใส่ลงในกล่องของขวัญอีกหนึ่งชั้น แบคฮยอนหยิบปากกาลูกลื่นสีน้ำเงินที่ปลายของปากกาเป็นตุ๊กตารูปโทโทโร่ที่จงอินเป็นคนซื้อให้ออกมาเตรียมจะเขียนการ์ด ร่างบางหันไปถามสัตว์เลี้ยงของตัวเองอย่างคิดไม่ออกว่าควรจะเขียนแบบไหนดีอีกครั้ง

            ใช้ความคิดอยู่ไม่นาน มือเรียวก็บังคับปลายปากกาลากเส้นเป็นตัวหนังสือเขียนสิ่งที่ตัวเองคิดได้ลงไปบนการ์ดก่อนจะติดมันไว้ที่กล่องของขวัญ เหลือแค่เอาของขวัญกล่องนี้ไปให้กับเจ้าของๆมันเท่านั้นก็เสร็จเรียบร้อยตามที่แบคฮยอนตั้งใจไว้แล้ว

            “หวังว่านายจะชอบนะจงอิน” J

            แบคฮยอนยกกล่องของขวัญขึ้นมาดูด้วยรอยยิ้มอีกครั้ง ทุกความตั้งใจและใส่ใจที่ดูได้จากตั้งแต่เริ่มทำคุกกี้จนถึงการห่อกล่องของขวัญของร่างบางถูกใส่ข้าไปในกล่องๆนี้แล้วทั้งหมด กล่องของขวัญที่เรียบสวยไร้ตำหนิหรือรอยฉีกขาดใดๆ และแบคฮยอนเองก็หวังว่าจงอินจะรับถึงความรู้สึกเหล่านั้นของเขาได้ผ่านกล่องใบนี้

            หลังจากที่ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย แบคฮยอนก็แค่นั่งรอเวลาที่จะเอากล่องของขวัญไปให้กับจงอิน ร่างบางต้องการที่จะให้มันในเวลาเดียวกันกับที่จงอินขอเขาคบเมื่อสองปีที่แล้ว

 

 

            ครืด~ ครืด~

            ใบหน้าหวานของแบคฮยอนละจากกล่องของขวัญไปมองที่สมาร์ทโฟนของตัวเองที่วางอยู่ข้างๆ แรงสั่นสะเทือนจากการตั้งค่าระบบสั่นกำลังบ่งบอกถึงการโทรเข้ามาของใครบางคน ร่างบางยิ้มกว้างเมื่อคิดว่าจงอินต้องโทรมาแน่ๆ แต่เมื่อชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอนั้นเป็นชื่อของเพื่อนสนิท รอยยิ้มกว้างที่แสนจะดีใจเมื่อครู่นี้กลับเจือนลงแทบจะทันที มือเรียวหยิบมันขึ้นมาก่อนจะกดสไลด์ปุ่มรับสาย

ชานยอล สายเรียกเข้า

            “ว่างายยยย~” คนตัวเล็กกรอกเสียงใส่ปลายสายทันทีที่ยกโทรศัพท์ขึ้นมาทาบหู

            (อะไรเนี่ย น้ำเสียงดูผิดหวังจังนะแบคฮยอน ฮ่าๆๆ) บุคคลที่อยู่ปลายสายอย่างปาร์ค ชานยอลหัวเราะร่วนออกมา

            “แน่สิ!” -^- แบคฮยอนตอบไปตามตรง ปากบางคว่ำขึ้นอีกครั้ง

            (นายจะใจร้ายกับเพื่อนสนิทเกินไปแล้วนะแบคฮยอน คนอุตส่าห์คิดถึงเลยนะ- -)

            “ฮ่าๆๆ ฉันล้อเล่นน่า แล้วนายมีอะไรหรือเปล่าชานยอล”

ร่างบางถามไปอย่างสงสัย เพราะส่วนมากทั้งเขาและชานยอลจะคุยกันทางไลน์มากกว่าการโทรมาแบบนี้ เพราะเรียนอยู่คนละที่และตารางเวลาเรียนหรือเวลาว่างก็ไม่ค่อยจะตรงกันนัก ตัวเลือกที่ดีที่สุดในการติดต่อหากันเพื่อไม่ให้รบกวนเวลาเรียนหรือพักผ่อนก็คงหนีไม่พ้นแอพพลิเคชั่นสีเขียว

(ก็อยากโทรมาถามสารทุกข์สุขดิบบ้าง เผื่อจมกองหนังสือตายไปแล้ว นี่ฉันพึ่งสอบไฟนอลเสร็จไปแค่สองตัว เนื้อหาโคตรเยอะ อยากจะบ้าตายแล้วเนี่ย)

“ฉันไม่จมกองหนังสือตายหรอก และที่สำคัญฉันสอบไฟนอลเสร็จแล้ววว” ><

แบคฮยอนยิ้มขำเมื่อปลายสายบ่นออกมายืดยาวก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นเชิงเยาะเย้ยเพื่อนสนิทของตัวเองที่ผ่านมรสุมโคตรมหึมานั้นมาได้แล้ว ส่งผลให้ปลายสายโดนคำว่าอิจฉาฟาดเข้าหน้าเต็มๆ

(เฮ้ยอะไรวะ! นายสอบเสร็จก่อนอีกแล้วอ่ะ ไม่แฟร์เลย ชิส์! แล้วนี่นายเป็นยังไงบ้าง) ชานยอลจิ๊ปากขึ้นอย่างขัดใจ แต่ไม่วายถามความเป็นอยู่ของเพื่อนออกมา

“ก็สบายดี ฉันอยู่กับมงรยง เจ้านี่อ้วนขึ้นเยอะเลย เดี๋ยวฉันถ่ายรูปส่งไปให้ดูในไลน์” ร่างบางหัวเราะน้อยๆแล้วย้ายตัวเองจากโต๊ะลงไปนั่งเล่นกับสัตว์เลี้ยงของตัวเอง

(หืม? เหมือนนายน่ะสิ ฮ่าๆๆๆๆ)

“ย่าห์! นายว่าใครอ้วนห้ะ ปาร์ค ชานยอลอยากตายใช่มะ!?” -^-

(อูยย กลัวแล้ว ฮ่าๆๆ ได้ยินนายแว๊ดแบบนี้ก็ค่อยหายห่วงหน่อย)

“แน่สิ ฉันสบายดีมาก และกำลังอยากฆ่าคนด้วย นี่ถ้าไม่ติดว่าฉันต้องเอาของขวัญไปให้จงอินนะ ฉันจะตรงไปบีบคอนายที่มหาลัยเลยคอยดูคนตัวเล็กร่ายยาวออกมาอย่างขบเขี้ยวเคี้ยวฟันแต่ผิดกับชานยอลที่หัวเราะออกมาน้อยๆแทน

(แบคฮยอน... นายโอเคใช่ไหม) ชานยอลเว้นระยะจากการเรียกชื่อคนตัวเล็กก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วงอีกครั้ง

“โอเคสิ! นี่ใคร? นี่บยอน แบคฮยอนเลยนะ... โอ๊ะ! ได้เวลาแล้ว แค่นี้ก่อนนะชานยอล ฉันเอาของขวัญไปให้จงอินก่อน ถ้ายังไงเดี๋ยวฉันทักไลน์ไปอีกทีนะ” แบคฮยอนที่หันไปมองนาฬิกาตีบอกเวลาสี่โมงเย็นก็รีบลุกขึ้นเตรียมตัวเพื่อจะเอาของขวัญไปให้จงอินทันที

(เฮ้ย! แบคฮยอน แบค...)

ตู้ด

ยังไม่ทันที่ชานยอลจะพูดท้วงขึ้นจบประโยคแบคฮยอนก็ตัดสายทิ้งไปเสียแล้ว คนตัวเล็กมีท่าทีรีบร้อนและตื่นเต้นที่จะได้เอาของขวัญสุดพิเศษไปให้กับคนพิเศษของเขา แบคฮยอนวิ่งเข้าห้องไปจัดตัวเองให้ดูดีก่อนจะออกมาแล้วคว้ากล่องของขวัญขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ภาพของเจ้าของห้องอยู่ในสายตาสัตว์เลี้ยงตัวน้อยของเขาอย่างงงๆ มงรยงที่เห็นแบคฮยอนรีบวิ่งไปที่ประตูก็คิดว่าจะพาออกไปวิ่งเล่นเหมือนอย่างเคยจึงวิ่งไปหาแบคฮยอนก่อนจะโดนห้ามไว้เสียก่อน

“ออกไปไม่ได้นะมงรยง ฉันต้องออกไปข้างนอก อยู่เฝ้าห้องให้ฉันก่อนนะเดี๋ยวฉันกลับมา”

แบคฮยอนลูบหัวลูกสุนัขที่ติดจะงอแงอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะปลีกตัวออกจากห้องมา เขามีเวลาแค่หนึ่งชั่วโมงในการเดินทางไปที่คอนโดของจงอิน ร่างบางจึงเลือกวิธีการเดินทางเป็นรถแท็กซี่แทนรถประจำทางเพื่อซื้อเวลาในการไปถึงคอนโดของจงอินให้เร็วที่สุด

.ใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบห้านาทีแบคฮยอนก็มาถึงคอนโดของจงอินเป็นที่เรียบร้อย ต้องขอบคุณที่วันนี้รถไม่ติดมากนักจึงทำให้เขามาถึงเร็วกว่าเวลาที่กำหนดไว้ เหลือเวลาอีกแค่ยี่สิบนาทีเท่านั้นที่แบคฮยอนจะต้องเอาของขวัญไปให้กับจงอิน ขาเรียวรีบก้าวไปที่ลิฟต์อย่างรวดเร็วก่อนจะกดชั้นที่ตัวเองต้องการจะไปอย่างรีบร้อน

เวลาที่กระชั้นชิดเข้ามาเรื่อยๆยิ่งทำให้แบคฮยอนใจเต้นจนจับจังหวะไม่ถูก เมื่อลิฟต์เปิดออกแบคฮยอนก็รีบมุ่งหน้าเดินไปตามทาง สายตาพลางมองหมายเลขห้องที่จงอินอยู่ไปด้วย ยิ่งเข้าใกล้ห้องของจงอินมากขึ้นเท่าไหร่อัตราการเต้นของหัวใจและความเร็วในการก้าวเท้ากลับสวนทางกัน

แบคฮยอนก้าวเท้าเดินช้าๆมาหยุดที่หน้าห้องหนึ่งที่ประตูยังคงปิดสนิท แต่ทว่าไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่ลอดช่องว่างเล็กๆใต้ประตูบานนี้ออกมาจนทำให้แบคฮยอนรู้สึกได้บ่งบอกว่ามีคนอยู่ในห้อง แบคฮยอนเม้มปากอย่างคนไม่มั่นใจ มือที่ถือกล่องของขวัญไว้กลับสั่นน้อยๆ เหลือเวลาอีกสองนาทีที่ของขวัญชิ้นนี้จะถูกส่งต่อให้กับเจ้าของห้องตรงหน้า สองนาทีที่แบคฮยอนตั้งใจรอคอยมาตลอด

5:00 PM ห้อง 880

ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~

            สิ้นเสียงเคาะประตู ชายหนุ่มผิวสีแทนเจ้าของห้องก็เดินไปเปิดประตูทันทีเพื่อพบกับแขกที่อยู่หลังประตูบานนั้น แต่ทว่าสิ่งที่เขาพบกลับไม่ใช่บุคคล แต่เป็นสิ่งของที่วางอยู่ที่หน้าห้องของเขา

            จงอินมองหาเจ้าของๆกล่องของขวัญน่ารักใบนี้อยู่ชั่วครู่ กระนั้นถึงแม้จะหันซ้ายแลขวาจนสุดทางเดินแล้วก็ไม่พบวี่แววของใครเลย มือหนาก้มลงหยิบกล่องของขวัญขึ้นมาดูอย่างสงสัย มันเป็นกล่องของขวัญที่ห่อได้สวยและเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จงอินเคยเห็นมา

ทำไมถึงห่อได้ขนาดนี้ เป็นฝีมือของใครกัน

            แบคฮยอนที่แอบมองจงอินอยู่ตรงทางหนีไฟก็พลางยิ้มออกมาน้อยๆที่เห็นใบหน้าฉงนของใครอีกคน ใบหน้าสงสัยที่แบคฮยอนชอบเปรียบว่าเสมือนหมีมึนอยู่ตลอดเวลา แต่ถึงยังไงแบคฮยอนก็ยังคงชอบใบหน้านั้นอยู่ดี ใบหน้าที่ทุกสัดส่วนรับเข้ากันอย่างลงตัวตั้งแต่เรียวคิ้วเข้มที่พาดเหนือดวงตาดุดันดุจเหยี่ยว สันจมูกโด่งรับกับริมฝีปากหนาที่ชอบส่งกระแสเสียงทุ้มต่ำแต่ทว่าอบอุ่นออกมา และสัดส่วนของโครงหน้าอย่างสันกรามที่โดดเด่นอย่างเห็นได้ชัดนั้นช่วยทำให้บ่งบอกถึงความเป็นชายได้ชัดเจน

            จงอินที่ไม่รู้ว่าถูกมองอยู่ก็ยังคงถือกล่องของขวัญพลางสำรวจรายละเอียดอย่างสนใจต่อไป ถ้าให้เขาห่อบ้างคงห่อได้ไม่เรียบสวยเท่านี้  ในใจก็ยังคงนึกถามว่าใครที่เป็นเจ้าของที่ห่อกล่องใบนี้กันแน่ แต่ความคิดนั้นก็ต้องถูกพับเก็บลงไปเสียก่อนเมื่อสายตาไปสะดุดที่การ์ดแผ่นเล็กๆ จงอินถือวิสาสะเปิดอ่านอย่างระมัดระวัง ทันทีที่อ่านจบร่างสูงก็รู้ทันทีว่ากล่องใบนี้เป็นของใคร

            จงอินเงยหน้าขึ้นจากการ์ดใบเล็กตรงหน้าพลางกำมือแน่นอย่างสะกดอารมณ์ ดวงตาคมคู่นั้นทอประกายความเจ็บปวดออกมาเพียงชั่วครู่ก่อนมันจะอันตรธานหายไปเป็นดวงตาที่มีแต่ความว่างเปล่าที่ใครก็ไม่สามารถบอกได้ว่าคนๆนี้กำลังคิดอะไรอยู่

            “จงอิน ใครมาเหรอ? ทำไมออกมานานจัง” เสียงใครอีกคนดังมาจากในห้องก่อนจะปรากฏร่างเล็กขึ้นข้างๆ

            “อ่อ... เพื่อนน่ะ แต่เขาไปแล้ว” จงอินตอบออกมายิ้มๆ

            “หืม? เขาเอากล่องนั้นมาให้เหรอ?” โด คยองซูแฟนตัวเล็กของคิมจงอินถามขึ้นด้วยความสงสัย ดวงตากลมโตมองร่างสูงตรงหน้าพลางกระพริบตาปริบๆอย่างน่ารักจนจงอินต้องเอื้อมมือไปยีหัวเบาๆด้วยความเอ็นดู

            “อื้ม แต่มันไม่ใช่ของเพื่อนหรอก มันเป็นของกื๊กฉันฝากมาให้” จงอินก้มกระซิบแหย่คยองซูให้หึงเล่นก่อนจะโดนคนตัวเล็กฟาดเอาที่แขนอย่างแรง ถึงมันจะแรงแค่ไหนมันก็ไม่เจ็บมากนักสำหรับจงอิน ซ้ำยังทำให้คนตัวเล็กตรงหน้านี้ดูน่ารักขึ้นอีกเท่าตัว

            “นี่นาย! อยากตายมากใช่ไหมห้ะ!?” คยองซูที่ได้ยินแบบนั้นถึงกับฉุนกึกขึ้นมาทันที

            “ฮ่าๆๆ ฉันล้อเล่น ฉันไม่มีกิ๊กหรอกน่า” จงอินยิ้มขำที่ทำให้แฟนตัวเล็กหึงได้ก่อนจะหอมแก้มนิ่มของคยองซูทั้งสองข้างอย่างเอาใจ

            ภาพทุกการกระทำของคนรักเก่าของแบคฮยอนถูกสะท้อนในดวงตาคู่สวยที่เอ่อคลอไปด้วยน้ำใสๆนั้นทั้งหมด มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้ไม่ให้หลุดเสียงออกไปเมื่อเขื่อนน้ำตาที่กักไว้ถูกพังทลายลงจนหมดสิ้น แบคฮยอนมองจงอินกับคนรักใหม่ของเขาจนวินาทีสุดท้ายที่จงอินปิดประตูห้องกลับเข้าไป ถึงแม้ว่าจะมองอยู่ไกลๆทั้งที่มีสิ่งกีดขวางในการมองเห็นจนภาพพร่ามัวไปหมด แบคฮยอนก็ยังอยากเห็น อยากเห็นคนที่ตัวเองรักสุดหัวใจถึงแม้ว่าจะไม่ได้อยู่เคียงคู่กันไปก็เพียงแค่เห็นเขามีความสุขก็พอ

            แบคฮยอนบังคับตัวเองให้วิ่งลงบันไดทางหนีไฟของคอนโดลงมายังชั้นล่าง ถึงจะวิ่งลงมาถึงแปดชั้นแบคฮยอนก็ไม่มีแม้แต่ความรู้สึกเหนื่อยเลย ร่างบางยังคงวิ่งต่อไปอย่างไร้จุดหมายก่อนจะหยุดลงที่ข้างแม่น้ำแห่งหนึ่ง แม่น้ำที่เขาและจงอินมักจะมานั่งเล่นกันบ่อยๆตลอดที่คบกันมาหนึ่งปี ร่างบางก้าวเท้าเข้าไปใกล้กับม้านั่งตัวเดิมที่เคยมานั่งเป็นประจำ ก่อนร่างทั้งร่างของคนตัวเล็กจะทรุดนั่งลงไปอย่างหมดแรง

            เวลาพลบค่ำข้างริมแม่น้ำเมื่อไม่มีคนแบบนี้ก็คงไม่เป็นปัญหามากนักสำหรับการใช้เสียง จากที่เคยได้ยินเสียงน้ำไหลหรือแมลงที่เกาะตามต้นไม้กรีดร้องออกมาตามธรรมชาติก็ถูกกลบจนหมดสิ้นด้วยเสียงของแบคฮยอน เสียงที่ไม่ได้มาจากความปิติยินดี แต่เป็นเสียงของความเสียใจที่ไม่อาจลืมได้ถึงแม้จะผ่านมานานแรมปี

            แบคฮยอนที่ทรุดตัวลงนั่งพลันร้องไห้หนักจนตัวโยน ความรู้สึกที่เก็บอยู่ในใจตลอดหนึ่งปีถูกปล่อยออกจนหมดผ่านน้ำตาจนดูน่าสงสาร ร่างบางยังคงร้องไห้เสียงดังไม่หยุด จะว่าเหมือนเด็กก็คงไม่ต่างกันนัก เขาเพียงแค่อย่างปลดปล่อยสิ่งที่อัดอั้นมาตลอด มือเรียวยกขึ้นกุมที่ตำแหน่งหัวใจของตัวเองอย่างอึดอัดเหมือนจะขาดอากาศหายใจก่อนจะร้องไห้กับความรู้สึกเดิมๆอีกครั้งและอีกครั้ง ความรู้สึกที่ว่ารักคิมจงอินจนหมดทั้งหัวใจ

            “ฮึกก.. ฉันรักนาย.. ฮึก... ฉันรัก.. ฮืออ ฉันรักนาย! ฉันรักนาย!! ฉันรักนายได้ยินไหมว่าฉันรักนายจงอิน!!! ฮึกก...ฮืออ ได้ยินที่ฉันพูดไหม ฮืออ...”

            ทันทีที่ใบหน้าเรียวสวยที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาเงยหน้าขึ้นมองสายน้ำตรงหน้า ริมฝีปากบางก็ตะโกนความรู้สึกในใจออกไปเสียงดังอย่างไม่อายหากจะมีใครที่อยู่บริเวณนั้นมาได้ยินเข้า แต่หากใครคนนั้นที่เป็นเจ้าของชื่อที่แบคฮยอนเรียกขานออกไปก็คงจะดีไม่น้อย เพียงแต่มันเป็นไปไม่ได้ และมันดันเป็นความจริงที่แบคฮยอนต้องยอมรับว่าสูญเสียคนรักไปอย่างหวนกลับคืนมาไม่ได้อีกแล้ว มีเพียงแค่สายลมผะแผ่วที่อยู่เป็นเพื่อนในเวลานี้

            กล่องของขวัญที่ตั้งใจทำเพื่อจงอินถึงแม้มันจะไม่มีค่ามากนักสำหรับคนรักเก่า แต่สำหรับแบคฮยอนมันคือทุกสิ่งทุกอย่างที่อยากส่งมอบให้ ทั้งความคิดถึง ห่วงหาอาลัย และความรักที่ไม่เคยแปรผันไปได้ถูกรวมกันไว้ที่กล่องใบนั้น เพียงแค่จงอินเหยิบมันไปแทนการทิ้งขว้างไว้แค่นั้นมันก็ดีมากแล้วสำหรับบยอน แบคฮยอน

            หากการ์ดใบน้อยนั้นยังไม่สูญสลายไป มันก็คงเป็นเครื่องเน้นย้ำเตือนใจที่แบคฮยอนควรทำใจยอมรับความจริงที่ว่าผู้ชายชื่อคิมจงอินไม่ได้รักเขาแล้ว และชายผู้นั้นมีคนข้างกายที่รักมากที่สุดแล้วเช่นกัน

 

ข้อความจากการ์ดใบน้อย

 

 

มีความสุขมากๆนะจงอิน^^
ขอให้รักกันไปนานๆนะ

 

                                                                                                            Baekhyun

 

 

 

THE END

 

 


 

TALK: สวัสดีค่ะรีดเดอร์ทุกท่าน
OSนี้หน่วงหน่อยนะ จริงๆแต่งไว้นานแล้ว
และเคยลงไปแล้วรอบนึงแล้วก็ลบ5555
ทีแรกไม่คิดจะลงซ้ำแต่ก็เปลี่ยนใจมาลงดีกว่า
เพราะอะไรไม่รู้เหมือนกัน55555
หวังว่าจะชอบกันนะคะ Jub jub:)



CR.SQW

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ Clariyun。 จากทั้งหมด 6 บทความ

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 EClairWong (@EClairWong) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 12:00
    มีใหม่ได้ คงไม่ได้รู้สึกกับคนเก่าแล้วล่ะ
    #5
    0
  2. วันที่ 10 เมษายน 2561 / 12:32
    แงง สนุกมากเลยย อยากให้มีต่ออ
    #4
    1
    • 10 เมษายน 2561 / 22:53
      แงงง ขอบคุณที่ชอบงับ><
      #4-1
  3. #3 K_ChanSeNy (@K_ChanSeNy) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 23:10
    หน่วงมากเลยยย ฮื่อออ แบคฮยอน ล้อนห้ายยยยย
    #3
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #3-2 Clariyun。 (@chillin23) (จากตอนที่ 1)
      10 เมษายน 2561 / 22:52
      มาเดี๋ยวเลาซับนั้มตาให้ -..-
      #3-2
  4. #2 kuychai (@kuychai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 23:19
    เศร้าเลยย
    #2
    1
    • #2-1 Clariyun。 (@chillin23) (จากตอนที่ 1)
      28 มีนาคม 2561 / 21:08
      ปาดนั้มตาเยอะมั่กๆ&#12640;&#12640;
      #2-1
  5. #1 KIMDHA.I (@supapornexo) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 08:51
    ดราม่าเฉยย ฮืออ แต่สนุกค่ะ แต่งบ่อยๆน้า
    #1
    1
    • #1-1 Clariyun。 (@chillin23) (จากตอนที่ 1)
      24 มีนาคม 2561 / 17:04
      แงงง ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ ;-;
      #1-1